Güneş Enerjisi Geliri Köy Yaşamını Destekliyor
Seul'ün yaklaşık 90 dakika güneydoğusunda, yaklaşık 130 kişinin yaşadığı bir tarım köyü olan Guyang-ri'de, bir megavat kapasiteli güneş enerjisi tesisi ayda yaklaşık 10 milyon won (6.800 dolar) net kâr sağlıyor. 2022'den bu yana bu gelir, sakinlerin haftada altı gün ücretsiz öğle yemeği paylaşmasına yardımcı olarak elektrik üretimini gündelik yaşamı destekleyen bir kaynağa dönüştürdü.
İçindekiler
- Güneş Enerjisi Geliri Köy Yaşamını Destekliyor
- Hürmüz'deki Aksama Enerji Dönüşümünü Acil Hâle Getiriyor
- Hükümetin İnşa Etmeyi Planladıkları
- LNG Fiyatlarındaki Artış Maliyet Hesabını Değiştiriyor
- Çip Üretimi Güvenilir Enerjiyi Zorunlu Kılıyor
- Kömür ve Nükleer Enerji Planda Yer Almaya Devam Ediyor
- Şebeke Bağlantıları Güneş Enerjisindeki Büyümeyi Yavaşlatabilir
- Yakıt Fiyatlarına Desteğin ve Temiz Enerji Finansmanının Yönü Farklı
- Pakistan ve Avrupa Farklı Yaklaşımlar Sunuyor
- Asya, Acil Arz İhtiyacını Kalıcı Değişimle Dengeliyor
- Önemli Noktalar
Yemeklerin masrafı devlet yardımları ya da hayır bağışlarıyla değil, güneş enerjisi gelirleriyle karşılanıyor. Proje başlamadan önce köyde restoran yoktu; yaşlı sakinlerin ulaşım imkânları kısıtlı, ortak kullanım alanları da yetersizdi. Güneş enerjisinden elde edilen gelir artık yaşlılara yönelik bir “mutluluk otobüsünü”, masa tenisi tesisini ve kültürel etkinlikleri de destekliyor.
Köy muhtarı Jeon Joo-young, sakinlerin parayı kişisel gelir olarak dağıtmak yerine ortak hizmetlere harcamayı seçtiğini söylüyor. Ona göre yemekler, komşuların birbirleriyle kurduğu ilişkiyi değiştirmiş.
Sakinler her gün birlikte öğle yemeği yiyor; böylece birbirimizi görüyor, sohbet ediyoruz. Sakinler arasındaki bağlar ve dayanışma çok güçleniyor. Hayat daha keyifli hâle geliyor. Parayı kişisel gelir olarak dağıtırsanız insanlar birbirinden kopuk hissediyor. Yıllarca birbirini tanımamış kişiler artık restoran sayesinde birkaç gün içinde tanışıyor.
Guyang-ri, Güney Kore'nin ulusal “güneş enerjisi gelir köyü” programı için bir örnek model hâline geldi. Hükümet, 16 Nisan 2026 itibarıyla yıl içinde bu tür 700 köy kurmayı, 2030'a kadar da sayıyı 2.500'e çıkarmayı hedefliyor. Daha önce kurulan köylerin sayısı yaklaşık 150'ydi.
Köy, hükümetin daha kapsamlı hedefini uygulamada gösteriyor: Güney Kore'de daha fazla enerji üretirken topluluklara tesisleri desteklemeleri için de bir neden sunmak. Deneyim, güneş enerjisi gelirinin nasıl harcandığının neden önemli olduğunu da ortaya koyuyor. Sakinler, birlikte kullandıkları yemek, ulaşım ve etkinlik hizmetlerinden yararlanıyor.
Hürmüz'deki Aksama Enerji Dönüşümünü Acil Hâle Getiriyor
Güney Kore, elektrik ya da kullanılabilir başka biçimlere dönüştürülmeden önce sağlanan birincil enerjisinin yüzde 90'ından fazlasını ithal ediyor. Ham petrolünün yaklaşık yüzde 70'i Hürmüz Boğazı'ndan geçiyor; bu nedenle söz konusu deniz geçidindeki bir aksama ülkenin enerji arzını doğrudan tehdit ediyor.
İran çatışması 2026 Şubat'ının sonlarında patlak verdi ve boğazdaki trafiği aksattı. Ham petrol fiyatları yüzde 50 yükselirken, spot piyasadan alınan sıvılaştırılmış doğal gazın (LNG) fiyatı neredeyse ikiye katlandı. Spot alımlar güncel piyasa fiyatları üzerinden yapılıyor; bu da arz aniden daraldığında alıcıları fiyat artışlarına açık hâle getiriyor.
Devlet Başkanı Lee Jae Myung, kabinesine fosil yakıtlara bağımlılığın stratejik bir zafiyet olduğunu defalarca söyledi. Yerli kaynaklardan üretilen elektriğe geçişi hızlandırmaya “ülkenin kaderinin” bağlı olduğunu belirtti.
İklim, Enerji ve Çevre Bakanı Kim Sung-whan, Güney Kore'nin yanıtını yenilenebilir enerjiye yönelen daha geniş çaplı eğilimle ilişkilendiriyor.
Dünya genelinde Orta Doğu'daki savaş, yenilenebilir enerjiye geçişi daha da hızlandırıyor. Kore'nin de tempoyu artırması gerekiyor.
Hükümet, acil şokla başa çıkmak için akaryakıt fiyatlarına tavan getirdi ve stratejik petrol rezervlerinden piyasaya petrol sürdü. Bu önlemler arz acil durumunda rahatlama sağlıyor; yenilenebilir enerji programı ise ithal yakıta süregelen bağımlılığı hedef alıyor.
Önemli tarihler, yerel bir denemeyi ulusal bir yanıtla ilişkilendiriyor:
- 2022: Guyang-ri'de güneş enerjisi projesi, ortak hizmetlere kaynak sağlayarak köy yaşamını değiştirmeye başladı.
- 2026 Şubat'ının sonları: İran çatışması patlak verdi; Hürmüz'deki trafik aksadı, petrol ve LNG fiyatları yükseldi.
- 2026: Güney Kore 700 güneş enerjisi gelir köyü kurmayı planlıyor.
- 2027: Yongin'deki yeni yarı iletken kompleksinin bir bölümünün açılması planlanıyor.
- 2030: Hükümet, 2.500 güneş enerjisi gelir köyü ve 100 gigavat yenilenebilir enerji kapasitesi hedefliyor.
Hükümetin İnşa Etmeyi Planladıkları
Güney Kore'nin hızlandırılmış yol haritası, 2030'a kadar 100 gigavat yenilenebilir enerji üretim kapasitesine ulaşmayı hedefliyor. Hükümet, yenilenebilir kaynakların elektrik üretimindeki payını yaklaşık yüzde 10'dan yüzde 20'nin üzerine çıkarmayı, yani en az iki katına yükseltmeyi amaçlıyor.
Kapasite, enerji tesislerinin belirli bir anda ne kadar güç üretebileceğini ölçüyor. Üretim payı ise tesislerin zaman içinde fiilen ne kadar elektrik sağladığını gösteriyor. Her iki hedef de önemli: Ekipman kurmak ve elektrik sağlamak birbiriyle bağlantılı işler; şebekeye erişim, yeni üretimin tüketicilere ne kadarının ulaşacağını etkiliyor.
Ek bütçeden enerji dönüşümü girişimlerine yaklaşık 500 milyar won ayrılıyor. Yenilenebilir enerji projelerine yıllık destek, 1,1 trilyon wonla (670 milyon dolar) rekor düzeye çıkarken, düşük faizli 400 milyar won tutarındaki kredi özellikle güneş enerjisi köyü programına yönlendiriliyor.
Plan kırsal topluluklarla sınırlı değil. Hükümet, enerji ihtiyacının büyük bölümünü ya da tamamını yenilenebilir kaynaklardan karşılayan RE100 sanayi kompleksleri öneriyor. Elektrik üretimini, bu elektriği tüketen işletmelerin yakınına yerleştirmek maliyetleri düşürmeyi amaçlıyor.
Kamu kurumlarının ticari, konut ve tarım binalarındaki çatı tipi güneş enerjisi uygulamalarına öncülük etmesi bekleniyor. Bu önlemler bir arada, tek bir gelişme türüne bel bağlamak yerine köylerde, iş yerlerinde ve mevcut binalarda yenilenebilir enerji kullanımını artırmayı hedefliyor.
LNG Fiyatlarındaki Artış Maliyet Hesabını Değiştiriyor
Enerji Ekonomisi ve Finansal Analiz Enstitüsü (IEEFA), Güney Kore'deki güneş ve rüzgâr projelerinin görece pahalı olmasına rağmen yenilenebilir enerji hedeflerinin güçlü bir ekonomik gerekçesi olduğunu belirtiyor. İzin süreçlerindeki zorluklar ve sınırlı uygulama ölçeği nedeniyle bu projelerin maliyetleri küresel ortalamanın yüzde 80 ila yüzde 250 üzerinde kalıyor.
IEEFA'nın analizine göre yenilenebilir elektrik üretiminin seviyelendirilmiş maliyeti, LNG santrallerinde üretimin marjinal yakıt maliyetleriyle şimdiden rekabet edebiliyor ya da bunların altına inebiliyor. Seviyelendirilmiş maliyet, elektrik üretim masraflarını projenin işletme ömrüne yayıyor. Marjinal yakıt maliyeti ise mevcut bir santralde ek elektrik üretmenin yakıt masrafını ifade ediyor.
Enerji ölçüm birimi olan milyon İngiliz ısı birimi başına LNG fiyatları ikiye katlanarak yaklaşık 20 dolara yükseldi. Kilovatsaat başına 0,07 ila 0,11 dolar arasında değişen güneş enerjisi üretim maliyetleri artık rekabetçi bir alternatif sunuyor. Kilovatsaat, üretilen ya da tüketilen elektrik miktarını ölçüyor.
Bu karşılaştırma, yenilenebilir enerji programına enerji güvenliği hedefinin yanı sıra ekonomik bir gerekçe de kazandırıyor. Güney Kore'de güneş ve rüzgâr enerjisi, küresel ortalamalara kıyasla hâlâ pahalı; ancak ithal gaz fiyatlarındaki keskin artış, bu kaynaklardan üretilen elektriği gaz santrallerinin yakıt maliyetleri karşısında daha cazip kılıyor.
Çip Üretimi Güvenilir Enerjiyi Zorunlu Kılıyor
Güney Kore borsasının piyasa değerinin yaklaşık yüzde 40'ını ve küresel yüksek bant genişlikli bellek üretiminin yüzde 80'ini oluşturan yarı iletken sektörüne Samsung Electronics ve SK Hynix hâkim. Bu gelişmiş bellek, yapay zekâ sistemleri için vazgeçilmez; onu üreten fabrikalar da çok büyük miktarda kesintisiz elektriğe ihtiyaç duyuyor.
Gyeonggi eyaletindeki Yongin'de inşası süren yeni yarı iletken kompleksinin bir bölümünün 2027'de açılması planlanıyor. Tesisin çalışması için 16 gigavat güç gerekecek; bu, ülkenin en yüksek elektrik talebinin yaklaşık yüzde 17'sine denk geliyor. En yüksek talep, ulusal elektrik sisteminin karşılaması gereken en yüksek tüketim düzeyini ifade ediyor.
Enerji, çip üretim maliyetlerinde giderek daha büyük bir paya sahip. Fiyatların uzun süre yüksek kalması, Güney Kore'nin gelişmiş bellek üretimindeki rekabet gücünü zayıflatabilir; böylece yakıt krizi, hem ulusal ekonomi hem de küresel teknoloji tedarik zincirleri açısından merkezi önemdeki bir sektörü etkileyebilir.
Tayvan'ın önde gelen çip üreticisi TSMC, 2040'a kadar elektriğinin yüzde 100'ünü yenilenebilir kaynaklardan sağlamayı taahhüt etti. Şirket, temiz enerjiyi yarı iletken rekabet gücü için stratejik bir altyapı olarak görüyor. Bu yaklaşım, Güney Kore'nin sanayi için yenilenebilir enerji arzını artırma çabalarıyla karşılaştırma imkânı sunuyor.
Seul Ulusal Üniversitesi'nden enerji ekonomisti Hong Jong Ho, Güney Kore'nin enerji sorunlarının İran savaşından çok önce başladığını savunuyor. Hong, devlet elektrik şirketi Korea Electric Power Corporation (KEPCO) tarafından on yıllardır yapay biçimde düşük tutulan elektrik fiyatlarına dikkat çekiyor.
Devlet sübvansiyonlarıyla sağlanan on yıllarca ucuz elektrik, birçok Korelinin elektriği devletin ucuza ve bol miktarda sunması gereken bir kamu hizmeti olarak görmesine yol açtı. Bu da dönüşümün maliyetlerine yönelik toplumsal kabulü aşındırıyor.
Hong'un savı, enerji dönüşümü tartışmasına inşaat ve finansmanın yanı sıra kamu beklentilerini de dâhil ediyor. Devletin ucuz elektriği sağlaması gereken bir hizmet olarak görüldüğü uzun bir dönemin ardından hükümet, halktan enerji sistemini değiştirmenin maliyetlerini kabul etmesini istiyor.
Kömür ve Nükleer Enerji Planda Yer Almaya Devam Ediyor
Güney Kore yenilenebilir enerjiyi artırırken bazı kömür santrallerinin kapatılmasını erteliyor ve nükleer reaktörlerin yeniden devreye alınmasını hızlandırıyor. Yetkililer bu adımları, şebeke istikrarını korumaya yönelik geçici önlemler olarak nitelendiriyor. Beş nükleer reaktörün yeniden devreye alınma süreci hızlandırılıyor.
Yakın tarihli bir kabine toplantısında, kömürle çalışan 21 santrale acil durum yedeği olarak 2040'tan sonra da “kapasite ödemesi” yapılması onaylandı. Bu ödemeler, üretim kapasitesini hazır tutmaları karşılığında santrallere garantili gelir sağlıyor; böylece hükümet yenilenebilir enerji hedeflerini sürdürürken santraller de rol oynamaya devam ediyor.
Başbakan Sanae Takaichi yönetimindeki Japonya farklı bir yaklaşım izliyor. Büyük ölçekli güneş enerjisi projelerini kısıtlayıp nükleer reaktörlerin yeniden devreye alınmasını hızlandırıyor. Japonya ayrıca nükleer silahları fiilen üretmeden hızla geliştirme kapasitesi anlamına gelen nükleer silah geliştirme potansiyeline sahip ve silah yapımına uygun 45 ton plütonyum bulunduruyor.
Tokyo'daki Yenilenebilir Enerji Enstitüsü Başkan Yardımcısı Takejiro Sueyoshi, Japonya'nın savaşı enerji dönüşümü için bir fırsata çevirecek aciliyet duygusundan yoksun olduğunu söylüyor.
Japonya'da herhangi bir kriz duygusu yok. Savaş her ne kadar üzücü bir gelişme olsa da bunu, bu ülkede enerji dönüşümünü bütünüyle gerçekleştirmek için bir fırsat olarak görmeliyiz.
Güney Kore'nin de kendi nükleer enerji kararı var. ABD ile 1974'te imzaladığı nükleer işbirliği anlaşması, nükleer yakıtta kullanılan uranyumun oranını artırma işlemi olan uranyum zenginleştirmenin ülke içinde yapılmasını yasaklıyordu. Son değişiklikler artık sivil amaçlarla yüzde 20'ye kadar zenginleştirmeye izin veriyor.
Bu değişiklik Kuzey Kore ve Çin'den uyarılar gelmesine yol açtı. Pekin, sivil amaçlı zenginleştirmenin bile ekonomik baskı ya da askerî gerilimi tetikleyebileceği uyarısında bulunarak Güney Kore'nin yerli enerji üretimine ilişkin tercihlerini bölgesel bir güvenlik anlaşmazlığıyla daha da karmaşık hâle getirdi.
Şebeke Bağlantıları Güneş Enerjisindeki Büyümeyi Yavaşlatabilir
Güneş ve rüzgâr enerjisi yatırımlarının yoğunlaştığı Güney Kore'nin güney ve güneybatısındaki geniş bölgelerde şebeke kapasitesi şimdiden sınırlara dayanıyor. Gigavatlarca yenilenebilir enerji projesi şebeke bağlantısı bekliyor; bu nedenle temiz enerji kapasitesinin bir bölümü kullanılamıyor.
KEPCO, yenilenebilir kaynaklar açısından zengin güney bölgelerinden Seul'e elektrik taşımak için yüksek gerilim hatları inşa etmeyi planlıyor. Projeler, başkente elektrik sağlamak uğruna köylerinin görünümünün değişmesini ve güvenlik kaygılarını neden kabul etmeleri gerektiğini sorgulayan kırsal sakinlerin artan tepkisiyle karşılaşıyor.
Güney Kore'nin ülke genelinde uygulanan tek tip elektrik fiyatlandırma sistemi, bu altyapıya ev sahipliği yapan sakinlere fiyatta bir avantaj sunmuyor. Guyang-ri'nin güneş enerjisinden elde ettiği ortak gelir ise farklı bir örnek oluşturuyor: Köy, tesisinden gözle görülür yerel hizmetler elde ederken, önerilen iletim hatlarının güzergâhındaki topluluklar karşılığında ne alacaklarını sorguluyor.
İletim altyapısının inşası genellikle on yıldan uzun sürüyor. Bu süre, İran krizinin gerektirdiği acil müdahaleden çok daha uzun ve 2030'a kadar planlanan yenilenebilir enerji genişlemesi açısından pratik bir zorluk yaratıyor.
Güney Kore, yalnızca Çin'in gerisinde kaldığı batarya depolama kapasitesini enerji özerkliğini artırmak üzere güneş enerjisi üretimiyle birleştirebilir. Güneş enerjisi kurulumuna yönelik yerel mesafe kısıtlamalarını kaldıran son yasal değişiklikler de daha hızlı kurulumun önünü açıyor. Şebekeye erişim, depolama imkânı ve inşaat izni, yeni ekipmanın ne kadar çabuk kullanılabilir elektrik sağlayacağını etkiliyor.
Yakıt Fiyatlarına Desteğin ve Temiz Enerji Finansmanının Yönü Farklı
Çevre örgütleri, enerji dönüşümüne ayrılan yaklaşık 500 milyar won ile fosil yakıt fiyatlarındaki artışları karşılamak için kullanılan yaklaşık 5 trilyon won arasındaki farka dikkat çekiyor. İkinci tutar, petrol rafinerilerine doğrudan sübvansiyonları ve elektrik fiyatlarına getirilen tavanları içeriyor; yani enerji dönüşümü finansmanının yaklaşık on katı.
Our Climate için Çözümler kuruluşundan Gahee Han, fosil yakıt fiyatlarını düşük tutmanın hükümetin halktan enerji tasarrufu yapmasını istemesiyle çeliştiğini savunuyor.
Fiyat sinyallerini bastıran hükümet, halktan enerji tasarrufu yapmasını isteyen hükümetin ta kendisi. Bu çelişki, fosil yakıt sektörünün mevcut aktörlerini piyasanın gerçeklerinden korumayı sürdüren, daha derinlere işlemiş bir kurumsal zihniyeti yansıtıyor. Dönüştürücü değişim için fırsat penceresi şu an açık. Bu hükümetin bu fırsatı değerlendirecek kurumsal cesareti gösterip gösteremeyeceği, Kore'nin enerji geleceğini belirleyecek soru.
Fiyat tavanları, tüketicilerin faturalarında gördüğü artışı sınırlandırırken tasarruf çağrıları, enerji kıtlığına daha az tüketerek yanıt vermelerini istiyor. Han'ın eleştirisi, bu politikaların birbiriyle nasıl işlediğine ve kamu parasının acil destekle enerji arzındaki dönüşüm arasında nasıl bölüştürüldüğüne odaklanıyor.
Güneş enerjisinin yaygınlaşması, üretimde de dışa bağımlılık getiriyor. Küresel üretimdeki hâkimiyeti ve daha düşük maliyetleri sayesinde Güney Kore'de kurulan panellerin çoğunu Çin tedarik ediyor. Seul buna, güneş enerjisi köyü programında yerli modül kullanımı şartı ve ithal ürünlere karbon ayak izi sertifikası getirme planıyla karşılık verdi.
Dolayısıyla program iki hedefi bir araya getiriyor: Ülkede daha fazla elektrik üretmek ve yerli ekipman üretimini desteklemek. Köy modeli, bu sanayi kararlarını sakinlerin görebildiği ve yararlanabildiği hizmetlerle ilişkilendiriyor.
Pakistan ve Avrupa Farklı Yaklaşımlar Sunuyor
Pakistan, LNG'sinin yüzde 99'unu Körfez ülkelerinden ithal ediyor; bu da ülkenin enerji arzını bölgedeki aksamalara özellikle açık hâle getiriyor. Güneş enerjisinin enerji bileşimindeki payı 2020'de yüzde 2,9'dan 2025'te yüzde 32,3'e yükseldi; bu, 29,4 yüzde puanlık bir artış ve önceki payın on bir katından fazla.
Bu genişleme Pakistan'ın petrol ve gaz ithalatından tasarruf ettiği tutarı 12 milyar doların üzerine çıkardı. Süreç, varlıklı haneler ve işletmelerin çatılarına panel kurmasıyla başladı; ardından daha yoksul toplulukların kaynaklarını birleştirerek ortak tesisler kurmasıyla yayıldı. Guyang-ri'de olduğu gibi bu topluluklar da yerel enerji faydası elde etmek için ortak yatırımdan yararlanıyor.
İspanya, daha önce yapılan yenilenebilir enerji yatırımlarının yakıt krizi sırasında nasıl yardımcı olabileceğine dair başka bir örnek sunuyor. Elektriğinin yaklaşık yarısı şimdiden yenilenebilir kaynaklardan geliyor ve ülke yakıt fiyatlarını birçok Avrupalı komşusuna kıyasla daha düşük tutmayı başardı.
Fransa, fosil yakıtlar yerine elektriğe geçiş anlamına gelen elektrifikasyon finansmanını neredeyse iki katına çıkararak yanıt verdi. Ülke, fosil yakıtlara bağımlılığı 2030'a kadar yüzde 60'tan yüzde 40'a indirmeyi, yani 20 yüzde puanlık düşüş sağlamayı hedefliyor.
Asya, Acil Arz İhtiyacını Kalıcı Değişimle Dengeliyor
Hindistan ve Çin, LNG kıtlığı sırasında yerli kömür stoklarını kullanırken Endonezya maden üretimini artırdı. Bazı Asya ekonomileri, ithal gazın kıt olduğu dönemde acil ihtiyaçları karşılamak için kömürü geçiş yakıtı olarak kullanıyor.
Vietnam, rafa kaldırılmış nükleer enerji planlarını yeniden gündeme aldı; Bangladeş ise ciddi yakıt kısıtlamalarıyla karşı karşıya. Bu tepkiler, aynı arz kesintisinin ülkeleri yakıt kullanımına getirilen kısıtlamalardan yerli üretime yeniden yatırım yapmaya kadar farklı tercihlere yönelttiğini gösteriyor.
Wood Mackenzie analistleri, aksaklıkların sürmesi durumunda Asya'nın LNG talebindeki büyümenin fiyatlar düşse bile bir daha toparlanmayabileceğini belirtiyor. Ülkeler, daha önceki ithal gaz bağımlılıklarına dönmek yerine enerji sistemlerini yerli kaynaklara göre kalıcı biçimde yeniden düzenleyebilir.
Güney Kore'nin karşı karşıya olduğu zorluk, şimdi istikrarlı elektrik arzını korurken uzun vadede enerji egemenliğini güçlendirmek. 2030 hedefleri yönü belirliyor; ancak iletim gecikmeleri, elektrik fiyatlandırması, sanayi talebi ve ekipman arzı bu hedeflere ne hızla ulaşılacağını şekillendirecek.
Guyang-ri, bu ulusal çabaya somut bir başlangıç noktası sunuyor. Bir megavatlık tesisi, sakinlerin ortak hizmetlere ayırmayı seçtiği bir gelir sağlıyor. Hükümetin görevi, çok daha büyük miktarda yenilenebilir elektriği ihtiyaç duyan konutlara ve sanayi tesislerine ulaştırırken bu yerel faydayı yaygınlaştırmak.
Önemli Noktalar
- Guyang-ri'deki güneş enerjisi tesisi ayda yaklaşık 10 milyon won (6.800 dolar) net kâr sağlıyor; bu gelir haftada altı gün ücretsiz öğle yemeğini, yaşlılar için ulaşımı ve diğer ortak hizmetleri finanse ediyor.
- Güney Kore, 2026'da 700, 2030'a kadar da 2.500 güneş enerjisi gelir köyü kurmayı ve aynı dönemde 100 gigavat yenilenebilir enerji kapasitesine ulaşmayı planlıyor.
- Ülke, birincil enerjisinin yüzde 90'ından fazlasını ithal ediyor; ham petrolünün yaklaşık yüzde 70'i Hürmüz Boğazı'ndan geçiyor.
- İran çatışması 2026 Şubat'ının sonlarında başladı; ham petrol fiyatlarını yüzde 50 artırdı ve spot LNG fiyatlarını neredeyse ikiye katladı.
- Yenilenebilir enerjinin elektrik üretimindeki payının 2030'a kadar yaklaşık yüzde 10'dan yüzde 20'nin üzerine çıkarılması hedefleniyor.
- Yongin'deki yarı iletken kompleksinin bir bölümünün 2027'de açılması planlanıyor. Tesis, ülkenin en yüksek elektrik talebinin yaklaşık yüzde 17'sine denk gelen 16 gigavat güce ihtiyaç duyacak.
- Şebekedeki yoğunluk ve on yıldan uzun sürebilen iletim projeleri, yenilenebilir enerjinin yaygınlaşmasını yavaşlatabilir.
- Fosil yakıt fiyatlarındaki artışları karşılamak için yaklaşık 5 trilyon won kullanılırken, enerji dönüşümü girişimlerine yaklaşık 500 milyar won ayrılıyor.
- Beş nükleer reaktörün yeniden devreye alınma süreci hızlandırılıyor; kömürle çalışan 21 santral ise acil durum yedeği olarak 2040'tan sonra da kapasite ödemesi alacak.
- Pakistan'da güneş enerjisinin payı 2025'te yüzde 32,3'e ulaştı. Japonya ise büyük ölçekli güneş enerjisi projelerini kısıtlayıp nükleer reaktörlerin yeniden devreye alınmasını hızlandırıyor.






