Okul dışında olan ve iş aramayan 443 bin genç
Statistics Korea verilerine göre Güney Kore'de temmuz ayında 15-29 yaş aralığında okulda olmayan, çalışmayan ve iş aramayan 443 bin kişi vardı. Bu, söz konusu ay için kaydedilen en yüksek sayı oldu. Bu kişiler, tahminen 8,15 milyon genç nüfusun yüzde 5,4'ünü oluşturdu. Oran, on yıl önce yüzde 2 civarındaydı.
İçindekiler
- Okul dışında olan ve iş aramayan 443 bin genç
- NEET kapsamındaki toplam sayı neden çok daha yüksek?
- İş hayatından kimler kopuyor?
- Gençler neden sınırlı sayıdaki iş için bekliyor?
- Daha fazla eğitim iş garantisi sağlamadığında
- Yalıtılmışlık işe dönüşü zorlaştırıyor
- Maliyet işverenlere ve ailelere de yansıyor
- Deneyim ve işte tutundurma için yaklaşık 1 trilyon won
- Hedefli programlar ve çıraklık ne sunuyor?
- İşverenlerin ve üniversitelerin yapabileceği değişiklikler
- Özet
Bu artış, nüfus genelinde istihdamın rekor seviyelere ulaştığı bir dönemde yaşanıyor. Ancak gençlerde istihdam oranı temmuzda yüzde 46,5'e geriledi. İş bulma umudunu yitiren genç yetişkinlerin aramayı bırakıp işgücünden çıkmasıyla manşetlerde yer alan işsizlik oranı da düştü.
İşsizlik oranı, işi olmayan ancak aktif olarak iş arayan kişileri ölçer. Başvuru yapmayı bırakan biri bu sayımın dışında kalır. Dolayısıyla Güney Kore'de daha fazla genç iş, eğitim veya mesleki eğitim dışında kalırken işsizlik oranı düşebilir.
Resmî istatistiklerle birlikte toplanan anket verileri, bu atıl durumdaki gençlerin çoğunun şu anda çalışmak istemediğini söylediğini gösteriyor. İş isteyenlerin çoğu ise kabul edilemez ücret ve çalışma koşullarına, eğitimleriyle örtüşmeyen açık pozisyonlara ya da yaşadıkları yerin yakınında uygun iş bulunmamasına dikkat çekiyor.
Hükümetin kaygısı, işgücündeki anlık kaybın ötesine uzanıyor. Yetkililer, gençlerde artan işgücü dışılığını hane kurmanın güçleşmesiyle ve ülkenin ağır demografik baskılarıyla ilişkilendiriyor. Güvencesiz işler ve yüksek konut maliyetleri, birçok genç yetişkin için evlenmeyi ve çocuk sahibi olmayı zaten zorlaştırıyor.
Temel sorun, okuldan istihdama geçiş yolunun parçalı olması. Kariyerinin başındaki gençler için istikrarlı pozisyonlar sınırlı; erişilebilir fırsatlar ise çoğu zaman güvence, kazanç ve ilerleme beklentilerini karşılamıyor. Tekrarlanan hayal kırıklıkları, bir sonraki iş başvurusunu yapmayı daha da zorlaştırabiliyor.
NEET kapsamındaki toplam sayı neden çok daha yüksek?
NEET, istihdamda, eğitimde veya mesleki eğitimde olmayan kişileri ifade eder. Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü'nün (OECD) kullandığı tanıma göre bu kategori, çalışmayan ve örgün eğitim ya da mesleki eğitime kayıtlı olmayan gençleri kapsar. Bazıları aktif olarak iş ararken bazıları aramayı bırakmıştır.
Güney Kore'nin kamuoyuna yansıyan yurt içi verileri çoğu zaman işsiz, okul dışında ve iş aramayan daha dar gruba odaklanıyor. 443 bin kişilik sayı ile daha geniş kapsamlı uluslararası ölçüt farklı nüfusları tanımlıyor. Gençlerin kaçının iş ve eğitimden koptuğunu, kaçının ise iş aramayı bıraktığını anlamak için her iki veriye de ihtiyaç var.
Kore İstihdam Bilgi Servisi'nin (KEIS) hükümet destekli bir analizine göre, OECD ile karşılaştırılabilir NEET oranı 2022'de Güney Kore'de 15-29 yaş grubunda yüzde 18,3'tü. Bu oran, Güney Kore'yi büyük OECD ekonomileri arasında üst sıralara taşıdı.
Güney Kore'deki oran 2014'teki yüzde 17,5'ten yükselirken OECD ortalaması yüzde 15,7'den yüzde 12,6'ya geriledi. Güney Kore'deki artış 0,8 puan, OECD'deki düşüş ise 3,1 puan oldu. 2022'de Güney Kore'nin oranı, OECD ortalamasının 5,7 puan üzerindeydi.
Veriler, COVID-19 dönemindeki keskin bozulmayı ve ardından gelen eksik toparlanmayı da ortaya koyuyor:
- 2014: Güney Kore'de genç NEET oranı yüzde 17,5, OECD ortalaması yüzde 15,7'ydi.
- COVID-19 salgınının en ağır döneminde: Güney Kore'deki oran yüzde 20,9'a ulaştı.
- 2022: Güney Kore'deki oran yüzde 18,3'e gerilerken OECD ortalaması yüzde 12,6 oldu.
- 25 Ekim 2025 itibarıyla ele alınan temmuz verileri: Statistics Korea, okulda, işte veya iş arayışında olmayan 443 bin genç saydı.
Salgın dönemindeki zirveden gerilemeye rağmen Güney Kore'nin daha geniş kapsamlı NEET oranı 2014 seviyesinin üzerinde kaldı. Ülke, hem bu sarsıntının etkilerini atlatmak hem de önceden var olan sorunları aşmak zorunda.
İş hayatından kimler kopuyor?
KEIS, NEET nüfusunun büyüklüğünün yanı sıra bileşiminde de değişiklikler saptadı. NEET durumundaki genç erkeklerin oranı 2010'ların sonlarından bu yana arttı; genç kadınların oranı ise hafifçe geriledi. Toplam içinde 20'li yaşlarının sonlarındaki erkeklerin payı artık daha yüksek.
Analizde üniversite mezunu erkekler öne çıkıyor. Bu gruptaki NEET oranı yüzde 20'leri buluyor ve incelenen eğitim grupları içindeki en yüksek seviyeye ulaşıyor. Dolayısıyla üniversite diploması, istihdama veya ileri eğitime geçmekte hâlâ zorlanan kayda değer bir erkek grubunun önündeki engelleri kaldırmıyor.
Askerlik hizmetine ilişkin düzenlemeler ve iş arama yöntemlerindeki farklılıklar, yaş ve cinsiyet örüntülerini açıklamaya yardımcı oluyor. Pek çok erkek, rekabetçi sınavlara hazırlanırken veya daha iyi koşullara sahip işlere yönelirken tam zamanlı istihdama geçişini erteliyor. Pek çok kadın ise geçici ya da düzensiz pozisyonlar aracılığıyla daha erken çalışmaya başlıyor.
KEIS, genç NEET nüfusunu aktif iş arayanlar, eğitime hazırlananlar, bakım sorumluluğu üstlenenler, sağlık sorunları yaşayanlar, askerlik hizmetini bekleyenler ve ne iş arayan ne de eğitim gören ya da somut plan yapan kişiler gibi gruplara ayırdı. Son yıllarda yalnızca iş aramayan grubun sayısı arttı.
Bu son grubun büyümesi, açık bir pozisyonla adayı eşleştirmenin ötesindeki sorunlara işaret ediyor. Genç biri artık eğitim veya istihdama yönelik somut adımlar atmıyorsa motivasyon ve ruh sağlığı temel meseleler hâline geliyor.
Gençler neden sınırlı sayıdaki iş için bekliyor?
Büyük holdingler ve kamu sektörü, birçok genç Korelinin istediği yüksek ücretleri ve istikrarı sunuyor. Küçük ve orta ölçekli işletmeler (KOBİ'ler) ise çoğu zaman ücret ve yan haklar bakımından bu düzeye ulaşmakta veya kariyer gelişimi için aynı ölçüde ikna edici yollar sunmakta zorlanıyor.
Bu ayrışma, işgücü piyasasının ikili yapısı olarak biliniyor: Çalışanların ücreti, güvencesi ve beklentileri ekonominin hangi kesiminde çalıştıklarına bağlı olarak belirgin biçimde değişiyor. Mezuniyetinin ardından nereden başlayacağına karar veren biri için mevcut bir işi kabul etmek, önünde kalıcı bir kariyer sunan pozisyonu elde etmekten çok farklı gelebiliyor.
Chaebol olarak bilinen, ailelerin kontrolündeki Güney Kore holdingleri ekonomide merkezi bir rol oynuyor. En büyük dört grup, ulusal üretimin önemli bir bölümünü gerçekleştirirken işlerin görece küçük bir kısmını sağlıyor. Dolayısıyla ekonomik büyüklüklerine karşın yeni çalışanlar için açtıkları pozisyon sayısı sınırlı.
Önde gelen şirketlerdeki sınırlı sayıdaki pozisyon için yüz binlerce aday standart sınavlara giriyor. Bu rekabet, mezunları istikrarsız veya ilerleme olanağı sınırlı gördükleri küçük bir şirkette işe başlamak yerine yeni bir işe alım dönemini beklemeye yöneltiyor.
Küçük şirketlerden üst düzey işverenlere geçiş nadir görülüyor. Bu da ilk işi özellikle önemli kılıyor: Gençler, küçük bir işverene katılmanın başlangıçta istedikleri pozisyona ulaşma şanslarını azaltacağından kaygı duyabiliyor.
Üniversite mezunları geçici işlerde veya çalışma saatleri sınırlı pozisyonlarda aşırı nitelikli kalabilirken bazıları işgücü dışına çıkıyor. Bu sırada küçük işverenler çalışan bulmakta zorlandıklarını bildirmeye devam ediyor. Ücretler, koşullar ve kariyer olanakları uyuşmadığı için açık pozisyonlar ile işsizler yan yana varlığını sürdürüyor.
Konum da başka bir engel oluşturuyor. Çalışmak isteyen gençlerin önemli bir kısmı, yakınlarında uygun iş olmadığını söylüyor. Fırsatlar birkaç kent koridorunda yoğunlaşıyor; yükselen konut maliyetleri ise çalışma hayatına yeni başlayan mezunların taşınmasını zorlaştırıyor.
Daha fazla eğitim iş garantisi sağlamadığında
Güney Kore, ortaöğretim sonrası eğitimi kapsayan yükseköğretim mezunu oranı bakımından OECD'nin en yüksek ülkelerinden biri. Ancak bir diploma daha almanın getirisi artık garanti değil. Araştırmalara göre, üniversite eğitiminin zaman ve maliyeti hesaba katıldığında üniversite mezunlarının lise mezunlarına kıyasla kazanç avantajı sınırlı.
Üniversite mezunlarında işsizlik, daha az eğitim almış kişilerden daha yüksek de olabiliyor. İşverenler bilgi ve iletişim teknolojileri gibi belirli alanlarda eleman açığı olduğunu bildirirken birçok mezunun nitelikleri mevcut taleple daha az örtüşüyor.
Üniversiteler, öğrettiklerini değiştirme konusunda kısıtlarla karşı karşıya. Müfredatlar yavaş değişiyor; eğitim sistemi ise kontenjan sınırları ve Seul'deki üniversitelere yerleşmek için yaşanan yoğun rekabet tarafından şekilleniyor. Gençler, işverenlerin aradığı belirli becerileri edinmeden yıllarını diploma ve sertifika almaya harcayabiliyor.
Mesleki eğitim ve çıraklık programları, okuldan işe geçiş için başka bir yol sunuyor. Pilot programlardaki umut verici sonuçlara rağmen bu yollar damgalanmayı sürdürüyor. Üniversite diplomasına yönelik güçlü tercih, birçok öğrenci ve ailenin aynı dar eğitim ve istihdam hedeflerine odaklanmasına neden oluyor.
Meister liseleri ile çalışma ve eğitimi birleştiren programlar, öğrencileri işverenlerle daha erken buluşturuyor ve mezunlar arasında daha yüksek istihdam oranları bildiriyor. Ancak bu programlardan hâlâ az sayıda öğrenci yararlanıyor. Yaygınlaşmaları, ailelerin bu yolları güvenilir kariyer seçenekleri olarak görebilmesi için işverenlerin daha fazla katılımını ve iş kalitesine ilişkin güvenceleri gerektiriyor.
Yalıtılmışlık işe dönüşü zorlaştırıyor
Yerel anketler, yüz binlerce gencin yalıtılmışlık veya inziva içinde yaşadığını gösteriyor. NEET gençlerle çalışan sivil toplum kuruluşları, art arda başarısız başvuruların veya iş yerindeki yıpratıcı deneyimlerin kaygıya, sağlık sorunlarına ve gündelik yaşamdan çekilmeye yol açabildiği bir örüntüye dikkat çekiyor.
Bu durumdaki bir gencin eğitime katılmadan veya işe başvurmadan önce gündelik alışkanlıklarını ve özgüvenini yeniden kazanması gerekebilir. İş hayatından uzak kalınan süre uzadıkça istihdam hizmetlerinden yararlanmak da zorlaşabilir.
Kamu istihdam programları çoğu zaman çalışmaya zaten istekli kişilere odaklanıyor. Öncelikle danışmanlık ve akran desteğine ihtiyaç duyanlar, başvuru, mülakat ve hızlı işe yerleştirme etrafında düzenlenmiş hizmetlerden yararlanmakta zorlanabiliyor.
Bu nedenle ruh sağlığı desteği ile istihdam yardımı, aynı sorunun birbirine bağlı yönlerini ele alıyor. Başvurmaya hazır biri için özgeçmiş hazırlamaya yönelik pratik yardım faydalı olabilirken yalıtılmışlık yaşayan birinin önce düzenli desteğe ve kaygıyla başa çıkma yardımına ihtiyacı olabilir.
Ne eğitim gören ne de somut plan yapan grubun büyümesi, bu sorunu daha görünür kılıyor. Bu gençler için ilk faydalı adım bir rutine dönmek veya başka insanlarla yeniden bağ kurmak olabilir; ardından eğitim ve çalışma hayatına yönetilebilir bir başlangıç gelebilir.
Maliyet işverenlere ve ailelere de yansıyor
Bir tahmine göre Güney Kore'deki NEET nüfusunun yıllık ekonomik maliyeti, gayrisafi yurt içi hasılanın yaklaşık yüzde 3'üne karşılık gelen 60 trilyon wonu aşıyor. Bu hesap; üretim kaybını, tahsil edilemeyen vergi gelirlerini ve artan sosyal harcamaları kapsıyor. Tahmine ilişkin başka bir kaynak belirtilmedi.
Gençler de uzun süreli kişisel maliyetlerle karşı karşıya. İş ve eğitim dışında geçirilen uzun dönemler, ilerleyen yıllarda daha düşük ücret ve düzensiz istihdamla ilişkilendiriliyor. Sağlık ve yaşam memnuniyeti de olumsuz etkileniyor; bu durum çalışma düzenini yeniden kurmayı zorlaştırıyor.
İşverenler, nitelikli ve kariyerine yeni başlayan çalışanlardan oluşan bir kaynağı kaybediyor. Birçok eğitimli genç istihdam dışında kalırken küçük şirketler, büyümelerini sınırlayan kalıcı işgücü açığı yaşıyor. Bu uyumsuzluk hem kabul edilebilir iş arayan kişileri hem de pozisyonlarını dolduramayan işletmeleri etkiliyor.
Evlilik ve çocuk sahibi olmak da aynı ekonomik baskının bir parçası. Gençler, bunları erteleme veya bu kararlardan vazgeçme nedenleri arasında güvencesiz istihdamı ve yüksek konut maliyetlerini gösteriyor. Evlilik oranları tarihî düşük seviyelerde; toplam doğurganlık hızı da rekor düzeylere gerilemiş durumda.
Toplumlar, özellikle evde kalıp eğitimden veya istihdamdan kopan genç yetişkinler arasında daha fazla yalnızlık ve daha düşük toplumsal katılım bildiriyor. Baskılar birbirini besliyor: Güvencesizlik hane kurmayı zorlaştırırken uzun süreli işgücü dışılığı yalıtılmışlığı derinleştirebiliyor.
Deneyim ve işte tutundurma için yaklaşık 1 trilyon won
Yetkililer, gençleri yeniden işgücü piyasasına kazandırmayı amaçlayan programlara yaklaşık 1 trilyon wonluk yatırım açıkladı. Önlemler stajları genişletiyor, iş deneyimi yerleştirmeleri sağlıyor ve genç adaylarla işverenlerin eşleştirilmesini iyileştiriyor.
İş yerlerinde deneyim kazanmak için sağlanan sübvansiyonlu fırsatlar, kamu ve özel kuruluşlarda artırılıyor. Yeni platformlar staj ve yerleştirme bilgilerini tek bir yerde topluyor. Başlangıçta üniversite öğrencilerine yönelik olan eşleştirme hizmetleri lise öğrencilerini de kapsayacak şekilde genişletiliyor.
Öğrencilere daha erken ulaşılması, eğitimden ayrılma ile ilk işe girme arasındaki süreyi kısaltmayı amaçlıyor. Yerleştirmeler, işverenlere gençlerin becerilerini değerlendirme; katılımcılara ise sonraki başvurularında kullanabilecekleri deneyim kazanma fırsatı sunabilir.
Hükümetin önlemleri işe alım sonrasındaki süreci de ele alıyor. Yeni bir çalışanın görevini anlamasına ve iş yerine uyum sağlamasına yardımcı olan işe alıştırma desteği için kaynak ayrıldı. İşe yerleştirmenin yanı sıra yeni çalışanları işte tutmak da önem taşıyor.
Çalışma saatlerini kısaltan veya vardiya düzenini iyileştiren şirketler sübvansiyon alabiliyor. Amaç, yalnızca açık pozisyonları doldurmaya odaklanmak yerine çalışma koşullarını iyileştirerek küçük işverenleri genç çalışanlar için daha cazip hâle getirmek.
Aile üyelerine baktıkları için geçici olarak çalışamayan genç yetişkinlere yönelik aylık nakit destek de genişletiliyor. Bu kişilerin acil ihtiyaçları, aktif olarak iş başvurusunda bulunanlardan veya art arda reddedildikten sonra iş aramayı bırakanlardan farklı.
Yetkililer, yeterli sayıda kaliteli iş bulunmamasının ve becerilerle açık pozisyonlar arasındaki uyumsuzluğun temel sorunlar olduğunu kabul ediyor. Atılan adımların hem hazırlık ve işe yerleştirme süreçlerini hem de kişilerin istihdamda kalmasına yardımcı olan desteği ele alması amaçlanıyor.
Hedefli programlar ve çıraklık ne sunuyor?
Vizyon Planı Programı, desteğin istihdam davranışını değiştirebildiğini gösteriyor. 2016-2018 arasında birden fazla toplulukta değerlendirilen program, dezavantajlı gençler için önleyici çalışmaları pratik istihdam desteğiyle birleştirdi.
Katılımcılarla programa katılmayan kişileri titizlikle karşılaştıran bir araştırma, program dönemi sonunda katılımcıların iş arama olasılığının yüzde 8 daha yüksek, NEET olma olasılığının ise yüzde 7 daha düşük olduğunu ortaya koydu. Koçluk desteğine özgeçmiş hazırlama, mülakat pratiği ve yapılandırılmış iş deneyimi eşlik etti.
Programın tasarımı, yalıtılmış gençlere yardım eden uzmanların deneyimiyle örtüşüyor. Katılımcıların hem iş arama süreci hem de iş arama girişiminde bulunmalarını engelleyebilen zorluklar için destek alabilmesi amacıyla istihdam hizmetlerinin ruh sağlığı yardımı ve akran ağlarıyla birlikte sunulması gerekiyor.
Almanya, sınıf içi öğrenimi çıraklık programlarıyla birleştiren köklü sistemiyle başka bir pratik model sunuyor. İşverenler müfredatın şekillenmesine katkıda bulunuyor, eğitim kontenjanı sağlamayı taahhüt ediyor ve daha sonra stajyerlerin çoğunu kalıcı pozisyonlarda işe alıyor. Öğrenciler eğitimlerine devam ederken gerçek iş yerleriyle bağlantılı beceriler kazanıyor.
Bu ikili yaklaşımı benimseyen ülkelerde eğitimden istihdama geçiş daha sorunsuz oluyor ve risk kuşaklar arasında daha dengeli paylaşılıyor. Politika araştırmaları, işsizlik sigortası ve ekonomi zayıfladığında devreye giren kamu desteği gibi otomatik dengeleyicilerin de durgunlukların en ağır biçimde işe yeni başlayanları etkilemesini önleyebileceğine işaret ediyor.
Güney Kore'de orta düzey teknik becerilere, işveren destekli çıraklık programlarına ve liselerde kariyer danışmanlığına daha fazla önem verilmesi, üniversite mezuniyetindeki darboğazı hafifletebilir. Daha güvenilir alternatifler, büyük şirketlerin ekonomik büyümedeki rolünü azaltmadan gençlerin değerlendirdiği kariyer seçeneklerini genişletebilir.
İşverenlerin ve üniversitelerin yapabileceği değişiklikler
Küçük şirketler; net eğitim olanakları, güvenilir ilerleme fırsatları ve daha iyi çalışma koşulları sunarak gençlerin kariyerlerindeki ilk işverenler açısından daha cazip olabilir. Şirket büyüklüğüne ve sektöre göre ücret ve çalışan tutma oranlarına ilişkin kamuya açık bilgiler, öğrencilerin yıllarını dar bir yelpazedeki gözde işlere hazırlanarak geçirmeden önce seçenekleri karşılaştırmasına yardımcı olabilir.
İşverenler ücretli stajlar, projeye dayalı değerlendirmeler ve çıraklık programlarıyla işe giriş yollarını genişletebilir. Bu yöntemler, seçkin üniversitelerde okumayan öğrencilere neler yapabileceklerini gösterme fırsatı sunuyor ve eğitimle ilk maaş arasındaki süreyi kısaltıyor.
İşe alımın ilk aşamalarında diploma ve sertifikalara daha az ağırlık verilebilir. Performans değerlendirmelerinde KOBİ'lerde ve girişimlerde edinilen beceriler de tanınabilir; böylece küçük işletmelerdeki deneyim kariyer ilerledikçe daha değerli hâle gelir. Şeffaf ücretler ve öngörülebilir çalışma saatleri, özellikle aileleri uzun süreli iş arama sürecini finanse edemeyen gençler için önem taşıyor.
Üniversiteler programlarını dijital sektörler, yeşil teknoloji ve bakım hizmetlerindeki taleple daha yakından ilişkilendirebilir. Bölgesel işverenlerle kurulan ortaklıklar, öğrencilerin evlerine yakın yerlerde staj imkânı sağlayabilir. Bu, Seul'e kolayca taşınamayanlar için önemli.
Kariyer hizmetlerinin, başarılarını hâlihazırda kanıtlamış öğrencilerin yanı sıra kararsız veya eğitimden kopmuş öğrencilere de ulaşması gerekiyor. Başvuru belgelerini hazırlamak kadar motivasyon ve iyi olma hâli de iş arama sonuçlarını etkilediğinden danışmanlık ve ruh sağlığı desteği olağan destek paketinin bir parçası olabilir.
Kanıtlar, daha iyi fırsatları uzun süreli kişisel destekle birleştiren bir yaklaşım gerektiğine işaret ediyor. Daha fazla yerleştirme, gençlerin deneyim kazanmasına yardımcı olabilir; ancak kalıcı katılım, kabul edilebilir koşullara sahip işlere, değer verilen eğitim alternatiflerine ve aramayı bırakmış kişilere ulaşan desteğe de bağlı.
Özet
- Statistics Korea, temmuzda okulda olmayan, çalışmayan ve iş aramayan 15-29 yaş aralığında 443 bin kişi saydı. Bu, söz konusu ay için rekor düzeydi.
- Bu kişiler genç nüfusun yüzde 5,4'ünü oluşturdu. Oran, on yıl önce yüzde 2 civarındaydı.
- Güney Kore'nin daha geniş kapsamlı NEET oranı 2022'de yüzde 18,3; OECD ortalaması ise yüzde 12,6'ydı.
- 20'li yaşlarının sonlarındaki erkekler ve üniversite mezunu erkekler öne çıkarken iş aramayan grubun sayısı arttı.
- Gözde işler için rekabet, küçük şirketlerden büyük işverenlere geçişin sınırlı olması, beceri uyumsuzlukları, konut maliyetleri ve psikolojik baskı istihdama girişi zorlaştırıyor.
- Yetkililer iş deneyimi, eşleştirme, çalışanları işte tutma ve diğer destek önlemleri için yaklaşık 1 trilyon won yatırım yapıyor.
- Vizyon Planı Programı değerlendirmesi, katılımcıların iş arama olasılığının daha yüksek, NEET olarak kalma olasılığının ise daha düşük olduğunu ortaya koydu.
- Daha güçlü mesleki eğitim yolları, küçük işverenlerde daha iyi çalışma koşulları ve bütünleşik ruh sağlığı ile kariyer desteği sorunun farklı boyutlarını ele alıyor.






