Yaklaşık 20 Bin Doktora Mezunu, Onlara Uygun İş Çok Az
Güney Kore'deki lisansüstü okullardan 2025'te rekor sayıda, 19.831 doktora mezunu çıktı. Ancak işe giren yeni doktoralıların yüzde 10'undan fazlası, yıllık gelirinin 20 milyon wonun, yaklaşık 13.638 doların altında olduğunu bildirdi. Ülke, en yüksek akademik unvanı daha fazla kişiye verirken pek çok mezun bu unvanı kazanmak için harcadığı yılların karşılığını veren bir iş bulmakta zorlanıyor.
İçindekiler
- Yaklaşık 20 Bin Doktora Mezunu, Onlara Uygun İş Çok Az
- Doktora Eğitimi Nasıl Genişledi?
- Kadınların Payı Rekor Düzeyde
- En Düşük Ücretler Hangi Alanlarda Yoğunlaşıyor?
- Doktora Farklı Amaçlara Hizmet Edebiliyor
- Malezya'da da Benzer Bir Baskı Görülüyor
- Hane Halkı Borçları Mali Baskıyı Artırıyor
- Akademide Kalmanın Bedeli
- Araştırma Yeteneğine Daha Fazla Alan Açmak
- Öne Çıkan Noktalar
Mezun sayısı 2015'e kıyasla yüzde 51,6 arttı ve Kore Eğitim Geliştirme Enstitüsü'nün 1999'da istatistikleri tutmaya başlamasından bu yana en yüksek seviyeye ulaştı. Mezunların rekor düzeydeki yüzde 43,5'ini kadınlar oluşturdu. Bu, üniversite eğitiminin en üst seviyesine ulaşanların profilinde büyük bir değişime işaret ediyor.
İş olanakları aynı hızda artmadı. Kore Mesleki Eğitim ve Öğretim Araştırma Enstitüsü'nde kıdemli araştırmacı Song Chang-yong, yurt içi piyasanın doktora düzeyinde yılda yalnızca 2.000 ila 3.000 kişiye iş olanağı sağlayabileceğini tahmin etti. Bu olanaklar büyük ölçüde fen ve mühendislik alanlarında yoğunlaşıyor; diğer alanlardan mezunlar ise özellikle zor tercihlerle karşı karşıya kalıyor.
Güney Kore'nin deneyiminde birden fazla baskı bir araya geliyor: doktora mezunu sayısının artması, ileri düzey araştırmacılara yönelik talebin sınırlı olması, akademik kadroların düşük ücret vermesi ve hane halkı borçlarının yüksekliği. Malezya da daha büyük bir araştırmacı iş gücü oluşturma çabalarına rağmen, doktora mezunu sayısı artarken genç doktoralılar arasındaki işsizliğin kötüleştiğini gördü.
12 Mart 2026 itibarıyla zorluk, eğitim başarısını sürdürülebilir kariyerlere dönüştürmek. Doktora eğitiminin genişlemesi, Güney Kore'nin bilgi temelli bir ekonomi oluşturma ve araştırma-geliştirmede uluslararası rekabet gücünü artırma çabalarına katkı sağladı. Ancak mezuniyet sonrasındaki iş olanakları aynı hızda artmadı.
Doktora Eğitimi Nasıl Genişledi?
Ulusal istatistik serisinin başladığı 1999'da Güney Kore'de 5.586 doktora derecesi verildi. Yıllık mezun sayısı 2010'da 10.000'i aştı, sonraki 15 yılda ise neredeyse ikiye katlanarak 2025'te 19.831'e ulaştı. Kayıtların tutulmaya başlandığı tarihten bu yana geçen 26 yılda doktora eğitimi, çok daha küçük bir gruba hizmet etmekten yılda yaklaşık 20.000 mezun vermeye dönüştü.
Devlet girişimleri ve eğitime verilen güçlü kültürel önem bu genişlemeyi destekledi. İleri akademik dereceler, dünyanın en eğitimli nüfuslarından birini oluşturma ve araştırma kapasitesini güçlendirme çabasının parçası haline geldi. Doktora; soruşturma yürütme, kanıtları değerlendirme ve özgün araştırma üretme konusunda kapsamlı bir eğitim sunuyor. Ancak mezunların yine de bu becerilerden yararlanabilecek işverenlere veya kurumlara ihtiyacı var.
Başlıca dönüm noktaları, doktora mezunu sayısının ne kadar istikrarlı biçimde arttığını gösteriyor:
- 1999: Yurt içindeki lisansüstü okullardan, 1.144'ü kadın olmak üzere 5.586 doktora mezunu çıktı.
- 2010: Yıllık doktora mezunu sayısı 10.000'i aştı.
- 2011: İşe giren yeni doktora mezunları arasında yıllık geliri 20 milyon wonun altında olanların oranı yüzde 6,3'tü.
- 2015: Mezun sayısı, sonraki dönemde gerçekleşen yüzde 51,6'lık artışın başlangıç noktasını oluşturdu.
- 2025: Doktora mezunu sayısı 19.831'le rekor kırarken, işe giren yeni doktoralılar arasında yıllık geliri 20 milyon wonun altında olanların oranı yüzde 10,4'e ulaştı.
Üniversiteler, bu nedenle onları istihdam etme kapasitesi sınırlı olan iş gücü piyasasına giderek daha fazla yüksek eğitimli kişi kazandırıyor. Bu darboğaz hem kişilerin kariyerlerini hem de ülkenin desteklediği eğitimi verimli kullanma kapasitesini etkiliyor.
Kadınların Payı Rekor Düzeyde
2025'te 8.629 kadın doktora derecesi aldı ve yeni mezunların yüzde 43,5'ini oluşturdu. Hem sayıları hem de toplam içindeki payları rekor seviyeye ulaştı. 1999'da yalnızca 1.144 kadın doktora derecesi almış, bu sayı toplamın yüzde 20,5'ine karşılık gelmişti.
Kadın doktora mezunlarının sayısı bu dönemde yaklaşık 7,5 kat arttı. Mezunlar arasındaki payları, beşte bir civarından beşte ikinin üzerine çıkarak iki kattan fazla yükseldi. Kadınlar bu genişlemenin önemli bir parçası oldu ve Kore akademisindeki cinsiyet dengesini değiştirdi.
Bu başarıya artık mezun nüfusun geneline yayılan bir istihdam sorunu eşlik ediyor. En yüksek akademik dereceye erişim arttı, ancak bu derecenin ardından gelen ekonomik fırsatlar aynı hızda çoğalmadı. Düşük ücretli işlere giren mezunlar, doktora hedeflerine ulaşırken bekledikleri mali güvenceyi elde edemeyebiliyor.
En Düşük Ücretler Hangi Alanlarda Yoğunlaşıyor?
2025'te işe giren 7.005 yeni doktora mezununun yüzde 10,4'ü yıllık gelirinin 20 milyon wonun altında olduğunu bildirdi. 2011'de bu eşiğin altında kalanların oranı yüzde 6,3'tü. Oran 4,1 puan arttı; bu da işe giren mezunların daha büyük bir bölümünün çok düşük yıllık ücret aldığını gösteriyor.
Enflasyon karşılaştırmayı daha da çarpıcı hale getiriyor. Fiyatların yükselmesi, sabit bir parayla satın alınabilecekleri azaltıyor. Bu nedenle 20 milyon wonluk aynı eşik, 2011'e kıyasla daha düşük bir alım gücünü temsil ediyor. Bu sınırın altında gelir elde eden mezunlar hem kazançlarının sınırlı olmasıyla hem de yaşam maliyetlerinin yükselmesiyle mücadele ediyor.
En düşük gelir eşiğinin altında kalan doktora mezunlarının oranı sanat ve beşerî bilimler alanında yüzde 26,8'le en yüksekti. Eğitim alanı yüzde 19'la ikinci sırada yer aldı. Oran sosyal bilimler, gazetecilik ve enformasyon çalışmalarında yüzde 14,9; tarım, ormancılık ve balıkçılıkta yüzde 11,1; hizmetlerde ise yüzde 10,6 oldu.
Bu rakamlar, sorunun alanlara göre ne kadar farklı dağıldığını ortaya koyuyor. Sanat ve beşerî bilimler alanında işe giren doktora mezunlarının dörtte birinden fazlası en düşük gelir grubundaydı. Araştırmaya katılan tüm alanlardaki oran ise yaklaşık onda birdi. Bilim, teknoloji, mühendislik ve matematik dışındaki alanlardan mezunlar, teknik ve bilimsel uzmanlığın kuramsal ya da kültürel bilgiye kıyasla daha yüksek maddi karşılık bulduğu bir piyasada özellikle kırılgan durumda.
Düşük ücret, istihdamın anlamını da değiştiriyor. Bir mezun çalışıyor olsa bile yaşam masraflarını karşılamakta zorlanabilir veya ileri düzey araştırma eğitimini kullanabileceği çok az fırsat bulabilir. Doktora eğitimine yıllarını verenler için işe girmek, tamamlamaları gereken geçişin yalnızca bir parçası.
Doktora Farklı Amaçlara Hizmet Edebiliyor
Song Chang-yong'un doktora düzeyinde çalışanlar için yılda 2.000 ila 3.000 iş olanağı bulunduğu yönündeki tahmini, mezun sayısıyla yurt içi piyasanın kapasitesi arasında büyük bir fark olduğuna işaret ediyor. Yılda yaklaşık 20.000 doktora derecesi verildiği düşünüldüğünde, pek çok mezun niteliklerine uygun çok daha küçük bir iş havuzu için rekabet ediyor.
Kore Mesleki Eğitim ve Öğretim Araştırma Enstitüsü'nde kıdemli araştırmacı olan Song, mezunların farklı nedenlerle doktora yaptığını da açıkladı:
Ancak doktora derecesinin kendisini hedefleyen hatırı sayılır sayıda kişi de var. Bu nedenle doktoralıların düşük ücret sorununu, birbiriyle bağlantılı pek çok karmaşık etkeni göz önünde bulundurarak değerlendirmek gerekir.
Bazı kişiler doktorayı entelektüel bir başarı veya kişisel tatmin kaynağı olarak görüyor. Bazıları ise üniversitede kadro, araştırma pozisyonu ya da ileri düzey sanayi çalışmaları için bu dereceye yöneliyor. Bu farklı hedefler, eğitim ve istihdam politikalarını tasarlama işini karmaşıklaştırıyor.
Ancak eğitimlerine uygun bir iş arayan mezunlar için uygun pozisyonların azlığı yoğun bir rekabet yaratıyor. Fırsatların fen ve mühendislik alanlarında yoğunlaşması, diğer alanlardaki kişileri niteliklerinin altında işlerde çalışmaya daha açık hale getiriyor. Çözüm, hem doktora eğitiminin kişisel değerini hem de kariyer için bu dereceye güvenen mezunların maddi ihtiyaçlarını dikkate almalı.
Malezya'da da Benzer Bir Baskı Görülüyor
Malezya, 10. Malezya Planı döneminde başlatılan bir burs programı olan MyBrain15 aracılığıyla lisansüstü eğitimi genişletti. Program, Malezya vatandaşları arasındaki doktora mezunu sayısını 60.000'e çıkarmayı hedefledi ve lisansüstü öğrenci sayısındaki önemli artışa katkı sağladı.
Doktora mezunu sayısı 2010'daki 1.247'den 2020'de 4.560'a yükseldi. Aynı dönemde 35 yaşından küçük doktoralılar arasındaki işsizlik yüzde 7'den yüzde 16'ya çıktı. Bu deneyim, eğitim düzeyini yükseltmeye yönelik başarılı bir çabanın, mezunlara sunulan iş olanaklarının önüne geçebileceğini gösteriyor.
Malezya İşverenler Federasyonu Başkanı Datuk Dr. Syed Hussain Syed Husman, lisansüstü mezunları işe almak isteyen işverenler açısından sınırlı sermaye yatırımının güçlük yarattığını belirtti. İşletmelerin, ileri niteliklerin gündelik işlerde değer kazanmasını sağlayacak finansmana, ekipmana ve araştırma faaliyetlerine ihtiyacı var. Nitelikli kişi sayısını artırmak tek başına bu kapasiteyi oluşturamaz.
Malezya'nın araştırma ve geliştirmeye yönelik toplam harcaması gayrisafi yurt içi hasılanın yüzde 1,44'ü, yani 20 milyar RM'nin altındaydı. Güney Kore'nin harcaması ise çok daha yüksekti: 2019'da GSYİH'nin yüzde 4,55'ine, yaklaşık 300 milyar RM'ye karşılık geliyordu. GSYİH, bir ekonomide üretilenlerin değerini ölçerken araştırma-geliştirme harcamaları bilgi, ürün ve süreç üretmeye yönelik çalışmaları destekliyor.
Bu karşılaştırma, Kore'deki sorunu daha geniş bir çerçeveye oturtuyor. Malezya'da doktora mezunu sayısı artarken yatırımlar sınırlı kaldı; Güney Kore ise çok daha yüksek araştırma harcamalarına rağmen mezunları istihdam etmekte zorlandı. Finansman önemli, ancak yaratılan işlerin türü, işverenlerin ihtiyaç duyduğu alanlar ve eğitimdeki genişlemenin hızı da mezunların durumunu belirliyor.
Malezya'nın deneyimi, nitelik enflasyonuna ilişkin bölgesel bir uyarı niteliğinde. Nitelikler, onlara denk fırsatlar artmadan yaygınlaşıyor. Gelişmekte olan ve gelişmiş ekonomiler, işverenlerin işe almaya hazır olduğundan daha fazla sayıda ileri eğitimli mezun yetiştirebilir.
Hane Halkı Borçları Mali Baskıyı Artırıyor
Güney Kore Merkez Bankası verilerine göre, 2026'nın ilk çeyreğinde borç-gelir oranı yüzde 233,9'a ulaştı. Bu ölçüt, mevcut borçların yıllık gelire oranını gösteriyor: yüzde 200'ü aşan bir oran, borcun bir yıllık gelirin iki katından fazla olduğu anlamına geliyor. Böyle bir yük, düşük veya belirsiz gelirle başa çıkmayı zorlaştırıyor.
40'lı yaşlardakilerin borç yükü, tüm yaş grupları arasında en yüksekti; borç bakiyeleri yıllık gelirlerinin 2,5 katını aşıyordu. Ortalama borçları yaklaşık 94.000 dolara karşılık gelen 125 milyon wondu. Bu tutarın 72,7 milyon wonu konut kredilerinden oluşuyordu.
Akademik kurumların yoğunlaştığı büyük kentlerdeki yüksek konut fiyatları, bu konut kredisi yüküne katkıda bulundu. Bu yaş grubunda doktora sonrası araştırmalarını sürdüren pek çok araştırmacı ve kariyerlerinin ilk aşamalarındaki akademisyenler de yer alıyor. Böylece konut maliyetleri ile kariyer belirsizliği bir araya geliyor.
Yeniden Kore Partisi Milletvekili Cha Gye-geun, iç tüketimin bel kemiğini oluşturması gereken 40'lı yaşlardaki insanların bir borç tuzağına düştüğünü belirtti. Borç geri ödemeleri, hane halklarının başka alanlarda harcayabileceği parayı azaltarak bireysel borçlular üzerindeki baskının ötesinde ekonomik bir maliyet yaratıyor.
Yıllık geliri 20 milyon wonun altında olan bir doktora mezunu, ailesinin desteği veya başka bir geliri olmadan bu ölçekte bir borç taşıyorsa altından kalkamayacağı bir yükle karşı karşıya kalır. Hane halkı verileri, mezunların iş aradığı daha geniş mali ortamı ortaya koyuyor ve düşük ücretli bir işi kabul etmenin neden mali güvence oluşturmak için pek az alan bıraktığını açıklamaya yardımcı oluyor.
Akademide Kalmanın Bedeli
Kore'deki akademik laboratuvarlardan aktarılan deneyimler, doktora öğrencileriyle yeni mezunların asgari ücret standartlarının altında burs veya proje ücreti aldığını gösteriyor. Bu tür düzenlemeler, araştırmacıların kendi maddi fedakârlıklarıyla üniversite araştırma programlarının sürmesine katkıda bulunmasına yol açabiliyor.
Burs, eğitim veya araştırmayı desteklemek amacıyla ödenen paradır. Bu ödeme yapılan işin gerekliliklerini karşılayamayacak kadar düşük olduğunda, araştırmacılar becerilerine dayanan projelere katkıda bulunurken temel geçim ihtiyaçlarını karşılayamayacak koşullarda çalışabiliyor. Düşük ücret ödemelerine ilişkin anlatımlar, asgari ücret standartlarını çoğu zaman ihlal eden koşullara işaret ediyor.
Uluslararası akademisyenler de benzer baskılardan söz ediyor. Bazıları, üniversitede kadrolu bir pozisyona giden işlerde haftada 60 ila 70 saat çalıştıklarını hesaba kattıklarında saatlik kazançlarının yaklaşık 21 dolar olduğunu hesapladı. Saatte 100 ila 150 dolarlık danışmanlık ücretleri, akademik çalışma ile ileri düzey uzmanlığı kullanmanın diğer yolları arasındaki mali farkı gösteriyor.
Araştırma entelektüel tatmin ve kültürel saygınlık sunduğu için akademik kariyerler yüksek nitelikli kişileri çekmeye devam ediyor. Güney Kore'de Konfüçyüs gelenekleri, eğitim başarısına ve akademik çalışmaya büyük önem veriyor. Bu değerler, akademiden daha yüksek ücretli bir şirket görevine geçmeyi psikolojik açıdan zorlaştırabiliyor.
Bu nedenle mezunlar doktora sonrasında art arda araştırmacı pozisyonlarında çalışabiliyor veya kadrolu olmayan öğretim elemanı olarak görev yapabiliyor; ancak güvenceli istihdama ya da yeterli ücrete ulaşamayabiliyor. Dolayısıyla maddi sorun, mezuniyet sonrası ilk işin ötesine geçerek akademik kariyerlerin yapısına da uzanıyor.
Araştırma Yeteneğine Daha Fazla Alan Açmak
Uygun pozisyon eksikliğini gidermek için devletin ve sanayinin ileri düzey araştırma becerilerinden yararlanabilecek sektörleri genişletmesi gerekiyor. Önerilen yaklaşımlar kariyer danışmanlığının ötesine geçiyor; çünkü işverenlerin işe alım kapasitesi yoksa bireysel tavsiyeler yeni iş yaratamaz.
Önerilerden biri, ileri teknoloji sektörlerini büyütmek. Malezya'nın deneyimi, bilim ve teknoloji alanlarında daha güçlü stratejik çerçevelerin hedef sektörlerde istihdamı destekleyebileceğine işaret ediyor. Ancak bu tür çabalar, tek bir seçim dönemiyle sınırlı kalmayan sürekli bir kararlılık gerektiriyor.
Lisansüstü staj programları, üniversite eğitimiyle şirketlerdeki işler arasında başka bir köprü oluşturabilir. Pek çok doktora mezunu lisans eğitiminden doktorasını tamamlayana kadar tam zamanlı eğitim görüyor. Bu da iş deneyimlerinin ve profesyonel bağlantılarının sınırlı kalmasına yol açıyor.
Yapılandırılmış stajlar, işverenlere adayları değerlendirme ve yetiştirme fırsatı verirken mezunların şirket deneyimi, uygulamalı iş becerileri ve akademik çevreleri dışındaki kişilerle çalışma yeteneği kazanmasını sağlayabilir. Amaç, araştırma becerilerini işverenlerin görev ve beklentileriyle buluşturmak.
İlk politika tartışmasında, ekonomik ilerlemenin daha yüksek katma değerli faaliyetlere geçişte yaşanan güçlükler nedeniyle sekteye uğradığı orta gelir tuzağıyla bağlantılı baskılarla yüzleşme ihtiyacına da işaret ediliyor. Bu baskılar altındaki sektörler, ileri düzey problem çözme becerileri için ödeme yapmak yerine iş gücü maliyetlerini yasal olarak mümkün olan en düşük düzeyde tutmaya odaklanabiliyor.
Şirketlerin işe alım uygulamalarını değiştirmek ve mevzuat düzenlemelerini değerlendirmek, geleneksel akademi dışındaki araştırma-geliştirme alanlarında doktora derecesine sahip kişilerin istihdam edilmesini teşvik edebilir. Böylece kariyer seçenekleri çeşitlenir ve üniversite ile araştırma kurumlarındaki sınırlı sayıdaki pozisyona bağımlılık azalır.
Girişimcilik de başka bir yol sunuyor. Doktora araştırmaları, teknoloji odaklı girişimlere temel oluşturabilecek analitik ve problem çözme becerilerini geliştiriyor. Yeni girişimlere yönelik devlet desteğinin artmasıyla bazı mezunlar, sınırlı akademik kadrolar için rekabet etmek veya niteliklerinin altındaki işleri kabul etmek yerine kendi işletmelerini kurmayı daha uygulanabilir bulabilir.
Önerilen stajlar, sanayinin büyümesi ve işe alım değişiklikleri için herhangi bir uygulama takvimi belirtilmedi. Ortak amaçları, mezunlara istikrarlı gelir elde etmek için daha gerçekçi yollar sunarken ileri düzey eğitimden daha iyi yararlanmak. Güney Kore'nin rekor mezun sayısı, yeni bir büyük mezun grubu iş gücü piyasasına girerken bu işi daha da acil hale getiriyor.
Öne Çıkan Noktalar
- Güney Kore'de 2025'te 19.831 kişi doktora derecesi aldı. Bu, 2015'e kıyasla yüzde 51,6'lık artışla rekor düzeye ulaştı.
- 8.629 kadın doktora derecesi alarak mezunların rekor düzeydeki yüzde 43,5'ini oluşturdu. Bu oran 1999'da yüzde 20,5'ti.
- İşe giren 7.005 yeni doktora mezununun yüzde 10,4'ü yıllık 20 milyon wonun altında gelir elde etti. Bu oran 2011'de yüzde 6,3'tü.
- Bu gelir eşiğinin altında kalanların oranı sanat ve beşerî bilimlerde yüzde 26,8'le en yüksek düzeydeydi. Eğitim alanı yüzde 19'la onu izledi.
- Araştırmacı Song Chang-yong, ülkedeki doktora düzeyindeki çalışan kapasitesinin yılda 2.000 ila 3.000 kişi olduğunu ve iş olanaklarının fen ile mühendislikte yoğunlaştığını tahmin etti.
- Malezya'da doktora mezunu sayısı 2010'daki 1.247'den 2020'de 4.560'a yükselirken, 35 yaşından küçük doktoralılar arasındaki işsizlik yüzde 7'den yüzde 16'ya çıktı.
- Güney Kore'de borç-gelir oranı 2026'nın ilk çeyreğinde yüzde 233,9'a ulaştı. En ağır borç yükü 40'lı yaşlardakilerdeydi.
- Önerilen çözümler arasında ileri teknoloji sektörlerini büyütmek, lisansüstü stajlar oluşturmak, işe alım uygulamalarını değiştirmek ve girişimciliği desteklemek yer alıyor.






