Mokpo'da Farklı Bir Hayat Şekilleniyor
Kim Ji-ung, uzun çalışma saatleri, küçücük bir dairede tek başına yaşamak ve bir arkadaşının beklenmedik ölümü, nasıl bir hayat sürmek istediğini yeniden düşünmesine yol açınca Seul'den ayrıldı. Mokpo'da gençlere başkentte bulmakta zorlandıkları bir şeyi, aidiyet duygusunu sunmayı amaçlayan Don't Worry Village'a katıldı.
İçindekiler
- Mokpo'da Farklı Bir Hayat Şekilleniyor
- Kim'in Seul Hakkındaki Fikrini Değiştiren Neydi?
- Konut, İş ve Ayak Uydurma Baskısı
- Don't Worry Village Nasıl İşliyor?
- Bir Ziyaret Neden Her Zaman Taşınmaya Dönüşmüyor?
- Hükümetler Nasıl Karşılık Veriyor?
- Bölgesel Nüfus Kaybı, Kasabaların Neleri Kabul Edeceğini Değiştiriyor
- Düşük Doğum Oranları Baskıyı Artırıyor
- Bazı Gençler Güney Kore'nin Ötesine Bakıyor
- Seul Dışında Yaşamı Sürdürülebilir Kılmak İçin Ne Gerekli?
- Öne Çıkanlar
Kim artık kendi bakım ve onarım işini yürütüyor. Taşınma kararı, Güney Kore'nin karşı karşıya olduğu iki baskıyı bir araya getiriyor: pahalı ve rekabetçi kent yaşamından uzaklaşmak isteyen genç yetişkinler ile nüfusları azalırken yeni sakinler çekmeye çalışan küçük topluluklar.
Başkent ve çevresindeki metropol alan, Güney Kore nüfusunun yarısından fazlasını ülke topraklarının yalnızca %12'sinde barındırıyor. 2023'te metropol alanlarla metropol dışındaki bölgeler arasındaki nüfus farkı rekor seviyeye ulaştı. Don't Worry Village gibi topluluklar bir alternatif sunuyor; ancak gençlik köylerinin atölyelerine katılanların yalnızca küçük bir bölümü sonunda buralara taşınıyor.
İş olanakları, eğitim, altyapı ve kültürel yaşamıyla Seul hâlâ güçlü bir çekim merkezi. Ancak giderek daha fazla Güney Koreli genç, daha güçlü ilişkiler kurmak, kendilerine daha çok zaman ayırmak ve daha az baskı altında yaşamak için başka yerlere bakıyor. Bazıları daha küçük kentlere ya da kırsal topluluklara taşınırken bazıları ülkeyi terk ediyor.
Güney Kore'nin hızlı ekonomik kalkınması onlarca yıl boyunca kentleşmeye ve aralıksız çalışma kültürüne dayandı. Bugün bu modelin getirdiği baskılar; yalnızlık, düşen doğum oranları ve bölgelerdeki nüfus azalmasıyla iç içe. Mokpo'ya taşınanların deneyimi, farklı bir yaşam biçiminin cazibesini de bu yaşamı sürdürülebilir kılmanın zorluğunu da gösteriyor.
Kim'in Seul Hakkındaki Fikrini Değiştiren Neydi?
Kim'in Seul'deki gündelik yaşamı, işte uzun saatler çalışmayı evdeki yalnızlıkla birleştiriyordu. Bir arkadaşının ölümü bir dönüm noktası oldu ve kurduğu düzenin ona tatmin edici bir hayat sunup sunmadığını sorgulamasına yol açtı.
Daha sonra bakım ve onarım işini Mokpo'da kuran Kim Ji-ung, farkına vardığı şeyi şöyle anlattı:
Yaşamadığımı, sadece hayatta kalmaya çalıştığımı fark ettim,
Seul, üst düzey altyapısı, canlı kültür ortamı ve ülke genelindeki işlerin büyük bölümüyle öne çıkıyor. Ancak bu avantajların yanında son derece yüksek konut maliyetleri, yıpratıcı bir çalışma kültürü ve toplumsal yalıtılmışlık da var. Geleceğini kurmaya çalışan gençler için fırsatlara erişim, ciddi bir maddi ve duygusal yük getirebiliyor.
Birçok genç yetişkin, deneyimledikleri toplumun yoğun rekabetçi ve acımasız olduğunu anlatmak için Hell Joseon ifadesini kullanıyor. Bu ifade, iş, başarı ve hayatın nasıl ilerlemesi gerektiğine ilişkin beklentiler arasında sıkışmışlık hissini yansıtıyor.
Anketler, Seul'de tek kişilik hanelerin ülkenin en yüksek yalnızlık ve toplumsal yalıtılmışlık düzeylerinden bazılarını bildirdiğini gösteriyor. Bu hanelerin artması ve geleneksel topluluk yapılarının zayıflaması, birçok genç yetişkinin kendini yalnız hissetmesine yol açtı.
Konut, İş ve Ayak Uydurma Baskısı
Konut maliyetleri, gençlerin taşınmayı düşünmesinin başlıca nedenlerinden biri. Seul'deki emlak fiyatları dünyanın en yüksek seviyeleri arasında ve bu durum ev sahibi olmayı birçok genç yetişkin için erişilmez kılıyor. Yüksek konut giderleri, ağır borç yükü altına girmeden aile kurma fikrini de zorlaştırıyor.
Güney Kore, gelişmiş ülkeler arasında en uzun çalışma haftalarından birine sahip. Fazla mesai yapma ve kişisel yaşamın önüne şirketi koyma beklentileri derin biçimde yerleşmiş durumda. Konut giderleriyle zaten baş etmeye çalışan kişiler için iş, arkadaşlıklara, ilişkilere ya da dinlenmeye ayrılabilecek zamanı tüketebiliyor.
Sınırlı sosyal güvenlik ağları da baskıyı artırıyor. Yüksek yaşam maliyetleri, ağır çalışma koşulları ve zayıf sosyal bağlar bir araya gelince başkentte tatmin edici bir gelecek kurmak zor görünebiliyor.
Genç yetişkinler bu koşullara farklı şekillerde karşılık veriyor. Bazıları iş ve özel yaşam arasında daha iyi bir denge kurma umuduyla küçük kentlere ve kırsal bölgelere yöneliyor. Bazılarıysa daha az toplumsal baskı ve yurt dışında fırsatlar arayarak göç ediyor. Kararlarında tek bir neden değil, ekonomik, toplumsal ve psikolojik etkenlerin bileşimi rol oynuyor.
Don't Worry Village Nasıl İşliyor?
Hong Dong-joo da daha iyi bir yaşam kalitesi arayışıyla Seul'den ayrıldıktan sonra Don't Worry Village'ı kurdu. Mokpo'da bulunan topluluk, birçok gencin modern Güney Kore yaşamında eksikliğini hissettiği sosyal bağları kurmayı amaçlıyor.
Devlet desteği, gençlerin taşınmasına yardımcı olmayı amaçlayan maddi yardımları, atölyeleri ve ortamı destekliyor. Uygun fiyatlı konutlar projenin cazibesinin bir parçası; ancak proje aynı zamanda gerçek ilişkiler kurmayı ve daha yavaş, daha anlamlı bir yaşam temposunu da hedefliyor.
Köy, yeni gelenlerin birbirini tanımasına yönelik fırsatları pratik destekle bir araya getiriyor:
- Atölyeler ve eğitim oturumları, katılımcıların becerilerini geliştirmesine ve kırsal yaşama uyum sağlamasına yardımcı oluyor.
- Ortak alanlar, sosyalleşmek ve birlikte çalışmak için yer sağlıyor.
- Mentorluk ve akran desteği, yeni gelenlerin çevrelerine alışmasına yardımcı oluyor.
- Etkinlikler ve faaliyetler, aidiyet duygusu oluşturmak üzere düzenleniyor.
Şimdi Mokpo'da işletme sahibi olan Kim Ji-ung, değişimi kişisel açıdan şöyle anlattı:
Burada kendimi ait hissediyorum. Arkadaşlarım, bir amacım ve hayatın tadını çıkaracak zamanım var,
Taşınan başka kişiler de kendilerini daha iyi hissettiklerini ve sosyal bağlarının güçlendiğini anlatıyor. Daha fazla genç kent yaşamının baskılarına alternatif ararken köy, Güney Kore genelinde benzer girişimlere de ilham verdi.
Bir Ziyaret Neden Her Zaman Taşınmaya Dönüşmüyor?
Güney Kore'deki işlerin çoğu ve altyapının büyük bölümü hâlâ Seul'de yoğunlaşmış durumda. Bir atölyeden ya da bölgesel bir toplulukta geçirilen zamandan hoşlanan gençlerin orada kalabilmesi için güvenilir bir geçim kaynağına ihtiyacı var.
Gençlik köylerinin atölyelerine katılanların yalnızca küçük bir bölümü sonunda taşınıyor. İş bulamadıkları ya da daha yavaş bir yaşam temposuna uyum sağlamakta zorlandıkları için birçok katılımcı kente geri dönüyor. Topluluk yaşamının cazibesi, geçimini sağlama gerekliliğiyle bağdaşmak zorunda.
Kim'in bakım ve onarım işi, bir kişinin Mokpo'da hayat kurmak için izlediği yolu gösteriyor. Yeni gelenlerin iş olanakları birbirinden farklı; eğitim, iş ve altyapının başkentte yoğunlaşması da tercihlerini şekillendirmeyi sürdürüyor.
Bu nedenle Don't Worry Village aynı anda iki ihtiyaca yanıt veriyor: insanların sosyal bağlar kurmasına yardımcı olmak ve yeni bir yere geçişlerini desteklemek. Bu geçişi kalıcı kılmak için hem ilişkiler hem de sürdürülebilir bir geçim kaynağı gerekiyor.
Hükümetler Nasıl Karşılık Veriyor?
Seul yönetimi, yalnızlıkla mücadele girişimini hayata geçirerek destek hizmetlerine yatırım yaptı ve gençlik topluluklarını teşvik etti. Kampanya, nüfusun yoğun olduğu bir kentte yaşarken bile birçok kişinin hissettiği kopukluğu ele alıyor.
Ulusal ve yerel yönetimler de bölgeleri canlandırmayı ve genç aileleri desteklemeyi amaçlayan politikalar izliyor. Bu önlemler arasında kırsal bölgelere taşınan ailelere maddi teşvikler, konut ve çocuk bakımı yardımları, yerel altyapı ve istihdama yatırım ile topluluk ve sosyal destek ağları kuran programlar bulunuyor.
Bu politikalar aynı sorunun farklı yönlerini ele alıyor. Konut desteği taşınma maliyetini azaltabilir, çocuk bakımı yardımları ailelerin günlük giderlerini karşılamasını kolaylaştırabilir, yerel istihdam da başkent dışında kalmayı daha uygulanabilir hâle getirebilir. Topluluk programları ise yeni bir yerin ev gibi hissedilmesine yardımcı olan ilişkilere odaklanıyor.
Buna rağmen Seul'de ve çevresinde yoğunlaşan nüfusu başka bölgelere yönlendirmek zor oldu. Ülke topraklarının %12'sinde nüfusun yarısından fazlasını barındıran metropol alan, sakinlerin ve fırsatların ne kadar dengesiz dağıldığını gözler önüne seriyor.
Bölgesel Nüfus Kaybı, Kasabaların Neleri Kabul Edeceğini Değiştiriyor
Nüfus kaybı tehdidiyle karşı karşıya olan bazı bölgesel kentler, eskiden istenmeyen gördükleri cezaevleri, atık yakma tesisleri ve askerî üsler gibi tesislere artık kapılarını açmaya başladı. Bu tesislerin nüfusu istikrara kavuşturmasını ve yerel ekonomileri desteklemesini umuyorlar.
Bu değişim bazen Nimby'den, yani "benim arka bahçemde olmasın" yaklaşımından Yimby'ye, yani "benim arka bahçemde olsun" yaklaşımına geçiş olarak tanımlanıyor. Bu topluluklarda nüfusu ve ekonomik faaliyeti koruma ihtimali, yakında hangi tesislerin bulunabileceğine ilişkin tartışmayı değiştirdi.
İki dönüm noktası, bölgesel nüfus sorununun boyutunu ve kalıcılığını gösteriyor:
- 2021'de 229 belediyeden 89'u yok olma riski altında olarak sınıflandırıldı.
- 2023'te metropol alanlarla metropol dışındaki bölgeler arasındaki nüfus farkı rekor seviyeye ulaştı.
2021'deki sınıflandırma, 229 belediyenin yaklaşık %39'unu kapsıyordu. Bu nedenle bölgesel topluluklar açısından genç sakinleri çekmek, nüfusu ve yerel ekonomik yaşamı korumaya yönelik daha geniş mücadelenin bir parçası.
Düşük Doğum Oranları Baskıyı Artırıyor
Burada aktarılan verilere göre Güney Kore'de doğurganlık hızı kadın başına 0,78 çocuk. Bu, dünyadaki en düşük oran ve nüfus istikrarı için gereken 2,1'in çok altında. Doğurganlık hızı, mevcut doğum eğilimleri sürerse bir kadının ortalama kaç çocuk sahibi olacağını ifade ediyor.
Yüksek yaşam maliyetleri, iş güvencesizliği ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği, oranın düşük olmasının başlıca nedenleri arasında. Konut masraflarını ve işin getirdiği talepleri değerlendiren genç yetişkinler, çocuk sahibi olmayı karşılayıp karşılayamayacaklarını ve ebeveynlik sorumluluklarının nasıl paylaşılacağını da düşünüyor.
Nüfusun hızla yaşlanması demografik baskıyı artırıyor. Doğumlar, nüfusun istikrarlı kalması için gereken düzeyin çok altında olduğundan birçok bölge nüfus kaybıyla yok olma riskiyle karşı karşıya.
Aynı baskılar, bazı gençlerin neden Seul dışında farklı bir yaşam aradığını da açıklamaya yardımcı oluyor. Uygun fiyatlı bir konut önemli; ancak zaman, istihdam güvencesi, aile içindeki adil beklentiler ve güvenilir sosyal destek de önemli.
Bazı Gençler Güney Kore'nin Ötesine Bakıyor
Ülkeyi terk eden Güney Koreli gençler, çoğu zaman daha az yargılandıkları ve iş ile özel yaşam arasında daha iyi denge kurabilecekleri fırsatların peşinden gidiyor. Kanada'nın Vancouver kentindeki Kore diasporası topluluklarının deneyimleri, göçün Güney Kore'deki toplumsal baskıların dışında topluluk ve kimlik arayışına da dönüşebildiğini gösteriyor.
Asya genelinde gençlerin göçü farklı biçimler alıyor. Akademik araştırmalar; eğitim için taşınanları, göçmen ailelerin ikinci kuşak gençlerini ve vatansız ya da belgesiz çocukları ele alıyor. Koşulları farklı olsa da bu kişilerin deneyimleri, istihdamın ötesindeki ihtiyaçlara dikkat çekiyor.
Güney Kore'de göç geleneksel olarak çoğunlukla ekonomik açıdan ele alındı; gençlerin haklarına ve esenliğine daha az dikkat edildi. Don't Worry Village gibi topluluklar, sosyal desteğe ve yaşam kalitesine daha fazla önem verildiğine işaret ediyor.
Asya'nın başka yerlerinde de ekonomik güvencesizlik, çevresel baskılar ve fırsat arayışı göçü tetikliyor. Güneydoğu Asya'da iklim değişikliği ve yoksulluk aileleri göçe zorluyor; bu süreçte çocuklar kimi zaman savunmasız koşullarda geride kalıyor.
Bu deneyimler, ister kalsınlar ister gitsinler, göçün nedenlerini ele alan ve gençlerin esenliğini destekleyen politikalara duyulan ihtiyacı ortaya koyuyor. Mokpo'yu ya da yurt dışındaki bir yeri düşünen Güney Koreli gençler için bir topluluk bulmak, iş bulmak kadar anlamlı olabilir.
Seul Dışında Yaşamı Sürdürülebilir Kılmak İçin Ne Gerekli?
Maddi teşvikler ve bireysel topluluk projeleri, Güney Kore'nin demografik ve toplumsal sorunlarının bazı yönlerine çözüm getiriyor. Kalıcı değişim; çalışma kültürüne, toplumsal cinsiyet eşitliğine, uygun fiyatlı konutlara ve daha güçlü sosyal desteğe de bağlı.
Çalışma saatlerini azaltmak ve iş dışındaki zamanı korumak, insanlara ilişkilere ve aile yaşamına daha fazla zaman ayırma olanağı verir. Ayrıca işin aileden ve kişisel tatminden önce gelmesi gerektiği inancını, yani işkolizmi sorgulamaya yardımcı olur.
Toplumsal cinsiyet eşitliğini güçlendirmek; kadınların istihdam olanaklarını genişletmek, ebeveynlik sorumluluklarının paylaşılmasını teşvik etmek ve köklü ataerkil normları sorgulamak anlamına gelir. Konut politikalarının genç yetişkinlerin ağır borç yükü altına girmeden ev alabilmesini ve aile kurabilmesini sağlaması gerekir.
Fransa ve Danimarka, daha fazla toplumsal cinsiyet eşitliği ve daha rahat çalışma kültürleri sayesinde doğurganlık oranlarını daha yüksek seviyelerde tutmayı başardı. Güney Kore'nin deneyimi, gençlerin nerede yaşayacağı sorusunu çalışma, ilişki kurma ve çocuk yetiştirme koşullarıyla bir arada ele alıyor.
Güçlü topluluk ağları hem kentlerde hem kırsal bölgelerde önem taşıyor. Seul'ün yalnızlıkla mücadele kampanyası ile Mokpo'daki köy projesi, bu ihtiyaca farklı yerlerden yaklaşıyor: Biri başkentteki insanları yeniden birbirine bağlamaya çalışırken diğeri yeni gelenlerin başka bir yerde hayat kurmasına yardımcı oluyor.
Kim için taşınmak arkadaşlar, bir amaç ve hayatın tadını çıkaracak zaman anlamına geldi. Ülkenin geneli içinse zorluk, bu koşulları istihdam ve konut olanaklarıyla birlikte erişilebilir kılmak; böylece daha küçük bir toplulukta yaşamayı seçmek geçici bir kaçış değil, sürdürülebilir bir karar hâline gelebilir.
Öne Çıkanlar
- Güney Koreli gençler konut maliyetleri, ağır çalışma koşulları, toplumsal yalıtılmışlık ve yaşam biçimlerine ilişkin baskılar nedeniyle Seul'den ayrılıyor.
- Kim Ji-ung, Mokpo'daki Don't Worry Village'a taşındı ve şimdi bakım ve onarım işi yürütüyor.
- Hong Dong-joo tarafından kurulan köy; devlet desteğini, atölyeleri, ortak alanları ve sosyal bağları bir araya getiriyor.
- Gençlik köylerinin atölyelerine katılanların yalnızca küçük bir bölümü taşınıyor; istihdam ve uyum sağlama güçlükleri devam ediyor.
- Başkent bölgesi, Güney Kore nüfusunun yarısından fazlasını ülke topraklarının %12'sinde barındırıyor.
- 2021'de 229 belediyeden 89'u yok olma riski altında olarak sınıflandırıldı; metropol alanlarla diğer bölgeler arasındaki nüfus farkı 2023'te rekor seviyeye ulaştı.
- Hükümetlerin aldığı önlemler arasında yalnızlıkla mücadele hizmetleri, taşınma teşvikleri, konut ve çocuk bakımı yardımları ile yerel yatırımlar bulunuyor.
- Çalışma kültürü, toplumsal cinsiyet eşitliği, uygun fiyatlı konutlar ve topluluk desteği, ülkenin demografik sorunlarının merkezinde yer almayı sürdürüyor.






