Çin, Mandarin Çincesini Zorunlu Kılan ve Denetimi Sınırlarının Ötesine Taşıyan Etnik Birlik Yasasını Kabul Etti

12 dakikalık okuma
Çin, Mandarin Çincesini Zorunlu Kılan ve Denetimi Sınırlarının Ötesine Taşıyan Etnik Birlik Yasasını Kabul Etti

Yeni yasa, etnik özerkliğin koşullarını değiştiriyor

Çin Ulusal Halk Kongresi, Etnik Birliği ve İlerlemeyi Teşvik Yasası'nı 12 Mart 2026 Perşembe günü 2.756 kabul, üç ret ve üç çekimser oyla onayladı. 1 Temmuz'da yürürlüğe girecek yasa, Devlet Başkanı Şi Cinping'in etnik azınlıkları asimile etme kampanyasını eğitim, aile yaşamı, barınma ve Çin dışındaki faaliyetleri kapsayan bağlayıcı yükümlülüklere dönüştürüyor.

İçindekiler
  1. Yeni yasa, etnik özerkliğin koşullarını değiştiriyor
  2. Mandarin, çocukluk döneminin temel dili oluyor
  3. Siyasi bağlılık eğitim ve aile yaşamına uzanıyor
  4. Değişim nasıl gelişti?
  5. En ağır baskı Sincan, Tibet ve İç Moğolistan'da
  6. Barınma ve evlilik de politikanın parçası oluyor
  7. Yasa, Çin'in ötesinde yetki iddia ediyor
  8. Yetkililer bütünleşmeyi savunuyor, eleştirmenler baskı uyarısı yapıyor
  9. Öne çıkanlar

Yasa, okul öncesi eğitimden başlayarak zorunlu eğitim boyunca Mandarin Çincesinin temel eğitim dili olmasını zorunlu kılıyor. Ebeveynler ve vasilerden çocuklarına Çin Komünist Partisi'ne bağlılığı öğretmeleri isteniyor; farklı etnik grupların bir arada yaşadığı topluluklar teşvik ediliyor ve etnik birliği zayıflatmakla suçlanan kişilere yurt dışında da yasal işlem yapılmasının önü açılıyor.

Çinli yetkililer, düzenlemeyi toplumsal uyumu ve ekonomik kalkınmayı güçlendirmenin bir yolu olarak tanımlıyor. İnsan hakları kuruluşları ve akademisyenler ise yasanın zorla asimilasyonu kurumsallaştırdığı uyarısında bulunuyor. Zorla asimilasyon, azınlıkların kendilerine özgü dil, gelenek ve kimliklerinden vazgeçerek çoğunluğu oluşturan Han Çin kültürünü benimsemeleri yönündeki baskı anlamına geliyor.

Yasa, farklı dil ve kültür gruplarına sınırlı özerklik tanıyan önceki çerçeveden belirleyici bir kopuşa işaret ediyor. 1984 tarihli Bölgesel Ulusal Özerklik Yasası, azınlıklara okullarda ve kamu işlerinde kendi dillerini kullanma ve geliştirme özgürlüğü tanıyordu. Yeni yükümlülükler, Tibetçe, Uygurca, Moğolca ve diğer azınlık dillerinde eğitim için kalan alanı ciddi biçimde daraltıyor.

Çin, 55 etnik azınlık grubunu tanıyor. Bu gruplar nüfusun yüzde 9'undan azını oluşturmakla birlikte ülke topraklarının yaklaşık yarısında yaşıyor. Dolayısıyla yasa, asimilasyon baskısının gündelik yaşamı zaten şekillendirdiği Sincan, Tibet ve İç Moğolistan da dahil olmak üzere geniş bir alana yayılmış toplulukları etkiliyor.

Reklam

Mandarin, çocukluk döneminin temel dili oluyor

Yeni yasa uyarınca okul öncesi çağındaki çocuklar Mandarin öğrenmeye hemen başlayacak; öğrencilerin zorunlu eğitimin sona erdiği 15 yaşına kadar dili temel düzeyde bilmeleri gerekecek. Eğitim yükümlülüğünün liseyi de kapsadığı belirtilirken, belirli yeterlilik şartı zorunlu eğitimin tamamlanmasına bağlanıyor.

Politikanın ne kadar değiştiğini İç Moğolistan örneği gösteriyor. Önceki çerçevede çocuklar derslerin çoğunu Moğolca görebiliyor, Mandarin ise ilkokulda kademeli olarak öğretiliyordu. Yeni ulusal yaklaşım, baştan itibaren Mandarin'i temel eğitim dili haline getirerek anadilde eğitim alma hakkını ortadan kaldırıyor.

15. madde ayrıca Mandarin'i ülkenin ortak dili olarak belirliyor. Resmî ortamlarda Mandarin ile azınlık dilleri birlikte kullanıldığında, yazıların yerleşimi, sıralaması ve benzeri konularda Çince karakterlere öncelik verilmesi gerekiyor. Bu şart sınıfların yanı sıra kamuya açık tabelaları, devlet belgelerini ve dijital platformları da kapsıyor.

PEN America ile Güney Moğolistan İnsan Hakları Bilgi Merkezi'nin yakın tarihli bir raporuna göre, Çin'deki Moğolca internet sitelerinin yüzde 80'inden fazlası sansürlenmiş veya yasaklanmış durumda. Yeni yasal şartlar, azınlık topluluklarının zaten maruz kaldığı kısıtlamalara ulusal bir çerçeve kazandırıyor.

PEN America'dan Erika Nguyen, eğitim hükümlerinin dil ve kimliğin kuşaktan kuşağa aktarılmasını kesintiye uğratmayı amaçladığını söyledi:

Yasanın, çocukların ana dilleriyle karşılaşma olasılığının en yüksek olduğu alanları hedef alması tesadüf değil. Amaç, çocukların kimlikleri, tarihleri ve kültürleriyle bağlarını koparmak.

Güney Moğolistan İnsan Hakları Bilgi Merkezi Direktörü Enghebatu Togochog, Mandarin'i akıcı konuşmanın mesleki ilerlemenin giderek daha fazla ön koşulu haline geldiğini söyledi. Bu nedenle azınlık dillerini anadili olarak konuşanların istihdam ve terfi olanakları, çoğunluğun dilini benimsemelerine daha sıkı biçimde bağlanıyor. Zorunlu eğitimin sonuna kadar yeterlilik şartı getirilmesi, bu baskıya resmî bir eşik ekliyor.

Reklam

Siyasi bağlılık eğitim ve aile yaşamına uzanıyor

Ebeveynler ve vasiler, reşit olmayan çocuklara Çin Komünist Partisi'ni sevmeyi öğretmek ve onlara yol göstermek zorunda. Yasa, yetkililerin etnik birlik ve ilerlemeye zarar verdiğini düşündüğü fikirlerin öğretilmesini de yasaklıyor. Böyle bir eğitim alan çocuklar, teorik olarak ailelerine karşı yasal işlem başlatılmasına gerekçe oluşturabilir.

12. madde, yetkililerin tüm etnik grupları hükümetin ülke, tarih, ulus, kültür ve din hakkındaki “doğru görüşler” olarak adlandırdığı anlayışa yönlendiren eğitim düzenlemesini zorunlu kılıyor. Böylece tarih yorumları ve din anlayışı da yasanın ideolojik şartları kapsamına giriyor; Komünist Parti'nin resmî çizgisinden ayrılan yorumlara çok az alan kalıyor.

Şi, Çinlileştirmeyi etnik azınlıklara yönelik yaklaşımının merkezine yerleştirdi. Bu bağlamda Çinlileştirme, azınlıkların yaşamını çoğunluğun benimsediği Çin kültürel ve siyasi çerçevesiyle daha uyumlu hale getirmek anlamına geliyor. Şi, Han Çin kültürünün merkezde olduğu birleşik bir ulusal kimliği anlatmak için birbirine tutunan nar taneleri benzetmesini kullandı.

Yasa bu vizyonu kurumlar ve aileler için yükümlülüklere dönüştürüyor. Ulusal kimlik, etnik kimliğin önüne geçiyor; azınlık kültürleri ise bağımsız biçimde korunmayı hak eden ayrı gelenekler olarak değil, Han Çin kültürünün gövdesinden uzanan dallar olarak sunuluyor.

Tibet, dil kuralları ile din üzerindeki denetimin nasıl birbirini güçlendirebildiğini gösteriyor. Manastır okullarında genç rahiplere Budist metinler öğretiliyordu. Mevcut düzenlemeler, 18 yaşından küçüklerin bu kurumlarda din eğitimi almasını zaten yasaklıyor ve Mandarin'in egemen olduğu devlet okullarına devam etmelerini şart koşuyor. Mandarin eğitiminin okul öncesinde başlaması, küçük yaştaki erkek çocukların manastır eğitimine girdiği geleneksel yolu daha da kapatıyor.

Değişim nasıl gelişti?

Deng Şiaoping ve sonraki liderler döneminde sürdürülen Çin'in Bölgesel Etnik Özerklik sistemi, belirlenmiş bölgelere sembolik özyönetim tanıyor ve yerel dillerin kullanımını güvence altına alıyordu. Etnik farklılıkları tanıyor, ancak bu bölgeleri merkezî siyasi otoritenin denetiminde tutuyordu.

Bu çerçeveden uzaklaşma 2000'lerin sonlarında başladı ve Şi'nin 2012'de iktidara gelmesinin ardından hızlandı. Melbourne'deki La Trobe Üniversitesi'nde Çin'in etnik politikaları üzerine çalışan Profesör James Leibold, yeni yasayı Şi'nin yaklaşımının hukuki doruk noktası olarak nitelendirdi.

Reklam

Akademisyenler değişimi, birinci kuşak etnik politikalardan ikinci kuşak reformlara geçiş olarak tanımlıyor. Basitçe ifade etmek gerekirse, önceki yaklaşım dilin ve kültürün korunması için bölgesel esnekliğe bir ölçüde izin veriyordu. Yeni yaklaşım ise ortak ulusal kimliği etnik farklılıkların önüne koyuyor ve Han Çin kültürel normlarına uyum talep ediyor.

Cornell Üniversitesi'nde hükümet üzerine çalışan doçent Allen Carlson, azınlıklara yöneltilen siyasi talebi şöyle açıkladı:

Yasa, Şi Cinping'in Çin Halk Cumhuriyeti'nde Han olmayan halkların Han çoğunluğuyla bütünleşmek için her zamankinden daha fazla çaba göstermesi ve her şeyden önce Pekin'e bağlı olması gerektiğini daha açık hale getiriyor.

Bazı tarihler, mevcut politikaların yeni ulusal yasaya nasıl dönüştüğünü gösteriyor:

  • 1984: Bölgesel Ulusal Özerklik Yasası, azınlıklara eğitimde ve kamu işlerinde kendi dillerini kullanma ve geliştirme özgürlüğü tanıdı.
  • 2000'lerin sonları ve 2012 sonrası: Asimilasyona yöneliş başladı ve Şi'nin iktidara gelmesinin ardından hızlandı.
  • 2017-2019: Yaklaşık bir milyon Uygur, Çinli yetkililerin mesleki eğitim merkezleri veya yeniden eğitim kampları olarak tanımladığı tesislerden geçti.
  • 2020: İç Moğolistan'da Moğolca ders kitaplarının Mandarin Çincesiyle değiştirilmesi protestolara ve güvenlik güçlerinin müdahalesine yol açtı.
  • Temmuz 2025: Yetkililer, yurt dışında Tibet hakları hakkında konuşmasının ardından Tara Zhang Yadi'yi ayrılıkçılığı kışkırtma suçlamasıyla tutukladı.
  • 12 Mart 2026: Ulusal Halk Kongresi etnik birlik yasasını kabul etti.
  • 1 Temmuz 2026: Yasa yürürlüğe giriyor.

En ağır baskı Sincan, Tibet ve İç Moğolistan'da

Sincan Uygur Özerk Bölgesi, Tibet Özerk Bölgesi ve İç Moğolistan Özerk Bölgesi'nin yasanın uygulamadaki etkilerini en ağır biçimde hissetmesi bekleniyor. Bu bölgelerin merkezî yönetime karşı direniş geçmişi bulunuyor; stratejik açıdan hassas sınır bölgelerinde yer alıyor ve önemli doğal kaynaklara sahipler. Yasa, daha önce bölgesel düzenlemeler ve idari kararlarla uygulanan önlemler için ortak bir hukuki temel oluşturuyor.

Sincan'da yaklaşık 12 milyon Uygur Müslüman ve diğer Türk halklarından insanlar yaşıyor. Yetkililer bölgede kapsamlı bir gözetim, gözaltı ve zorla telkin sistemi kurdu. Birleşmiş Milletler, buradaki durumu insanlığa karşı suç teşkil edebilecek ağır insan hakları ihlalleri olarak nitelendirdi.

2017-2019 arasında yaklaşık bir milyon Uygur, Çinli yetkililerin mesleki eğitim merkezleri veya yeniden eğitim kampları olarak adlandırdığı tesislerden geçti. Tutukluların zorla siyasi telkine, işkenceye ve cinsel şiddete; zorla kısırlaştırma da dahil olmak üzere çeşitli uygulamalara maruz kaldığı bildirildi.

Reklam

Çin, bu merkezlerin 2019'da kapatıldığını söylüyor; ancak binlerce kişi hâlâ cezaevinde. Sert Darbe Kampanyası, devlet izni olmadan Kur'an okumak da dahil olmak üzere dinî faaliyetleri etnik birliğe tehdit olarak sınıflandırıp hedef almaya devam ediyor.

Tibet toplulukları manastır kurumları üzerindeki denetimle ve sürgündeki ruhani liderleri Dalay Lama'nın fotoğraflarını bulundurmanın suç sayılmasıyla karşı karşıya kaldı. Tibet direnişiyle daha önce ilişkilendirilen bir manastıra yapılan ziyarette rahipler, sürekli korku ve baskı altında yaşadıklarını anlattı.

Bir Tibetli, topluluğa yönelik muameleyi şu sözlerle anlattı:

Biz Tibetliler temel insan haklarımızdan mahrum bırakılıyoruz. Çin hükümeti bize baskı yapmayı ve zulmetmeyi sürdürüyor.

Okul öncesinden itibaren Mandarin eğitimine geçilmesi, manastır eğitimine giden geleneksel yolu ortadan kaldırarak Tibet Budizmi geleneklerinin aktarılmasını tehdit ediyor. Dinî kurumlara getirilen kısıtlamalarla çocukluk eğitimindeki değişiklikler bir arada, ailelerin inançlarını, metinlerini ve kültürel uygulamalarını aktarma biçimini etkiliyor.

İç Moğolistan, yetkililerin Moğolca ders kitaplarını aniden Mandarin Çincesiyle değiştirdiği 2020'de bu uygulamanın bir ön gösterimini yaşadı. Değişiklik, ebeveynlerin çocuklarını sivil itaatsizlik amacıyla okula göndermediği, nadir görülen kitlesel protestolara yol açtı. Yetkililer tutuklamalar, telkin kampanyaları ve güvenlik güçlerinin konuşlandırılmasıyla karşılık verdi.

Yeni yasa, bu tür eğitim politikalarını istisnai bölgesel önlemler olmaktan çıkarıp tüm azınlık toplulukları için standart hale getiriyor. Anadiller, çocukların diğer dersleri öğrendiği temel dil olmak yerine en iyi ihtimalle yabancı dillerle benzer bir konuma itilecek.

Barınma ve evlilik de politikanın parçası oluyor

Yasa, çocukların ne öğrendiğinin ötesine geçerek ailelerin nerede yaşadığını ve toplulukların nasıl oluştuğunu da kapsıyor. Analistlerin, tek bir etnik grubun yoğunlaştığı mahalleler yerine farklı grupların karışık biçimde yerleşmesini teşvik ettiği şeklinde yorumladığı “birbirine iç içe geçmiş toplumsal ortamlar” oluşturulmasını öngörüyor.

23. madde, yetkililerin etnik birlik ideolojisini kentsel ve kırsal planlamaya dahil etmesini öngörüyor. Amaç, gruplar arasında fiziksel yakınlık yoluyla teması, etkileşimi ve kaynaşmayı artırmak. Azınlık toplulukları açısından yerleşik mahallelerin dağıtılması; dili, dinî ibadetleri ve diğer kültürel uygulamaları ayakta tutan topluluk bağlarını zayıflatabilir.

Barınmaya ilişkin hükümler, Sincan'daki “aile olma” programı gibi mevcut girişimlerin devamı niteliğinde. Bu program kapsamında azınlık aileleri, bazen cinsel istismara zemin hazırladığı bildirilen zorunlu birlikte yaşama düzenlemeleriyle devlet görevlilerini evlerinde ağırlamak zorunda bırakıldı.

Reklam

Yasa ayrıca kişi veya kuruluşların etnik köken, gelenek ya da din gerekçesiyle evlilik tercihlerine müdahale etmesini yasaklıyor. Yetkililer bunu bireysel özgürlüğün korunması olarak sunuyor. Uzmanlara göre düzenleme, ailelerin ve dinî liderlerin Han Çinlileri ile azınlık grupları arasındaki evlilikleri engellemesini önlemeyi de amaçlıyor.

Pensilvanya Üniversitesi'nde doktora sonrası araştırmacı olan Aaron Glasserman, yerel yetkililerin geçmişte toplumsal gerilimi önlemek için ebeveynlerin veya dinî çevrelerin karma evliliklere yönelik itirazlarına sessizce göz yumabildiğini söyledi. Yeni yasa bu esnekliği ortadan kaldırıyor ve bu tür evlilikleri desteklemek için hukuki baskı oluşturuyor.

Asimilasyona ilişkin kaygı, karma kökene sahip çocukların nesiller içinde ayrı bir azınlık kimliğiyle bağlarının zayıflayabileceği yönünde. Evliliğe ilişkin hüküm, barınma ve eğitim politikalarıyla birlikte ilişkileri de ortak bir ulusal kültür oluşturma yönündeki daha geniş çabanın kapsamına alıyor.

Yasanın modernleşme ve uygarlıkla ilgili dili, azınlıkların kültürel uygulamalarını kalkınmanın önündeki geri kalmış engeller olarak da örtük biçimde sunuyor. Yetkililer politikayı ortak refaha giden yol olarak tanıtırken bu çerçeve, gelenek ve alışkanlıklara devlet müdahalesini meşrulaştırıyor.

Yasa, Çin'in ötesinde yetki iddia ediyor

61. maddeye göre, Çin toprakları dışında ulusal birlik ve ilerlemeyi zayıflatan veya etnik bölünmeyi kışkırtan kişi ve kuruluşlar yasa kapsamında hukuki sorumlulukla karşı karşıya kalacak. Bu, bir hükümetin yasalarının kendi sınırlarının dışındaki davranışlara da uygulanabileceğini iddia etmesi anlamına gelen ülke dışı yetki uygulamasıdır.

Bu hüküm, 2020 tarihli Hong Kong Ulusal Güvenlik Yasası'nın iddia ettiği yetki alanına benziyor. Söz konusu yasa, yurt dışındaki 34 aktivist hakkında yıkıcılık veya ayrılıkçılık suçlamalarıyla ödül ilanları yayımlamak için kullanıldı.

Etnik birlik yasası, yurt dışındaki Çin topluluklarını ve uluslararası kurumları açıkça kapsıyor. Çinli ve yabancı akademik kurumlar, sivil toplum kuruluşları ve düşünce kuruluşları arasındaki değişim ve işbirliği aracılığıyla resmî ideolojinin yayılmasını şart koşuyor.

Çinli yetkililer, azınlık hakları konusundaki ifadeler nedeniyle yurt dışındaki kurumlara zaten baskı uyguladı. Yetkililer Tayland'daki bir müzenin Uygur, Tibetli ve Hong Konglu sanatçıların eserlerini kaldırmasını sağladı. Yurt dışında öğrenim görürken Tibet haklarını savunan Çinli öğrenciler de gözaltına alındı.

Yetkililer, yurt dışında Tibet hakları hakkında konuşmasının ardından Temmuz 2025'te Tara Zhang Yadi'yi ayrılıkçılığı kışkırtma suçlamasıyla tutukladı. Davası, azınlık topluluklarına ilişkin hükümet tutumuna meydan okuyan kişilerin yurt dışındaki ifadeleri nedeniyle zaten karşı karşıya kaldığı baskıyı gösteriyor.

Human Rights Watch'un Çin araştırmacısı Yalkun Uluyol, yurt dışına ilişkin hükümlerin sınır ötesi baskıyı kurumsallaştırdığını söyledi. Bu terim, bir hükümetin eleştirmenlere yönelik baskıyı kendi topraklarının dışına taşımasını ifade ediyor. Uluyol'a göre Pekin, Çin içindeki insanların yanı sıra diasporadaki topluluklardan ve uluslararası kurumlardan da ideolojik uyum talep ediyor.

Reklam

Çalışmaları veya savunuculuk faaliyetleri, etnik azınlıklara ilişkin resmî anlatılarla çeliştiğinde yabancı akademisyenler, gazeteciler ve insan hakları savunucuları da yasal yaptırımlarla karşılaşabilir. Yasanın yurt dışına uzanan kapsamı, hükümlerini eğitim kurallarından en doğrudan etkilenen bölgelerin çok ötesindeki kurumlar ve topluluklar için de önemli hale getiriyor.

Yetkililer bütünleşmeyi savunuyor, eleştirmenler baskı uyarısı yapıyor

Öneriyi sunan Ulusal Halk Kongresi delegesi Lou Qinjian, yasanın amacının Çin ulusu içindeki tüm etnik gruplar arasında daha güçlü bir topluluk duygusu oluşturmak olduğunu söyledi. Çinli yetkililer, yasanın temel gerekçeleri olarak istikrar ve kalkınmayı gösteriyor.

Resmî savunularda titiz istişarelere ve bütünleşmenin yanı sıra azınlıkların kültürel geleneklerinin korunmasına da vurgu yapılıyor. Hükümetin açıklanan tutumuna göre azınlıklar ekonomik ilerleme ile kültürlerini koruma arasında seçim yapmak zorunda kalmamalı; zorla asimilasyon tanımlamaları da yasayı yanlış yansıtıyor.

Uluslararası insan hakları kuruluşları ve yabancı hükümetler ciddi kaygılarını dile getirdi. Human Rights Watch'un Asya Direktör Yardımcısı Maya Wang, yasayı insan hakları pahasına insanları Komünist Parti liderliği altında birleştirmek için bürokrasiyi ve toplumu harekete geçirme girişimi olarak nitelendirdi.

Harvard Üniversitesi'nde hukuk araştırmacısı olan Rayhan Asat, yasanın hükümete geniş çaplı insan hakları ihlallerini gerçekleştirmek için bahane sunduğunu söyledi. Kardeşi Ekpar Asat, Uygurca bir sosyal medya platformu işlettiği için Sincan'da 15 yıl hapis cezasını çekiyor.

Azınlıkların gündelik yaşama ilişkin anlatımları, gönüllü bütünleşme ve ortak refah hakkındaki resmî açıklamalarla keskin biçimde çelişiyor. Manastır ziyareti sırasında devam eden baskıdan söz eden Tibetli rahip, hükümet politikasını iyiliksever bir yönlendirme değil, zulüm olarak anlattı.

Ulusal Halk Kongresi şimdiye kadar hiçbir hükümet önerisini reddetmedi. Dolayısıyla yasanın kabulü, bu kurum içinde asimilasyona yönelişe karşı çıkabilecek kurumsal mekanizmaların bulunmadığını da gösteriyor. 1 Temmuz'dan itibaren dili, siyasi eğitimi, toplumsal yaşamı ve yurt dışındaki ifadeleri etkileyen politikalar tek bir ulusal yasanın desteğini alacak.

Öne çıkanlar

  • Ulusal Halk Kongresi, Etnik Birliği ve İlerlemeyi Teşvik Yasası'nı 12 Mart 2026'da 2.756 kabul, üç ret ve üç çekimser oyla kabul etti. Yasa 1 Temmuz'da yürürlüğe giriyor.
  • Okul öncesinden itibaren Mandarin temel eğitim dili oluyor; zorunlu eğitimin sonunda, 15 yaşına kadar temel düzeyde yeterlilik şartı aranıyor.
  • Ebeveynler ve vasiler çocuklarına Çin Komünist Partisi'ni sevmeyi öğretmek ve yetkililerin etnik birliğe zararlı gördüğü eğitimden kaçınmak zorunda.
  • Yasa, karma toplulukları teşvik ediyor, etnik birlik anlayışını kentsel ve kırsal planlamaya dahil ediyor ve etnik köken, gelenek veya din gerekçesiyle evliliğe müdahaleyi yasaklıyor.
  • 61. madde, ulusal birlik ve ilerlemeyi zayıflatmakla veya etnik bölünmeyi kışkırtmakla suçlanan yurt dışındaki kişi ve kuruluşlar üzerinde yasal yetki iddia ediyor.
  • Yetkililer düzenlemeyi istikrarı, kalkınmayı ve kültürel korumayı desteklediği gerekçesiyle savunuyor. İnsan hakları kuruluşları ise zorla asimilasyonu kurumsallaştırdığı ve baskıyı yurt dışına taşıdığı uyarısında bulunuyor.
  • Uygurlar, Tibetliler, Moğollar ve diğer azınlıklar; daha önce dil ve kültürel özerklik için tanınan alanı Han Çin kültürünü merkeze alan ortak kimlik arayışıyla değiştiren ulusal bir hukuki çerçeveyle karşı karşıya.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir