Güney Kore’nin akademik başarısı çocukların oyun ve mutluluğuna mal oluyor

10 dakikalık okuma
Commentary: Academic competition is causing misery to South Korean ...

Çocuk Olmaya İki Saatten Az Zaman

Güney Kore’de 4. ila 6. sınıflardaki çocukların yaklaşık üçte ikisinin günde iki saatten az boş zamanı var. Kore Öğretmenler ve Eğitim Çalışanları Sendikası’nın 2024’te yaptığı ankete göre, yaklaşık yüzde 16’sının boş zamanı bir saatten az. Pek çok çocuk için okulun ardından özel akademiler, ödevler ve ek dersler geliyor; oyuna ise çok az zaman kalıyor.

İçindekiler
  1. Çocuk Olmaya İki Saatten Az Zaman
  2. Seul’deki Bir Çocuğun Programı Baskıyı Gözler Önüne Seriyor
  3. Rekor Harcamalar Eşitsizliği Derinleştiriyor
  4. Okulda ve Okul Dışında Oyun Alanı Daralıyor
  5. Akademik Başarıya Mutsuzluk Eşlik Ediyor
  6. Çaba Anlamsız Gelmeye Başladığında
  7. Üniversite Giriş Sınavı Erken Çocukluğa Kadar Uzanan Bir Baskı Yaratıyor
  8. Öğretmenler İki Taraftan Baskı Görüyor
  9. Oyun Müfredatı Ebeveyn Kaygısıyla Karşılaşıyor
  10. Açık Havada Oyun Olanaklarının Genel Olarak Azalması
  11. Öne Çıkanlar

Kore İstatistik Kurumu’na göre aileler, 2024’te anaokulundan liseye kadar öğrencilerin özel eğitimi için rekor düzeyde 30 trilyon won, yaklaşık 22,6 milyar dolar harcadı. Bu harcama, üniversiteye girişin istihdam olanakları ve toplumsal konumla yakından bağlantılı olduğu bir toplumda, ek derslerin çocuğun geleceğini güvenceye almak için vazgeçilmez olduğuna yönelik güçlü inancı yansıtıyor.

Eğitim ateşi olarak da adlandırılan eğitim başarısı arayışı, Güney Kore’nin küresel akademik sıralamalarda üst sıralara çıkmasına yardımcı oldu. Ancak bu durum çocukların boş zamanlarına, ebeveynlerin mali durumuna ve öğretmenlerin çalışma hayatına uzanan bir baskı da yarattı. Aileler için akademik başarı ile çocukluk mutluluğunu dengelemek giderek zorlaşıyor.

Sonuçlar yoğun programların ötesine geçiyor. Çocukların hareketli ve sosyal oyunlar için fırsatları azalırken araştırmalar akademik baskıyı çaresizlik, depresyon ve yaşam memnuniyetindeki düşüşle ilişkilendiriyor. Harcamalar aile bütçesini zorlasa bile ebeveynler daha fazla ders için ödeme yapmak zorunda hissedebiliyor.

Oyunu erken eğitime geri kazandırmaya yönelik hükümet girişimleri zorlu bir sınavla karşı karşıya. Öğretmenlerin yeni yaklaşımları günlük derslere uyarlaması gerekirken ebeveynler, oyuna daha fazla zaman ayırmanın çocuklarını geride bırakabileceğinden endişe ediyor. Çocuğun programını dolduran aynı korku, bu programı değiştirmeyi de zorlaştırıyor.

Reklam

Seul’deki Bir Çocuğun Programı Baskıyı Gözler Önüne Seriyor

Seul’de yaşayan 11 yaşındaki öğrenci Kim Min-jae, hafta sonları da dahil olmak üzere güne İngilizce çalışarak başlıyor. Günlük rutini okulun yanı sıra piyano ve tekvando derslerini, ardından saatler süren ödevleri de kapsıyor. Bir İngilizce dersini kaçırdığında arkadaşlarıyla çevrim içi oyun oynaması yasaklandı.

Annesi, düzenli İngilizce çalışmanın temel bir gereklilik olduğunu söyledi ve kısa bir ara vermenin bile neden önemli olduğunu düşündüğünü şöyle açıkladı:

İngilizce öğrenmek artık temel bir gereklilik. Dil olduğu için ara vermemek gerekiyor.

Kim’inkine benzer programları takip eden çocuklar için dinlenme, derslerin arasına sıkıştırılan ya da dersleri bitirme koşuluna bağlanan bir şeye dönüşüyor. Hagwon olarak bilinen özel akademiler, eğitimi okul saatlerinin ötesine, çoğu zaman hafta sonlarına da taşıyor. Akademik baskı erken yaşta başlıyor ve çocuklar okulda ilerledikçe artıyor.

Ebeveynlere ayrıca çocuklarının zayıf olduğu derslere daha fazla odaklanmaları gerektiği sürekli hatırlatılıyor. Başka bir anne, öğrenci çoğu alanda başarılı olsa bile öğretmenlerle yapılan görüşmelerin aileleri eksiklere odaklanmaya nasıl yönelttiğini şöyle anlattı:

Öğretmenler her zaman en zayıf alanları öne çıkarıyor. Çocuk matematik dışında her derste başarılı olsa bile ebeveynlere o zayıf olduğu dersi geliştirmesine yardımcı olmalarını söylüyorlar.

Rekor Harcamalar Eşitsizliği Derinleştiriyor

2024’te özel eğitime harcanan 30 trilyon won, hem çocukların geleceğine yapılan bir yatırımı hem de aileler için önemli bir yükü temsil ediyor. Geliri yüksek aileler çok daha fazla harcama yaparak çocuklarına daha fazla ücretli ders olanağı sağlıyor. Geliri düşük aileler ise bu tempoya yetişmekte zorlanıyor.

Ebeveynlerin kararlarını, üniversite giriş sınavlarının ilerideki fırsatları etkileyebildiği rekabetçi sisteme ilişkin kaygılar şekillendiriyor. Bir ders daha için ödeme yapmak, mali baskıyı artırsa ya da çocuğun kalan boş zamanını alsa bile gerekli görünebiliyor.

Araştırmalar, hane gelirinin özel eğitime ayrılan payı arttıkça özellikle babalarda depresyon oranlarının da yükseldiğini ortaya koyuyor. Mali sıkıntılara, çocuklarının geride kalmamasını sağlama konusunda ebeveynlerin hissettiği duygusal sorumluluk da ekleniyor.

Reklam

Eğitim maliyetleri, hane bütçesinin ötesine uzanıyor. Çocuk yetiştirmenin ve eğitmenin masrafları, ailelerin daha az çocuk sahibi olma kararlarını etkileyebiliyor. Dolayısıyla rekabet aile yaşamını aynı anda birkaç yönden etkiliyor: paranın nasıl harcandığını, ebeveynlerin nasıl hissettiğini ve kaç çocuk sahibi olabileceklerini düşündüklerini.

Okulda ve Okul Dışında Oyun Alanı Daralıyor

2.450 ilkokulu kapsayan bir ankette, öğrencilerin yüzde 90’ından fazlasının teneffüsleri oyun alanlarında değil sınıflarda geçirdiği görüldü. Aksi takdirde hareket etme ve arkadaşlarıyla buluşma fırsatı sunabilecek okul teneffüsleri, çoğu zaman kapalı alanlarda geçirilen zaman olarak kalıyor.

Çocuklar sınırlı boş zamanlarının büyük bölümünü başkalarıyla hareketli oyunlar oynamak yerine sosyal medyada, oyunlarla ve videolarla geçiriyor. Refah Bakanlığı’nın bir raporuna göre ilkokul öğrencilerinin yüzde 37,3’ü aşırı akıllı telefon kullanım riski taşıyor. Okul tatillerinde bile pek çok çocuk çalışma kâğıtları üzerinde çalışıyor ya da çevrim içi derslere katılıyor.

COVID-19 salgını, oyun alanlarının kapatılmasıyla açık havada oynama alışkanlığından uzaklaşmayı hızlandırdı. Oyun alanları yeniden açıldıktan sonra ebeveynlerin ufak olaylarla ilgili şikâyetleri, pek çok okulun çocukları içeride tutmayı sürdürmesine yol açtı. Oyun alanındaki küçük anlaşmazlıklar ya da kazalara ilişkin kaygılar, açık havada geçirilen zamanı kısıtlayan başka bir etkene dönüştü.

Bir ilkokul öğretmeni, sürekli akademik baskı altında oyuna karşı gelişebilen tutumu şöyle anlattı:

Çocuklar oynarken kendilerini suçlu hissediyor ve bunun zaman kaybı olduğunu düşünüyor.

Daha büyük çocukların ders programları giderek yoğunlaşıyor. Ders çalışmaktan yorulduklarında telefonlarında pasif eğlenceye yönelebiliyorlar. Birlikte oynanan oyunlar ve yapılandırılmamış etkinlikler için fırsatların azalması, ekip çalışması, sosyal oyun ve yaratıcı problem çözme deneyimlerini de azaltıyor.

Akademik Başarıya Mutsuzluk Eşlik Ediyor

Güney Kore’nin güçlü akademik sonuçlarının yanında, çocukların esenliğine ilişkin kaygı verici göstergeler de bulunuyor. OECD’nin 2022’de 22 üye ülkeyi kapsayan çocuk mutluluğu anketinde Güney Kore son sırada yer aldı. Uluslararası anketler, Koreli çocukları gelişmiş ekonomilerde mutluluk düzeyi en düşük gruplar arasında tekrar tekrar gösterdi.

Reklam

İntihar, on yılı aşkın süredir Koreli gençler arasındaki başlıca ölüm nedeni ve ülkedeki genç intihar oranı OECD’de en yüksek düzeyde. Aile ve okul yaşamında görülen baskının yanı sıra akademik baskı da gençlerin ruh sağlığına ilişkin daha geniş kaygıların bir parçası.

Sorun sınav sonuçlarının ötesine geçiyor. Bir çocuk derslere katılabilir, ödevlerini tamamlayabilir ve çalışmayı sürdürebilir; ancak tüm bu çabanın yeterli başarıyı getirmediğini hissedebilir. Akademik çaresizlik üzerine yapılan araştırmalar bu deneyimi, depresyon ve yaşam memnuniyetiyle bağlantısı açısından inceliyor.

Çaba Anlamsız Gelmeye Başladığında

BMC Public Health ve Frontiers dergilerinde yayımlanan çalışmalar, akademik baskı, öğrenilmiş çaresizlik ve depresyon arasında bağlantılar olduğunu ortaya koyuyor. Öğrenilmiş çaresizlik, çaba göstermenin pek bir şeyi değiştirmeyeceği hissidir. Akademik ortamda öğrencilerin çabalarına rağmen beklentileri tekrar tekrar karşılayamaması bu hissi doğurabilir.

Değerlendirme sisteminin mutlak notlandırmadan sıralamaya dayalı notlandırmaya geçtiği ortaokul dönemi özellikle zorlayıcı olabilir. Mutlak notlandırma, başarıyı belirli bir ölçüte göre değerlendirir. Sıralamaya dayalı notlandırma ise öğrencileri birbiriyle karşılaştırır; böylece çocuğun sıralamadaki yeri kısmen sınıf arkadaşlarının performansına bağlı olur. Rekabet daha doğrudan hâle gelir.

Büyük ölçekli bir araştırma, depresyonun akademik çaresizlik ile yaşam memnuniyeti arasındaki ilişkiye aracılık ettiğini ortaya koydu. Başka bir deyişle, akademik başarı elde edemeyeceğini hissetmek depresyonla, depresyon da yaşamdan daha az memnun olmakla bağlantılı.

Fiziksel etkinlik bu etkileri hafifletebilir; araştırmalar fiziksel etkinliklere katılımı daha düşük depresyon oranları ve daha yüksek yaşam memnuniyetiyle ilişkilendiriyor. Ancak akademik talepler arttıkça hareket etme fırsatları çoğu zaman azalıyor. Daha ağır baskıyla karşı karşıya kalan çocuklar, ruh sağlığını destekleyen etkinliklere daha az zaman ayırabiliyor.

Üniversite Giriş Sınavı Erken Çocukluğa Kadar Uzanan Bir Baskı Yaratıyor

Güney Kore’nin ulusal üniversite giriş sınavı Suneung, bu rekabetin merkezinde yer alıyor. Yılda bir kez yapılan sınavın üniversiteye kabulü, iş olanaklarını ve toplumsal konumu şekillendirebileceğine yaygın biçimde inanılıyor. Öğretmenler ve diğer uzmanlar, sınav baskısının çok daha önce başlamasının temel nedenlerinden biri olarak güncelliğini yitirmiş bir giriş sistemine işaret ediyor.

Reklam

Sınav günü, adayları desteklemek için ülke genelindeki rutinler değişiyor. İşletmeler geç açılıyor, inşaat çalışmaları duruyor ve sessizliği korumak için uçuşlar askıya alınıyor. Bu düzenlemelerin kapsamı, tek bir sınava ne kadar büyük önem atfedildiğini gösteriyor.

Sınava hazırlık anaokulu dönemine kadar uzanıyor. Dört yaşındaki çocuklar hazırlık akademilerine gidiyor ve altı yaşından küçük çocukların neredeyse yarısı özel eğitim alıyor. Bazı eleştirmenler bu baskının yoğunluğunu kurumsallaşmış çocuk istismarına benzetiyor.

Tartışmada ele alınan gelişmeler birkaç yıla yayılıyor:

  • 2019: Yenilenen Nuri Müfredatı, çocukları ve oyunu merkeze alan bir erken eğitim yaklaşımı getirdi.
  • 2022: OECD anketinde Güney Kore, 22 üye ülke arasında çocuk mutluluğunda son sırada yer aldı.
  • 2024: Öğretmenler sendikasının anketi 4. ila 6. sınıflardaki çocukların günlük boş zamanlarının kısıtlı olduğunu ortaya koyarken, özel eğitim harcamaları 30 trilyon wona ulaştı.
  • 26 Haziran 2025: Akademik baskı, kısıtlı oyun zamanı ve ailelerin üzerindeki yük, çocukların esenliğine ilişkin tartışmaların başlıca kaygıları olmayı sürdürdü.

Öğretmenler İki Taraftan Baskı Görüyor

Öğretmenlerden, talepkâr ebeveynlerle de ilgilenirken akademik sonuçlar elde etmeleri bekleniyor. Son dönemde öğretmen intiharlarının kamuoyunda geniş yankı uyandıran örnekleri, çalışma koşulları, eğitimcilerin korunması ve eğitim sisteminde değişiklik ihtiyacı üzerine ulusal bir tartışma başlattı.

Okulların oyun konusundaki kararları, ebeveyn beklentilerinin günlük uygulamaları ne kadar yakından şekillendirebildiğini gösteriyor. Oyun alanındaki küçük olaylarla ilgili şikâyetler, bazı okulları çocukları içeride tutmaya yöneltti ve teneffüslerde bile serbest etkinlik alanını daralttı.

Öğretmenler, akademik eksikleri belirleyip gidermelerini bekleyen bir kültür içinde de çalışıyor. Ardından ebeveynler daha fazla ders talep ederken çocuklara, gelişmeye açık bir alana dinlenme ya da oyun yerine zaman ayırmaları gerektiği mesajı veriliyor.

Oyun Müfredatı Ebeveyn Kaygısıyla Karşılaşıyor

2019’da Yenilenen Nuri Müfredatı, hükümetin erken çocukluk eğitimini değiştirmeye yönelik girişimini temsil ediyor. Tekrar yoluyla ezberlemeye dayanmak yerine çocukları ve oyunu öğrenmenin merkezine alıyor. Bu yaklaşım, sınıfta keşfetmeye ve çocukların kendi etkinliklerine daha fazla yer veriyor.

Reklam

Uygulama zorlu oldu. Pek çok öğretmen serbest oyun ile öğrenme hedeflerini nasıl dengeleyeceğinden emin değil. Ebeveynler ise oyunla geçirilen zamanın akademik başarıyı düşüreceğinden ya da çocuklarını ilerideki rekabete daha az hazırlayacağından korktukları için bu yaklaşıma karşı çıkabiliyor.

Uluslararası uzmanlar ve yerel araştırmacılar çeşitli olası çözümler belirledi: okullarda beden eğitimini yaygınlaştırmak, özel akademilerin çalışma saatlerini sınırlamak ve öğrencilerin stresle başa çıkmasına yardımcı programlar sunmak. Bu önlemler, çalışma gününün uzunluğundan baskı bunaltıcı hâle geldiğinde sunulan desteğe kadar günlük rutinin farklı yönlerini hedef alıyor.

Araştırmalar ayrıca dayanıklılığın, yani aksiliklerden sonra toparlanıp devam edebilme becerisinin, akademik stresin etkilerini azaltabileceğini gösteriyor. Fiziksel etkinlik de bir başka destek kaynağı. Her iki desteği de yaygın biçimde erişilebilir kılmak, çocukların programlarında zaman ayırmanın yanı sıra bu zamanın nasıl değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin tutumların değişmesini gerektiriyor.

Müfredat değişiklikleri tek başına aileleri daha fazla derse yönelten daha geniş baskılarla baş edemiyor: üniversite kontenjanları için rekabet, gelecekteki gelire ilişkin kaygılar ve eğitim düzeyiyle toplumsal statü arasındaki bağlantı. Bu beklentiler sürdükçe ebeveynler için ders çalışma süresini azaltmak riskli görünebiliyor.

Açık Havada Oyun Olanaklarının Genel Olarak Azalması

Güney Kore’de durum özellikle yoğun olsa da oyun olanaklarının azalması daha geniş çaplı bir kaygı. Raising the Nation Play Commission’ın raporuna göre çocukların açık havada oyun süresi bir kuşakta yüzde 50 azaldı. Başka bir deyişle çocuklar, önceki kuşağa kıyasla açık havada oyun oynamaya yarı yarıya daha az zaman ayırıyor.

Komisyon, Güney Kore’de de görülen baskılara dikkat çekti: artan akademik talepler, oyun alanlarının kaybı, ekran başında geçirilen sürenin uzaması ve aşırı korumacı ebeveynlik. Raporda daha fazla stres, duyguları düzenleme becerisinin zayıflaması ve problem çözme becerisinin gerilemesi gibi sonuçlar sıralanıyor. Duyguları düzenleme, öfke, hayal kırıklığı ya da heyecan gibi hisleri yönetebilmek anlamına geliyor.

Güney Kore’deki tartışma, bu baskıları özellikle talepkâr bir eğitim kültürüyle bir araya getiriyor. Sonuçları somut: çocukların dışarı çıkmaya, arkadaşlarıyla oynamaya ve dinlenmeye zaman bulup bulamadığı; ebeveynlerin eğitim masraflarını karşılayıp karşılayamadığı ve okulların çocukluğun geri kalanını daraltmadan öğrenmeyi destekleyip destekleyemediği.

Öne Çıkanlar

  • Öğretmenler sendikasının 2024’te yaptığı ankete göre 4. ila 6. sınıflardaki çocukların yüzde 62’sinin günde iki saatten az boş zamanı vardı; yaklaşık yüzde 16’sınınki bir saatten azdı.
  • Özel eğitim harcamaları 2024’te rekor düzeyde 30 trilyon wona ulaştı; varlıklı aileler çok daha fazla harcama yaptı.
  • 2.450 ilkokulu kapsayan bir ankette öğrencilerin yüzde 90’ından fazlasının teneffüsleri oyun alanlarında değil sınıflarda geçirdiği görüldü.
  • Araştırmalar akademik çaresizliği depresyon ve düşük yaşam memnuniyetiyle ilişkilendiriyor; fiziksel etkinlik ve dayanıklılık ise stresin etkilerini hafifletmeye yardımcı olabiliyor.
  • Üniversite giriş sınavı baskısı erken çocukluğa kadar uzanıyor; altı yaşından küçük çocukların neredeyse yarısı özel eğitim alıyor.
  • Yenilenen Nuri Müfredatı oyun yoluyla öğrenmeyi teşvik ediyor; ancak öğretmenler uygulamada zorluklarla karşılaşıyor, ebeveynler ise çocuklarının geride kalmasından endişe ediyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir