421 bin genç yetişkin çalışmaya ve iş aramaya ara veriyor
Statistics Korea’ya göre, Güney Kore’de 20’li yaşlarındaki yaklaşık 421 bin kişi Temmuz 2025’te kendisini yalnızca dinleniyor olarak tanımladı. Bu, söz konusu yaş grubu için kayıtlardaki en yüksek sayı oldu. Bu kişiler ne çalışıyor ne de aktif olarak iş arıyordu; iş gücünün dışında kalmalarını eğitim, bakım sorumluluğu ya da hastalık gibi belirli bir nedene bağlamadılar.
İçindekiler
- 421 bin genç yetişkin çalışmaya ve iş aramaya ara veriyor
- Dinlenme kategorisi ne anlama geliyor?
- Baskı ilk başvurudan önce başlıyor
- İlk işveren neden bu kadar önemli?
- Deneyim koşulları işe giriş kapısını daraltıyor
- Ara verme yalnızlıkla kesiştiğinde
- Toplumdan uzaklaşmak nasıl hissettiriyor?
- Mevcut destekler ve değerlendirilen öneriler
- İşe daha güçlü bir dönüş neleri gerektirebilir?
- Özet
Güney Kore’nin genç nüfusu azalırken bu sayı, on yıl öncesine kıyasla yaklaşık yüzde 58 arttı. Bu artışın arkasında stajlarını ya da kısa süreli sözleşmelerini tamamlayan, tekrar tekrar ret yanıtı alan ve bir başvuru daha yapmaya başlamanın bile zor geldiği bir noktaya ulaşan mezunlar var.
Üniversite mezunu Park Min-jin onlarca başvuru yaptı ve son mülakat aşamalarına kadar ilerledi; ancak tekrar tekrar reddedildi. Zorlu sınavlarla, ders dışı etkinliklerle ve uzun işe alım süreçleriyle geçen yılların ardından aramayı bıraktı. Ailesinin ve arkadaşlarının dinlenme olarak nitelendirebileceği bu dönem, aynı zamanda yorgunluk ve sonraki adımı konusunda belirsizlik anlamına geliyordu.
Birçok genç yetişkin için geri çekilmek, seçeneklerini yeniden değerlendirirken baskıdan uzaklaşıp toparlanmanın bir yolu. Bu kararların ardında birbiriyle bağlantılı birkaç sorun yatıyor: rekabet üzerine kurulu bir eğitim sistemi, deneyimi giderek daha fazla ödüllendiren işe alım süreçleri ve küçük şirketlerle büyük işverenler arasındaki ücret ve yan hak farkının büyüklüğü.
7 Eylül 2025 itibarıyla sunulan destekler arasında işe yerleştirme danışmanlığı, öğrencilere ve yeni işe başlayanlara yönelik destek, yalnızlık yaşayanlar için topluluk programları ve kurumlar arası koordinasyonun güçlendirilmesine ilişkin tartışmalar yer alıyordu. Sorun, bir kişinin yeniden başvuru yapmasını sağlamaktan daha kapsamlı. Mevcut işlerin niteliği ve bir işe girmeye çalışmanın yarattığı baskı da bu sorunun parçası.
Dinlenme kategorisi ne anlama geliyor?
Statistics Korea, dinlendiğini belirten kişileri ekonomik olarak faal olmayan nüfus içinde sınıflandırıyor. Günlük ifadeyle bu kişiler ne çalışıyor ne de aktif olarak iş arıyor. Ankete katılanlar, eğitim, birine bakım verme ya da hastalık gibi başka bir kategori yerine dinlenmeyi hareketsizlik nedeni olarak seçiyor.
Bu sınıflandırma, eğitimde, istihdamda ya da mesleki eğitimde olmayan anlamındaki uluslararası NEET terimiyle örtüşüyor. Kore’deki anket kategorisi daha dar; çünkü kişinin hareketsizliğinin nedeni olarak dinlenmeyi belirtmesine dayanıyor. İş ve eğitim dışında kalan biri, anketteki başka kategorilere giren nedenlerle bu durumda olabilir.
Dinleniyor olarak sayılan birçok kişinin üniversite diploması ve önceki iş deneyimi var. Bazıları aramayı bırakmadan önce stajlardan ve geçici sözleşmelerden geçmiş durumda. Yeniden denemeden önce toparlanıyor ya da peşinden koştukları kariyerin hâlâ anlamlı olup olmadığını değerlendiriyor olabilirler.
Bu nedenle Temmuz 2025’te görülen rekor, daha uzun süreli bir eğilimin parçası. Dinlendiğini bildirenlerin sayısı artarken bu kişilerin geldiği nüfus grubu küçüldü. İş arayıp kısa süre çalıştıktan sonra yeniden aramaya koyulmanın tekrarlanan döngüleri, gençlerin yeniden işe girme tükenmişliği olarak tanımladığı duruma katkıda bulundu.
Tarihler ve rakamlar bu tablonun farklı yönlerini ortaya koyuyor:
- 2021’e gelindiğinde bir hükümet araştırması, 19-34 yaşları arasındaki yaklaşık 540 bin kişinin yalnızlık ya da toplumdan çekilme riski taşıdığını; bunların yaklaşık 244 bininde toplumdan çekilme belirtilerinin şimdiden görüldüğünü tahmin etti.
- Temmuz 2025’te 20’li yaşlardaki yaklaşık 421 bin kişi yalnızca dinlendiğini bildirdi. Bu, söz konusu yaş grubu için rekor düzeydeydi ve on yıl önceki seviyenin yaklaşık yüzde 58 üzerindeydi.
- 7 Eylül 2025 itibarıyla danışmanlık ve istihdam destek programları yürürlükteydi. Yalnızlıkla ilgilenecek özel bir yetkili atanması ve 13 yaş üstünü kapsayan ülke çapında bir anket yapılması da daha kapsamlı öneriler arasındaydı.
Baskı ilk başvurudan önce başlıyor
Güney Koreli öğrenciler sıralamalarla, Suneung olarak bilinen ulusal üniversite giriş sınavıyla ve saygın üniversitelerde yer kapmak için verilen yoğun mücadeleyle şekillenen bir eğitim sisteminden geçiyor. Aileler, öğrencilerin okuldan sonra gittiği özel dershanelere yüklü miktarda para harcıyor.
Gençler her sınav sonucunu, ders dışı etkinliği ve stajı dar bir başarı tanımına ulaşmak için gerekli bir adım olarak görebiliyor. Mezun olduklarında kapsamlı bir özgeçmişe sahip olsalar da derin bir yorgunluk içinde olabilirler. İş hayatına geçiş, yeni değerlendirme aşamalarını beraberinde getiriyor.
İşe alım sürecinde başvuru yazıları, yetenek sınavları, kodlama çalışmaları ya da vaka testlerinin ardından birkaç mülakat yapılabiliyor. Adaylar onlarca özgeçmiş gönderip aşama aşama ilerleyebiliyor, ancak sonunda yine de iş teklifi alamayabiliyor. Bu süreci tekrarlamak zaman alıyor ve özgüveni giderek azaltabiliyor.
Park Min-jin’in yaşadıkları, son aşamaların ne kadar yıpratıcı olabileceğini gösteriyor. Son mülakata kalmak, yıllarca süren hazırlığın bir yere varacağı umudunu yaratıyor. O aşamada tekrar tekrar reddedilmek, sürece yeniden başlamayı daha da zorlaştırabiliyor.
Genç adaylar, yanlış bir ilk işi kabul etmenin yıllarca fırsatlarını etkileyebileceğinden de endişe ediyor. Bazıları, geleceklerini kısıtlayacağına inandıkları bir pozisyonu kabul etmek yerine ara veriyor. Uzun süreli değerlendirme baskısının ardından bu mola, kişinin kendini koruma biçimine dönüşebiliyor.
İlk işveren neden bu kadar önemli?
Güney Kore’de bir üniversitenin itibarı ve ilk işverenin adı, özgeçmişte kalıcı bir ağırlık taşıyabiliyor. Bu, birçok mezunun bulabildiği ilk işi kabul etmek yerine büyük şirketlerdeki pozisyonlar için rekabet etmesini açıklamaya yardımcı oluyor.
Büyük işverenler genellikle daha yüksek taban maaş, performans primi, daha iyi izin olanakları, kapsamlı yan haklar ve daha belirgin terfi yolları sunuyor. Eğitim imkânları da bir başka cazibe unsuru. İstikrarlı bir başlangıç arayan adaylar, bu koşulları uzun bir iş arayışına değer görebiliyor.
Küçük ve orta ölçekli şirketler bu koşullara ayak uydurmakta çoğu zaman zorlanıyor. Gençler daha düşük ücretlerden, daha zayıf yan haklardan ve katı işyeri kültürlerinden kaygı duyduklarını söylüyor. Gelecekteki işverenlerin işe nereden başladıklarına göre kendilerini değerlendireceğine inandıklarında, böyle bir işi kabul etmek riskli gelebiliyor.
Bazı adaylar, küçük bir şirkette alacakları ücretin yarı zamanlı işten elde edecekleri kazançtan yalnızca biraz daha yüksek olacağını hesaplıyor. Bu durumda kısa vadede yarı zamanlı iş daha cazip görünebiliyor. Bu hesap, istikrarlı bir işe başlamayı geciktirebiliyor ve mezunları daha iyi gördükleri bir fırsatı beklemeye itebiliyor.
Ücret ve yan haklar arasındaki uçurum bu bekleyişi anlamlandırmaya yardımcı oluyor. Gençler, tanınmış bir işverenin adını taşıma baskısının yanı sıra gelir, iş güvencesi, eğitim ve gelecek seçenekleri arasındaki farkları da tartıyor. Koşullar birbirinden çok uzak olduğunda, açık bir pozisyon ile iş arayan bir mezun kendiliğinden eşleşmiyor.
Deneyim koşulları işe giriş kapısını daraltıyor
İşverenler, büyük dönemsel alımlara dayanmak yerine belirli bir ihtiyaç ortaya çıktığında işe alıma giderek daha fazla yöneliyor. Yeni mezunlar için bu, diğer acemilerle birlikte bir şirkete girilebilecek net fırsatların azalması anlamına gelebiliyor.
Daha fazla şirket, ilgili deneyimi zaten olan adayları tercih ediyor. Küçük işletmeler eğitim maliyetini azaltmak için bu yolu seçebiliyor. İşe hızla başlayabilecek biri, kaynakları sınırlı bir işveren için cazip oluyor.
Mezunlar böylece kısır bir döngüyle karşı karşıya kalıyor: işe alınmak için deneyime, deneyim kazanmak içinse kendilerini işe alacak birine ihtiyaçları var. Stajlar ve yarı zamanlı işler bu açığı kapatmaya yardımcı olabilir; ancak bu fırsatlar da sınırlı.
Uygun bir özgeçmiş oluşturmak için tekrar tekrar girişimde bulunmak, eğitim ile istikrarlı iş arasındaki süreyi uzatabiliyor. Stajı ya da kısa süreli sözleşmesi tamamlanmış biri için bir başka geçici pozisyon, yerleşik bir kariyerden çok yeni bir arayışın yaklaştığı anlamına gelebiliyor.
Kore toplumu ve kültürü üzerine çalışan Curtin Üniversitesi Doçenti Jo Elfving-Hwang, gençlerin aldığı eğitim ile mevcut işler arasındaki uyumsuzluğu şöyle anlattı:
Kore’de genç iş gücü çok iyi eğitimli. Eğitim düzeylerine uygun işler bulmak istiyorlar, ancak süreklilik sağlayan yeterli sayıda iş fırsatı yok.
Aile beklentileri ve sosyal medyada yaşıtlarıyla yapılan karşılaştırmalar baskıyı artırıyor. Genç yetişkinler, yıllar boyunca bu beklentileri içselleştirdikleri için yüksek standartlar belirleyebiliyor. Reddedilmek de hem iş bulma konusundaki özgüvenlerini hem de başkalarıyla kıyaslandıklarında kendilerini nasıl gördüklerini etkileyebiliyor.
Ara verme yalnızlıkla kesiştiğinde
Dinlenme ve toplumdan uzaklaşma iç içe geçebilir; ancak anket kategorileri farklı durumları tanımlar. Bazı kişiler arkadaşlarıyla görüşmeye ve sonraki adımlarını planlamaya devam ederken iş aramaya ara veriyor. Bazılarıysa giderek daha fazla yalnızlık yaşıyor ve evden çıkmayı giderek zor buluyor.
2021’e kadarki duruma ilişkin tahminler içeren hükümet araştırmasına göre, 19-34 yaşları arasındaki yaklaşık 540 bin kişi yalnızlık ya da toplumdan çekilme riski taşıyordu; bunların yaklaşık 244 bininde toplumdan çekilme belirtileri şimdiden görülüyordu. Bu rakamlar, farklı bir yaş aralığını ve konuyu kapsıyor; Temmuz 2025’te dinlendiğini bildiren 20’li yaşlardaki kişilerin sayısıyla aynı grubu ölçmüyor.
Başka bir araştırmada, toplumdan uzak yaşayan gençlerin yüzde 24,1’inin iş bulmakta zorlandıktan sonra kendini izole etmeye başladığı görüldü. Bu gençler üzerine yapılan araştırmalar, neredeyse yüzde 60’ının sağlığını kötü olarak değerlendirdiğini ve dörtte üçünün intihar düşüncesi bildirdiğini de ortaya koydu.
Toplumdan uzaklaşmanın aile travması ve ekonomik sıkıntılar dahil çeşitli nedenleri var. İstihdamla ilgili zorluklar da bu sürece giden yollardan biri. Kişi günlük düzenini ve başkalarıyla temasını yitirdikten sonra toplumsal yaşama dönmesi daha zor hâle gelebiliyor.
Ulusal araştırmanın yürütülmesine katkıda bulunan Kore Sağlık ve Sosyal İşler Enstitüsü araştırma görevlisi Kim Seonga, toplumsal bir rolün kaybının temel bir sorun olduğunu belirtti:
En önemli neden, toplumsal bir rolün olmaması. Toplumdan uzak yaşayan gençler yüzlerce özgeçmiş gönderseler bile düzgün ve istikrarlı bir iş bulmaları çok zor.
Toplumsal rol, bir meslektaş olmak ya da bir gruba katılmak gibi, kişinin günlük yaşamında düzenli bir yer edinmesini sağlar. Böyle bir rol olmadığında toplumdan uzaklaşma derinleşebilir. Araştırmacılar, insanların durumları nedeniyle utandırılmadan destek arayabildiği koşullarda toparlanmanın daha kolay olduğunu söylüyor.
Toplumdan uzaklaşmak nasıl hissettiriyor?
Wren Jun ergenlik çağında insanlardan uzaklaşmaya başladı ve aylarca bir dolabın içinde yaşadı. Avustralya yayın kuruluşu ABC’ye verdiği röportajda dışarıdaki baskının bunaltıcı geldiğini anlattı. Yıllar sonra bile evden çıkmakta zorlanıyordu.
Wren, ilk kez toplumdan uzaklaşmasının ardından da devam eden korkuyu şöyle anlattı:
Dış dünya çok korkutucu ve bana çok yabancı geliyor.
Toplumdan uzak yaşayan gençler için kurulan bir topluluk grubu, yeniden bağ kurmayı denemesi için ona bir ortam sağladı. Erken ayrıldı, ancak ziyaret ona kendini hazır hissettiğinde nereden destek alabileceğini öğrenme fırsatı verdi. Günlük rutinine hemen dönmese de bu küçük adım önem taşıyordu.
Kim Cho-Rong, toplumsal yaşama dönmeden önce yıllarca evde kaldı. Şimdi topluluk girişimleri aracılığıyla benzer deneyimler yaşayanlara destek veriyor. İzolasyonunun en zor dönemini hatırlarken günlerinin ne kadar hareketsiz geçtiğini şöyle anlattı:
Bazen bütün gün uyuyan bir böcek gibi hissediyordum. Bir böceğe dokunursanız hareket eder. Ben de öyleydim, dokunulduğunda tepki verirdim.
Onun yaşadıkları ve Wren’in anlattıkları, desteğin bazen yönetilebilir sosyal temaslarla başlaması gerektiğini gösteriyor. Dış dünyayı korkutucu bulan kişiler için bir etkinliğe katılmak ya da benzer geçmişi olan biriyle tanışmak, yeniden bir rutin oluşturmanın ilk adımı olabilir.
Mevcut destekler ve değerlendirilen öneriler
İstihdam ve Çalışma Bakanlığı, uzun süredir iş arayan kişilere yönelik psikolojik istikrar hizmetlerini finanse ediyor. Bu hizmetler, motivasyonu yeniden kazanma desteğinin yanı sıra depresyon ve stres danışmanlığını da içeriyor.
Öğrencilere yönelik kişiselleştirilmiş hizmetler, kariyer danışmanlığını işyeri deneyimiyle birleştiriyor. İşe Uyum Programı, yeni çalışanların işyeri beklentilerine uyum sağlamasına ve işte kalmasına yardımcı oluyor. Kamu kurumları ve üniversiteler de mesleğe yeni başlayanlara yönelik uygulamalı beceri eğitimlerini ve kariyer danışmanlığını genişletti.
Topluluk kuruluşları, başvuru ve mülakatların ötesine geçen ihtiyaçlarla ilgileniyor. Seul ve diğer şehirlerdeki sivil toplum kuruluşları kısa süreli ortak konaklama, sakin sosyal etkinlikler ve iş görevlerini deneme fırsatları sunuyor. Benzer deneyimleri olan insanlarla tanışmak, katılımı daha kolay hâle getirebiliyor.
ABC’nin haberinde yer verdiği Not Scary adlı grup, toplumdan uzak yaşayan gençleri bir araya getiriyor ve geçiş sürecine yönelik barınma imkânları sunuyor. İzolasyondan kurtulmuş çalışanlar, başkalarının toplumsal yaşama dönüşlerini planlamalarına yardımcı oluyor. Kendi deneyimleri sayesinde katılımcılar, benzer zorluklarla karşılaşmış kişilerle temas kurabiliyor.
Üst düzey bir siyasetçi, Yonhap’ın haberine göre yalnızlıkla ilgilenecek özel bir yetkili atanmasını da önerdi. İngiltere ve Japonya bu modeli daha önce denedi. Öneri; eğitim, istihdam, sosyal yardım ve barınma alanlarındaki çalışmaları bir araya getirecek. Bu alanların tümü, yalnızlık yaşayan birini etkileyebiliyor.
Yetkililer, toplumdan uzaklaşmayı konu alan ve 13 yaş üstündeki herkesi kapsayacak ülke çapında bir anket planladı. Anket için tarih açıklanmadı. Daha geniş bir yaş aralığını kapsaması, hareketsizlik, izolasyon ve ruh sağlığı sorunlarının nasıl kesiştiğini ortaya koymaya yardımcı olabilir.
Diğer girişimler arasında dışarı çıkıp başkalarıyla zaman geçirmeyi teşvik etmeyi amaçlayan erişim çalışmaları, kamuoyu bilinçlendirme kampanyaları ve yemek kuponları bulunuyor. Bu önlemler, günlük rutinleri yeniden kurmaya yönelik yardımlardan işe girmeye ve istihdamda kalmaya yönelik desteğe kadar uzanıyor.
İşe daha güçlü bir dönüş neleri gerektirebilir?
Olası çözümlerin merkezinde daha fazla ve daha iyi ilk iş imkânı bulunuyor. Büyük şirketler yeni mezun alımlarını ve yapılandırılmış eğitim programlarını genişleterek adaylara, sahip oldukları deneyimin yanı sıra potansiyellerini de gösterebilecekleri fırsatlar sunabilir.
Küçük ve orta ölçekli şirketlere verilen destek; daha iyi başlangıç ücretlerine ve yan haklara, eğitim planlarına, mentorluk programlarına ve asgari ücret tabanlarına bağlanabilir. Bu, mezunların söz konusu şirketlerdeki pozisyonları kabul etmekte tereddüt etmesinin pratik nedenlerinden bazılarını ele alabilir.
Sektör kuruluşları, stajlar ve mesleğe yeni başlayanlara yönelik pozisyonlar için standartlar belirleyerek bu işlerin beceri kazandırmasını sağlayabilir. Daha basit başvuru süreçleri, daha az tekrar eden sınav ve adayların daha geniş ölçütlerle değerlendirilmesi de işe alımın yarattığı baskıyı azaltabilir.
Sınıf içi öğrenimi farklı birimlerde yapılan rotasyonlarla birleştiren ücretli çıraklık programları, mezunların işverenlerin aradığı deneyimi kazanmasına imkân sağlayabilir. Üniversiteler kariyer danışmanlığına daha erken başlayabilir, gerçekçi iş arama stratejileri öğretebilir ve öğrencileri seçkin çevrelerin dışındaki mezunlarla buluşturabilir.
Ruh sağlığı hizmetleri ve danışmanlık, insanların tükenmişlikten kurtulmasına ve rutinlerini yeniden oluşturmasına yardımcı olabilir. Destek, kişinin toparlanmasına zaman tanırken bundan sonra neyi deneyeceğine karar vermesine de yardımcı olmalı. Ara veren gençler bu zamanı ilgi alanlarını keşfetmek, gönüllü çalışmak, yazmak ya da farklı bir alanı denemek için kullandıklarını söylüyor.
İlk işe daha esnek yaklaşılması da prestijli bir işverenin adını bekleme baskısını azaltabilir. Başlangıç, kişinin tüm çalışma hayatına ilişkin bir yargı gibi görünmediğinde mezunlar farklı yolları değerlendirmekte daha özgür olur.
Bu süreçte kullanılan dil de önemli. Dinlenmeyi utanç verici görmek kaygıyı derinleştirebilir. Bunu geçici bir dönem olarak kabul etmek, arayı fırsatlar, danışmanlık ve günlük toplumsal yaşama ve iş hayatına dönüş yolu aracılığıyla bir plana dönüştürmeye yardımcı olabilir.
Özet
- Statistics Korea, Temmuz 2025’te 20’li yaşlarındaki yaklaşık 421 bin kişinin yalnızca dinlendiğini bildirdiğini saydı. Bu, söz konusu yaş grubu için rekordu.
- Genç nüfus azalmasına rağmen toplam sayı, on yıl öncesine kıyasla yaklaşık yüzde 58 arttı.
- Bu kategori, belirli başka bir neden yerine dinlenmeyi seçerek çalışmadığını ve aktif biçimde iş aramadığını bildiren kişileri kapsıyor.
- Tekrarlanan işe alım süreçleri, tükenmişlik ve ilk işin uzun vadeli etkisine ilişkin kaygılar, ara verme kararlarında rol oynuyor.
- Ücret ve yan haklar arasındaki büyük farklar, büyük işverenleri cazip kılarken deneyim talebinin artması mezunlara açık pozisyonları sınırlıyor.
- Bir hükümet araştırması, 2021’e gelindiğinde 19-34 yaşları arasındaki yaklaşık 540 bin kişinin yalnızlık ya da toplumdan çekilme riski taşıdığını; yaklaşık 244 bininde toplumdan çekilme belirtileri görüldüğünü tahmin etti.
- Destekler arasında danışmanlık, öğrenci kariyer hizmetleri, yeni işe başlayanlara yardım, topluluk etkinlikleri ve geçiş sürecine yönelik konut imkânları bulunuyor.
- Daha kapsamlı öneriler arasında yalnızlıkla ilgilenecek özel bir yetkili atanması ve 13 yaş üstündekileri kapsayan ülke çapında bir toplumdan uzaklaşma araştırması yer alıyor.






