Çiba'daki Afgan Anneler Çocuklarıyla Yeniden Bağ Kurmak İçin Japonca Öğreniyor

9 dakikalık okuma
Çiba'daki Afgan Anneler Çocuklarıyla Yeniden Bağ Kurmak İçin Japonca Öğreniyor

Aile Yaşamının Merkezindeki Cumartesi Sınıfı

Sedeka Eto'nun 2023'te Çiba Eyaleti'nde açtığı ücretsiz Japonca okuluna 120'den fazla öğrenci kayıt yaptırdı. Okulun amacı kelime ve dil bilgisi öğrenmenin ötesine geçiyor: Japonca konuşarak büyüyen çocuklarıyla iletişim kurmalarına yardımcı olurken Afgan annelere ders çalışma, başkalarıyla tanışma ve kaygılarını konuşma imkânı sunuyor.

İçindekiler
  1. Aile Yaşamının Merkezindeki Cumartesi Sınıfı
  2. Anneler ve Çocuklar Ortak Dillerini Neden Kaybedebiliyor?
  3. Çiba Nasıl Bir Afgan Toplumunun Merkezi Haline Geldi?
  4. Eto'yu Okulu Açmaya Yönelten Ne Oldu?
  5. Derslere Katılmanın Yolunu Bulmak
  6. Bir Öğrenci Yalnızlıktan Nasıl Çıktığını Anlatıyor
  7. Japonca Dersleri Günlük Yaşamın Kapılarını Açıyor
  8. Diğer Yerel Öğretmenler Afgan Ailelere Destek Oluyor
  9. Eğitim Olanakları ve Geleceğe Dair Belirsizlik
  10. Sınıfın Ötesindeki Afgan Hedefleri
  11. Öne Çıkanlar

Tokyo'nun hemen dışındaki Çiba, Japonya'daki 6 bin Afgan'ın yaklaşık yüzde 40'ına ev sahipliği yapıyor. Bu topluluktaki kadınlar için Japonca bilgisinin sınırlı olması günlük yaşamı zorlaştırabiliyor ve onları kendi aileleri içinde yalnız bırakabiliyor. Çocuklar dili okulda öğrenirken, daha az öğrenme fırsatı bulan anneler sohbetleri takip etmekte veya çocuklarının eğitimine katılmakta zorlanıyor.

Uzun süredir Japonya'da yaşayan Afgan kökenli Eto, yaklaşık 40 yıldır adli tercüman olarak çalışıyor. Okulu, Afganistan'ın Yeniden İnşası için Eagle Afghan adlı kâr amacı gütmeyen kuruluş aracılığıyla kurdu. Dersler her cumartesi yapılıyor; Japon gönüllüler annelerin öğrenmeye odaklanabilmesi için çocuklara bakıyor.

Sınıf, kadınlara ev işlerinden düzenli olarak uzaklaşma, yaşıtlarıyla vakit geçirme ve eğitimlerini sürdürme ya da iş bulma olasılığını değerlendirme fırsatı da sunuyor. Bazıları eşlerinin karşı çıkmasına rağmen derslere katılıyor. Diğerleri çocuklarını da yanlarında getiriyor. Bu anneler için Japonca öğrenmek, hem aile hem de toplum yaşamındaki yerleriyle yakından bağlantılı.

Anneler ve Çocuklar Ortak Dillerini Neden Kaybedebiliyor?

Afgan çocuklar okul günleri boyunca Japoncayla iç içe oluyor ve kısa sürede akıcı konuşmaya başlayabiliyor. Özellikle ev dışında çalışmayan annelerin dille teması çok daha sınırlı kalabiliyor. Zamanla çocuklar, ebeveynlerinin konuştuğu dili kullanma becerilerini de yitirebiliyor.

Eto, kuşaklar arasında gözlemlediği değişimi şöyle anlatıyor:

Çocuklar okulda Japonca konuşmayı öğreniyor ama anneleri onları anlamakta zorlanıyor. Ardından çocuklar Afgan dilini unutuyor.

İletişim, basit Japonca ifadelerle sınırlı kalabiliyor. Bir anne kısa bir konuşmayı sürdürebilse de okuldaki bir sorun ya da çocuğun duygusal sıkıntıları gibi karmaşık bir konuyu konuşmakta zorlanabiliyor. Ortak dilin kaybı, her iki tarafın da ihtiyaçlarını anlatma yollarını azaltabiliyor.

Bir anne, çocuklarının kendi aralarındaki konuşmaları takip edemediğini anlatıyor:

Çocuklarım kendi aralarında Japonca konuşuyor, bu yüzden onları anlamam imkânsız hale geliyor.

Çocuklar çoğu zaman aileleriyle Japon toplumu arasında köprü oluyor. Ancak ebeveynler aynı hızla uyum sağlayamadığında çocukların hızla Japonca öğrenmesi gerginlik de yaratabiliyor. Yetişkinlere yönelik dil eğitimi, annelerin bu sohbetlere doğrudan katılmasına ve çocukları büyürken yakın ilişkilerini korumasına yardımcı oluyor.

Reklam

Çiba Nasıl Bir Afgan Toplumunun Merkezi Haline Geldi?

Çiba, Japonya'nın en büyük Afgan topluluklarından birine ev sahipliği yapıyor. Pek çok Afgan, 2021'de Taliban'ın yeniden iktidara gelmesinin ardından şiddetten ve özellikle kadınlar ile kız çocuklarının temel haklarını kaybetmesinden kaçarak mülteci olarak Japonya'ya geldi. Bazı aileler ise Japonya'da onlarca yıldır yaşıyor.

Çiba Eyaleti'ndeki Yotsukaido'da Afgan topluluğu 1980'lerden bu yana büyüyor. Başlangıçta ikinci el otomobil ihracatındaki iş fırsatları insanları buraya çekti. Kentte bugün 1.200 Afgan yaşıyor. Bu sayı, Japon olmayan kent sakinlerinin yaklaşık yüzde 30'una karşılık geliyor.

Bu yoğunlaşmanın pratik ve toplumsal faydaları var. Aileler, dillerini ve deneyimlerini paylaşan insanlara yakın yaşayabiliyor. Arian gibi restoranlar tanıdık yemekler ve topluluk üyelerinin aidiyet hissedebileceği buluşma yerleri sunuyor.

Akademik çalışmalar, Japonya'daki Afgan topluluklarının çoğunlukla otomobil söküm ve ihracat işletmelerinin yakınındaki belirli mahallelerde kümelendiğini ortaya koyuyor. İş yerlerine ve diğer Afganlara yakın yaşamak dayanışmayı güçlendirebiliyor. Ancak Japon toplumunun geneliyle teması da sınırlayarak yetişkinlerin Japonca pratik yapma fırsatlarını azaltabiliyor.

Zamanlarının çoğunu evde geçiren kadınlar özellikle güçlük yaşayabiliyor. Küçük ve birbirine sıkı sıkıya bağlı bir topluluk, sınırlı kurumsal destek ve kadınların hareket alanını ya da bağımsızlığını kısıtlayan kültürel beklentiler bir araya gelerek dil eğitimine erişimi zorlaştırabiliyor.

Eto'yu Okulu Açmaya Yönelten Ne Oldu?

Sedeka Eto, 1983'te Afganistan'dan Japonya'ya geldi ve Japon bir erkekle evlendi. Adli tercüman olarak çalışması, onu dil engelleri ve kültürel yalnızlığın sonuçlarını yaşayan ailelerle bir araya getirdi.

Eto, dikkatini çeken kaygılardan birini şöyle hatırlıyor:

Yabancı gençlerin karıştığı hırsızlık ve diğer suçlarda artış olduğunun farkına vardım.

Ebeveynlerle çocukların iletişim kurmakta zorlandığı, ilişkilerin bozulduğu ve bunun kimi zaman çocuk suçluluğu ya da ev içi şiddetle birlikte görüldüğü ailelere tanık oldu. Annelerin ve çocukların birbirini anlamasına yardımcı olmak, onun çalışmalarının merkezine yerleşti.

Eto, Afganistan'ın Yeniden İnşası için Eagle Afghan'ı kurdu ve 2023'te ücretsiz okulu açtı. Cumartesi derslerinde bugün 120'den fazla kayıtlı öğrenci bir araya geliyor. Pek çok kadın için bu dersler haftanın en güzel anlarından biri ve benzer koşullardaki insanlarla kaygılarını paylaşmak için nadir bir fırsat.

Topluluğun gelişimi ve okulun kuruluşu birkaç on yıla yayılıyor:

  • 1983: Eto, Afganistan'dan Japonya'ya taşındı.
  • 1980'lerden itibaren: Başlangıçta ikinci el otomobil ihracatındaki işlerin çektiği Afgan topluluğu Yotsukaido'da büyüdü.
  • 2021: Taliban Afganistan'da yeniden iktidara geldi; ardından çok sayıda Afgan mülteci Japonya'ya geldi.
  • Aralık 2022: Daha sonra Eto'nun derslerine katılan bir kadın, Afganistan'daki koşulların kötüleşmesinden kaçarak Japonya'ya geldi.
  • 2023: Eto, Afgan kadınlar için ücretsiz Japonca okulunu açtı.
Reklam

Derslere Katılmanın Yolunu Bulmak

Cumartesi dersleri ücretsiz, ancak derslere ulaşmak her zaman kolay olmuyor. Geleneksel Afgan gelenekleri çoğu zaman kadınların tek başına dışarı çıkmasına izin vermiyor ve bazı eşler karılarının derslere katılmasına karşı çıkıyor. Annelerin çocuk bakımı ve ev işleriyle de ilgilenmesi gerekiyor.

Japon gönüllüler ders sırasında çocuklarla ilgileniyor. Bazı öğrenciler çocuklarını yanlarında getirerek başka bir bakım ayarlamak zorunda kalmadan derse katılabiliyor. Bu destek, aile sorumlulukları nedeniyle aksi halde evde kalabilecek kadınların ders çalışmasını mümkün kılıyor.

Eto, öğrencilerin kararlılığını şöyle anlatıyor:

Eşlerinin karşı çıkmasına rağmen kadınlar içtenlikle Japonca çalışıyor; çocuklarıyla ilgilenirken bile yaptıkları işi bırakıp derslerine odaklanıyorlar.

Haftalık buluşma, derslerden fazlasını sunuyor. Kadınlar sosyalleşebiliyor, güçlüklerini konuşabiliyor ve henüz konuşamadıkları bir ülkeye yerleşmenin zorluğunu anlayan insanlarla vakit geçirebiliyor. Ders etrafında şekillenen bir rutin, onlara kendilerine ait bir şey sunuyor ve dört gözle beklemelerini sağlıyor.

Bir kadın cumartesi günlerinin kendisi için ne ifade ettiğini şöyle anlatıyor:

Cumartesinin gelmesini iple çekiyorum.

Bir Öğrenci Yalnızlıktan Nasıl Çıktığını Anlatıyor

45 yaşındaki bir öğrenci, Afganistan'da koşulların kötüleşmesinden kaçarak Aralık 2022'de Japonya'ya geldi. Japonca bilmediği için ülkedeki ilk dönemini son derece sıkıntılı geçirdi.

O dönemi çarpıcı sözlerle anlatıyor:

Japonca konuşamadığım için içten içe ölmüş gibiydim.

Eşi, telefonunu kullanarak ders çalışmasını önerdi. Ancak öğretmeni ve kara tahtası olan bir sınıfta öğrenmek ona farklı bir deneyim sundu. Başkalarıyla birlikte öğrenme fırsatı, günlük yaşama dair hislerini değiştirmesine yardımcı oldu.

Öğrenci, derslere katılmanın etkisini şöyle anlatıyor:

Bu deneyim beni mutlu etti ve ruh halimi iyileştirdi.

Okula devam eden pek çok kadın, Taliban'ın kız çocuklarının belli bir yaştan sonra okula gitmesini yasakladığı Afganistan'da kendi eğitimini yarıda bırakmak zorunda kalmıştı. Yetişkin olarak yeniden ders çalışmaya başlamak, koşullar nedeniyle ara vermek zorunda kaldıkları ilgi alanlarına dönme fırsatı sunuyor.

Bir başka öğrenci, bu fırsat için minnettarlığını dile getiriyor:

Ders çalışmak en sevdiğim şey; öğretmenlerime minnettarım.

Reklam

Japonca Dersleri Günlük Yaşamın Kapılarını Açıyor

Öğrenciler, toplu taşımaya binmek ve çocuklarının okulundaki öğretmenlerle konuşmak gibi sınıf dışındaki durumlarda kendilerine daha çok güvendiklerini söylüyor. Bunlar gündelik işler, ancak bunları doğrudan halledebilmek annenin aile yaşamını ne kadar bağımsız yönetebildiğini değiştirebiliyor.

Öğretmenlerle konuşmak, okulun amacı açısından özellikle önemli. Soru sorabilen ve yanıtı anlayabilen bir anne, çocuğunun eğitimine daha fazla katılabiliyor ve yalnızca birkaç ifadeyle anlatmanın zor olabileceği kaygılarını paylaşabiliyor.

Bazı öğrenciler eğitimlerini sürdürmek ya da ev dışında iş bulmak da istiyor. Eto, bu hedeflerin giderek yaygınlaştığını söylüyor:

Eşlerine maddi açıdan bağımlı olmak yerine, giderek daha fazla kadın eğitimlerini sürdürmek ve ev dışında çalışmak istediklerini dile getiriyor.

Dil öğrenmek, bu hedefleri pratik ihtiyaçlarla buluşturuyor. Bir kadının tek başına yolculuk etmesine veya okulda konuşmasına yardımcı olan beceriler, eğitimini sürdürmeyi ya da iş bulmayı değerlendirmesine de katkı sağlayabiliyor. İletişim kurmak için başkalarına bağımlı olan annelere Japonca öğrenmek, günlük kararları üzerinde daha fazla söz sahibi olma imkânı veriyor.

Diğer Yerel Öğretmenler Afgan Ailelere Destek Oluyor

Yotsukaido'daki Kültürlerarası Dernek de dinî ve kültürel ihtiyaçları gözeten yalnızca kadınlara yönelik dersler dahil Japonca kursları sunuyor. Bu düzenlemeler, başka ortamlara katılmakta zorlanabilecek kent sakinlerinin derslere erişimini kolaylaştırıyor.

Öğrencilerin sevgiyle "sensei" diye hitap ettiği öğretmen Atsuko Himeno, dil derslerinin ötesinde destek sağlıyor. Yardımları, hastaneler ve okullarla ilgili işlerde ve Japonya'daki yaşamın diğer alanlarında yol bulmayı da kapsıyor.

Himeno, kendisini harekete geçiren şeyi şöyle anlatıyor:

İnsanlara yardım etmek beni motive ediyor.

Öğrenciler için nasıl bir yaşam istediğini de şöyle ifade ediyor:

Kendi ülkelerinde zaten zor günler geçirdiler; Japonya'da kaygı duymadan yaşamalarını istiyorum.

Yerel öğretmenlerin çalışmaları, topluluk bağlarının tek başına her zaman kapatamadığı bir boşluğu dolduruyor. Tanıdık yemekler, komşular ve ortak bir dil yeni bir yerde yalnızlık hissini azaltabiliyor; Japonca dersleri ise kent sakinlerinin kullanmak zorunda oldukları kurumlarla iletişim kurmasına yardımcı oluyor. Çiba'da hayata uyum sağlamaya çalışan aileler için her iki destek türü de önemli.

Reklam

Eğitim Olanakları ve Geleceğe Dair Belirsizlik

Afgan öğrenciler yerel topluluk kurslarının dışında da fırsatlara sahip. JALP olarak bilinen Japonya-Afganistan Japonca Eğitim Programı, Afgan gençlere Japonya'nın farklı bölgelerindeki özel Japonca okullarında öğrenim görme imkânı sunuyor.

Suriyeli öğrenciler için benzer programlar örnek alınarak oluşturulan JALP, öğrenim ücretini, uçak biletlerini ve destek hizmetlerini karşılıyor. Katılımcıların üniversiteye ya da iş hayatına hazırlanmalarına yardımcı olarak genç Afganlara hayatlarını yeniden kurmaları ve topluluklarına katkıda bulunmaları için başka bir yol sunuyor.

Dil eğitimi, Afganistan'dan tahliye edilenlerin karşı karşıya olduğu daha geniş kapsamlı güçlüklerle birlikte yürütülüyor. Japonya'da mülteci olarak tanınma oranı gelişmiş ülkeler arasındaki en düşük oranlardan biri. Tahliye edilenlerin çoğu, ülkedeki yasal statüleri, istihdam olanakları ve kalıcı bir gelecek kurma beklentileri konusunda belirsizlik yaşıyor.

Akademik araştırmalar, daha tutarlı ve insani mülteci politikalarına ve özellikle kadınlarla ailelerin topluma uyumunu destekleyecek daha kapsamlı yardımlara ihtiyaç olduğunu vurguluyor. Dil kursları iletişim becerilerini ve özgüveni geliştirebiliyor; ancak ikamet ve istihdam konularındaki belirsizlikler ailelerin yapabileceği tercihleri belirlemeyi sürdürüyor.

Sınıfın Ötesindeki Afgan Hedefleri

Zakia Khudadadi'nin spor yolculuğu, Afgan kadınların kararlılığına başka bir örnek sunuyor. Kabil'den gizlice tahliye edilmesinin ardından Paralimpik Oyunları'nda yarışan ilk Afgan kadın oldu. Taekwondo müsabakalarına katılmak için Çiba'ya gitti.

Japonya'da boks kariyerini sürdüren Mahdi Mirzad gibi genç Afganlar da topluluğun çeşitlilik gösteren hedeflerini yansıtıyor. Aileler yeni bir ülkeye uyum sağlamanın zorluklarıyla uğraşırken onların hedefleri eğitimden işe ve spora uzanıyor.

Eto'nun okuluna devam eden kadınlar için ilerleme çoğu zaman daha sessiz biçimlerde görülüyor: çocuklarının arasındaki bir konuşmayı anlamak, bir öğretmenle konuşmak ya da eğitimlerini sürdürmeye karar vermek. Japonca dersleri, aile içindeki ilişkilerini korurken kendilerini ifade etmeleri ve çevrelerindeki topluma katılmaları için daha fazla imkân sunuyor.

Cumartesi sınıfı bu hedefleri bir araya getiriyor. Bir zamanlar eğitim alma imkânı kısıtlı olan anneler öğretmenlerle ders çalışabiliyor, arkadaşlık kurabiliyor ve daha bağımsız olmak için çaba gösterebiliyor. Bu çabaların merkezinde pratik bir aile ihtiyacı bulunuyor: ebeveynlerle çocukların birbiriyle konuşabilmesini sağlamak.

Öne Çıkanlar

  • Sedeka Eto, 2023'te Çiba'da Afgan kadınlar için ücretsiz bir Japonca okulu açtı; bugün okula 120'den fazla öğrenci kayıtlı.
  • Cumartesi dersleri, okulda Japonca öğrenen çocuklarla anneleri arasındaki giderek büyüyen iletişim açığını kapatmayı amaçlıyor.
  • Çiba, Japonya'daki 6 bin Afgan'ın yaklaşık yüzde 40'ına ev sahipliği yapıyor. Yotsukaido'da 1.200 Afgan yaşıyor.
  • Japon gönüllüler çocuklarla ilgileniyor; bazı kadınlar eşlerinin karşı çıkmasına rağmen derslere katılıyor.
  • Öğrenciler özgüvenlerinin arttığını, ruhsal durumlarının iyileştiğini ve eğitimlerini sürdürme ya da ev dışında çalışma hedefleri olduğunu söylüyor.
  • Yerel dil kursları ve JALP programı Afgan öğrencilere destek oluyor; ancak tahliye edilenlerin çoğu yasal statüleri ve istihdam konusunda belirsizlik yaşamayı sürdürüyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir