Tokyo ve Cakarta, Yerel Koşulların Neden Önemli Olduğunu Gösteriyor
Artık dünyanın en büyük işlevsel kentsel alanı olan Cakarta, savaş sonrası Tokyo'yu bir zamanlar biçimlendiren bir sorunla karşı karşıya: Bir kenti işler kılan mahalle yaşamını kaybetmeden büyük altyapı projeleri nasıl hayata geçirilebilir? Asya genelinde bu gerilim, planlamacıları Avrupa veya Kuzey Amerika'dan aktarılan kalkınma modellerine bel bağlamak yerine, ders çıkarmak için yakın kentlere daha yakından bakmaya yöneltiyor.
İçindekiler
- Tokyo ve Cakarta, Yerel Koşulların Neden Önemli Olduğunu Gösteriyor
- Tokyo ve Cakarta Birbirinden Neler Öğrenebilir?
- Hindistan'ın ÖEB Deneyimi Politikaların Nasıl Değiştiğini Gösteriyor
- Pekin, Seul ve Tokyo Yatayda ve Dikeyde Büyüyor
- Karaçi'nin Genişlemesi Sel Risklerini Gündeme Taşıyor
- Sıcaklık ve Yaşlanan Nüfus Daha Fazla Sakin İçin Risk Oluşturuyor
- Nusantara ve Çin'in Kentsel Kümeleri Farklı Yaklaşımları Sınayacak
- Kentler Ekonomik ve Jeopolitik Güç Açısından Neden Önemli?
- Pekin ve Shenzhen Kentsel Kararlara Yön Vermek İçin Veriden Yararlanıyor
- Yoğunluğun Nasıl İşlediğini Konut ve Hizmetler Belirliyor
- Öne Çıkanlar
Savaş sonrası Tokyo üzerine çalışan ekonomi tarihçisi ve Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal İşler Dairesi danışmanı Benjamin Bansal, iki başkent arasındaki bağı şöyle anlatıyor:
Artık dünyanın en büyük işlevsel kentsel alanı olan Cakarta, bir zamanlar Tokyo'yu tanımlayan mahalle yaşamının kademeli gelişimi ile büyük ölçekli altyapı arasındaki aynı gerilimin bir türüyle karşı karşıya.
Dünyanın en büyük 10 kentinden yedisi Tokyo, Delhi, Şanghay ve Dakka dahil Asya'da bulunuyor. Bu kentlerin nüfusları ve yoğunlukları, birçok Batı kentinin deneyimlemediği ölçekte planlama gereksinimleri doğuruyor. Boston, New York ve Washington'ı kapsayan ABD'nin tüm kuzeydoğu koridorunda yaklaşık 60 ila 70 milyon kişi yaşıyor; bu sayı, Çin'in Büyük Körfez Bölgesi'nin nüfusuyla kabaca karşılaştırılabilir.
Asya kentlerinin kültürel gelenekleri, ekonomik yapıları ve çevresel koşulları da farklı. Örneğin banliyö evleri etrafında şekillenen bir planlama yaklaşımı, yoğun mahalleler ve çok katlı binalar çevresinde kurulu bir yaklaşımdan farklı bir günlük yaşam düzenine hitap ediyor.
Akademisyenler, bölge içindeki fikir alışverişinin büyümesini "Asya içi kentleşme" olarak adlandırıyor. Örnekler arasında Hindistan'ın Çin'in Özel Ekonomik Bölge modelini uyarlaması ve Dalian'ın Japonya'nın kentsel yeşillendirme uygulamalarından yararlanması yer alıyor. Temel görev, bir politikanın bir yerde neden işe yaradığını anlamak ve başka bir yere uyacak şekilde değiştirmek.
Tokyo ve Cakarta Birbirinden Neler Öğrenebilir?
Tokyo, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından yeniden inşa edildi ve sonrasında Japonya'nın ekonomik mucizesi sırasında yaşanan hızlı büyümeyi yönetti. Dönüşüm; daha yüksek binaları, verimli toplu taşımayı ve mahalle dükkânlarıyla hizmetlerinin varlığını sürdürmesini bir araya getirdi. Kent çoğu zaman kademeli biçimde gelişti; böylece sosyal ağlar korunurken semtlerin de zaman içinde değişmesine imkân tanındı.
Tokyo'nun yaklaşımı, gökdelenler kentin siluetini değiştirirken canlı sokakların korunmasına yardımcı oldu. Semtleri bütünüyle yıkıp yeniden inşa etmek yerine kademeli yenileme, altyapı iyileştirmeleriyle gündelik mahalle ticaretinin bir arada var olmasını sağladı.
Cakarta, tropikal kıyı çevresinin getirdiği zorluklarla birlikte, benzer bir dengeyi çok daha büyük ölçekte kurmaya çalışıyor. Sel, trafik sıkışıklığı ve kayıt dışı yerleşimler başlıca sorunlar arasında. Kentin su yönetimi ve ulaşıma yönelik yaklaşımları, benzer baskılar altında hızla büyüyen diğer Asya kentlerine dersler sunuyor.
Tokyo'nun deneyimi, özellikle güçlü ulaşım ağlarıyla mahalle sürekliliğini birleştirmesi bakımından Cakarta'nın uyarlayabileceği ilkeler ortaya koyuyor. Cakarta ise büyük bir tropikal metropolün çevresel baskılarıyla başa çıkma konusunda deneyim sunuyor. Her kent kendi coğrafyası ve tarihinin şekillendirdiği bilgiyi paylaşırken öğrenme iki yönde de ilerleyebilir.
Hindistan'ın ÖEB Deneyimi Politikaların Nasıl Değiştiğini Gösteriyor
Hindistan'ın Çin'in Özel Ekonomik Bölgeler modelinden fikirler benimsemesi, bir politikanın sınır ötesine geçtiğinde nasıl değiştiğini gösteriyor. ÖEB'ler, hükümetlerin yatırım ve ticari faaliyetleri çekmek için özel kurallar uyguladığı, sınırları belirlenmiş alanlardır. Asya'da ekonomileri küresel tedarik zincirlerine bağlamak, iş gücünü genişletmek, gelirleri ve tasarrufları artırmak için tasarlanmış bir stratejinin parçası oldular.
Hindistan Ticaret Bakanı Murasoli Maran, 2000 yılında Shenzhen'i ziyaret etti ve deneyimi şöyle tanımladı:
göz açıcı
Hindistan daha sonra Çin yaklaşımını örnek alan özel bölgelere yönelik yeni kurallar getirdi. Bir hükümet raporunda, 2005 tarihli ÖEB Yasası ve hedefi şu ifadelerle anlatıldı:
Çin'deki ÖEB'ler örnek alınarak bir büyüme katalizörü
Hindistan'ın Çin'in hızlı sanayileşme başarısını yinelemesine yardımcı olmak.
Hindistan'daki arazi mülkiyeti düzenlemeleri, iş mevzuatı ve toplumsal ve kültürel koşullar farklı sonuçlar doğurdu. Çin'deki bölgeler büyük ölçüde devlet tarafından geliştirildi ve stratejik olarak az gelişmiş alanlarda konumlandırıldı. Hindistan'daki bölgeler ise çoğunlukla özel sektör tarafından geliştirildi ve sıklıkla zaten gelişmiş bölgelere yerleştirildi.
Bu süreci inceleyen araştırmacılar, doğrudan kopyalamanın sınırlarını şöyle açıklıyor:
Modeller doğrudan ve kolayca kopyalanamaz. Bu nedenle, kopyalama girişimlerinin sonuçlarına, özellikle de Çin 'modelinin' seçici, karmaşık ve çok katmanlı biçimde uyarlanmasının kentsel gelişime etkilerine ve bunun Hindistan'ın yerel koşullarıyla etkileşimine daha fazla dikkat edilmesi gerektiğini savunuyoruz.
Akademisyenler, fikirlerin bu hareketini ve dönüşümünü "politika dolaşımı" olarak adlandırıyor. Geleneksel politika transferi, karar alıcıların başarılı olduğunu düşündükleri uygulamaları seçip uygulamasını anlatıyor. Politika dolaşımı ise coğrafyaya, toplumsal koşullara ve politika oluşturan kişi ve kurumlar arasındaki ilişkilere daha fazla odaklanıyor.
Hindistan'ın deneyimi, uygulamaya dönük dersi somutlaştırıyor: Bir bölgeyi geliştiren aktörler, mevcut arazi ve çalışanları düzenleyen kurallar, sonucun tamamını şekillendiriyor. Bir modeli uyarlamak, bu unsurları ve yerelde nasıl etkileşime girdiklerini anlamayı gerektiriyor.
- Tokyo, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından yeniden inşa edildi ve daha sonra Japonya'nın ekonomik mucizesi sırasında hızlı büyümeyi yönetti.
- Murasoli Maran, 2000 yılında Shenzhen'i ziyaret ederek Hindistan'ın özel ekonomik bölgelere yönelik yeni yaklaşımına ilham verilmesine katkıda bulundu.
- Hindistan'ın 2005 tarihli ÖEB Yasası, Çin'in sanayileşme deneyiminden ders çıkarmayı amaçlayan bir yaklaşımı resmileştirdi.
Pekin, Seul ve Tokyo Yatayda ve Dikeyde Büyüyor
1980'lerin sonlarından 2010'ların ortalarına kadar Pekin, Seul ve Tokyo'yu izleyen araştırmalar, üç kentin de hem yatay hem dikey olarak genişlediğini ortaya koydu. Yatay genişleme, binaların daha fazla alana yayılması anlamına geliyor. Dikey genişleme ise daha yüksek binalarla daha fazla alan yaratılması demek.
Seul'de orta katlı veya daha yüksek binaların kapladığı alan 2002 ile 2015 arasında neredeyse iki katına çıktı. Pekin, 2001-2014 döneminde hızlı dikey büyümeyi geniş çaplı yatay genişlemeyle bir arada yaşadı. Daha olgun bir megakent olan Tokyo ise coğrafi kısıtlamalar ve yerleşik gelişme biçimlerinin şekillendirdiği sınırlı dışa doğru genişlemeyle daha dengeli büyüdü.
Üç kent de genel olarak önce dışa doğru yayıldı, ardından zaten gelişmiş alanlara daha yüksek binalar ekledi. Bu örüntünün nasıl geliştiğini belirlemede kentlerin farklı kalkınma aşamaları, coğrafyaları ve planlama politikaları etkili oldu.
Doğu Asya'da kent sakinlerinin şehir merkezlerine yakın orta katlı veya daha yüksek binalarda yaşama olasılığı daha yüksek. Kuzey Amerika'daki kent sakinleri ise genellikle banliyölerdeki müstakil aile evlerinde yaşıyor. Bu farklı yapılaşma biçimleri ulaşım gereksinimlerini, enerji kullanımını ve çevresel etkiyi değiştiriyor.
Diğer Asya kentleri açısından bu karşılaştırma, yoğunluğun nasıl yönetileceğini düşünmek için bir yol sunuyor: Yerel koşulların belirlediği bir dengeyle, bazı alanlarda gelişmeyi yoğunlaştırırken diğerlerini korumak.
Karaçi'nin Genişlemesi Sel Risklerini Gündeme Taşıyor
Karaçi, nehirlerin kestiği kıyı bölgelerindeki megakentlerin karşı karşıya olduğu çevresel baskıları gözler önüne seriyor. Araştırmaya göre kentsel alanı, 1990 ile 2020 arasında toplam alanın yüzde 13,4'ünden yüzde 23,7'sine çıktı. Bu, bitki örtüsü, su kütleleri ve sulak alanlardaki azalmayla birlikte 10,3 yüzde puanlık bir artışa karşılık geliyor.
Aynı araştırma, nehir kıyısındaki erozyonun Malir Nehri'nin alanını 2020'ye kadar 17,19 kilometrekareden 5,07 kilometrekareye düşürdüğünü ortaya koydu. Araştırmada bu değişim, muson mevsimindeki sellere katkıda bulunan temel bir etken olarak belirlendi.
Sel tahminlerine göre en fazla etkilenecek alanlar kentleşmiş bölgeler olacak; bu bölgelerin yüzde 66,65'i 2035'e kadar su altında kalabilir. Veriler, arazi kullanımındaki ve nehir koşullarındaki değişimlerle yapılaşmış alanların gelecekteki sellere maruz kalması arasındaki bağlantıyı ortaya koyuyor.
Karaçi'nin deneyimi, kentsel genişleme ile çevre planlamasının neden birlikte ele alınması gerektiğini gösteriyor. Binaların kapladığı alan artarken bitki örtüsü ve sulak alanlar azalabiliyor, su yolları değişebiliyor. Bu da su yönetimini büyümeyi yönetmenin temel bir parçası hâline getiriyor.
Sıcaklık ve Yaşlanan Nüfus Daha Fazla Sakin İçin Risk Oluşturuyor
2024'te Güney ve Güneydoğu Asya'da rekor sıcaklıklar etkili oldu; Dakka ve Delhi'den Phnom Penh ve Manila'ya kadar pek çok kent bu sıcaklardan etkilendi. Hızlı büyümeyi zaten yönetmeye çalışan kentlerde altyapı ve sağlık sistemleri üzerindeki baskı arttı.
Kentsel ısı adası etkisi, kentleri çevrelerindeki kırsal alanlardan daha sıcak hâle getiriyor. Yoğun yapılaşma ısıyı tutabiliyor ve özellikle kalabalık kayıt dışı yerleşimlerde yaşayan yaşlılar ile düşük gelirli kişilerin sıcaklara maruz kalmasını artırıyor.
2000 ile 2019 arasında sıcaklığa bağlı küresel ölümlerin neredeyse yarısı Asya ve Pasifik'te gerçekleşti. Cakarta üzerine yapılan bir araştırma, yaşlı sakinler arasında ağustos ayında sıcaklığa bağlı ölümlerin 2050'li yıllara kadar 2010'lardaki düzeyin 12 ila 15 katına çıkabileceğini öngörüyor. Bu öngörünün arkasında nüfusun yaşlanması ve sıcaklıkların yükselmesi var.
Asya'daki demografik değişimler, iklim planlamasını daha acil hâle getiriyor. Bölgedeki yaşlı nüfusun 2050'ye kadar neredeyse iki katına çıkarak 1,3 milyara ulaşması bekleniyor. Doğum oranlarının düşmesi ve kırsal alanlardan göçün yavaşlaması, bazı kentlerin küçülmeye başlamasına da yol açıyor. Bu durum planlamacıların altyapı ve hizmetleri yaşlanan nüfusa göre uyarlamasını gerektiriyor.
Cakarta için öngörülen ölüm artışı, bu eğilimleri bir araya getiriyor. İklim uyum çalışmaları, yükselen sıcaklıkların yanı sıra kentte kimlerin yaşadığı ve hangi sakinlerin en fazla desteğe ihtiyaç duyduğu konusundaki değişimleri de ele almalı.
Nusantara ve Çin'in Kentsel Kümeleri Farklı Yaklaşımları Sınayacak
Endonezya'nın yeni başkenti Ibu Kota Nusantara (IKN), sürdürülebilirlik ve iklim değişikliğine karşı dayanıklılık temelinde sıfırdan bir kent inşa etme denemesi. Tropikal ekosistemlerle bütünleşen bir kent olarak tanıtılan projenin arazisinin yüzde 67,75'i ormanlar ve kent parkları dahil koruma alanı olarak ayrıldı.
Bununla birlikte araştırmalar, Nusantara'da kentsel ısı adası etkisi öngörüyor. 21. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, gecenin erken saatlerindeki sıcaklıkların yalnızca kentleşme nedeniyle 0,78 dereceye, küresel ısınma nedeniyle 1,9 dereceye ve iki etki birlikte değerlendirildiğinde 2,54 dereceye kadar artacağı tahmin ediliyor.
Nusantara'ya ilişkin bulgular, yeşil tasarım ve iklim uyumunu aynı planlama görevinin parçaları hâline getiriyor. Koruma altındaki arazilerin büyük bir bölümü kent tasarımının parçası olabilir; ancak kentsel gelişme ve küresel ısınma yine de sıcaklıkları yükseltebilir.
Çin ise farklı bir yaklaşım izliyor: Mevcut megakentleri, büyük bir merkezî odağın çevresindeki daha küçük kentlerden oluşan kümeler hâlinde düzenliyor. Guangdong ve Shenzhen çevresindeki İnci Nehri Deltası gibi bölgeler için hazırlanan planlar, 100 milyona yaklaşan ve bu sayıyı aşma potansiyeli taşıyan kentsel birimler öngörüyor.
Küme modeli, her kentin bağımsız bir katılımcı olarak kalırken bütünleşik bir bölgeye farklı güçlü yönleriyle katkıda bulunmasına olanak tanıyor. Daha küçük kentler, en az bir çok büyük merkezin çevresinde kollar gibi konumlanarak kentsel alan genelinde daha fazla çeşitliliğe yer açıyor.
Küme yaklaşımını savunanlar, sürdürülebilirlik hedefini şöyle ifade ediyor:
Kümeleri, her açıdan en sürdürülebilir kentleşme biçimi olarak görüyoruz...
Nusantara ile Çin'in kentsel kümeleri, aynı geniş kapsamlı gereksinime farklı yanıtlar sunuyor: Kentsel büyümeyi ithal edilmiş tek bir örüntüyü tekrarlamak yerine yerel ihtiyaçlara göre düzenlemek. Biri yeni bir başkentle yola çıkıyor; diğeri mevcut kentler arasındaki bağlantıları yeniden düzenliyor.
Kentler Ekonomik ve Jeopolitik Güç Açısından Neden Önemli?
Asya'nın megakentleri aynı zamanda jeopolitik rekabetin merkezleri. Sanayileri, ulaşım bağlantıları ve ekonomik rolleri, ülkelerin küresel tedarik zincirlerine nasıl katılacağını ve uluslararası etkilerini nasıl artıracağını belirlemeye yardımcı oluyor.
Chicago Küresel İlişkiler Konseyi, kentsel gelişmeyle bu rekabet arasındaki bağı doğrudan şöyle kuruyor:
Kentleşmeyi ve kentleri anlamadan 21. yüzyıldaki jeopolitik rekabeti anlamak mümkün değil.
Her megakent içinde servet, hizmetlere erişim ve kentsel alanın düzenlenişi, yerel siyasetin farklı katmanlarını oluşturuyor. Kentin farklı bölümleri, malların üretimi ve taşınması dahil, ülke içi ve uluslararası ekonomik bağlantılarda farklı roller üstleniyor.
Asya'daki kentsel nüfusun 20. yüzyılda hızla artmasıyla ÖEB'ler de bu büyümeyi şekillendirmeye yardımcı oldu. Çin'in 40 yılı biraz aşkın süre önce ilk ÖEB ilan edilen Shenzhen kenti, bir balıkçı köyünden küresel bir teknoloji merkezine dönüştü. Bu gelişim, yatırım politikası ile kent inşasının bir ülkeyi uluslararası üretim ağlarına nasıl daha sıkı bağlayabileceğini gösteriyor.
Kentler ve ekonomik güç üzerine yapılan tartışma, sanayi politikası, tedarik zincirleri ve uluslararası etki arasındaki bağı şöyle anlatıyor:
Herhangi bir sistemin emperyal yükseliş öyküsünün kökeninde sanayi politikası vardır. Bu, birçok bakımdan Avrupa sömürge dönemini ve kentlerin küresel tedarik zincirlerine nasıl bağlandığını, bir ülkenin dünyadaki ekonomik ağırlığını ve etkisini nasıl güçlendirdiğini hatırlatıyor. Başka bir deyişle, jeopolitik güç bir tedarik zinciri imparatorluğu kurmakla başlar; bunun başlangıç noktası da kentleri inşa etmektir.
Sanayi politikası, hükümetlerin sanayilerin gelişimini biçimlendirmeye yönelik kararlarını ifade ediyor. Bu yaklaşıma göre kentsel altyapı ve üretim ağları, bir ülkenin ekonomik ağırlığının artmasının temel unsurlarından.
Pekin ve Shenzhen Kentsel Kararlara Yön Vermek İçin Veriden Yararlanıyor
Pekin'deki araştırmacılar, kentsel yapı stoku ve azaltım planlamasına yönelik bir yapay zekâ çerçevesi geliştirdi. Basitçe ifade etmek gerekirse çalışma, mevcut bina alanlarını inceliyor, azaltılabilecek alanları belirliyor ve boşalan yerlerin nasıl kullanılabileceğini değerlendiriyor.
Araştırmacılar, 2018 ile 2019 arasında bina alanındaki değişimleri incelemek için U-Net derin öğrenme modelini ve sık aralıklarla çekilmiş uzaktan algılama görüntülerini kullandı. Derin öğrenme, bilgisayarların görüntülerdeki örüntüleri belirlemesine yardımcı oluyor. Sonuçlar, bina alanında önemli bir azalma olduğunu ve bunun başta tarım arazileri ile kentsel yeşil alanlar gibi çevresel açıdan önemli bölgeleri etkilediğini gösterdi.
Daha sonra boşalan bina alanlarına ilişkin verilerle, birden fazla karar ağacı modelini birleştirerek sonuçları tahmin eden rastgele orman regresyon yöntemleri kullanıldı. Araştırmacılar, planlanan inşaat alanlarının dışında tarım ve yeşil alanları yeniden oluşturmak, planlanan inşaat alanlarının içindeyse konut, sanayi ve kamu hizmeti tesisleri kurmak için yerleşim düzenleri geliştirip simüle etti.
Shenzhen'deki araştırmacılar farklı bir soruna yaklaştı: Kentsel canlılığı, yani yerlerin gündelik faaliyetleri ne ölçüde desteklediğini ölçmek. Sosyal medyadan elde edilen büyük veri kümelerini, yerel noktalara erişim modelleriyle birleştirdiler.
Çalışmada Dianping, Amap ve Baidu Maps'in açık erişimli uygulama programlama arayüzleri kullanıldı. Bu arayüzler, yazılımların platform verilerine ulaşmasını sağlıyor. Araştırmacılar bunları, dükkân ve hizmetler gibi Önemli Noktalar (POI) ile konut bölgeleri arasındaki erişimi ve mekânsal etkileşimleri incelemek için iki aşamalı kayan erişim alanı yöntemiyle birleştirdi.
Pekin'deki bina analizi ile Shenzhen'deki erişilebilirlik çalışması, teknolojiyi pratik planlama kararlarıyla buluşturuyor. Bölgenin dijital altyapısından ve veri sistemlerinden yararlanarak mekânsal kısıtları ve mahallelerdeki hareketliliği ele alıyor; bu yöntemler Batı kentlerinde ancak yeni yeni incelenmeye başlanıyor.
Yoğunluğun Nasıl İşlediğini Konut ve Hizmetler Belirliyor
Birleşmiş Milletler Asya ve Pasifik Ekonomik ve Sosyal Komisyonu (ESCAP), acil ve kapsayıcı reformlar yapılmadığı takdirde denetlenmeyen kentsel büyümenin eşitsizliği derinleştirebileceği, kamu hizmetlerini zorlayabileceği, toplumsal ve çevresel gerilimleri artırabileceği uyarısında bulunuyor.
Hızla yükselen konut maliyetleri ve yerinde sayan ücretler, milyonlarca kişiyi iklim şoklarına açık, giderek genişleyen gecekondu bölgelerine itiyor. Kayıt dışı yerleşimler, iklim felaketlerinden çoğu zaman ilk etkilenen ve kanalizasyon hizmeti ya da acil yardıma en son ulaşan yerler oluyor.
ESCAP, konutun öncelikle bir yatırım aracı olarak görülmesinin ekonomik riskini şöyle anlatıyor:
Konut, yaşanacak bir yer olmaktan çıkıp bir mala dönüştüğünde, kentsel ekonomiler ve dolayısıyla ulusal, hatta küresel ekonomiler için sistemik riskler yaratır,
Shenzhen'de kentsel canlılık üzerine yürütülen araştırma, yoğunluğa başka bir açıdan bakıyor. Canlılığın yüksek olduğu topluluklarda restoranlar, alışveriş merkezleri ve oteller dahil çeşitli olanaklar birbirine yakın kümelenmişti. Bu bölgelerde nüfus yoğunluğu daha yüksek, arazi kullanımı da daha verimliydi.
Bulgular, yeterli olanak ve hizmetlerin bulunması durumunda yoğunluğun kentsel yaşanabilirliği destekleyebileceğini gösteriyor. Uygulamaya dönük sorun, bir alanda yalnızca kaç kişinin yaşadığı değil, konutların, gidilecek yerlerin ve kamu kaynaklarının nasıl düzenlendiği.
Araştırma, bir kenti tek bir merkez yerine birden fazla merkez etrafında düzenlemek anlamına gelen çok merkezli gelişimi de destekliyor. İkincil ticaret merkezleri ve merkez dışında farklı kullanımları bir araya getiren alanlar oluşturmak, kaynakları ve kentsel işlevleri yeniden dağıtabilir, merkez ilçelerdeki aşırı yoğunlaşmayı azaltabilir ve daha adil bir gelişimi teşvik edebilir.
Bu kentlerin tümünde fikirleri uyarlamak, büyük altyapıyı mahalle ihtiyaçlarıyla, ekonomik büyümeyi hizmetlere erişimle ve yeni gelişmeyi çevresel koşullarla buluşturmak anlamına geliyor. Tokyo, Cakarta, Hindistan'ın ÖEB'leri ve Shenzhen'in mahallelerini birbirine bağlayan ders şu: Herhangi bir modelin nasıl işleyeceğini kentin yerel koşulları belirliyor.
Öne Çıkanlar
- Dünyanın en büyük 10 kentinden yedisi Tokyo, Delhi, Şanghay ve Dakka dahil Asya'da bulunuyor.
- Tokyo ve Cakarta, büyük altyapı projeleriyle mahalle yaşamı arasında denge kurma zorluğunu paylaşıyor.
- Hindistan'ın Çin'in ÖEB modelini uyarlaması, yerel arazi düzenlemeleri, iş kuralları ve gelişme örüntüleri nedeniyle farklı sonuçlar doğurdu.
- Pekin, Seul ve Tokyo; coğrafya, politika ve kalkınma aşamasının etkisiyle farklı hızlarda yatay ve dikey büyüdü.
- Karaçi'nin kentsel alan payı, bitki örtüsü, su kütleleri ve sulak alanlardaki azalmayla birlikte 1990 ile 2020 arasında yüzde 13,4'ten yüzde 23,7'ye çıktı.
- Cakarta'da yaşlı sakinler arasında ağustos ayında sıcaklığa bağlı ölümlerin 2050'li yıllara kadar 2010'lardaki düzeyin 12 ila 15 katına çıkacağı öngörülüyor.
- Nusantara'nın koruma alanı planı ve Çin'in kentsel kümeleri, büyümeyi düzenlemeye yönelik farklı yaklaşımları temsil ediyor.
- Pekin ve Shenzhen'deki araştırmacılar bina alanlarını ve kentsel etkinlikleri incelemek için yapay zekâ, görüntüler ve platform verilerinden yararlanıyor.
- Konutların karşılanabilirliği, hizmetlere erişim ve yaşlanan nüfus planlamadaki temel zorluklar olmayı sürdürüyor.
- Birden fazla kentsel merkez ve iyi dağıtılmış olanaklar, kaynakların kent merkezinin dışına yayılmasına yardımcı olabilir.






