Ticari tavizler, onlarca yıl sürecek gaz taahhütlerini beraberinde getirebilir
Japonya’nın en büyük elektrik üreticisi JERA, 2030 civarında başlayacak teslimatlarla yılda 5,5 milyon metrik tona kadar ABD sıvılaştırılmış doğal gazı satın almak üzere 20 yıllık sözleşmeler imzaladı. Güney Kore, 350 milyar dolarlık yatırım taahhüdünün yanı sıra ABD’den 100 milyar dolarlık enerji ürünü almayı kabul etti. Tayvan’ın CPC Corp. şirketi, Alaska’da önerilen 44 milyar dolarlık projeye yatırım yapma ve projeden gaz satın alma niyet mektubu imzaladı.
İçindekiler
- Ticari tavizler, onlarca yıl sürecek gaz taahhütlerini beraberinde getirebilir
- Gümrük vergileri nasıl bir enerji pazarlığı aracına dönüştü?
- Asyalı alıcılar farklı taahhütlerde bulunuyor
- Uzun vadeli sözleşmeler temiz enerjiye geçişi neden yavaşlatabilir?
- Pakistan, talebin nasıl değişebileceğini gösteriyor
- Ticaret taahhütlerinin ölçeği olası gaz ihtiyacını aşıyor
- Alaska doğrudan bir güzergâh sunuyor, ancak maliyeti yüksek
- Enerji güvenliği fiyat ve arz güvenilirliğine de bağlı
- Ticaret baskısı deniz taşımacılığına ve temiz teknolojiye uzanıyor
- Büyük anlaşmalar ittifakları yeniden şekillendiriyor
- Yenilenebilir enerji talebi karşılamak için başka bir yol sunuyor
- Bilinmesi gerekenler
1 Eylül 2025 itibarıyla bu taahhütler ve müzakereler, Asya ekonomilerinin Başkan Donald Trump yönetiminin gümrük vergisi baskısını hafifletmeye yönelik daha geniş kapsamlı çabalarının bir parçası. Washington fosil yakıt ihracatını ticaret pazarlıklarının merkezine yerleştirirken Japonya, Güney Kore, Vietnam, Tayvan, Tayland, Filipinler ve Hindistan, ABD’den sıvılaştırılmış doğal gaz (LNG) alımını artırmak için girişimlerde bulundu veya bu seçeneği değerlendirdi.
İhracatçılar için bunun kısa vadeli cazibesi, yüksek ABD gümrük vergilerinin hafifletilmesi. Daha uzun vadeli taahhütler ise onlarca yıl boyunca enerji harcamalarını şekillendirebilecek yakıt alımlarını, boru hatlarını, ithalat terminallerini ve enerji santrallerini kapsıyor. Araştırmacılar, bunun iklim eylemini yavaşlatabileceği ve ülkeleri pahalı altyapı, değişken gaz fiyatları ve arz belirsizliğiyle karşı karşıya bırakabileceği uyarısında bulunuyor.
LNG, depolanmasını ve gemiyle taşınmasını kolaylaştırmak için soğutularak sıvılaştırılan doğal gazdır. Ülkeler bu gazı elektrik üretmek, sanayi süreçlerini yürütmek, evleri ısıtmak ve yemek pişirmek için kullanıyor. ABD bugün dünyanın en büyük LNG ihracatçılarından biri. Bu da Washington’a, pazarına erişim konusundaki müzakerelerde öne çıkarabileceği bir ürün sağlıyor.
Gümrük vergileri nasıl bir enerji pazarlığı aracına dönüştü?
Trump’ın geniş kapsamlı gümrük vergileri, Nisan 2025’te Kurtuluş Günü tarifeleri olarak tanımlanan önlemlerle doruğa çıkarak onlarca ülkeyi hedef aldı. Asya ekonomileri en yüksek oranlarla karşı karşıya kaldı. Yönetim, hedeflerinin ABD’nin ticaret açığını azaltmak ve imalat sanayisindeki işleri ülkeye geri getirmek olduğunu söylüyor.
Asya hükümetleri, bu vergileri önlemek veya azaltmak amacıyla ABD’den daha fazla enerji ürünü almayı teklif etti. Amerikan gazı satın almak ABD ihracatını artırabilir ve Washington’ın bir ticaret ortağından aldığı ürünlerle o ülkeye sattıkları arasındaki farkı daraltabilir. Asyalı ihracatçılar içinse gümrük vergilerinin hafifletilmesi, ABD pazarına yönelik sektörlerdeki satışları ve istihdamı korumaya yardımcı olabilir.
Washington, fosil yakıt ihracatını genişletmeyi ekonomi ve ticaret politikasının bir parçası olarak sundu. Anlaşmalarda giderek daha fazla miktarda Amerikan petrolü ve gazı satın alma taahhütlerine yer veriliyor. Yönetim, bu öncelikler iklim eylemini yavaşlatsa bile ekonomik ve ulusal güvenliğin önce gelmesi gerektiğini savunuyor.
Müzakereler birkaç aya yayıldı:
- Federal Enerji Düzenleme Komisyonu 2020’de Alaska LNG projesini onayladı; ancak 1 Eylül 2025 itibarıyla inşaat başlamamıştı.
- Nisan 2025’te Trump’ın Kurtuluş Günü tarifeleri, Asyalı ticaret ortakları üzerindeki baskıyı artırdı.
- Mayıs ayında Vietnam, bir gaz ithalat merkezi geliştirmek üzere Amerikalı bir şirketle anlaşma imzaladı.
- Haziran ayında Güney Koreli yetkililer, iş birliğini görüşürken Alaska LNG projesinin sahasını ziyaret etti.
- Güney Kore Devlet Başkanı Lee Jae-myung ile Trump’ın Ağustos 2025’teki zirvesinde Kore, ABD’ye 350 milyar dolar yatırım yapmayı ve ABD’den 100 milyar dolarlık enerji ürünü satın almayı kabul etti.
Asyalı alıcılar farklı taahhütlerde bulunuyor
JERA’nın sözleşmeleri Japonya’ya gelecekte önemli miktarda gaz tedariki taahhüdü sağlıyor: 2030 civarında başlayarak 20 yıl boyunca yılda 5,5 milyon metrik tona kadar. Vietnam’ın anlaşması bir gaz ithalat merkezi geliştirmeye odaklanırken, başbakanı daha fazla LNG ithal edilmesi çağrısında bulundu.
Güney Kore, daha geniş enerji ilişkilerinin bir parçası olarak 44 milyar dolarlık Alaska projesinde iş birliğini görüştü. Tayvan’ın CPC Corp. şirketi, Alaska Valisi Mike Dunleavy ve Tayvan ekonomi bakanının katıldığı Taipei’deki törende niyet mektubunu imzaladı. Mektup hem gaz alımını hem de projenin geliştirilmesine yatırım yapılmasını kapsıyor.
Tayland, Amerikan yakıtı için uzun vadeli bir anlaşma yapma taahhüdünde bulunmayı teklif etti ve Alaska boru hattıyla ilgilendiğini belirtti. Filipinler de uzun vadeli ABD LNG anlaşmalarına ve Alaska projesine ilgi gösterdi. Japonya ve Güney Kore, Alaska’yla bağlantılı olası yatırımları ve tedarik düzenlemelerini görüşmeye devam ediyor.
Hindistan, Washington’la arasındaki ticaret fazlasını azaltmaya yardımcı olmak için ABD’den gelen enerji sevkiyatlarına uygulanan ithalat vergilerini kaldırmayı değerlendiriyor. Ayrıca ABD LNG’si için tedarikçileri kargo teklif etmeye davet eden ihaleler açtı. Amerikan enerji alımlarını artırmak, Hindistan’ın tedarik kaynaklarını çeşitlendirmesinin ve Rusya ile Çin gibi rakiplere bağımlılığını azaltmasının bir yolu olarak görülüyor.
İmzalanmış tedarik sözleşmeleri, niyet mektupları ve ilgi beyanları farklı taahhüt aşamalarını temsil ediyor. JERA, belirli bir dönem boyunca alım yapmayı kabul etti; diğer bazı düzenlemelerde ise yatırım, proje geliştirme veya gelecekteki tedarik konularında müzakereler sürüyor.
Uzun vadeli sözleşmeler temiz enerjiye geçişi neden yavaşlatabilir?
Birçok Asya ülkesi sera gazı emisyonlarını azaltma ve yenilenebilir elektrik üretimini artırma sözü verdi. Hükümetler, daha temiz alternatifler cazip hâle geldikten sonra bile gaz ve onu kullanmak için gereken altyapının masraflarını karşılamayı sürdürürse, onlarca yıla yayılan sözleşmeler bu hedeflere ulaşmayı zorlaştırabilir.
Norveç Uluslararası İlişkiler Enstitüsü Enerji Araştırmaları Merkezi Başkanı Indra Overland, gaz yakan boru hatlarının, ithalat terminallerinin ve enerji santrallerinin pahalı yatırımlar olduğunu ve bunların yerine yenilerini koymanın zor olduğunu söylüyor. Ülkeler bu altyapıyı kurduğunda, kullanmayı sürdürme baskısı, giderek ucuzlayan ve daha hızlı devreye alınabilen güneş ve rüzgâr enerjisine geçişi geciktirebilir.
Overland, enerji teknolojisi değişirken faydasını yitirebilecek altyapıya bağlanmanın riskini şöyle anlattı:
Uzun vadeli LNG anlaşmalarına bağlanmak, dünya hızla daha temiz enerji kaynaklarına yönelirken ülkeleri modası geçmiş altyapıyla baş başa bırakabilir," dedi Overland. "Bu durumda daha uzun süre çıkış yolu bulamama ihtimaliniz artar.
Atıl varlık, sahipleri maliyetlerini karşılayamadan daha az kullanışlı veya daha az değerli hâle gelen yatırımdır. LNG ithalatçısı için bu, inşaat ve yakıt taahhütlerine para bağlanmışken az kullanılan bir terminal veya enerji santrali anlamına gelebilir.
LNG, yanma sırasında kömüre göre daha az karbondioksit ve hava kirliliği üreterek daha temiz yanar. Ancak iklim değişikliğine katkıda bulunan bir fosil yakıt olmaya devam eder. Çıkarma ve taşıma sırasında sızan metan, iklim üzerindeki etkisini daha da artırabilir.
Trump yönetimi LNG ihracatçılarının metan emisyonlarını izleyip raporlamasına yönelik yükümlülükleri geri aldı; böylece denetim ve hesap verebilirlik zayıfladı. Yönetim ayrıca temiz enerji girişimlerini geri çevirdi, yeşil enerji sübvansiyonlarını aşamalı olarak kaldırdı ve fosil yakıt ihracatını teşvik etti. Araştırmacılar bu değişikliklerin yenilikçiliği yavaşlatabileceği, tüketici fiyatlarını artırabileceği ve iklim değişikliğini sınırlamaya yönelik uluslararası çabaları zayıflatabileceği uyarısında bulunuyor.
Pakistan, talebin nasıl değişebileceğini gösteriyor
Birçok LNG sözleşmesinde “al ya da öde” hükümleri bulunuyor. Bu hükümler, alıcının artık o yakıta ihtiyacı olmasa bile kararlaştırılan miktardaki gazın bedelini ödemesini şart koşuyor. Bu koşullar tedarikçilere kesinlik sağlarken, talep düştükten sonra ithalatçıları faturalarla baş başa bırakabilir.
Enerji Ekonomisi ve Finansal Analiz Enstitüsünden Christopher Doleman, yenilenebilir enerjinin hızla yaygınlaşmasının, ülkeleri kullanmadıkları LNG’nin parasını ödemek zorunda bırakabileceği uyarısında bulunuyor. Özellikle sözleşmelerin yeni güneş enerjisi kapasitesi kurmak için gereken süreden çok daha uzun sürmesi durumunda bu risk önem kazanıyor.
Pakistan bu sorunun bir örneğini yaşadı. LNG fiyatlarındaki artış elektrik maliyetlerini yükselterek tüketicileri çatılara güneş panelleri kurmaya yöneltti. Mevcut sistem üzerinden sağlanan elektriğe talep düşerken Pakistan, LNG sevkiyatlarını ertelemek ve fazla yakıtı yeniden satmaya çalışmak zorunda kaldı.
Pakistan’ın deneyimi, hane halklarının kararlarını ulusal enerji sözleşmeleriyle ilişkilendiriyor. Elektrik pahalılaştığında tüketiciler ithal gazla üretilen elektriğe ihtiyaçlarını azaltabilir; ancak ülkenin alım yükümlülükleri sürer. Yeni anlaşmaları değerlendiren Asya hükümetlerinin, bugünkü talep beklentilerinin yanı sıra bu olasılığı da hesaba katması gerekiyor.
Ticaret taahhütlerinin ölçeği olası gaz ihtiyacını aşıyor
ABD LNG’si Asya’da daha ucuz kömür ve yenilenebilir enerjiyle rekabet ediyor. Alıcılar aynı zamanda uygun fiyatlı elektrik ve daha düşük emisyon ararken araştırmacılar, büyük miktarlarda alımın ekonomik açıdan mantıklı olup olmadığını sorguluyor.
Alaska LNG projesinin ekonomik açıdan uygulanabilirliği konusunda özellikle ciddi şüpheler var. Amerikan gazının anlatılan koşullarda rekabet edebilmesi için fiyatının bugünkü seviyesinin yarısından daha aza düşmesi gerekir. Çin çeliğine uygulanan gümrük vergileri boru hatlarını ve terminalleri pahalılaştırabilir. Gaz türbini üretimindeki gecikmeler nedeniyle yeni projeler 2032’ye kadar faaliyete geçemeyebilir.
Küresel LNG arz fazlası fiyatları aşağı çekiyor. Bu durum, özellikle alıcıların ileride daha düşük piyasa fiyatlarıyla karşılaşabileceği düşünüldüğünde, bugünün daha yüksek fiyatları üzerinden uzun vadeli sözleşmelere bağlanmayı haklı göstermeyi zorlaştırıyor.
Ticaret dengesizliklerini önemli ölçüde azaltmak için gereken hacimler de son derece büyük. Güney Kore’nin gaz alımları yoluyla ABD’yle arasındaki ticaret açığını anlamlı ölçüde azaltabilmesi için yılda 121 milyon metrik ton LNG ithal etmesi gerekir. Bu miktar, Güney Kore’nin LNG ithalatının yaklaşık üç katına ve ABD’nin geçen yıl dünya genelinde ihraç ettiği toplam miktarın yüzde 50 fazlasına denk geliyor.
Vietnam’ın yılda 181 milyon metrik ton ithal etmesi gerekir; bu, ABD’nin toplam ihracatının iki katından fazladır. Bu karşılaştırmalar, ticaret müzakerelerine yol açan açıkları yalnızca LNG alımlarıyla gidermenin sınırlarını gösteriyor. Enerji taahhütleri anlaşmalara katkıda bulunabilir; ancak gereken miktarlar bir ülkenin mevcut gaz piyasasının çok üzerine çıkabilir.
Alaska doğrudan bir güzergâh sunuyor, ancak maliyeti yüksek
44 milyar dolarlık Alaska LNG projesi, ABD’nin Asya’yla enerji iş birliğinde odak noktası hâline geldi. Projede, gazı Alaska’nın Kuzey Yamacı’ndan Nikiski’deki sıvılaştırma tesisine taşıyacak 800 millik bir boru hattı öngörülüyor. Gaz, burada ihracat için soğutulacak.
Alaska’dan hareket eden gemiler Panama Kanalı’ndan geçmeden Asya pazarlarına ulaşabilir. Trump, projeyi Asya’ya tedarik sağlamanın ve ABD’de istihdam yaratmanın bir yolu olarak öne çıkardı. Tayvan’ın planlanan alımları ve yatırımıyla birlikte Japonya, Güney Kore, Tayland ve Filipinler’in ilgisi, projeyi ticaret görüşmelerinde önemli bir yere taşıdı.
Federal Enerji Düzenleme Komisyonunun 2020’de verdiği onay henüz inşaata dönüşmedi. Projenin, Asya’da daha ucuz kömür ve yenilenebilir enerjiyle rekabet edip edemeyeceği ve Çin çeliğine uygulanan vergilerin inşaat maliyetlerini artırma olasılığı hâlâ soru işaretleri yaratıyor. Alaska’daki petrol ve gaz sondaj kiralamalarına yönelik önceki ihaleler sektörden çok az ilgi gördü.
Çevresel kaygılar ihracat tesislerinin ötesine uzanıyor. Yeni sondaj alanları açma planları, ANWR kısaltmasıyla bilinen Arktik Ulusal Yaban Hayatı Koruma Alanı’nın bazı bölümlerini ve Alaska Ulusal Petrol Rezervi’ni (NPRA) kapsıyor. Çevre örgütleri ve yerli topluluklar, yaban hayatı ve geleneksel topraklar üzerindeki etkileri nedeniyle sondaja karşı çıkıyor.
Alaska’da önerilen güzergâh Asyalı alıcılara alternatif bir nakliye bağlantısı sunuyor; ancak bu güzergâhı işler bir tedarik zincirine dönüştürmek için kapsamlı inşaat ve yatırım gerekiyor. Ticari uygulanabilirlik, çevresel itirazlar ve inşaatın başlamamış olması, olası ortaklar açısından başlıca sorunlar olmayı sürdürüyor.
Enerji güvenliği fiyat ve arz güvenilirliğine de bağlı
Asya ülkeleri enerji kaynaklarını çeşitlendirmek için LNG ithalatından yararlanabilir. Ancak enerji güvenlikleri, siyaset veya uluslararası piyasalar değiştiğinde arzın güvenilir ve uygun fiyatlı kalmasına da bağlı.
Norveç Uluslararası İlişkiler Enstitüsünde enerji araştırmacısı olan Overland, Amerikan arzına aşırı bağımlılığa karşı uyarıda bulundu:
ABD pek öngörülebilir bir aktör değil. Oradan enerjiye bağımlı olmak riskli bir tercih.
Rusya’nın Ukrayna’yı işgali, Asya’dan uzaktaki gelişmelerin LNG piyasalarını nasıl aksatabileceğini gösterdi. Başlangıçta Asyalı alıcılar için yola çıkan kargolar, müşterilerin daha fazla ödemeye razı olduğu Avrupa’ya yönlendirildi. Bangladeş ve Sri Lanka, daha yüksek teklif veren alıcılar karşısında yakıt alamadı; üstelik sözleşmeleri de vardı.
Zero Carbon Analytics’ten Dario Kenner, Avrupa’daki talep ile Asya’nın gaza erişimi arasındaki bağlantıyı şöyle anlattı:
Çok uzakta gibi görünen Avrupa’daki gelişmeler, Asya’daki arzı ve fiyatları etkileyebilir.
Dolayısıyla ithal gaz, ülkeleri dünya genelindeki alıcılar arasındaki rekabete açık hâle getiriyor. Bir ülke ithalat terminali kurup tedarik ayarlayabilir; ancak daha zengin bir pazarın daha fazla yakıta ihtiyaç duyması hâlinde fiyatlar aniden yükselebilir veya kargo bulmak zorlaşabilir.
ABD LNG’sine daha fazla bağımlılık, Asya ekonomilerini gelecekteki fiyat şoklarına ve arz kesintilerine açık bırakabilir. Gümrük vergilerinin hafifletilmesinden sağlanan kısa vadeli fayda, elektrik ve sanayi yakıtını uzun vadede uygun fiyatlı tutma sorumluluğuyla birlikte değerlendirilmelidir.
Ticaret baskısı deniz taşımacılığına ve temiz teknolojiye uzanıyor
Trump’ın enerji gündemi LNG sözleşmelerinin ötesine geçiyor. Yönetim, deniz taşımacılığından kaynaklanan sera gazı emisyonlarını azaltmaya yönelik küresel anlaşmaları destekleyen ülkelere karşı gümrük vergileri, vize kısıtlamaları ve liman ücretleri uygulamakla tehdit etti.
Bilim insanları ve Avrupalı yetkililer, ülkelerin ABD’den fosil yakıt satın almaya ve temiz enerji taahhütlerinden geri adım atmaya zorlanmasından endişe duyduklarını belirtti. 27 Ağustos’ta yayımlanan bir iklim politikası değerlendirmesi, bu kaygıları aktardı. Bilim insanları, iklim değişikliğinin en ağır etkilerinden kaçınmak için dünyanın fosil yakıtlardan hızla uzaklaşması gerektiğini savunuyor.
Gümrük vergileri, temiz teknolojide kullanılan malzemelerin maliyetini de artırıyor. Çelik, alüminyum ve diğer girdilerin pahalılaşması rüzgâr türbinlerinin, elektrikli araçların ve güneş panellerinin üretim maliyetini yükseltiyor. Bu artışlar yenilenebilir enerjinin yaygınlaşmasını yavaşlatabilir ve ulusal iklim hedeflerine ulaşmayı zorlaştırabilir.
ABD, temiz teknoloji için gerekli birçok kritik mineralde büyük ölçüde ithalata bağımlı. Ticari gerilimler, bu tedarik zincirlerinde aksama riskini artırarak yeni üretim veya enerji projeleri planlayan şirketler açısından belirsizlik yaratıyor.
Bazı araştırmacılar olası bir karşı etkiye dikkat çekiyor: inşaat maliyetlerinin artması, Amerikan LNG ihracatını daha az rekabetçi hâle getirip büyümesini yavaşlatabilir. Ancak hem fosil yakıtlarda hem de daha temiz teknolojilerde gümrük vergileri maliyetleri artırıyor ve yatırım kararlarını karmaşıklaştırıyor.
Büyük anlaşmalar ittifakları yeniden şekillendiriyor
Güney Kore’nin ağustos ayında ABD’ye 350 milyar dolar yatırım yapma ve ABD’den 100 milyar dolarlık enerji ürünü satın alma taahhütleri, LNG görüşmelerini çok daha geniş bir ekonomik ilişkinin içine yerleştiriyor. Japonya ve Avrupa Birliği’yle de benzer anlaşmalar yapıldı. Washington karşılığında bazı gümrük vergilerini düşürdü; ancak oranlar önceki ticaret anlaşmalarındakinden yüksek kaldı.
Bu ortaklıkların amacı ekonomik ve güvenlik bağlarını güçlendirmek. Aynı zamanda enerji alımlarını jeopolitik bir nüfuz aracına dönüştürüyorlar: Washington, ittifakları güçlendirmek ve Çin’in nüfuzunu dengelemek için ihracatını kullanırken alıcılar ticari kolaylık ve daha çeşitli tedarik kaynakları arıyor.
Fosil yakıtlara odaklanmak, yakıt faturasının ötesinde riskler taşıyor. Asya ekonomileri büyüyen temiz enerji sektöründeki yatırım fırsatlarını kaçırabilir veya talep değiştikçe daha az işe yarar hâle gelen varlıklara sahip olabilir. Ekonomi profesörü Wayne Gray, mevcut politikaların sürmesi durumunda ABD şirketlerinin temiz enerji inovasyonunda uluslararası rakiplerinin gerisine düşebileceği uyarısında bulundu.
Hükümetler ve özel şirketler tek bir yönde ilerlemiyor. Ford ve diğer şirketler, devlet desteğinin azalmasına rağmen elektrikli araçlar ve yenilenebilir enerji projeleri geliştirmeyi sürdürüyor. Şirketlerin yatırım kararları, ticaret müzakerelerinde petrol ve gaz öne çıkarılırken bile daha temiz teknolojilerin ekonomik görünümün bir parçası olmaya devam ettiğini gösteriyor.
Yenilenebilir enerji talebi karşılamak için başka bir yol sunuyor
Güneydoğu Asya bugün güneş ve rüzgâr enerjisi potansiyelinin yalnızca yaklaşık yüzde 1’ini kullanıyor. Bu kaynakların genişletilmesi, artan elektrik talebini karşılamaya, emisyonları azaltmaya ve uluslararası fosil yakıt fiyatlarındaki dalgalanmalara maruz kalmayı sınırlamaya yardımcı olabilir.
Güneş ve rüzgâr enerjisi için düzenli olarak ithal yakıt satın almak gerekmez. Bu kaynaklar hızla ve büyük ölçekte devreye alınabilir; yakıt tedarikleri LNG’yi etkileyen küresel fiyat şoklarından etkilenmez. Ayrıca ithal fosil yakıtlara bağımlılığın beraberinde getirdiği jeopolitik riskleri de önler.
Küresel Enerji Politikası Merkezi’nden Jon Elkind, artan elektrik talebini karşılamak için geniş bir teknoloji yelpazesine ihtiyaç olduğunu vurguladı:
Artan elektrik talebini karşılamak için özellikle rüzgâr, güneş ve batarya olmak üzere tüm teknolojilere ihtiyaç var.
Asya hükümetlerinin önünde somut bir harcama tercihi bulunuyor. Gaz alımına ve altyapıya ayrılan para, yenilenebilir enerji üretimi ve diğer temiz enerji yatırımlarına daha az kaynak kalması anlamına gelebilir. Sözleşmeler, daha temiz elektrik cazip hâle geldiğinde bile sonradan gaz kullanımını azaltmayı zorlaştırabilir.
Zorluk, uzun vadeli LNG taahhütlerinin alternatiflerin önünü kesmesine izin vermeden kullanışlı enerji kaynaklarını güvenceye almak. Gümrük vergilerinin hafifletilmesi ihracatçılara bugün yardımcı olabilir; yakıt ve altyapı kararları ise elektrik maliyetlerini, iklim hedeflerini ve enerji güvenliğini yıllarca etkilemeye devam edecek.
Bilinmesi gerekenler
- Asya ekonomileri, Trump’ın 2025’te uyguladığı gümrük vergilerinin baskısını hafifletmek için ABD’den LNG alımı ve yatırım seçeneklerini değerlendiriyor.
- JERA, 2030 civarında başlayacak şekilde yılda 5,5 milyon metrik tona kadar alım için 20 yıllık sözleşmeler imzaladı.
- Güney Kore, ağustos ayında ABD’ye 350 milyar dolar yatırım yapmayı ve ABD’den 100 milyar dolarlık enerji ürünü satın almayı kabul etti.
- Önerilen 44 milyar dolarlık Alaska LNG projesi 800 millik bir boru hattını kapsıyor ve 1 Eylül 2025 itibarıyla inşaata başlamamıştı.
- Uzun vadeli sözleşmeler ve “al ya da öde” hükümleri, talep düştükten sonra da ithalatçıları gaz bedelini ödemek zorunda bırakabilir.
- Metan sızıntıları, pahalı altyapı ve kargo rekabeti iklim, mali ve güvenlik riskleri yaratıyor.
- Güneydoğu Asya güneş ve rüzgâr enerjisi potansiyelinin yalnızca yaklaşık yüzde 1’ini kullanıyor; bu da ithal yakıtlara alternatifler için geniş bir alan bırakıyor.






