400.000 ton tekstil atığı Kore’nin geri kazanım sistemini zorluyor
Kore’de her yıl yaklaşık 400.000 ton tekstil ürünü atılıyor, ancak bunların yüzde 20’sinden azı geri dönüştürülüyor. Markaların Kore pazarı için yılda yaklaşık 900.000 ton giysi sağladığı ve bu ürünlerin önemli bir bölümünün kısa süreli kullanım için tasarlanıp fiyatlandırıldığı tahmin ediliyor. Milletvekilleri ve yasama analistlerinin atıfta bulunduğu araştırmalar, tekstil ürünlerinin ülkenin sanayi kaynaklı sera gazı emisyonlarının yaklaşık yüzde 10’unu oluşturduğunu da tahmin ediyor.
İçindekiler
- 400.000 ton tekstil atığı Kore’nin geri kazanım sistemini zorluyor
- Üreticilerin sorumluluğu ne olacak?
- Atılan giysiler bugün nereye gidiyor?
- Milletvekilleri yasal reform ve kamu desteğine işaret ediyor
- Avrupa’nın takvimi ihracatçılar üzerindeki baskıyı artırıyor
- Mevcut sistemler hem yararları hem riskleri gösteriyor
- Kapsama girecek ürün ve şirketleri belirlemek
- Ücretler, uzun ömürlü ve geri dönüştürülebilir giysileri ödüllendirebilir
- Ayrıştırma teknolojisi, daha iyi geri dönüşümün önünü açıyor
- Sonuçları izlenebilir bir kamu toplama ağı
- Önerilen pilot uygulama neleri sınayacak?
- Bilinmesi Gerekenler
Bu veriler, giysi üreticilerinin ürünleri atıldıktan sonra ne olacağının maliyetine katkıda bulunması yönündeki çağrıları artırıyor. 16 Aralık 2025 itibarıyla Ulusal Meclis üyeleri, Çevre Bakanlığı ve politika araştırmacıları; genişletilmiş üretici sorumluluğu (EPR) uygulamasını, devletin yürüteceği toplama ve geri dönüşüm ağı, geri dönüşüm teknolojilerine yatırım ve daha sorumlu tüketimi teşvik eden kampanyalarla birlikte ele alıyor.
400.000 tonun yüzde 20’sinden azı, politika tartışmalarında aktarılan tahminlere göre her yıl 80.000 tondan az tekstil atığının geri dönüştürüldüğü anlamına geliyor. Geriye kalan malzemenin büyük bölümü, Kore’de ya da yurt dışında daha düşük değerli ürünlere dönüştürülüyor, ihraç ediliyor, yakılıyor veya düzenli depolama alanlarına gönderiliyor. Daha düşük değerli ürünlere dönüştürme, malzemeyi yeni giysi lifleri üretmek yerine dolgu ya da temizlik bezi gibi daha düşük değerli ürünlere çevirmek anlamına geliyor.
Destekçiler, önce haneler ve işletmeler için tekstil atığının yasal tanımının yapılmasını, ardından EPR uygulamasının tam olarak yürürlüğe girmesinden önce yaklaşık iki yıl denenmesini öneriyor. Önerilen pilot uygulama ya da tam uygulama için henüz bir başlangıç tarihi açıklanmadı. Bu tartışma, Avrupa’nın üreticilerin geri kazanımı finanse etme ve ürün miktarlarını açıklama yükümlülüklerini sıkılaştırdığı bir dönemde yürütülüyor. Bu durum, geride kalan Koreli şirketler için olası ticaret engelleri yaratıyor.
Üreticilerin sorumluluğu ne olacak?
EPR, tüketiciler ürünleri kullanmayı bıraktıktan sonra üreticilere bu ürünler için mali sorumluluk, kimi zaman da hizmetleri yürütme sorumluluğu yüklüyor. Tekstil ürünlerinde markalar, imalatçılar ve ithalatçılar; toplama, ayrıştırma ve uygun biçimde işleme faaliyetlerini finanse edip düzenleyecek. İstenmeyen bir giysinin işlenme maliyeti üreticinin sorumluluğuna dahil olacak.
Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü’nün analizine göre, iyi tasarlanmış EPR programları geri dönüşümü artırabilir, maliyetleri belediyelerin üzerinden alabilir ve daha iyi ürün tasarımını teşvik edebilir. Adil ve şeffaf ücretler ile açık tanımlar, sistemin temel unsurları arasında. EPR’nin ayrıca tasarım standartları, tüketici bilgilendirmesi ve ayrı toplama kurallarıyla birlikte işlemesi gerekiyor.
Kore, EPR’yi halihazırda çeşitli ürün gruplarına uyguluyor. Çevre Bakanlığı yıllık geri dönüşüm yükümlülüklerini belirlerken Kore Çevre Kurumu (KECO) planları ve performansı inceliyor. Üreticiler yükümlülüklerini ortak sistemler aracılığıyla yerine getirebiliyor ya da kendi geri dönüşüm çalışmalarını düzenleyip sonuçları hükümete bildirebiliyor.
Bu yapı tekstil ürünlerini de kapsayacak şekilde genişletilebilir. Üreticiler kayıt yaptırır, piyasaya sundukları ürün miktarlarını bildirir ve toplama, ayrıştırma, yeniden kullanım ve mümkün olduğunda yeni tekstil ürünlerine dönüştürülecek geri dönüşüm faaliyetlerini destekleyen ücretleri öder. Hükümet hedefleri belirler ve performansı denetler. Miktarlar ve lif bileşimi hakkında güvenilir bilgiler, harcanan paranın ölçülebilir sonuçlar sağlayıp sağlamadığını değerlendirmeye yardımcı olur.
Atılan giysiler bugün nereye gidiyor?
Kore’de atılan giysiler çoğunlukla temel düzeyde yeniden kullanım için ayrıştırılıyor veya daha düşük değerli ürünlere dönüştürülüyor. Önemli bir bölümü Güneydoğu Asya ve Afrika’ya ihraç ediliyor. Araştırmacılar, yeniden kullanım zincirinden çıkan ürünlerin yaklaşık yüzde 40’ının yurt dışına gönderildiğini ve bunların kalite denetiminin çoğu zaman sınırlı olduğunu tahmin ediyor. Satılamayan ya da yeniden kullanılamayan ürünler yakılıyor veya düzenli depolama alanlarına gönderiliyor.
Sentetik lifler çevresel sorunları daha da artırıyor. Tekstil ürünlerinin bertaraf edilmesinin iklim üzerinde bir maliyeti var; ayrıca kumaşlardan kopan küçük iplikçikler olan mikro lifler çevreye salınabiliyor. Kore’de toplanan, yeniden kullanılan ve geri dönüştürülen malzeme miktarını gösteren kapsamlı bir izleme sistemi de bulunmuyor. Bu eksiklik, geri kazanım hedefleri belirlemeyi ve ilerlemeyi ölçmeyi zorlaştırıyor.
Tekstil atıklarına ilişkin ekim ayındaki analizin yazarı ve Ulusal Meclis Araştırma Servisi’nde yasama araştırma görevlisi olan Kim Kyung min, uluslararası piyasa baskısının üreticileri tedarik zincirlerinin tamamında daha fazla sorumluluk almaya şimdiden ittiğini söyledi. Küresel markaların, daha geniş çevresel, sosyal ve yönetişim taahhütleri aracılığıyla tedarikçilerine nasıl şartlar getirebildiğini anlattı.
EPR’yi ülkenin yasal sınırlarının ötesinde de uygulamaya koyabiliriz.
Kim ayrıca, üretici sorumluluğu ve ürün miktarlarına ilişkin şeffaflık talep eden pazarlarda ihracatçıların daha fazla uyum yükümlülüğüyle karşılaşacağı uyarısında bulundu. Koreli şirketler için ülke içindeki atık politikaları ve yurt dışındaki müşterilere erişim giderek birbirine bağlı konular haline geliyor.
Milletvekilleri yasal reform ve kamu desteğine işaret ediyor
Ulusal Meclis Çevre ve Çalışma Komitesi üyesi Milletvekili Kim So hee’nin bir danışmanı, tekstil atığı konusunun yakın tarihli hükümet denetimi sırasında gündeme getirildiğini söyledi. Danışman, denetim döneminde öne çıkarılan önceliği şöyle aktardı:
Ekim ile kasım arasındaki Ulusal Meclis hükümet denetimi döneminde konuyu gündeme getirerek tekstil atığının ülkenin EPR listesinin başında yer alması gerektiğini söyledik.
Kim Kyung min, kamu desteği ve altyapıyla birlikte uygulandığında yasal gerekliliklerin hızlı değişim sağlayabileceğini savunuyor. Kore’nin gıda atıklarını ayrıştırma ve işleme konusunda daha önce yaptığı reformları, kurallar ile hizmetlerin birlikte gelişmesine örnek gösterdi.
Kore, 2005’te gıda atıklarının işlenmesine yönelik dünyadaki ilk yasaları yürürlüğe koydu ve bu yasalar bugün de etkisini sürdürüyor. Bu örnek, yasal iyileştirmelerin ve toplumsal uzlaşının kısa sürede anlamlı bir değişim sağlayabileceğini gösteriyor.
Tekstil önerisi de aynı yaklaşımı izliyor: Yasal sorumlulukları belirlerken istenmeyen giysilerin bırakılabileceği uygun noktalar ve bunları işleyebilecek tesisler sağlamak. Toplama ağı genişlerken tüketici katılımının da artması gerekiyor.
Avrupa’nın takvimi ihracatçılar üzerindeki baskıyı artırıyor
Avrupa düzeyinde yakın zamanda varılan siyasi anlaşma, üye ülkelerin direktif yürürlüğe girdikten sonraki 30 ay içinde tekstil ürünleri için üretici sorumluluğu sistemleri kurmasını öngörüyor. Üreticiler, tekstil atıklarının toplanması, ayrıştırılması ve geri dönüştürülmesi maliyetlerini karşılayacak.
Planlanan kapsam; giysi, aksesuar, ayakkabı ve battaniye ile perde gibi ev tekstil ürünlerini, muhtemelen yatakları da içeriyor. Yükümlülükler, e-ticaret yoluyla satış yapan AB dışındaki şirketler de dahil olmak üzere, kapsamdaki ürünleri AB pazarına sunan tüm üreticiler için geçerli olacak. Mikro işletmelere sistem kapsamına dahil kalmakla birlikte kurallara uymaları için bir yıl ek süre tanınacak.
Üye ülkeler, çevresel veya sosyal performansı düşük ürünler ya da çok yüksek hacimlerde satış yapan iş modelleri için daha yüksek ücretlere olanak tanıyan ilkeler doğrultusunda üretici ücretlerini belirleyecek. AB genelinde tekstil ürünlerinin ayrı toplanması standart hale gelecek; birçok ulusal sistemde üreticilerin ürün miktarlarını bildirmesini gerektiren kayıt sistemleri kullanılacak.
Uluslararası markaların satış yaptıkları her ülkede bir tüzel kişilik bulundurması gerekebilir ve her yetki alanında ücretlerle karşılaşabilirler. Bu durum, özellikle geri dönüştürülmesi zor karışımlardan üretilen ürünler için evrak işlerini ve maliyetleri artıracak. Koreli ihracatçıların bu gereklilikleri karşılayabilecek ürün verilerine ve geri kazanım düzenlemelerine ihtiyacı olacak.
Mevcut sistemler hem yararları hem riskleri gösteriyor
Fransa ve Hollanda’da tekstil ürünleri için EPR sistemleri halihazırda uygulanıyor. Her iki ülkede de ürün özelliklerine göre değişen ücretler kullanılıyor; bu uygulama çoğunlukla eko-modülasyon olarak adlandırılıyor. Yeniden kullanımı veya geri dönüşümü daha kolay olan ürünler daha düşük ücrete tabi olabiliyor. Geri dönüştürülmüş içerik ve onarımı kolaylaştıran tasarımlar da avantaj sağlayabiliyor.
Bu sistemler genellikle kamu denetimi altındaki bir üretici sorumluluğu kuruluşu tarafından yönetiliyor. Böyle bir kuruluş, üreticilerin yükümlülüklerini ortaklaşa yerine getirmesine olanak tanıyor. Tekstil dışındaki alanlarda, Colorado gibi yerlerde yürürlüğe giren yeni ambalaj EPR programları; onaylı bir planın kapsanan malzemeleri, toplama standartlarını ve raporlama kurallarını belirleyip finansman sorumluluğunu belediyelerden üreticilere nasıl aktarabileceğini gösteriyor.
Bu modeller açık tanımlara, maliyetlerin adil paylaşılmasına ve güçlü denetime duyulan ihtiyacı ortaya koyuyor. Ayrıca daha fazla malzeme toplamanın, bu malzemeyi uygun biçimde ayrıştırıp işleme kapasitesiyle desteklenmesi gerektiğini de gösteriyor.
Kullanılmış giysi ticaretine ilişkin araştırmalar, ihracatçı bölgelerde toplama miktarının artmasının; ithalata bağımlı ancak yeterli ayrıştırma ve bertaraf kapasitesi bulunmayan ülkelere daha fazla düşük kaliteli ürün gönderilmesine yol açabileceği uyarısında bulunuyor. Bu ürünlerin bir bölümü daha sonra çöpe atılıyor ya da açık alanda yakılıyor. Bu kaygı, ülke içinde toplama ve ayrıştırmaya yatırım yapılmasını, değeri düşük tekstil atıklarının ihracatının azaltılmasını ve AB’nin atık sevkiyatlarına yönelik denetimleri sıkılaştırmasını destekliyor.
Kapsama girecek ürün ve şirketleri belirlemek
Kore’nin kesin yasal tanımlara, kapsamdaki ürünlerin açık bir listesine ve gerçekçi bir uygulama takvimine ihtiyacı olacak. Önerilen kapsam; giysileri, ayakkabıları ve ev tekstil ürünlerini içeriyor. Yatakların işlenme ihtiyaçları giysilerden farklı olduğundan bunlara özel uygulama gerekebilir.
Avrupa’daki sektör kuruluşları, kullanım sonrasında yasal olarak tehlikeli kabul edilen ürünlerin sıradan tekstil toplama sistemine dahil edilmesine karşı uyarıyor. Bazı kişisel koruyucu ekipmanlar ve tıbbi cihazlar kirlenme riski yaratabilir ve güvenlik kurallarıyla çelişebilir. Kore, gerektiğinde açık istisnalar ve güvenli işleme talimatları getirerek bu sorunu ele alabilir.
Üretici yükümlülükleri; yerli markaları, ürünleri Kore pazarına sunan ithalatçıları ve e-ticaret yoluyla doğrudan Koreli tüketicilere satış yapan uzaktan satıcıları kapsamalı. Önerilen model kapsamında tümü KECO’ya kaydolacak, benzersiz bir üretici numarası alacak ve ürün türüne göre miktar bildirecek.
Küçük şirketlerin adil katkı sunmaya devam ederken aşamalı geçişe veya daha basit idari gerekliliklere ihtiyacı olabilir. Giysinin farklı şirketlerce üretildiği, ithal edildiği, markalandığı ya da satıldığı durumlarda kimin ödeme yapması gerektiğini belirlemek için sorumlu üreticinin açıkça tanımlanması önem taşıyor.
Ücretler, uzun ömürlü ve geri dönüştürülebilir giysileri ödüllendirebilir
Geri dönüştürülmüş içeriği yüksek, tek lif türünden üretilmiş, daha dayanıklı ve parçaları kolayca ayrılabilen ürünlerin üretici ücretleri daha düşük olabilir. Dayanıklılık ve onarım, giysilerin kullanımda kalmasına yardımcı olurken daha basit malzemeler de zamanı geldiğinde geri dönüşümü kolaylaştırır.
Elastan içeren karmaşık karışımlar ve yoğun kaplamalı kumaşlar, geri dönüşümleri daha zor olduğu için daha yüksek ücretlere tabi olabilir. Çok yüksek hacimlerde satış yapan ve giysilerin hızla yenilenmesini teşvik eden iş modellerinden de daha yüksek katkı payları alınabilir.
Ücret gelirleri; mahallelerde ayrı toplama, lif karışımlarını belirleyen ayrıştırma ekipmanları, onarım ve yeniden kullanım ağları ile tekstil atıklarını yeni tekstil ürünlerine dönüştürmeye yönelik yatırımları destekleyecek. Giysilerin diğer çöplerle karışması kullanılabilir durumdaki ürünlerin geri kazanılmasını zorlaştırdığı için ayrı toplama önem taşıyor.
Finansman, kolayca satılabilen ürünlerle sınırlı kalmamalı. Döngüsel tekstil politikaları konusunda hükümetlere ve markalara danışmanlık yapan Ellen MacArthur Vakfı, tüm atık akışını yönetmek için açık hedeflere ve yeterli finansmana ihtiyaç olduğunu vurguluyor.
Yüksek piyasa değerine sahip ürünlerle sınırlı kalmadan, atılan tüm tekstil ürünlerinin yönetimindeki net maliyeti karşılamak için finansman şart.
Yalnızca değerli giysilere odaklanan bir sistem, işlenmesi zor ve maliyetli malzemeleri yeterli destekten yoksun bırakır. Şeffaf ücretler ve kamu denetimi, üretici katkılarının ihtiyaç duyulan toplama ve işleme hizmetlerine yönlendirilmesine yardımcı olur.
Ayrıştırma teknolojisi, daha iyi geri dönüşümün önünü açıyor
Tekstil geri dönüşümünün pratik sınırlamaları var. Mekanik geri dönüşüm bazı pamuk ve yün türlerini işleyebilse de lifleri kısaltıp kaliteyi düşürüyor. Polyester, şişe gibi temiz malzemelerin mekanik geri dönüşümüyle yeni life dönüştürülebiliyor ya da malzemeyi yapı taşlarına ayıran kimyasal süreçlerle işlenebiliyor. Poliamid de benzer bir potansiyel taşıyor.
Elastan ve karmaşık lif karışımları önemli engeller olmayı sürdürüyor. Bir giysiyi uygun işleme yönlendirebilmek için ayrıştırma sisteminin önce içeriğini belirlemesi gerekiyor. Modern ekipmanlarda bileşimi saptamak için yakın kızılötesi tarayıcılar ve dijital ürün bilgileri kullanılıyor.
Daha iyi etiketleme bu çalışmaları destekler. Malzeme ve bakım bilgilerini saklaması beklenen dijital ürün pasaportları da ürün ayrıştırma ve geri dönüşümü için ayrıntıların erişilebilir olmasına yardımcı olur. Dolayısıyla önerilen sistem, markaların sağladığı bilgileri giysiler atıldıktan sonra kullanılan ekipmanlarla ilişkilendiriyor.
Yeni geri dönüşüm tesislerinin finansmanı için yatırımcıların güvenilir malzeme tedarikine ve istikrarlı talebe ihtiyacı var. Üreticilerce finanse edilen sözleşmeler hem tesislere ulaşacak tekstil ürünlerini hem de geri dönüştürülmüş liflerin alımını güvence altına alarak yatırım riskini azaltabilir ve tesislerin büyümesine yardımcı olabilir.
Markalar, büyük ölçekte geri dönüştürülemeyen karışımları azaltarak ve yeniden kullanım ya da geri dönüşümü engellemeyen aksesuar, boya ve apreleri seçerek tasarım aşamasından itibaren geri kazanımı destekleyebilir. Giysileri dayanıklı ve onarılabilir tasarlamak, geri dönüşüm gerekmeden önce kullanım ömürlerini uzatır.
Sonuçları izlenebilir bir kamu toplama ağı
Destekçiler, üreticilerin finanse edeceği ve kamu denetiminin destekleyeceği şeffaf bir toplama sisteminin devlet tarafından yürütülmesini istiyor. Belediyeler mevcut toplama güzergâhlarına tekstil ürünlerini ekleyebilir ya da apartman komplekslerinde ve ticari bölgelerde toplama noktalarını artırabilir.
Dijital izleme, toplanan miktarların toplama, ayrıştırma, yeniden kullanım ve geri dönüşüm aşamalarından geçişini takip eder. İkinci el giysi alanında çalışan hayır kuruluşları ve tüccarlar, kalite standartlarını belirleyen ve ülke içindeki yeniden kullanımı koruyan sözleşmelerle sisteme katılabilir. Kamuya açık gösterge panoları, malzemenin nereye gittiğini ve geri kazanım hizmetlerinin ne sonuç verdiğini gösterebilir.
Ülke içindeki ayrıştırma ve geri dönüşüm kapasitesi arttıkça ve veriler yurt içindeki toplamanın iyileştiğini gösterdikçe tekstil atığı ihracatı kademeli biçimde azaltılabilir. Değeri düşük malzemelerin sevkiyatını azaltmaya yönelik açık bir plan, sorumluluğun yükü yurt dışına taşımak yerine Kore’nin tekstil atıklarını yönetmeye odaklanmasını sağlar.
Markalar, ulusal ağa bağlı geri alma sistemleri kuracak ya da bu sistemlere katılacak, miktar ve lif bileşimi verilerini paylaşacak ve uygun durumlarda bir üretici sorumluluğu kuruluşu aracılığıyla çalışacak. Geri dönüştürülmüş lifleri satın almaya yönelik uzun vadeli anlaşmalar yeni tesisler için pazar oluşturacak.
Tüketiciler tekstil ürünlerini karışık atıklardan ayrı tutacak, giysileri onarıp yeniden satacak ve mümkün olduğunda daha kaliteli ürünlerden daha az satın alacak. Açık toplama kuralları ve kolayca görülebilen bırakma noktaları katılımı kolaylaştıracak. Daha iyi toplama ve ayrıştırma, ürünlerin dolgu ve temizlik bezine dönüştürülmesi yerine yerel ölçekte daha fazla yeniden kullanımı ve yeni tekstil ürünlerine dönüştürülmesini destekleyebilir.
Önerilen pilot uygulama neleri sınayacak?
Milletvekilleri ve Çevre Bakanlığı, yasal tanımları, veri bildirimini, ücretleri ve toplama modellerini kentsel ve bölgesel ortamlarda sınamak üzere yaklaşık iki yıl sürecek bir pilot uygulamayı değerlendiriyor. İlk aşamadaki hedefler arasında ulusal bir üretici sicili, büyük üreticiler için zorunlu bildirim ve kamuya açık toplama noktalarından oluşan başlangıç ağı yer alabilir.
Kore bu süreyi, ülke çapında yaygınlaştırmadan önce toplama, yeniden kullanım ve geri dönüşüm hedefleri belirlemek için kullanabilir. Uygulama takviminin Avrupa’nın takvimiyle eşgüdümlenmesi, ihracatçıların her iki pazar için gerekli veri ve sistemleri geliştirmesine yardımcı olabilir ve ilerideki uyum maliyetlerini azaltabilir.
Politika tartışmalarında ortaya konan sıralama, önceki reformları, yakın tarihli parlamento incelemesini ve gelecekte uygulanması önerilen adımları kapsıyor:
- 2005: Kim Kyung min, toplumsal uzlaşının desteklediği yasal reforma örnek olarak Kore’nin gıda atığı yasalarını gösteriyor.
- Ekim: Kim’in Ulusal Meclis Araştırma Servisi için hazırladığı analiz, tekstil atıklarını inceliyor.
- Ekim-kasım: Milletvekili Kim So hee’nin bir danışmanı, hükümet denetimi döneminde tekstil ürünleri için EPR uygulamasının gündeme getirildiğini söylüyor.
- 16 Aralık 2025: Kore’nin tekstil ürünlerine yönelik EPR önerisi ve yaklaşık iki yıllık pilot uygulama tartışılmaya devam ediyor.
- AB direktifinin yürürlüğe girmesinden sonraki 30 ay içinde: Avrupa’daki siyasi anlaşma, mikro işletmelere kurallara uymaları için bir yıl ek süre tanınırken ulusal tekstil üretici sorumluluğu sistemlerinin kurulmasını öngörüyor.
Atık yönetimi, döngüsel ekonomi, ticaret ve sanayi politikalarını eşgüdümlemek için üst düzey hükümet yetkililerinin liderliği gerekecek. KECO kayıt ve verileri yönetebilir; belediyeler ise üreticilerin finansmanıyla toplama faaliyetlerini yürütebilir. Şeffaf kayıtlar ve denetimler, sistem genişlerken kamuoyunun sonuçları takip etmesini sağlar.
Bilinmesi Gerekenler
- Kore’de her yıl yaklaşık 400.000 ton tekstil ürünü atılıyor ve bunların yüzde 20’sinden azı geri dönüştürülüyor.
- Markaların Kore pazarı için yılda yaklaşık 900.000 ton giysi sağladığı tahmin ediliyor.
- Milletvekilleri ve analistlerin aktardığı araştırmalar, tekstil ürünlerinin Kore’nin sanayi kaynaklı sera gazı emisyonlarının yaklaşık yüzde 10’unu oluşturduğunu tahmin ediyor.
- Milletvekilleri ve araştırmacılar, üreticilerin finansman sağlamasını, kamuya açık toplama hizmetlerini ve tekstil geri dönüşümüne yatırım yapılmasını istiyor.
- Yaklaşık iki yıl sürmesi önerilen pilot uygulamada tanımlar, bildirimler, ücretler ve toplama modelleri sınanacak.
- Avrupa planları, direktifin yürürlüğe girmesinden sonraki 30 ay içinde tekstil ürünlerine yönelik EPR sistemlerinin kurulmasını öngörüyor. Yükümlülükler AB dışındaki satıcıları da kapsıyor.
- Kore için önerilen modelin temel unsurları arasında ürün kapsamının açıkça belirlenmesi, adil ücretler, ayrı toplama ve doğru lif verileri bulunuyor.
- Ülke içindeki ayrıştırma, yeniden kullanım ve geri dönüşüm kapasitesinin güçlendirilmesi, değeri düşük tekstil atıklarının ihracatının kademeli olarak azaltılmasını destekleyecek.






