Endonezya'da Orman Kaybındaki Artış İklim Hedeflerini ve AB ile Ticareti Tehlikeye Atıyor

13 dakikalık okuma
Endonezya'da Orman Kaybındaki Artış İklim Hedeflerini ve AB ile Ticareti Tehlikeye Atıyor

Dokuz Ayda 166.500 Hektar Orman Kaybı

Orman Bakanı Raja Juli Antoni'nin açıklamasına göre Endonezya, 2025'in ilk dokuz ayında 166.500 hektar, yani yaklaşık 411.000 dönüm orman kaybetti. Bu miktar, ülkenin 2020-2023 yıllarının herhangi birinde bir yıl boyunca kaybettiği ormandan fazlaydı. Böylece, Cumhurbaşkanı Joko Widodo döneminde ormansızlaşmayı azaltarak Endonezya'yı dünyada öne çıkaran kazanımlar tersine döndü.

İçindekiler
  1. Dokuz Ayda 166.500 Hektar Orman Kaybı
  2. Merauke'de Neler Planlanıyor?
  3. Önceki Orman Kazanımları Nasıl Sağlandı?
  4. İklim Hedefleri Neden Risk Altında?
  5. Karbon Kredisi Satışında Talep Sınırlı Kaldı
  6. AB Pazarına Erişim Orman Koşullarına Bağlı
  7. Arazi Dağıtımı Çevresel Sınırlarla Karşı Karşıya
  8. Küresel Orman Kaybı Uyarı Veriyor
  9. Topluluklar ve Yaban Hayatı Yerel Bedellerle Karşı Karşıya
  10. Baskıyı Azaltmak İçin Hangi Önlemler Alınabilir?
  11. Öne Çıkanlar

Bu hız, Endonezya'nın 2024'teki 216.000 hektarlık, yaklaşık 534.000 dönümlük toplam kaybına ulaşabileceğine ya da bu miktarı aşabileceğine işaret ediyor. Bu, 2019'dan bu yana görülen en yüksek orandı. Çevre örgütü Auriga Nusantara ise daha karamsar bir tahminde bulunarak geçen yılki toplam ormansızlaşmanın 260.000 hektarı, yani yaklaşık 642.000 dönümü aştığını belirtti.

Brüt ormansızlaşma, restorasyon ya da yeni orman oluşumuyla sağlanan kazanımlar hesaba katılmadan önce temizlenen orman alanını ölçer. Artan kayıplar önem taşıyor; çünkü Endonezya ormanları karbon depoluyor, yaban hayatını destekliyor ve toplulukların geçimini sağlıyor. Ormanların temizlenmesi, iklim taahhütlerini ve ürünlerin yakın zamanda ormansızlaştırılmamış arazilerden geldiğinin kanıtlanmasını şart koşan pazarlara yapılan ihracatı da riske atıyor.

Güney Papua'daki Merauke Gıda Üretim Bölgesi, hükümetin tarımsal genişleme planlarının merkezinde yer alıyor. Proje, endüstriyel tarımı geliştirmek ve tarımsal ürünlerden yakıt üretim tesisleri kurmak için en az 2 milyon hektar ormanın temizlenmesini kapsıyor. Bu girişim, Endonezya'nın gıda ve enerji güvenliği arayışını yakın dönemdeki orman koruma siciliyle doğrudan karşı karşıya getiriyor.

Kâr amacı gütmeyen Mighty Earth kuruluşunun orman ürünlerinden sorumlu yöneticisi Amanda Hurowitz, projeyi önceki kazanımlara yönelik bir tehdit olarak nitelendirdi:

"Bu projenin trajedisi, Endonezya'nın küresel ormansızlaşmayı durdurma mücadelesinde yakın zamanda elde ettiği başarıyı baltalaması," dedi Amanda Hurowitz.

Reklam

Merauke'de Neler Planlanıyor?

Merauke Gıda Üretim Bölgesi, Güney Papua'da en az 2 milyon hektar, yaklaşık 4,9 milyon dönüm ormanın tarım alanına dönüştürülmesini kapsıyor. Planlanan altyapı arasında bir biyoetanol fabrikası, 120 megavat kapasiteli bir elektrik santrali ve kıyıdan iç kesimdeki kalkınma bölgesine uzanan 80 kilometrelik bir otoyol yer alıyor.

Yatırımın 8 milyar doları aşması bekleniyor. Projenin hedefi, on yılın sonuna kadar yılda yaklaşık 2 milyar litre, yani 528 milyon galon biyoetanol üretip depolamak. Biyoetanol, yakıt olarak kullanılabilen tarımsal maddelerden üretilen bir alkol türü.

Hükümet, gıda üretim bölgelerini gıda güvenliğini güçlendirmeye ve zamanla enerji ithalatının yerini alabilecek yerli bir biyoyakıt sektörü kurmaya yönelik daha kapsamlı çabanın parçası olarak sunuyor. Tarımsal üretimin artması gıda tedarikine katkı sağlayabilir; Endonezya'da üretilen yakıt da ülkenin yurt dışından satın aldığı enerjiye bağımlılığını azaltabilir.

Ormanların tarım alanına dönüştürülmesinin ise bununla çatışan bir bedeli var. Ağaçlar karbon depoluyor. Gıda üretim bölgesi girişimi, özellikle turbalık alanları hedeflediği için iklim savunucularını kaygılandırıyor. Turba, büyük miktarda karbon depolayan birikmiş bitki materyalidir. Turbalıkların kurutulması ya da yakılması, aksi takdirde toprakta kalacak sera gazlarının salınmasına yol açıyor.

Merauke, mevcut kalkınma hamlesinin en öne çıkan projesi olsa da ormanlar üzerindeki baskının tek kaynağı tarım bölgeleri değil. Diğer etkenler arasında şunlar bulunuyor:

  • Palmiye yağı plantasyonlarının genişlemeyi sürdürmesi.
  • Madencilik faaliyetleri.
  • Altyapı geliştirme çalışmaları.
  • Küçük arazilerde tarım ve toplulukların orman alanlarına girmesi.

Bu faaliyetler, sorunu tek bir kalkınma bölgesinin ötesine taşıyor. Ormanları korumak için çiftliklerin, madenlerin ve yolların nerelerde genişleyebileceğine karar verilmesi ve ulusal kısıtlamaların yerelde uygulanıp uygulanmadığının denetlenmesi gerekiyor.

Önceki Orman Kazanımları Nasıl Sağlandı?

Endonezya daha önce ormanları koruyarak, restore ederek ve yangınlarla mücadeleyi güçlendirerek ormansızlaşmayı azalttı. Widodo'nun ikinci döneminde bu öncelikler, palmiye yağı gibi ürünlerle bağlantılı orman temizliğini azaltmaya yönelik şirket taahhütleriyle bir araya geldi.

On yıl önce yaşanan yıkıcı yangınların ardından yeni palmiye yağı plantasyonları için orman temizliğine moratoryum getirildi. Bu politika, ormansızlaşmanın 2019'daki 440.000 hektarlık zirvesinden 2020'de 119.100 hektara düşmesine yardımcı oldu. Bu rakamlara göre fark 320.900 hektar, yani yaklaşık yüzde 73'lük bir azalmaydı.

Reklam

Endonezya'nın daha uzun geçmişi, ekonomik ve siyasi değişimlerin ormanlar üzerindeki baskıyı tekrar tekrar nasıl artırdığını gösteriyor. Ticari kerestecilik, tarımsal kalkınma ve hükümet yetkilerindeki değişimler bu süreçte rol oynadı:

  • 1960'ların ortası: Ormanlardan ticari amaçla yararlanma keskin biçimde arttı. Değişken tarım, nüfus nakil programları, tarımsal genişleme ve palmiye yağı plantasyonu faaliyetleri yaygın ormansızlaşmayı artırdı.
  • 1997-1998: Asya mali krizi para birimini zayıflatarak tarım ve madencilik ürünleri ihracatını daha cazip hâle getirdi. Palmiye yağı ve kakao plantasyonları genişledi, orman örtüsünde önemli kayıplar yaşandı.
  • Kriz sonrası: Yerinden yönetimle orman yönetimi yetkisi il ve ilçelere devredildi. Pek çok yerde bu, ormanlardan daha yoğun yararlanılmasına ve ormanların başka amaçlarla kullanılmak üzere dönüştürülmesine yol açarak Endonezya'nın dünyanın en büyük ormansızlaşma merkezlerinden biri olarak tanınmasına katkıda bulundu.
  • Widodo'nun ikinci dönemi: Ormanların korunması ve restorasyonu, yangınlarla mücadele ve şirket taahhütleri orman kaybının azaltılmasına yardımcı oldu.
  • 2024 ve 2025'in ilk dokuz ayı: Orman temizliği yeniden hızlandı ve önceki kazanımları tekrar baskı altına aldı.

Mevcut kalkınma hamlesi, ekonomik öncelikler değiştiğinde bu azalmaların ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor. Gıda üretimi, yakıt tedariki ve altyapı hükümetin hedefleri olmaya devam ederken ormanların korunması, bu hedeflerin çevresel sınırlar içinde tutulmasına bağlı.

İklim Hedefleri Neden Risk Altında?

Endonezya, Çin, ABD, Hindistan, Avrupa Birliği ve Rusya'nın ardından dünyanın en fazla sera gazı salan altıncı ülkesi. Ülkenin ormanları büyük miktarda karbon depoluyor. Bu nedenle orman politikası hem ulusal emisyonlarda hem de küresel ısınmayı sınırlama çabalarında önemli bir rol oynuyor.

Endonezya'nın Paris Anlaşması kapsamındaki ulusal iklim taahhütleri olan güncellenmiş Ulusal Katkı Beyanı, 2030'a kadar koşulsuz olarak yüzde 31,89, koşullu olarak yüzde 43,20 emisyon azaltımı hedefi koyuyor. Koşulsuz hedef, Endonezya'nın dış desteğe bağlı olmadan verdiği taahhüt; koşullu hedefse destekle bağlantılı daha büyük bir azaltımı ifade ediyor.

Orman ve Diğer Arazi Kullanımı Net Yutak hedefi (FOLU-NS 2030), ormancılık ve arazi kullanımı sektörünün saldığından daha fazla karbon tutmasını gerektiriyor. Net karbon yutağı bir denge gibi işliyor: Atmosferden çekilen karbonun, arazi temizleme ve yakma gibi faaliyetlerin saldığı miktarı aşması gerekiyor.

Ormansızlaşmanın hızlanması bu dengeyi kurmayı zorlaştırıyor. Ormanların yok edilmesi karbonu tutabilecek alanı azaltırken ağaçların kesilmesi ve turbalıkların bozulması daha önce depolanmış karbonu salabiliyor. Bu nedenle büyük ölçekli tarım projeleri, Endonezya'nın ormancılık alanındaki iklim hedefinin her iki yönünü de etkiliyor.

Reklam

Karbon Kredisi Satışında Talep Sınırlı Kaldı

Endonezya'nın Brezilya'daki COP30 Zirvesi'nde düzenlediği karbon kredisi ihalesi, ülkenin iklim stratejisinin karşı karşıya olduğu bir başka baskıyı ortaya koydu. Ülke 90 milyon kredi satışa çıkardı ancak 2,8 milyondan azını satabildi; bu, sunulan miktarın yüzde 3,2'sinden azına karşılık geliyor.

Karbon kredileri, sera gazı emisyonlarının azaltıldığı ya da atmosferden uzaklaştırıldığı iddialarını içeren işlemlerde kullanılan birimlerdir. Endonezya'nın ormanları koruyarak gelir elde etme çabası, hükümetin geniş çaplı orman dönüşümüne izin vermesiyle bir arada yürütülüyor. Bu durum, ülkenin çevre taahhütlerine ilişkin yatırımcı kaygılarını artırdı.

Hükümet satışlardan elde edilen geliri ya da alıcıların kimliğini açıklamadı. Alıcılar arasında devlete ait Endonezya şirketlerinin de bulunduğu bildirildi.

CELIOS olarak bilinen Ekonomi ve Hukuk Araştırmaları Merkezi'nin icra direktörü Bhima Yudhistira Adhinegara, Endonezya'nın iklim hedeflerinin dayandığı doğal alanları koruma taahhüdünü eleştirdi:

"Bu, Endonezya'nın ormanlarını ya da turbalıklarını korumaya güçlü biçimde bağlı olmadığı anlamına geliyor," dedi Bhima Yudhistira Adhinegara.

İhaleye yönelik zayıf talep, ormanları yok eden projelere izin verilirken koruma finansmanı sağlamanın zorluğunu ortaya koyuyor. Turbalıkların tarım alanına dönüştürülmesi de kaygıları artırıyor; çünkü bunların kurutulması ve yakılması özellikle büyük miktarda sera gazı salabiliyor.

AB Pazarına Erişim Orman Koşullarına Bağlı

Endonezya kısa süre önce Endonezya-AB Kapsamlı Ekonomik Ortaklık Anlaşması'nı (IEU-CEPA) tamamladı. Anlaşma, Endonezya palmiye yağına Avrupa pazarında gümrüksüz erişim sağlıyor. Sektör, anlaşmayı palmiye yağının kolza yağı gibi Avrupa yağlarıyla eşit koşullarda rekabet etmesini sağlayan bir "altın bilet" olarak tanımladı.

Avrupa pazarına erişim, Avrupa Birliği'nin Ormansızlaşma Yönetmeliği'ne (EUDR) de bağlı. Yönetmelik, kapsama giren ürünlerin 31 Aralık 2020'den sonra ormansızlaştırılmamış arazilerden geldiğinin şirketlerce gösterilmesini şart koşuyor.

Yönetmelik palmiye yağı, soya, kereste, kakao, kahve, sığır eti ve kauçuğu kapsıyor. Alıcıların önündeki pratik görev, ürünleri üretildikleri bölgelere kadar izlemek ve kesim tarihinden sonra ormanın temizlenip temizlenmediğini kontrol etmek. Bir ticaret anlaşması gümrük vergilerini düşürebilir; ancak ürünlerin pazara kabul edilip edilmeyeceğini yine orman koşulları belirler.

Endonezya'nın mevcut risk değerlendirmesi, yönetmelik kapsamındaki ihracatın en az yüzde 3'ünün denetlenmesini gerektiriyor. Gıda işleme şirketleri ve diğer Avrupalı müşteriler, satın aldıkları ürünlerin orman koşullarını karşıladığından emin olmak zorunda.

Reklam

Uydu verileri ve diğer göstergelerin 2020'ye kıyasla ormansızlaşmanın arttığını ortaya koyması, Endonezya'nın yüksek risk kategorisine alınmasına yol açabilir. Böyle bir durumda listelenen ürünlerin yüzde 9'u denetim kapsamına girer; bu, mevcut yüzde 3'lük oranın üç katı. Sonuçta ithalatçıların denetim maliyetleri artabilir ve Endonezya ürünleri daha az rekabetçi hâle gelebilir.

Ormansızlaşmayla bağlantılı ürünleri ithal eden şirketler, gelirlerinin yüzde 4'üne varan yaptırımlarla karşı karşıya kalabilir. Adhinegara bu olasılığı "caydırıcı" olarak nitelendirdi. Palmiye yağı üretimi için daha fazla ormanın tarım alanına dönüştürülmesinin ihracatı tehdit edebileceği uyarısında bulundu:

"Endonezya palmiye yağı üretmek için daha fazla ormanlık alanı açarsa bu, ihracatı açısından son derece tehlikeli olabilir," diye uyardı Adhinegara.

Ticari riskler gümrük vergilerinin ötesine uzanıyor. İthalatçıların izlenebilir tedarik kaynaklarına ihtiyacı var ve uyum maliyetlerinin artması hangi üreticilerden alım yapacaklarını etkileyebilir. Dolayısıyla Endonezya'nın ormanlarla ilgili kararları, iyileşen ticaret erişiminden yararlanmak isteyen şirketler açısından da sonuçlar doğuruyor.

Arazi Dağıtımı Çevresel Sınırlarla Karşı Karşıya

Endonezya'nın orman arazilerini yeniden dağıtma programları ekonomik eşitsizliği gidermeyi, toplulukların kalkınmasını desteklemeyi ve gıda üretimini artırmayı amaçlıyor. Programlar arasında Sosyal Ormancılık (SF), TORA olarak bilinen Tarım Reformu Kapsamındaki Arazi Programı, Gıda Üretim Bölgesi Programı (FE) ve Özel Yönetimli Orman Alanları (KHDPK) bulunuyor.

Bu programlar toplulukları güçlendirmeyi ve ekonomik toparlanmayı desteklemeyi hedefliyor; ancak orman arazilerinin ormancılık dışındaki kullanımlara tahsis edilmesi ülkenin emisyon taahhütleriyle çatışabilir. Endonezya'nın büyümeyi, istihdamı ve artan nüfusun gıda güvenliğini sağlarken ormancılık sektörünü de 2030'a kadar net karbon yutağı hâline getirmesi gerekiyor.

Orman arazilerinin yeniden dağıtımına yönelik araştırmalar, bu hedefleri uzlaştırmak için üç ilke öneriyor:

  • Arazi kullanımının çevresel açıdan sürdürülebilir olmasını sağlayan bölgesel stratejiler geliştirmek.
  • Biyolojik çeşitliliğin zarar görmesini önlemek için bir etki azaltma hiyerarşisi uygulamak.
  • Yeşil alanları ve biyolojik çeşitlilik açısından önemli bölgeleri korumak.

Etki azaltma hiyerarşisi, zarar ortaya çıktıktan sonra etkileri azaltmaya ya da gidermeye yönelik önlemlere başvurmadan önce zararın nasıl önlenebileceğini değerlendirmek anlamına geliyor. Biyolojik çeşitlilik açısından önemli bölgeler, barındırdıkları bitki ve hayvan çeşitliliği nedeniyle yaşam alanlarının korunmasının özellikle önem taşıdığı yerlerdir.

Pratikteki zorluk, daha fazla ormanı tarım alanına dönüştürmeden üretimi artırmanın yollarını bulmak. Geçim koşullarını iyileştirmeyi amaçlayan programların, yeniden dağıttıkları arazilerin çevresel değerini, bu arazilerde depolanan karbonu ve barındırdıkları yaban hayatını da hesaba katması gerekiyor.

Küresel Orman Kaybı Uyarı Veriyor

Maryland Üniversitesi'nin GLAD laboratuvarı ve Global Forest Watch, 2024'te tropik birincil yağmur ormanlarında rekor düzeyde 6,7 milyon hektar kayıp kaydetti. Bu alan Panama'ya yakın büyüklükte ve en az son 20 yılın en yüksek yıllık kaybı. Birincil ormanlar, insan etkisinin çok az olduğu; çoğu zaman zengin yaban hayatı popülasyonlarına ve büyük karbon depolarına ev sahipliği yapan ormanlardır.

Reklam

Endonezya'daki birincil orman kaybı 2023'ten 2024'e yüzde 11 azalırken genel ormansızlaşma tablosu kötüleşti. Birincil orman ölçümü belirli bir orman türüne odaklanırken brüt ormansızlaşma, orman temizliğini daha geniş kapsamda izliyor. 2025'te bildirilen hızlanma, birincil orman kaybındaki önceki düşüşle ortaya konan ilerlemeyi şimdi tehdit ediyor.

Bolivya'da birincil orman kaybı yüzde 200 artarken Brezilya'da büyük ölçüde yangınların tetiklediği sert bir yükseliş yaşandı. Bu gelişmeler, Endonezya'nın tercihlerini tropik ormanlar üzerindeki baskının dünya çapında arttığı daha geniş bir tablonun parçası hâline getiriyor.

2021'de 140'tan fazla ülke, orman kaybını 2030'a kadar durdurup tersine çevirme sözü veren Glasgow Liderler Bildirgesi'ni imzaladı. Mevcut eğilimler, dünyanın bu taahhüdü yerine getirme hedefinden çok uzakta olduğunu gösteriyor.

Brezilya, koruma anlaşmalarının ne kadar kalıcı olabileceği konusunda da uyarıcı bir örnek sunuyor. Amazon Soya Moratoryumu, yağmur ormanlarının yirmi yıl boyunca korunmasına yardımcı oldu; ancak yerel yasa koyucular vergi teşviklerini tehdit ettikten sonra küresel tahıl tüccarları anlaşmadan çekildi. Siyasi baskı, ormanların korunmasını destekleyen gönüllü bir düzenlemeyi zayıflattı.

Endonezya da benzer biçimde tutarlı politikalara ihtiyaç duyuyor. Widodo döneminde sağlanan koruma kazanımları, yönetimler değiştiğinde ya da ekonomik öncelikler farklılaştığında tersine dönebilir. Ormanların korunması, uygulamaya kondukları siyasi dönemin ötesinde yürürlükte kalacak önlemlere bağlı.

Topluluklar ve Yaban Hayatı Yerel Bedellerle Karşı Karşıya

Merauke Gıda Üretim Bölgesi, yerli topluluklar üzerindeki olası etkileri ve projeyi korumak üzere asker konuşlandırılması nedeniyle insan hakları örgütlerinin eleştirileriyle karşılaştı. Orman kaybı, yerel halkın geçim sağladığı arazi ve kaynakları etkileyerek kalkınma tartışmasına arazi haklarıyla ilgili soruları da taşıyor.

Mart 2025'te iki düzineye yakın sivil toplum kuruluşu, Avrupa Komisyonu'na başvurarak Merauke projesinin orman örtüsünde yol açtığı kaybı, yerli topluluklar üzerindeki etkilerini ve askerî korumayı EUDR ihlalleri olarak değerlendirmesini istedi.

Kaygılar Endonezya'nın diğer bölgelerini de kapsıyor. Rawa Singkil Yaban Hayatı Koruma Alanı ve Leuser Ekosistemi içinde, ulusal orman kaybının azaldığı dönemlerde bile palmiye yağı plantasyonları için yasa dışı orman temizliği sürdü.

Rawa Singkil, gezegendeki en yoğun Sumatra orangutanı popülasyonlarının bulunduğu alanlara ev sahipliği yapıyor. Bölgedeki yıkım biyolojik çeşitliliği ve yerli halkın geçim kaynaklarını tehdit ediyor; bu da ulusal göstergeler iyileşirken yerel zararın devam edebileceğini gösteriyor.

Bu çatışmalar, toplulukların araziyi kullanma ve üzerinde hak sahibi olma biçimleri olan arazi mülkiyeti ve kullanım haklarını ulusal koruma kurallarıyla karşı karşıya getiriyor. Kararlara anlamlı katılımın sağlanması ve yerli halkların arazi haklarına saygı gösterilmesi, özellikle hükümetin kalkınma projelerinin toplulukların yaşadığı bölgelerle çakıştığı yerlerde etkili orman korumasının parçası.

Reklam

Baskıyı Azaltmak İçin Hangi Önlemler Alınabilir?

Endonezya'nın yanıtı, kalkınma ihtiyaçlarını karşılarken orman kaybına yol açan farklı faaliyetleri de ele almalı. Belirlenen stratejiler şunları içeriyor:

  • Orman koruma politikalarını güçlendirmek ve siyasi dönemler boyunca uygulanmalarını sağlamak.
  • Ormanlara doğru genişlemek yerine mevcut tarım arazilerindeki üretimi artırmak.
  • Yangınları önleme ve müdahale kapasitesini geliştirmek.
  • Yasa dışı ağaç kesimiyle ve arazi gasplarıyla mücadele etmek.
  • Ormanları ayakta tutarken geçim kaynakları sağlayan, toplulukların öncülüğündeki orman ekonomilerini desteklemek.
  • Koruma çalışmaları için uluslararası iklim finansmanı sağlamak.

Mevcut tarım arazilerinde üretimi artırmak, ek ormanları temizlemeden gıda güvenliğini sağlamanın bir yolunu sunuyor. Toplulukların öncülüğündeki orman ekonomileri de ormanları gelir elde etmenin temel yolu olarak görüp temizlemek yerine geçim kaynaklarını ağaçların varlığını sürdürmesiyle ilişkilendirmeyi amaçlıyor.

Uluslararası alıcıların ve düzenleyicilerin de yerine getirmesi gereken pratik görevler var. EUDR'nin uygulanması, ürünlerin izlenmesine yönelik güvenilir sistemler kurulmasını ve küçük ölçekli çiftçilerin kurallara uymasını sağlayacak desteğin sunulmasını gerektiriyor. Ormanları korumak için orman dışındaki ve dönüşümün yeni hedefleri hâline gelebilecek ekosistemlere de dikkat edilmeli.

Endonezya, orman temizliğine dayalı kalkınmayı sürdürmekle büyümeyi hedeflerken ormanları koruyan yaklaşımları benimsemek arasında bir tercih yapıyor. Ormanların daha fazla tarım alanına dönüştürülmesi iklim hedeflerini, ticari ilişkileri ve ekosistemleri riske atıyor. Ormanların korunması, vatandaşların refahını kalıcı biçimde desteklerken Endonezya'nın yeşil ekonomideki konumunu güçlendirebilir.

Widodo'nun ardından göreve gelen yönetimin liderliğinde orman politikası, ülke içindeki arazi kullanımıyla sınırlı kalmayacak. Bu politikalar Endonezya'nın iklim sözlerini yerine getirme, uluslararası pazarlara erişimini koruma ve ormanlara bağımlı topluluklarla yaban hayatını yaşatma kapasitesini etkileyecek.

Öne Çıkanlar

  • Orman Bakanı Raja Juli Antoni, 2025'in ilk dokuz ayında 166.500 hektar brüt ormansızlaşma yaşandığını bildirdi. Bu miktar, 2020-2023 arasındaki her tam yılda kaybedilen orman alanından fazla.
  • Hükümetin 2024 için açıkladığı toplam kayıp 216.000 hektardı ve 2019'dan bu yana en yüksek düzeydeydi. Auriga Nusantara geçen yılki ormansızlaşmanın 260.000 hektarı aştığını tahmin etti.
  • Merauke Gıda Üretim Bölgesi, Güney Papua'da en az 2 milyon hektar ormanın temizlenmesini kapsıyor; yatırım 8 milyar doları aşabilir.
  • Orman kaybı, Endonezya'nın emisyon taahhütlerini ve ormancılık ile arazi kullanımını 2030'a kadar net karbon yutağı hâline getirme hedefini tehdit ediyor.
  • Endonezya, Brezilya'daki COP30'da satışa sunduğu 90 milyon karbon kredisinin 2,8 milyondan azını satabildi.
  • AB'nin daha yüksek ormansızlaşma riski sınıflandırması, kapsamdaki ürünler için denetim oranını yüzde 3'ten yüzde 9'a çıkarabilir.
  • Yerli topluluklar arazi hakları konusunda kaygılarla karşı karşıyayken palmiye yağı üretiminin yasa dışı genişlemesi Rawa Singkil'deki yaban hayatını tehdit ediyor.
  • Tropik birincil yağmur ormanı kaybı, 2024'te küresel ölçekte rekor düzey olan 6,7 milyon hektara ulaştı.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir