Tek Kahveyle Saatlerce Masada
Kore Gıda Hizmetleri Sektörü Araştırma Enstitüsüne göre, 4.100 won (yaklaşık 3 dolar) fiyatındaki bir kahve, bir kafe için zarara yol açmadan önce yaklaşık 1 saat 31 dakikalık masa kullanımını karşılıyor. Güney Kore’de müşterilerin bazen tek bir içecekle bütün gün ders çalıştığı ya da iş yaptığı düşünüldüğünde, bu hesap ülke çapındaki tartışmanın merkezinde yer alıyor.
İçindekiler
- Tek Kahveyle Saatlerce Masada
- Kafeler Nasıl Etüt Salonlarına Dönüştü?
- Öğrenciler ve Çalışanlar Neden Ev Dışında Yer Arıyor?
- Dar Kâr Marjlarıyla Kahve Patlaması
- Starbucks Kore’nin Değiştirdiği Kurallar
- Müşteriler Sınırın Nerede Çizileceğinde Anlaşamıyor
- Bağımsız İşletme Sahipleri Kendi Kurallarını Koyuyor
- Bu Alışkanlığın Ardındaki Baskı
- Görgü Kuralları İşletme Meselesine Dönüşüyor
- Erişimi, Oturma Alanlarını ve Satışları Dengelemek
- Öne Çıkanlar
Seul’ün varlıklı Daechi semtinde kafe sahibi Hyun Sung-joo bu ikilemle sık sık karşılaşıyor. Ülke genelindeki binlerce işletme gibi onun kafesi de çalışmak için uygun bir yer arayan müşterileri ağırlıyor. Bu müşterileri rahat ettirirken başkalarına da yer açmak zor bir dengeye dönüştü.
Bu müşteriler Cagongjok olarak biliniyor. Terim, Korecede kafe anlamındaki ca, ders çalışmak anlamındaki gongbu ve kabile anlamındaki jok sözcüklerinin birleşiminden oluşuyor. Çoğunlukla öğrencilerden ve genç profesyonellerden oluşan bu kişiler, kahve dükkânlarını geçici etüt salonlarına ve ofislere dönüştürüyor. Kimileri dizüstü bilgisayarı ve kitaplarıyla yerleşiyor. Kimileri ise dört kişilik masaları kaplayarak yazıcı, masaüstü monitör, uzatma kablosu ve çoklu priz getiriyor.
Güney Kore’deki kafe patlaması bu alışkanlığın yayılmasına zemin hazırladı. Ülkede kahve dükkânlarının sayısı 2015’te yaklaşık 51.500 iken 2024’te 100.000’i aştı. Bu işletmeler kahve talebinin yanı sıra ders çalışmak, iş yapmak ve sosyalleşmek için ev dışında bir yer arayanlara da hizmet veriyor.
İşletme sahipleri için mesele, tek bir alışveriş karşılığında müşteriye makul ölçüde ne kadar alan ve zaman sunulabileceği. Genç müşteriler içinse sınavlara hazırlanabilecekleri, iş arayabilecekleri ya da çalışabilecekleri rahat bir yer bulmak. 23 Ağustos 2025 itibarıyla tartışmaya bağımsız işletmeler, büyük zincirler ve bir kafenin neler sunması gerektiği konusunda çok farklı beklentilere sahip müşteriler de katılmıştı.
Kafeler Nasıl Etüt Salonlarına Dönüştü?
Cagongjok, doğrudan çevrildiğinde “kafede ders çalışan kabile” anlamına geliyor. Terim, kafelerde saatlerce, hatta bazen bütün gün bireysel işlerini yapan kişileri tanımlıyor. Güney Kore’deki kahve dükkânları, hızlıca bir şeyler içilen ya da sohbet edilen yerler olmanın ötesine geçerek gayriresmî kütüphanelere ve ortak çalışma alanlarına dönüştü.
Öğrencilerin ve ofis çalışanlarının yoğun olduğu Seul’ün Gangnam ve Daechi semtleri bu uygulamayla özellikle özdeşleşiyor. Masalar ders kitapları, dizüstü bilgisayarlar ve çeşitli ekipmanlarla dolarken, prizlerin konumu da müşterilerin oturacak yer seçimini etkiliyor.
2021’de yapılan bir ankete göre katılımcıların yüzde 29’u önceki yıl kafelerde tek başına işlerini yapmıştı. 20’li yaşlarındaki kişilerin yüzde 60’ı Cagongjok deneyimi yaşamıştı. Daha yakın tarihli bir ankette ise Z kuşağından iş arayanların yüzde 70’inin haftada en az bir kez kafelerde ders çalıştığı görüldü.
Bu oranlar farklı grupları ve etkinlikleri kapsıyor: 2021’deki anket tek başına yapılan işlere odaklanırken daha sonraki anket, Z kuşağından iş arayanların kafelerde düzenli olarak ders çalışmasını ele aldı. Birlikte değerlendirildiklerinde, kahve dükkânlarının içecek arayanların yanı sıra eğitim ve istihdam peşindeki kişilere de hizmet ettiğini gösteriyorlar.
Bazı müşteriler için kafelerin cazibesi pratik avantajlarında yatıyor. Kafe; Wi-Fi’ı, elektriği, içecekleri ve rahat bir sıcaklığı tek bir yerde sunuyor. Bazıları içinse başkalarının arasında olmak, uzun süre odaklanmayı daha az yalnız hissettiriyor.
Öğrenciler ve Çalışanlar Neden Ev Dışında Yer Arıyor?
Güney Kore’nin rekabetçi eğitim sistemi, öğrenciler üzerinde okulda başarılı olma, üniversite giriş sınavlarını geçme ve iyi bir iş bulma baskısı yaratıyor. Dikkat dağıtan ya da dar bir ev, hazırlık sürecini zorlaştırarak insanları çalışmak için başka bir yer aramaya yöneltebiliyor.
Kentlerdeki konutlarda sessizce ders çalışmaya ayrılabilecek alan genellikle sınırlı. Küçük daireler ve paylaşımlı evlerde yaşayan gençlerin rahatça odaklanabilecekleri bir yeri olmayabiliyor. Halk kütüphaneleri ve etüt salonları alternatif sunsa da bu yerler kalabalık olabiliyor ya da çalışma saatleri kısıtlı olabiliyor.
Kafeler; erişilebilir oturma alanları ve günlük işlerin çoğu için gereken donanımla bu boşluğu dolduruyor. Yalnız yaşayanlar içinse sohbet etmek zorunda kalmadan başkalarının yanında olma imkânı sunuyor. Bir yüksek lisans öğrencisi, diğer müşterilerin arasında ders çalışmanın hem mahremiyet hem de bağ kurma hissi verdiğini şöyle anlattı:
Başkalarının yanındayken ders çalışmak için kendime kapalı bir alan oluşturabiliyorum ama yalnız hissetmiyorum.
Kafelerin çekiciliği, yalnızlık ve sosyal ortamın birleşiminden kaynaklanıyor. Bir öğrenci, ortak bir mekânın parçası olmayı sürdürürken kitabına odaklanabiliyor. Bazıları için arka plan gürültüsü ve çevredeki insanların varlığı dikkati dağıtmak yerine odaklanmayı ve yaratıcılığı destekliyor.
Dar Kâr Marjlarıyla Kahve Patlaması
Güney Korelilerin kahve tutkusu, İtalya ve Fransa gibi geleneksel kafe kültürleriyle yarışıyor. Kahve dükkânlarının sayısının 2015’te yaklaşık 51.500’den 2024’te 100.000’in üzerine çıkması, bu dönemde sayının neredeyse ikiye katlandığı anlamına geliyor.
Starbucks’ın ülke genelindeki şube sayısı 2.000’i aştı. Böylece Güney Kore, ABD ve Çin’in ardından şirketin en büyük üçüncü pazarı oldu. Büyük zincirler, çalışmak ve ders yapmak için yer arayan müşterilerden fayda sağladı; kafeler öğrencilerin ve genç profesyonellerin gündelik yaşamında vazgeçilmez bir yere dönüştü.
Pazarın ve tartışmanın gelişimini gösteren başlıca tarihler şöyle:
- 2015: Güney Kore’de yaklaşık 51.500 kahve dükkânı vardı.
- 2021: Bir anket, katılımcıların yüzde 29’unun önceki yıl kafelerde tek başına işlerini yaptığını; bu oranın 20’li yaşlardakilerde yüzde 60’a çıktığını gösterdi.
- 2024: Kahve dükkânlarının sayısı 100.000’i aştı ve Starbucks Kore, büyük ofis ekipmanlarını kısıtlayan ülke çapında kurallar açıkladı.
- 23 Ağustos 2025: Tartışmanın odağında müşterilerin mekânlara erişimini, bir kafe işletmenin maliyetleri ve ortak kullanım alanıyla dengeleme konusu vardı.
Müşteri ilk içeceğinden sonra başka bir şey satın almasa bile kafe sahipleri kira, faturalar ve diğer giderleri ödemek zorunda. Yüksek kiralar, artan faturalar ve düşük kâr marjları, müşterilerin masaları ne sıklıkla boşalttığını önemli hâle getiriyor. Masa boşaldığında, alışveriş yapabilecek başka bir müşteri oturabiliyor.
Enstitünün 4.100 wonluk bir kahve için hesapladığı 1 saat 31 dakikalık süre, bu gerilimi sayılarla ortaya koyuyor. Müşteri bir koltuğu bütün gün geçirebileceği bir yer olarak görebilir; işletme sahibi ise aynı koltuğun, masrafları karşılayacak kadar satış getirmesine ihtiyaç duyar.
Ekipmanlarıyla birlikte bir masayı tek kişinin kullanması, başka müşterilerin oturacak yer bulamamasına da yol açabiliyor. Pahalı semtlerde sınırlı oturma kapasitesiyle uzun süreli kullanımların birleşmesi, işletmeyi özellikle zor durumda bırakıyor.
Starbucks Kore’nin Değiştirdiği Kurallar
Starbucks Kore, 2024’te mağazaların en yoğun şekilde aksamasına yol açan kullanım biçimlerini hedefleyen ülke çapında kurallar getirdi. Her şubeye asılan duyurularda masaüstü bilgisayarlar, yazıcılar, büyük çoklu prizler ve masa bölmeleri yasaklandı.
Şirket ayrıca müşterilerden uzun süreliğine ayrılırken eşyalarını yanlarında götürmelerini ve ortak masalarda başkalarına da yer açmalarını istedi. Bu talepler hem yer kaplayan ekipmanları hem de kullanıcıları başka yerdeyken boş tutulmaya devam eden koltukları hedefliyordu.
Starbucks Kore’den bir sözcü, değişikliklerin tüm müşteriler için mağazalarda rahat ve erişilebilir bir ortam sağlamayı amaçladığını açıkladı:
Starbucks Kore, tüm müşterilerin mağazalarında keyifli ve erişilebilir bir deneyim yaşayabilmesi için politikasını güncelledi. Dizüstü bilgisayarlar ve daha küçük kişisel cihazlar kullanılabilir; ancak müşterilerden oturma alanını kısıtlayabilecek ve ortak alan kullanımını olumsuz etkileyebilecek masaüstü bilgisayarları, yazıcıları ve diğer büyük eşyaları getirmemeleri isteniyor.
Dizüstü bilgisayarlar, daha küçük kişisel cihazlar ve olağan ders çalışma faaliyetleri kullanılmaya devam edilebiliyordu. Starbucks Kore’nin politikasında müşteriler için herhangi bir süre sınırı yoktu. Kısıtlamalar, kafe masalarını kapsamlı ofis düzeneklerine dönüştüren ve başkalarına kalan alanı azaltan kullanımları hedefliyordu.
Kore sosyal medyasında paylaşılan fotoğraflarda sandalyelerin üzerine yerleştirilmiş yazıcılar ve masaları özel bölmelere dönüştüren paravanlar görülüyordu. Bu görüntüler, ortak oturma alanlarının nasıl kullanıldığını gözler önüne sererek konunun daha geniş kitlelerin dikkatini çekmesine yardımcı oldu.
Müşteriler Sınırın Nerede Çizileceğinde Anlaşamıyor
Birçok müşteri, Starbucks Kore’nin kararını yer bulmayı, dinlenmeyi ya da arkadaşlarıyla sohbet etmeyi kolaylaştıracak bir adım olarak karşıladı. Başkaları ise alternatiflerin sınırlı olduğu durumlarda kafelerin çalışma ve ders için esnek alanlar olarak kalması gerektiğini savunarak kararı aşırı müdahale olarak değerlendirdi.
Güney Koreli bir sosyal medya kullanıcısı kararı destekleyerek diğer işletmeleri de benzer kurallar koymaya çağırdı:
Aferin. Starbucks başlattığına göre diğer kafeler de onu izlemeli.
Bir başka sosyal medya kullanıcısı, şubelerde çalışan müşteriler yüzünden zincire gitmeyi bıraktığını söyledi ve duyuruyu görgüsüz davranışlara karşı bir yanıt olarak değerlendirdi:
Kafelerde çalışan insanlar yüzünden Starbucks’a gitmeyi bıraktım. Bu duyuru, kötü davranışlarıyla çizgiyi aşanlara karşı alınmış bir önlem.
Bazı Cagongjok üyeleri kafelerde buldukları rahatlık, güvenlik ve verimliliğe dikkat çekerek alışkanlıklarını savunuyor. Küçük dairelerde ya da paylaşımlı evlerde yaşayanlar için kafe, uzun süre ders çalışabilecekleri veya iş yapabilecekleri tek uygun yer olabiliyor.
Uzun süre oturup çok az alışveriş yapan müşterilerden rahatsız olan bazı işletme sahipleri bu kişilere zaman zaman "elektrik hırsızı" diyor. Bu ifade elektrik ve oturma alanlarının kullanımına duyulan öfkeyi yansıtırken müşteriler, odaklanabilecekleri erişilebilir bir yere ihtiyaç duyduklarını vurguluyor.
Bağımsız İşletme Sahipleri Kendi Kurallarını Koyuyor
Hyun Sung-joo’nun Daechi’deki kafesi, makul miktarda alışveriş yapan ve başkalarını gözeten Cagongjok üyelerini kabul ederken aşırıya kaçan durumları önlemeye dayalı bir yaklaşımı temsil ediyor. Bağımsız kafeler, mekânlarına, müşterilerine ve mali baskılarına göre farklı kurallar benimsedi.
Bazı işletme sahipleri prizleri kapatıyor, Wi-Fi kullanımını kısıtlıyor ya da süre sınırı getiriyor. Bazıları “Ders Çalışma Alanı Değildir” tabelaları asıyor veya müşterilerden hem içecek hem atıştırmalık satın almalarını istiyor. Ders çalışma kısıtlamaları arasında iki saatlik süre sınırı ya da yoğun saatlerde ders çalışmayı yasaklamak yer alabiliyor.
Uygulanan önlemler arasında şunlar bulunuyor:
- Elektronik ekipmanlarla uzun süreli oturumları sınırlamak için prizleri kapatmak ya da kullanılamaz hâle getirmek.
- Wi-Fi erişimini kısıtlamak.
- İki saatlik sınırlar da dâhil olmak üzere ders çalışma süresine sınır koymak.
- Yoğun saatlerde ders çalışılmasını engellemek ya da ders çalışmanın yasak olduğu alanlar belirlemek.
- Müşterilerden hem içecek hem atıştırmalık satın almalarını istemek.
Bazı kafeler ise Cagongjok üyelerine özellikle hitap ediyor. Uzun çalışma saatleri, çok sayıda priz ve uzaktan çalışmaya ya da ders çalışmaya uygun sessiz ortamlar sunuyorlar. Bir işletme için sorun yaratan aynı müşteri alışkanlığı, başka bir işletmenin cazibesinin temelini oluşturabiliyor.
Büyük zincirler, tüm şubelerde ortak kurallar koyup uygulayabilecek kaynaklara sahip. Bağımsız işletme sahiplerinin hesabıysa daha kişisel: Daha sıkı kurallar masaları boşaltabilir, ancak öğrenciler ve çalışanlar da müşteri kitlesinin önemli bir bölümünü oluşturabilir.
Bu Alışkanlığın Ardındaki Baskı
Ansan Üniversitesinden Profesör Choi Ra-young, Cagongjok olgusunu gençlerin karşı karşıya olduğu rekabet baskılarıyla ve halka açık çalışma alanlarının yetersizliğiyle ilişkilendiriyor. Ayrıca müşterilerin kafelerde bulduğu rahatlık ve topluluk hissine de dikkat çekiyor:
Cagongjok, Güney Kore’nin rekabetçi toplumunun ve ders çalışmaya yönelik kamusal alanların yetersizliğinin şekillendirdiği kültürel bir olgu. Gençleri kafelere yönelten şey akademik ve barınma baskılarının yanı sıra rahatlık ve topluluk arayışı.
Akademik rekabet, genç işsizliğinin yüksek olması ve konut maliyetlerinin hızla artması tartışmanın daha geniş çerçevesini oluşturuyor. Eğitim ya da iş olanaklarını geliştirmeye çalışan gençler, bu işleri daha kolay yapabilecekleri alanlar arıyor.
Kafeler, kişisel ve profesyonel hedeflere ulaşmak için bir yer sunarken aidiyet hissi ve gündelik stresten uzaklaşma imkânı da sağlıyor. Ev ve iş dışında, insanların vakit geçirip başkalarıyla bağ kurduğu üçüncü bir mekân işlevi görebiliyorlar.
Uzaktan çalışma, esnek programlar ve dijital teknoloji de işleri sabit bir işyerinden uzakta tamamlamayı kolaylaştırdı. Güvenilir Wi-Fi ve davetkâr ortamlarıyla kafeler, bu tür işleri yapan birçok kişinin ilk tercihi hâline geldi.
Sonuçta aynı mekânda farklı ihtiyaçlar buluşuyor. Bir kişi sessizce odaklanmak, bir başkası sohbet etmek istiyor; işletme sahibinin ise kepenkleri açık tutabilmek için yeterli satış yapması gerekiyor.
Görgü Kuralları İşletme Meselesine Dönüşüyor
Cagongjok üyelerinin çoğu başkalarını gözetiyor; ancak bazı müşterilerin davranışları çalışanlarla ve diğer müşterilerle gerilim yaratıyor. Eşyaları uzun süre gözetimsiz bırakmak, birden fazla koltuğu kaplamak ya da prizleri tek başına kullanmak, başkalarının ortak alandan yararlanmasını engelleyebiliyor.
İşletme sahipleri için bu alışkanlıkları ele almak, müşterilerle tatsız yüzleşmeler yaşamak anlamına gelebiliyor. Bazıları her olayı tek tek konuşmak yerine prizleri kapatıyor ya da uyarı tabelaları asarak dolaylı önlem alıyor.
Bir kafe sahibi, müşterileri ağırlamakla işletme giderlerini karşılamak arasındaki zorluğu şöyle anlattı:
Herkesi ağırlamak istiyoruz ama faturaları da ödememiz gerekiyor. Birinin tek kahve parasına bütün gün bir koltuğu işgal etmesi adil değil.
İşletme sahipleri, işlerini ayakta tutmaya çalıştıkları için kötülenmelerine de tepki gösteriyor. Sunulan hizmetin içecekten ibaret olmayıp masaya, elektriğe ve kapalı bir ortama uzun süre erişimi de kapsadığı durumlarda misafirperverlikle mali açıdan ayakta kalma çabasını birbirinden ayırmak zorlaşıyor.
Diğer müşteriler için oturma alanlarının gözeterek kullanılması, kafeye girdiklerinde yer bulup bulamayacaklarını belirliyor. Öğrenciler ve çalışanlar içinse açık kurallar, sonradan tatsız bir anlaşmazlık yaşamadan uzun süre oturabilmelerini sağlıyor.
Erişimi, Oturma Alanlarını ve Satışları Dengelemek
Tartışmada dile getirilen öneriler arasında kütüphanelerde ve toplum merkezlerinde daha fazla kamusal çalışma alanı oluşturmak, kafe adabına ilişkin kuralları netleştirmek ve ders çalışma alanlarını sohbet alanlarından ayıran düzenlemeler yapmak yer alıyor. Bunlar, üzerinde uzlaşılmış tek bir çözümden ziyade öneri niteliği taşıyor.
Daha fazla kamusal alan, öğrencilere ve iş arayanlara bir masaya erişmek için içecek satın almaktan başka seçenekler sunabilir. Açık alışveriş koşulları ve makul süre sınırları, uzun süreli bir oturuma başlamadan önce müşterilere ilgili kafenin beklentilerini bildirir.
Ders çalışmaya, işe ve sosyalleşmeye ayrılmış farklı alanlar, aynı işletmede birden fazla kullanım biçimine olanak sağlayabilir. Kafenin yerleşimi uygunsa bu yaklaşım sessizce çalışmayı ve sohbeti bir arada mümkün kılabilir.
Önerilen çözümlerde karşılıklı saygı ve iletişim de merkezi önem taşıyor. İşletme sahiplerinin müşterilerin bir kafeyi açık tutmanın maliyetlerini anlamasına ihtiyacı var. Müşteriler ise öngörülebilir kurallara ve evlerinin dışında yer aramalarının pratik nedenlerinin anlaşılmasına ihtiyaç duyuyor.
Güney Kore’deki kafe tartışması, çalışma, eğitim ve kent yaşamındaki değişimleri yansıtıyor. Kahve dükkânları odaklanabilecek alan arayan bir kuşağa rahatlık ve topluluk hissi sunarken işletme sahipleri sınırlı sayıda masayı ve düzenli giderleri yönetmek zorunda. Alınan önlemler, ders çalışan müşterileri ağırlamaktan ekipman, süre ya da elektriğe erişimi kısıtlamaya kadar uzanıyor.
Öne Çıkanlar
- Cagongjok, kafelerde saatlerce ders çalışan ya da iş yapan, bazen yalnızca bir kahve satın alan öğrenciler ve genç profesyonellerden oluşuyor.
- Güney Kore’de kahve dükkânlarının sayısı 2015’te yaklaşık 51.500 iken 2024’te 100.000’in üzerine çıktı.
- Kore Gıda Hizmetleri Sektörü Araştırma Enstitüsü, 4.100 wonluk bir kahvenin zarara yol açmadan önce yaklaşık 1 saat 31 dakikalık masa kullanımını karşıladığını hesapladı.
- Starbucks Kore’nin 2024’te getirdiği kurallar büyük ofis ekipmanlarını yasaklarken dizüstü bilgisayarlara ve olağan ders çalışma faaliyetlerine süre sınırı olmaksızın izin verdi.
- Bağımsız kafeler alışveriş koşulları, süre sınırları, priz kısıtlamaları ve ders çalışmaya ayrılmış alanlar gibi farklı yöntemler kullanıyor.
- Akademik baskı, sınırlı konut alanları ve kalabalık kamusal çalışma yerleri, kafe oturma alanlarına duyulan talebi açıklamaya yardımcı oluyor.
- Önerilen çözümler arasında daha fazla kamusal çalışma alanı, daha açık görgü kuralları ve ders çalışma ile sosyalleşme için ayrı bölümler yer alıyor.






