Çin'in sanayi üretimindeki hızı küresel tedarik zincirlerini yeniden şekillendiriyor ve işçi haklarının korunmasını sınava tabi tutuyor

13 dakikalık okuma
Çin'in sanayi üretimindeki hızı küresel tedarik zincirlerini yeniden şekillendiriyor ve işçi haklarının korunmasını sınava tabi tutuyor

Endonezya'nın nikel patlaması hızın bedelini gözler önüne seriyor

Endonezya'nın nikel kuşağında Çin tarafından inşa edilen izabe tesisleri, elektrikli araç bataryaları için temel bir malzeme olan batarya sınıfı nikelin dünya üretiminin yaklaşık üçte ikisini karşılıyor. Bu tesislerin sermaye maliyetleri çoğu zaman Batılı rakiplerininkinden yüzde 40 ila 60 daha düşük ve inşaatları yaklaşık üçte bir sürede tamamlanıyor. Bu avantajlar, elektrikli araç tedarik zincirinin ekonomisini yeniden şekillendirirken işçileri ve yakındaki toplulukları yetersiz korumanın bedelleriyle karşı karşıya bırakıyor.

İçindekiler
  1. Endonezya'nın nikel patlaması hızın bedelini gözler önüne seriyor
  2. Daha ucuz projeler işçiler üzerinde nasıl baskı yaratıyor?
  3. Endonezya'daki hızlı büyümenin ardındaki ekonomi
  4. Fabrika kapısının dışındaki maliyetleri topluluklar üstleniyor
  5. Sincan'daki zorla çalıştırılma riskleri tedarik zincirlerinde yayılıyor
  6. İthalat kuralları ham maddelere kadar kanıt talep ediyor
  7. Özel denetimler neden ciddi boşluklar bırakıyor?
  8. Otomobil, giyim ve dijital işlerde benzer baskılar
  9. Hükümetler ve alıcılar neleri değiştirebilir?
  10. Öne Çıkanlar

Çinli yatırımcılar ve ortaklarının desteklediği tesisler, her biri 1,5 milyar doların altında bir maliyetle, yaklaşık üç yılda inşa edilip 12 ay içinde tam kapasiteye ulaştırıldı. Benzer bir Avustralya projesinin tam üretime geçmesi yaklaşık 2,2 milyar dolara ve dokuz yıla mal oldu. Bu karşılaştırma, daha ucuz batarya malzemeleri arayan üreticilerin neden Endonezya'ya yöneldiğini ortaya koyuyor.

Çin, dünyada üretilen malların neredeyse üçte birini üretiyor ve nadir toprak elementleri, batarya öncül maddelerinin işlenmesi ve diğer kritik minerallerde küresel kapasitenin yüzde 70 ila 90'ını elinde bulunduruyor. Batarya öncül maddeleri, bitmiş bir bataryanın parçası olmadan önce işlenen malzemelerdir. Bu sanayi aşamalarının kontrolü, Çinli şirketlere ve benzer uygulamaları benimseyen yabancı ortaklarına üretim maliyetleri ve teslimat beklentileri üzerinde önemli bir etki sağlıyor.

Otomobil üreticileri, batarya üreticileri ve güneş enerjisi şirketleri bu girdilere bağımlı. Baskın tedarikçiler düşük fiyatlar ve kısa teslim tarihleri belirlediğinde alıcılar, işçi haklarına ve çevresel güvencelere daha az önem verilse bile çoğu zaman bu koşulları kabul ediyor. Daha hızlı inşaatın ve ucuz ekipmanların faydası, tüketicilere daha uygun fiyatlı ürünler olarak yansıyor. Sanayi tesislerinin yakınındaki işçiler ve bölge sakinleri ise bu fiyatların hesaba katmadığı maliyetleri üstlenebiliyor.

Bu nedenle Endonezya'nın deneyimi tek bir metalin ya da ülkenin ötesine uzanıyor. Çin sermayesi yurt dışında sanayi merkezleri kurarak hızlı büyümeyi, işçilerin sınırlı pazarlık gücünü ve yetersiz kamu denetimini bir araya getiren bir üretim modelini yayıyor.

Reklam

Daha ucuz projeler işçiler üzerinde nasıl baskı yaratıyor?

Çin bağlantılı sanayi büyümesi; makine, teknik bilgi birikimi ve büyük ölçekte inşaat yapabilme gücünden besleniyor. Maliyet avantajı, sıkı biçimde yönetilen ücret ve çalışma saatlerinin yanı sıra zararlı koşulları tespit edip düzeltmekte çoğu zaman yetersiz kalan denetimden de kaynaklanıyor. Bu iki özellik, işletmelerin her bir üretim biriminin maliyetini düşük tutmasına yardımcı oluyor.

Bağımsız sendikaların kısıtlandığı, toplum örgütlerinin kaynaklarının yetersiz olduğu, izin kurallarının veya çevresel güvencelerin daha kolay aşılabildiği ya da geciktirilebildiği yerlerde fabrikalar ve inşaat projeleri daha hızlı ilerleyebiliyor. Daha kısa takvimler, daha düşük sermaye gereksinimi ve üretimi hızla tam kapasiteye çıkarabilmek, üreticilerin pazar payı kazanmasına yardımcı oluyor. Aynı baskılar işçiler açısından daha uzun çalışma saatleri ve koşulları müzakere etmek için daha az fırsat anlamına gelebiliyor.

Çin'in işçi örgütlenmesi, devlet öncülüğündeki temsil yapısı altında tek bir resmî sendikayı esas alıyor. Bu durum, bağımsız örgütlenmeye ya da işçilerin ücret, çalışma saatleri ve koşullarını birlikte müzakere ettiği gerçek toplu pazarlığa çok az alan bırakıyor. Milyonlarca kırsal göçmen, çoğu zaman aşırı fazla mesai ve ücret gecikmeleriyle, yani kazanılan paranın zamanında ödenmemesiyle karşı karşıya kalarak ihracat sektörlerini ayakta tutuyor.

Geçici işçiler ve taşeron çalışanları özellikle güvenlik riskleriyle karşılaşabiliyor. Taşeronluk, proje işletmecisiyle işi yapan kişiler arasına başka bir işveren sokarak sorumluluğun izini sürmeyi zorlaştırıyor. İşletmelerin bu tür düzenlemelere bel bağladığı yerlerde güvenlik ihmalleri süregelen bir endişe kaynağı olmayı sürdürüyor.

Yurt dışı yatırımları bu modelin unsurlarını başka iş gücü piyasalarına taşıyor. Endonezya'da kısa süreli proje sözleşmeleri ve zorlu teslim tarihleri, iş gücü üzerinde işleri hızla tamamlama baskısı yaratıyor. Yerel sendikalar ve sivil toplum kuruluşları, çalışma koşullarını denetlemek veya iyileştirmeler için müzakere etmek üzere çoğu zaman yeterli kaynağa sahip değil. Uzaktaki alıcıların talepleri de işin temposunu belirlemeye yardımcı oluyor.

Endonezya'daki hızlı büyümenin ardındaki ekonomi

Sektör tahminlerine göre Endonezya'daki Çin öncülüğündeki nikel projelerinin sermaye maliyeti, yıllık üretim kapasitesinin her tonu için yaklaşık 35 bin dolar. Batılı tesislerde bu tutar çoğu zaman 100 bin doları aşıyor. Bu rakamlara göre Endonezya tahmini, Batı ölçütünün yüzde 35'inden az; yıllık üretim kapasitesinin her tonu başına fark ise 65 bin dolardan fazla.

Reklam

Sermaye maliyeti, üretim başladıktan sonra metalin her tonu için ödenen fiyatı değil, üretim kapasitesi oluşturmak için gereken parayı ölçer. İnşası daha ucuza mal olan ve tam üretime hızla geçen bir tesis, yatırımını daha çabuk geri kazanabilir. Bu bileşim, Endonezya'nın yeni tesislerinin nikel fiyatlarını nasıl aşağı çekebildiğini açıklamaya yardımcı oluyor.

Yatırımcılar, sermayelerini hızla geri kazanacak şekilde sözleşmeler düzenliyor. Geri sayım saati gibi işleyen bu anlaşmalar, işletmecileri inşaattan üretime olabildiğince hızlı geçmeye itiyor. Daha ucuz iş gücü, daha uzun vardiyalar ve daha gevşek denetim, bu projeleri rekabetçi kılan hıza katkıda bulunuyor.

Endonezya bu yatırımlardan istihdam, teknoloji ve ihracat kazanıyor. Ancak yerel kurumlar hızlı inşaatın ve karmaşık taşeron ağlarının gerisinde kalıyor. Üretim bölgelerindeki taban örgütlü sendikalar çoğu zaman ofis, hukuki destek veya düzenli finansman olmadan faaliyet gösteriyor. Denetçilerin, genişleyen sanayi faaliyetleri karşısında her işvereni ve çalışma sahasını takip etme kapasitesi sınırlı.

Batarya ve diğer çevreci ürünler için malzeme arayan Batılı markalar, doğrudan tedarikçilerinin ötesindeki koşullar hakkında çoğu zaman sınırlı bilgiye sahip. Bir batarya şirketi, işlenmiş malzemeyi satan işletmeyi tanırken daha yukarı akıştaki maden, izabe tesisi veya taşeron hakkında çok daha az bilgi sahibi olabilir. Küresel piyasaların talep ettiği fiyat ve takvim, böylece nihai alıcıdan çok uzaktaki çalışma koşullarını şekillendirebilir.

Fabrika kapısının dışındaki maliyetleri topluluklar üstleniyor

Maden ve izabe tesislerinin yanında yaşayanlar, sanayi üretimi arttıkça kirlilik riskleriyle karşı karşıya kalıyor. Zayıf çevresel güvenceler, hava ve su etkilense bile toplulukların projelerin nasıl tasarlanacağı veya işletileceği üzerinde çok az söz sahibi olmasına yol açabiliyor. Bu baskılar, sanayi tesislerinde çalışanların uzun çalışma saatleri ve sınırlı pazarlık gücüyle birleşiyor.

Rafine metalin düşük fiyatı; madenlerdeki güvensiz koşulları, arıtılmadan salınan atık suyu ve yetersiz iyileştirme çalışmalarını gizleyebilir. Atık su, sanayi sürecinde ortaya çıkıp salınan sıvı atıktır; iyileştirme ise kirliliği veya başka zararları gidermek için yapılan çalışmalardır. Bu maliyetler üreticiler yerine bölge sakinlerine yüklendiğinde, piyasa fiyatına yansımayan maliyetler, yani dışsallıklar hâline gelir.

Uzun tedarik zincirleri bu riskleri çok sayıda işletme ve konuma yayıyor. Bitmiş bir batarya veya güneş enerjisi ürünü, her birinde farklı işçilerin ve çevredeki toplulukların bulunduğu çeşitli çıkarma, işleme ve montaj aşamalarına bağlı olabilir. Bir aşamadaki zayıf güvenceler, nihai ürünü satan şirketten uzakta kalabilir.

Reklam

Daha ucuz çevreci teknoloji baskısı, iddialı maliyet hedeflerini ve kısa takvimleri teşvik ediyor. Korumanın en zayıf olduğu uygulamalar en hızlı yayıldığında, bölge genelinde beklentileri belirleyerek ücret, güvenlik ve çevre koruma standartlarını aşağı çekebilir. Bu nedenle Çin'le bağlantılı tedarik zincirlerinin daha sıkı denetlenmesi, hem yatırım alan ülkeler hem de bitmiş ürünleri satın alan tüketiciler açısından önem taşıyor.

Sincan'daki zorla çalıştırılma riskleri tedarik zincirlerinde yayılıyor

Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ndeki Uygurlar ve çoğunluğu Müslüman olan diğer azınlıklar, 2016'dan bu yana kitlesel gözaltı ve zorlayıcı işçi transferlerine maruz kalıyor. Devlet eliyle uygulanan zorlama, bu ortamda gönüllü şirket denetiminin zayıflıklarını özellikle ciddi hâle getiriyor.

Sincan Üretim ve İnşaat Kolordusu; idari, paramiliter ve ticari görevleri bir araya getirerek devlet içinde devlet gibi işliyor. Bu sistemle bağlantılı ürün ve malzemeler arasında pamuk, tekstil, polisilikon, alüminyum, domates ürünleri, sanayi kimyasalları ve otomobil ile elektronik ürünlerde kullanılan parçalar bulunuyor. Polisilikon, güneş enerjisi üretiminde kullanılan bir malzeme; bu nedenle zorla çalıştırılma risklerini enerji dönüşümünün merkezindeki başka bir sektöre bağlıyor.

ABD Çalışma Bakanlığı Uluslararası Çalışma İşleri Bürosu, bölgede uygulanan zorla çalıştırma biçimlerini şöyle açıklıyor:

XUAR'da zorla çalıştırma; cezaevi işçiliği, yeniden eğitim merkezleri ve kırsal işçilerin fabrikalarda çalıştırılmak üzere transfer edilmesi biçimlerinde görülüyor.

İşçiler, tercih ve hareket özgürlüğünü kısıtlarken yoksulluğu azaltma önlemleri olarak sunulan programlarla Çin'in başka yerlerindeki fabrikalara da transfer edildi. Bu nedenle Sincan dışında montajı yapılan bir ürünün tedarik zincirinde, zorlayıcı programlarla bağlantılı işçiler veya malzemeler yer alabilir.

Politika yanıtı birkaç yıla yayıldı:

  • 2016'dan bu yana Sincan'daki Uygurlar ve çoğunluğu Müslüman olan diğer azınlıklar kitlesel gözaltı ve zorlayıcı işçi transferleriyle karşı karşıya.
  • ABD, 2021'de Uygur Zorla Çalıştırmayı Önleme Yasası'nı yürürlüğe koydu.
  • Human Rights Watch, 2024'te otomotiv sektöründeki zorla çalıştırılma risklerini inceleyerek şirketleri yüzeysel uyumun ötesinde harekete geçmeye çağırdı.

İşleme ve üretim aşamalarında malzemelerin izini sürmek zor; çünkü her aşamada çeşitli tedarikçilerden gelen girdiler bir araya gelebiliyor. Bölge dışındaki işçi transferleri de başka bir güçlük yaratıyor: yalnızca fabrikanın adresini kontrol etmek, işçilerin oraya nasıl geldiğine ilişkin önemli soruları yanıtsız bırakıyor.

Reklam

İthalat kuralları ham maddelere kadar kanıt talep ediyor

Uygur Zorla Çalıştırmayı Önleme Yasası (UFLPA), Sincan'dan veya belirli listelerde yer alan kuruluşlardan gelen malların zorla çalıştırma yoluyla üretildiğini varsayıyor ve bunların ABD'ye ithalatını yasaklıyor. İthalatçıların bu varsayımı çürütmek için ürünlerin menşei ve üretimi hakkında ayrıntılı kanıt sunmaya hazır olması gerekiyor.

Şirketlerin tedarik zincirlerinin izini ikinci ve üçüncü kademe tedarikçiler dâhil ham maddelere kadar sürmesi gerekiyor. Birinci kademe tedarikçi doğrudan alıcıya satış yapar; zincirin daha altındaki tedarikçiler ise bu işletmeye parça, işlenmiş girdi veya temel malzeme sağlar. Yalnızca son montaj fabrikasını bilmek, üretim sürecinin büyük bölümünü inceleme dışında bırakır.

Gümrük kapasitesi, eksik veriler ve sevkiyat hacmi denetimi zorlaştırıyor. Tedarik zincirleri üçüncü ülkeler üzerinden de yönlendirilebildiğinden, yetkililer ve ithalatçılar için izlenecek aşamalar artıyor. Küçük paketlere yönelik kuralları sıkılaştırma ve kuruluş listelerini genişletme önerileri, riskli malların ülkeye girebildiği açıkları kapatmayı amaçlıyor.

Avrupa, şirketlerin değer zincirleri boyunca insan hakları konusunda gerekli özeni göstermesini zorunlu kılan kurallar geliştiriyor. Gerekli özen; riskleri belirlemek, bunları gidermek için harekete geçmek ve bu adımların işe yarayıp yaramadığını kontrol etmek anlamına geliyor. Yasama tartışmaları sırasında nihai kapsam daraltıldı ve ihlallerden sorumlu işletmelerin yararlanabileceği boşluklar bırakıldı. ABD'nin yaklaşımı büyük ölçüde UFLPA'ya dayanıyor; sonuçlar ise tutarlı uygulamaya ve şeffaf ölçütlere bağlı.

Küçük paket kurallarında önerilen değişiklikler veya kuruluş listelerinin genişletilmesi için herhangi bir tarih belirtilmiyor. Bununla birlikte ithalatçılar, tedarik güzergâhları değiştikçe ve yetkililer daha ayrıntılı kanıt talep ettikçe beklentilerin de değişmesiyle karşı karşıya.

Özel denetimler neden ciddi boşluklar bırakıyor?

Markalar, işçi koşullarını değerlendirmek için yirmi yıldır özel sosyal denetimlere ve sertifikasyonlara bel bağlıyor. Akademik araştırmalar ve saha çalışmaları bu yaklaşımın süregelen zayıflıklarını ortaya koyuyor. Denetimlerin ücretini alıcılar ödediğinden çıkar çatışmaları doğuyor; ayrıca birçok inceleme, taşeronlar veya ham madde üreticileri yerine doğrudan tedarikçilere odaklanıyor.

Önceden bildirilen ziyaretler, fabrikalara işçileri yönlendirmek ve belgeleri hazırlamak için zaman tanıyor. Erişimin kısıtlanması ve kayıtların sahte olması, özellikle tedarikçilerin denetimden geçmek için yoğun baskı altında olduğu durumlarda incelemeleri daha az etkili hâle getirebiliyor. Denetçiler sorunları tespit etse bile alıcı fiyat ve hıza öncelik vermeyi sürdürürse düzeltici eylem planları uygulanmayabiliyor.

Reklam

Çin merkezli tedarik zincirlerindeki fabrika denetimlerini inceleyen akademisyenler, denetim sisteminin genişlemesinin mevcut iş uygulamalarını değiştirmek yerine meşru gösterebileceği uyarısında bulundu. Bir araştırmada sorun şöyle ifade edildi:

Denetim rejimi, etkili bir yönetişim olduğu yanılsamasını yaratıyor; sürdürülemez iş modellerini meşrulaştırıyor ve daha sıkı düzenleme baskısını başka yöne çeviriyor.

Kamu denetimi, bağımsız işçi temsili ve tedarik zincirlerini izlemeye yönelik araçlar sorunun farklı yönlerine çözüm getiriyor. İzlenebilirlik sistemleri malzemeleri üretim aşamalarından geçirerek takip ederken yapay zekâ destekli haritalama, tedarikçiler arasındaki bağlantıları belirlemeye yardımcı olabilir. Bu araçların değeri, bilgilerin niteliğine ve riskler ortaya çıktığında atılan adımlara bağlı.

Tek bir araç denetimlerin, işçi ifadelerinin veya alıcıların sorumluluğunun yerini tutamaz. Birlikte kullanıldıklarında bu yaklaşımlar, uyum çalışmalarını belgelerin ötesine taşıyarak madenlerde, izabe tesislerinde ve fabrikalarda riskleri azaltmaya yöneltebilir.

Otomobil, giyim ve dijital işlerde benzer baskılar

Otomotiv üretimi, küresel sektörlerin Çin'le bağlantılı girdilere ne ölçüde bağımlı olduğunu gösteriyor. Çin önemli bir alüminyum üreticisi ve Sincan, küresel üretimin kayda değer bir bölümünü sağlıyor. Alüminyum; araç şasilerinde, motor bloklarında, tekerleklerde ve elektrikli araç batarya muhafazalarında kullanılıyor. Böylece bu malzeme bitmiş bir araca çeşitli yollardan giriyor.

Araştırmacılar, birçok otomobil şirketinin tedarikçi bilgilerini izabe tesislerine kadar takip etmekte ve yayımlamakta zorlandığını ortaya koydu. ABD ve Avrupa'daki yasalar daha fazla açıklama yapılmasını zorunlu kılıyor ve zorla çalıştırmayla bağlantılı malları yasaklıyor. Ancak üst tedarikçilerle iş birliği olmadan karmaşık malzeme akışlarının izini sürmek hâlâ zor.

Bir insan hakları kuruluşu olan Human Rights Watch, 2024 tarihli raporunda otomotiv şirketlerini yüzeysel uyumun ötesine geçmeye ve ihlallerin yaşandığı tesislerle bağlarını kesmeye çağırdı. Kuruluş şöyle dedi:

Çin'de iş yapmak, insan haklarının korunmasından ödün verilmesi pahasına olmamalı.

Hızlı moda sektörü de Asya genelindeki geniş tedarikçi ağları nedeniyle benzer baskılarla karşılaşıyor. Fabrikalar iplik, kumaş, boya ve giysi aksesuarlarını Çinli üreticilerden alıyor. Sincan pamuğunun üçüncü ülkelerde üretilen giysilere karıştığı tespit edildi; bu da malzemelerin nereden geldiğini izleme çabalarını zorlaştırıyor.

Giysi işçilerinin büyük bölümünü kadınlar oluşturuyor ve bu işçiler sık sık geçim ücreti düzeyinin altında ödeme, taciz ve güvensiz koşullarla karşılaşıyor. Geçim ücreti, temel ihtiyaçları karşılamaya yetecek ücret demektir. Markalar siparişleri iptal ettiğinde ya da gümrük vergileri veya kur hareketlerini telafi etmek için indirim istediğinde fabrikalar, mali şoku ödenmeyen ücretler veya daha uzun vardiyalar yoluyla işçilere yansıtabilir.

Reklam

Yapay zekâ verilerini etiketleme ve içerik denetleme işlerinin bir bölümü, Çin'de ve başka ülkelerde iş gücü maliyetlerinin düşük olduğu yerlere yaptırılıyor. Veri etiketleme, yapay zekâ sistemlerinde kullanılacak bilgileri sınıflandırmayı; içerik denetleme ise internette yayımlanan içerikleri incelemeyi kapsıyor. Uzun çalışma saatleri, iş başına ödeme ve belirsiz sözleşme düzenlemeleri yaygın. Bu işler, resmî iş denetiminin sınırlarında yer alıyor ve hız, düşük maliyet ve işçilerin sınırlı söz hakkı gibi aynı baskılarla karşı karşıya.

Hükümetler ve alıcılar neleri değiştirebilir?

Hükümetler zorla çalıştırmayı hedef almak için ticaret kurallarından yararlanabilir; ancak uygulama için finansman, deneyimli personel ve ithalatçıların karşılayabileceği açık ölçütler gerekir. Gümrük vergileri tek başına işçi hakları ihlallerini nadiren çözer. Fabrika koşullarını değiştirmeden üretimi düşük ücretli başka bir ülkeye taşıyabilir.

Muafiyetler ve küçük paketler için sunulan yollar, riskli malların pazarlara girmesine izin verebilir. Bu açıkları kapatırken yükümlülüklerini yerine getiren işletmelerin planlama ve yatırım yapabilmesi için öngörülebilir kurallar da oluşturulmalı. Kamu denetimi, üretimin gerçekleştiği yerlerden elde edilen kanıtlara da ihtiyaç duyar.

Bağımsız işçi örgütleri ve topluluk gözlemcileri, resmî denetimlerin ve özel denetçilerin gözden kaçırdığı ihlalleri belgeleyebilir, işçilere hakları konusunda eğitim verebilir ve güvenilir kanıt sağlayabilir. Üretici ülkelerde bu grupların finansmanını sağlamak, işçilere ve bölge sakinlerine kendilerini etkileyen kararlara katılma konusunda daha fazla imkân sunar.

Alıcılar, son montajla yetinmek yerine malzemelerin izini sürebilir; uygulanabilir olduğu durumlarda izabe tesislerine ve temel kimyasallara kadar tedarikçi listelerini yayımlayabilir ve tedarikçilerin kendi beyanlarına bel bağlamak yerine bilgileri bağımsız verilerle doğrulayabilir. Görünürlüğün artması, sorumluluğun nerede olduğunu belirlemeyi kolaylaştırır.

Satın alma uygulamaları da aynı ölçüde önem taşıyor. Acil siparişler, ağır sözleşme koşulları ve geciken ödemeler, tedarikçileri kestirme yollara başvurmaya itebilir. Gerçekçi teslim süreleri, zamanında ödeme ve sorunları düzeltme desteği, fabrikalara işçi haklarına ilişkin gereklilikleri karşılamak için daha fazla alan açar. İhlaller ortaya çıkar çıkmaz tedarikçiyi terk etmek, etkilenen işçilere yardımcı olmadan işletmeyi ortadan kaldırabilir.

Demografik değişim ve iklim baskısı da yükü artırıyor. Çin, Avrupa ve ABD yaşlanan iş gücüyle karşı karşıyayken gelişmekte olan bölgelerin nüfusu daha genç. Sıcak hava dalgaları imalat ve taşımacılıkta verimliliği düşürüyor. Bu etkenlerin zamanla maliyetleri artırması bekleniyor. Bu nedenle haklara saygı gösteren istikrarlı tedarik zincirleri, hem güvenilirlik hem de sıkı ithalat kuralları uygulayan pazarlara erişim açısından önem taşıyor.

Yeşil dönüşüm, kritik minerallere ve karmaşık üretime bağlı. Fiyatın yanı sıra haklara ve kaliteye dayalı rekabet, yeniliği ve daha dayanıklı bir sanayi altyapısını destekleyebilir. Endonezya'nın nikel üretimindeki büyümesi, daha ucuz üretim ile daha güçlü korumanın birlikte ele alınması gerektiğini; aradaki farkın işçiler ve topluluklar tarafından üstlenilmemesi gerektiğini gösteriyor.

Öne Çıkanlar

  • Endonezya'da Çin tarafından inşa edilen izabe tesisleri, batarya sınıfı nikelin yaklaşık üçte ikisini üretiyor. Bu tesislerin sermaye maliyeti çoğu zaman Batılı rakiplerinden yüzde 40 ila 60 daha düşük ve inşaat süreleri çok daha kısa.
  • Çin, dünyada üretilen malların neredeyse üçte birini üretiyor ve nadir toprak elementleri, batarya öncül maddelerinin işlenmesi ve diğer kritik minerallerde kapasitenin yüzde 70 ila 90'ını elinde bulunduruyor.
  • Hızlı sanayi büyümesi istihdam, teknoloji ve ihracat sağlarken uzun çalışma saatleri, sınırlı pazarlık gücü ve yetersiz denetim işçiler ve yakındaki topluluklar için risk yaratıyor.
  • Sincan'la bağlantılı zorla çalıştırılma riskleri pamuk, polisilikon, alüminyum, sanayi kimyasalları ve otomobil ile elektronik ürünlerde kullanılan parçalara uzanıyor.
  • UFLPA, tedarik zincirlerinin ayrıntılı biçimde izlenmesini gerektirirken özel denetimler çoğu zaman taşeronları ve ham madde üreticilerini denetim dışında bırakıyor.
  • Otomobil, moda ve dışarıya yaptırılan dijital işler; düşük fiyatlar, kısa teslim süreleri ve işçilerin sınırlı söz hakkı gibi benzer baskılarla karşılaşıyor.
  • Daha güçlü uygulama, bağımsız işçi örgütleri, malzeme izleme ve daha iyi satın alma uygulamaları, yalnızca evrak işlerinin gözden kaçırdığı riskleri giderebilir.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir