Avrupa'nın yeniden silahlanma hamlesi Seul'e büyük siparişler getiriyor
Güney Koreli savunma üreticileri, NATO'nun askeri harcama hedefini gayrisafi yurt içi hasılanın (GSYH) yüzde 2'sinden yüzde 5'ine çıkarmayı değerlendirdiği bir dönemde Avrupa'dan yeni siparişler almaya çalışıyor. Polonya'nın 180 ilave K2 tankı için önerdiği 6 milyar dolarlık alım, üretimin iki ülkede de yapılmasının planlandığı bu fırsatın boyutunu gözler önüne seriyor.
İçindekiler
- Avrupa'nın yeniden silahlanma hamlesi Seul'e büyük siparişler getiriyor
- NATO neden çok daha yüksek bir harcama hedefini değerlendiriyor?
- Kanada ve diğer müttefikler ihtiyaçlarını yeniden değerlendiriyor
- Polonya örneği teslimat hızının neden önemli olduğunu gösteriyor
- Kore silahlarını Avrupalı alıcılar için cazip kılan ne?
- Güvenlik kaygıları tedarikçi tercihlerini değiştiriyor
- Rekabet ve iş gücü açığı büyümeyi yavaşlatabilir
- Seul Avrupa dışındaki müşterilere de yöneliyor
- Büyüyen pazar daha büyük harcama tercihlerini beraberinde getiriyor
- Öne Çıkan Noktalar
13 Haziran 2025 itibarıyla Hyundai Rotem ile Polonya hükümeti bu anlaşmanın son aşamadaki görüşmelerini yürütüyor. Önerilen düzenleme kapsamında 117 tank Güney Kore'de, 63 tank ise Polonya'da üretilecek. Alım, Güney Kore'nin bugüne kadarki en büyük tek seferlik silah ihracatı anlaşması olacak.
Görüşmeler, Polonya'nın 2022'de Güney Kore silahları için yaptığı 44,2 milyar dolarlık anlaşmanın devamı niteliğinde. Bu anlaşmada K2 ana muharebe tankları, Hanwha Aerospace'in K9 kundağı motorlu obüsleri ve Korea Aerospace Industries'in FA-50 hafif taarruz uçakları yer alıyordu. Kundağı motorlu obüs, ateş mevzileri arasında hareket edebilmesini sağlayan bir araca monte edilmiş büyük bir topçu silahıdır.
Güney Kore, 2023'te 12 ülkeye 14 milyar dolarlık savunma ihracatı gerçekleştirerek dünyanın en büyük 10. silah ihracatçısı oldu. Seul, 2027'ye kadar dördüncü sıraya yükselmeyi hedefliyor. Hükümetlerin hızla teslim edilebilen, NATO ekipmanlarıyla birlikte çalışabilen ve kendi ülkelerinde üretimi destekleyen silahlar araması, Avrupa'daki talebin bu hedefe katkı sağlamasına yardımcı oluyor.
Bu büyüme beraberinde zorlu tercihleri de getiriyor. Koreli şirketlerin yeterli sayıda nitelikli çalışan bulması, teslimatları aksatmadan sürdürmesi ve daha fazla askeri ekipmanın kendi ülkelerinde üretilmesini isteyen hükümetlerle rekabet etmesi gerekiyor. Başarıları, acil siparişleri uzun vadeli sanayi ortaklıklarına dönüştürmelerine bağlı.
NATO neden çok daha yüksek bir harcama hedefini değerlendiriyor?
NATO Genel Sekreteri Mark Rutte, ittifakın kendini savunma kapasitesini önemli ölçüde artırması gerektiği uyarısında bulundu. Bu uyarının odağında Rusya'nın hızlanan yeniden silahlanma süreci, Ukrayna'daki savaş ve Çin'in askeri kapasitesini hızla modernleştirmesi yer alıyor.
Rutte, Rusya'nın ittifak için oluşturabileceği tehdide ilişkin olası takvimi şöyle ifade etti:
Rusya, beş yıl içinde NATO'ya karşı askeri güç kullanmaya hazır olabilir.
Rutte ayrıca kolektif savunmada "büyük bir sıçrama" çağrısı yaptı. NATO'nun Lahey'de düzenlenen haziran zirvesi öncesindeki açıklamaları, harcama hedefinin artırılmasına ilişkin tartışmaların çerçevesini belirledi.
ABD Başkanı Donald Trump'ın güçlü biçimde desteklediği öneri, asgari taahhüdü GSYH'nin yüzde 2'sinden yüzde 5'ine çıkaracak. GSYH, bir ekonomide üretilen mal ve hizmetlerin değerini ölçer. GSYH'nin payı olarak belirlenen bir harcama hedefi, ülkenin savunma taahhüdünü ekonomisinin büyüklüğüne bağlar.
Önerilen yüzde 5'lik hedef iki bölümden oluşacak: temel askeri ihtiyaçlara ayrılan yüzde 3,5 ve altyapı ile sanayi yatırımlarına ayrılan yüzde 1,5. İlk bölüm silahlı kuvvetleri ve ekipmanlarını destekleyecek. İkinci bölüm ise silah üretimi ve askeri operasyonları desteklemek için gereken daha geniş kapasiteye odaklanacak.
Avrupa'nın savunma harcamaları, açıklanan verilere göre 2024'te yüzde 11,7 artarak 457 milyar dolara ulaştı. Önerilen hedefin benimsenmesi halinde harcamalar 800 milyar dolara çıkabilir. Bu rakamlara göre artış 343 milyar dolar, yani yaklaşık yüzde 75 olacak.
Rusya'nın binlerce tank ve füze üretmesi, NATO'nun uzun vadeli yatırımlara ihtiyaç duyduğu yönündeki görüşü güçlendirdi. Çin'in artan askeri iddialılığı da tartışmaları şekillendiriyor. 13 Haziran itibarıyla yüzde 5 hedefi hâlâ bir öneri; kabul edilip edilmeyeceğine henüz karar verilmiş değil.
Kanada ve diğer müttefikler ihtiyaçlarını yeniden değerlendiriyor
Kanada, mevcut yüzde 2 hedefine bu yıl ulaşmayı taahhüt etti ve daha fazla artış için hazırlık yapıyor. Başbakan Mark Carney, bu değişikliği Kanada'nın egemenliğiyle ve ABD'nin askeri desteğine bağımlılığı azaltma isteğiyle ilişkilendirdi.
Carney, Kanada'nın güvenliği açısından içinde bulunulan dönemi şöyle nitelendirdi:
bir dönüm noktası
Kanada, Güney Kore ve Avrupa'dan olası denizaltı alımları da dahil olmak üzere daha geniş bir savunma ortakları yelpazesini değerlendiriyor. Ülke ayrıca yerli üretim kapasitesine yatırım yapmak, askeri alımları ekipmanı kendi ülkesinde üretip bakımını yapabilme becerisiyle ilişkilendirmek istiyor.
Polonya, Almanya ve İskandinav ülkeleri de askeri bütçelerini önemli ölçüde artırıyor ve cephaneliklerini hızla modernleştirebilecek tedarikçiler arıyor. Bu kararlar, Güney Koreli üreticiler için tek bir müşteriye değil, birçok pazara yayılan fırsatlar yaratıyor.
Polonya örneği teslimat hızının neden önemli olduğunu gösteriyor
Polonya, Güney Kore'nin NATO ülkelerindeki alıcılar açısından neden cazip olduğunun en açık örneği haline geldi. 2022 anlaşması, ağır tank ve topçulardan hafif taarruz uçaklarına kadar aynı anda çeşitli ekipman türlerini kapsıyordu.
Polonya Cumhurbaşkanı Andrzej Duda, Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinin ardından hızlı yanıt veren Koreli üreticileri övdü. Üreticilerin şunları yapabildiğini söyledi:
birkaç ay içinde harika ve modern silahlar tedarik etmek
Bir hükümet silahlı kuvvetlerini derhal güçlendirmek istediğinde hızlı teslimat önem taşır. Bir alım anlaşması, ülkenin ne teslim almayı beklediğini belirtir; ancak askeri katkı, ekipmanın kuvvetlere ne zaman ulaştığına bağlıdır. Güney Koreli şirketler, yıllar yerine aylar içinde teslimat yapabilmeyi başlıca avantajlarından biri haline getirdi.
Önerilen 180 K2 tanklık yeni alım, bir başka unsuru daha öne çıkarıyor: Polonya üretiminin daha büyük bir rol üstlenmesi. 63 tankın yerel olarak üretilmesini öngören planla siparişin yüzde 35'i Polonya'da üretilecek; kalan 117 tank ise Güney Kore'den gelecek.
Yerel üretim ve teknoloji transferi, alıcının ekipmanla birlikte üretim bilgisi edinmesini sağlar. Satıcı açısından ise ilk araçların teslim edilmesinin ötesinde kalıcı bir sanayi ilişkisi kurulmasına yardımcı olabilir.
Sektörün nasıl geliştiğini birkaç tarih gösteriyor:
- 2022: Polonya, K2 tankları, K9 obüsleri ve FA-50 uçakları dahil Güney Kore silahları için 44,2 milyar dolarlık anlaşma imzaladı.
- 2023: Güney Kore, 12 ülkeye 14 milyar dolarlık savunma ihracatı gerçekleştirdi ve dünyanın en büyük 10. silah ihracatçısı oldu.
- Temmuz 2024: Romanya, 54 K9 obüsü ve 36 K10 ikmal aracının alımı için 920 milyon dolarlık anlaşmayı onayladı.
- 13 Haziran 2025: Hyundai Rotem ile Polonya, 180 ilave K2 tankı için önerilen 6 milyar dolarlık anlaşmanın son aşamadaki görüşmelerini yürütüyor.
- 2027: Seul, dünyanın dördüncü büyük silah ihracatçısı olmayı hedefliyor.
Kore silahlarını Avrupalı alıcılar için cazip kılan ne?
Güney Koreli üreticiler rekabetçi fiyatları, modern ekipmanları ve üretimi paylaşma isteğini bir araya getiriyor. Bu güçlü yönler, kamu bütçeleri üzerindeki baskıyı yönetirken askeri kuvvetlerini büyütmeye çalışan hükümetlerin ilgisini çekiyor.
NATO standartlarını karşılayacak şekilde tasarlanan Kore sistemleri, ittifak üyelerinin kullandığı ekipmanlarla birlikte çalışabiliyor. Müttefik kuvvetlerin ortak operasyonlarda silahlarının ve destek sistemlerinin birbiriyle uyumlu olması gerektiğinden, bu uyumluluk önem taşıyor.
ABD ve Avrupa'daki üretim sınırları da başka bir etken. HIMARS sistemleri ve Patriot önleyici füzeleri gibi önemli sistemlerin üretim hatları, talep artarken zaten tam kapasite çalışıyor. Bu nedenle hızlı teslimat arayan Avrupalı alıcılar alışılmış tedarikçilerinin dışına yöneliyor.
Norveç, Finlandiya ve Romanya askeri ekipman için Güney Kore'ye yöneldi. Avrupa'daki talep topçu sistemlerini, zırhlı araçları ve hava savunma sistemlerini kapsıyor. Romanya'nın 54 K9 obüsü ve 36 K10 ikmal aracı siparişi, alıcıların hem silahları hem de bunlara ikmal sağlamak için gereken araçları birlikte nasıl satın alabildiğini gösteriyor.
Seul'deki siyasi destek de ihracatçılara yardımcı oldu. Hem liberal hem muhafazakâr hükümetler savunma satışlarına öncelik verdi; böylece sektöre politika sürekliliği ve diplomatik destek sağlandı. Uzun süreli bir üretim ortaklığını değerlendiren alıcıların da bu süreklilikte çıkarı var.
Bu nedenle Güney Koreli şirketler artık tek tek silahlardan fazlasını satıyor. Sundukları paketler teslimat takvimlerini, bakım ilişkilerini, teknoloji paylaşımını ve yerel üretimi bir araya getirerek tek bir müzakere kapsamında çeşitli önceliklere yanıt verebiliyor.
Güvenlik kaygıları tedarikçi tercihlerini değiştiriyor
Özellikle Trump döneminde ABD'nin güvenlik taahhütlerinin güvenilirliğine ilişkin Avrupa'daki kaygılar, hükümetleri silah tedarikçilerini çeşitlendirmeye yöneltti. Alıcılar için mesele, bir uçak ya da füze sisteminin kalitesinin ötesine geçerek bu sistemin yıllarca kullanılmasını destekleyen siyasi ilişkiyi de kapsıyor.
ABD yapımı F-35 uçaklarının satın alınmasının ardından konuşan Danimarkalı bir milletvekili bu kaygıyı açıkça dile getirdi. Milletvekilinin adı açıklanmadı:
Amerikan silahları almak, göze alamayacağımız bir güvenlik riski.
Bazı Avrupalı yetkililer ABD dış politikasının öngörülemezliğinden giderek daha fazla rahatsızlık duyuyor. Ek tedarikçilere yönelmek, silahlı kuvvetlerini donatmayı sürdürürken hükümetlere daha fazla seçenek sunuyor.
Güney Kore'nin Batı'nın güvenlik çıkarlarıyla uyumu, ülkenin konumunu güçlendiriyor. Kuzey Kore, Rusya'ya mühimmat ve asker desteği sağladı. Güney Kore ise Batı'nın yanında yer aldı, Ukrayna'ya insani yardım sağladı ve NATO müttefiklerine önemli askeri sistemler tedarik etti.
Güney Kore ile Avrupa ülkelerinin işbirliği açısından önem taşıyan ekonomik ve siyasi özellikleri de ortak. İhracat sektörleri güçlü, demokratik ekonomiler olan bu ülkeler, otoriter komşularından kaynaklanan güvenlik baskısıyla karşı karşıya. Olası işbirlikleri konvansiyonel silahlardan siber güvenliğe ve ileri teknolojilere uzanıyor.
Seul açısından bu ilişkiler ticari anlaşmaları daha geniş güvenlik bağlarıyla birleştiriyor. Avrupalı alıcılara ise ekipman edinmek ve sanayi kapasitelerini geliştirmek için yeni bir yol sunuyor.
Rekabet ve iş gücü açığı büyümeyi yavaşlatabilir
Siparişler artarken Güney Kore giderek daha fazla rekabetle karşı karşıya. Japonya silah ihracatına yönelik kısıtlamaları gevşetiyor; bu da uluslararası pazarlarda rekabeti artırabilir. Avrupa'da ise Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Avrupa'nın sanayi kapasitesini güçlendirmek de dahil olmak üzere daha fazla savunma özerkliğini savunuyor.
Avrupa'nın daha fazla ekipmanı kendi ülkesinde üretme çabaları, ithal Kore silahlarına yönelik talebi azaltabilir. Yerel üretimi kapsayan anlaşmalar Koreli üreticilerin bu iş için rekabet etmesine yardımcı olabilir; ancak bu anlaşmalar şirketlerin teknoloji paylaşmasını ve sınır ötesi üretimi eşgüdümlemesini de gerektiriyor.
Güney Koreli savunma şirketleri, araştırma ve geliştirme alanında çalışan nitelikli personel sıkıntısı yaşıyor. Bu çalışanlar yeni sistemler geliştirmek ve mevcut sistemleri iyileştirmek için gerekli. Personel açığı hem yenilikçiliği hem de gelecekteki talebi karşılama kapasitesini kısıtlayabilir.
Sektörün siyasi kararlara açık olması da başka bir risk. ABD başkanlık siyaseti ve seçim sonuçları, güvenlik taahhütlerini ve satın alma tercihlerini etkileyebilir. Ukrayna'daki savaşın seyri de Avrupa'daki askeri harcamaların hızını ve bileşimini değiştirebilir.
Savaşın sona ermesi ya da Avrupa'nın önceliklerinin değişmesi talebi ciddi ölçüde azaltabilir. Koreli şirketler daha fazla bölgede müşteri arayarak, ortak üretim anlaşmaları yaparak ve yurt dışındaki faaliyetlerine yatırım yaparak bu riske karşı önlem alıyor.
Sektörün uluslararası hedefleri için hükümetin daha güçlü bir liderlik ve eşgüdüm sağlaması gerektiği de dile getiriliyor. İhracatın büyümesi, üreticilerin, finansman düzenlemelerinin ve diplomasinin aynı anlaşmaları zaman içinde desteklemesini gerektiriyor.
Seul Avrupa dışındaki müşterilere de yöneliyor
Güney Kore, savunma işlerini Latin Amerika, Orta Doğu ve Güneydoğu Asya'da genişletiyor. Son dönemdeki gelişmeler arasında Peru ile gemi inşa anlaşmaları, Birleşik Arap Emirlikleri, Mısır ve Suudi Arabistan'a yapılan büyük silah satışları ve bölgesel ortaklarla imzalanan teknoloji transferi anlaşmaları bulunuyor.
Askeri bağışlar bu ilişkilerin kurulmasında rol oynadı. Seul, son on yılda Kolombiya, Ekvador, Peru ve Uruguay'a korvet ve devriye gemileri bağışladı; bu bağlantıların ileride daha gelişmiş sistemlerin satın alınmasına zemin hazırlamasını umuyor.
Bu yaklaşım, ilk ekipman aktarımını gelecekteki iş fırsatlarıyla ilişkilendiriyor. Güney Kore'ye, varlığını artırmak istediği pazarlarda ilişkiler geliştirme olanağı sunuyor.
Koreli şirketler ülkenin daha geniş üretim kapasitesinden de yararlanıyor. Paket anlaşmalar, tankların yanı sıra tramvay gibi sivil ürünleri de kapsayarak ulaşım ve savunma ihtiyaçlarının tek bir müzakere kapsamında ele alınmasını sağlayabiliyor.
Bu stratejiler, sektörün farklı müşteri ve iş türlerine olan bağımlılığını dağıtıyor. Avrupa büyük bir fırsat olmaya devam ediyor; ancak Seul'ün hedefleri, farklı güvenlik gereksinimleri ve satın alma öncelikleri bulunan bölgelerdeki anlaşmalara da bağlı.
Büyüyen pazar daha büyük harcama tercihlerini beraberinde getiriyor
Dünya genelindeki askeri harcamalar 2024'te rekor düzey olan 2,7 trilyon dolara ulaştı. Yıllık artış, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden bu yana görülen en yüksek seviyedeydi. Güney Kore'nin büyümesi, harcamalardaki bu genel yükselişin ortasında gerçekleşiyor.
ABD, Fransa, Rusya, Çin ve Almanya silah ihracatında hâlâ başı çekiyor. Güney Kore, Hindistan, Türkiye ve İsrail'in payları artarken anlaşmalar için rekabet de yoğunlaşıyor.
Teknoloji, bu rekabette giderek daha büyük bir yer tutuyor. Hükümetler insansız hava araçlarına, hipersonik füzelere, yapay zekâya ve siber kapasitelere yatırım yapıyor. Bu nedenle üreticilerin, hâlihazırda üretimde olan ekipmanlara yönelik talebi karşılarken yeni sistemler geliştirmeyi de sürdürmesi gerekiyor.
Güney Kore'nin teslimat hızı, rekabetçi fiyatları ve üretim ortaklıkları gibi mevcut avantajları ihracat hamlesini destekliyor. Bu avantajları korumak için teslimatları yavaşlatmadan siparişleri karşılayacak sayıda nitelikli çalışana ve yeterli üretim kapasitesine ihtiyaç var.
Artan askeri harcamalar hükümetleri tercihlerle de karşı karşıya bırakıyor. Savunmaya ayrılan kaynaklar, sosyal harcamalar ve ekonomik kalkınma için kullanılabilecek kaynaklarla rekabet ediyor. Silah üretiminin genişlemesi; silahların kontrolü, siyasi istikrar ve yeni çatışmaların çıkma ihtimali konusunda kaygılar doğuruyor.
Güney Kore için mevcut fırsat büyük: NATO üyeleri daha fazla ekipman, çoğu zaman da hızlı teslimat istiyor ve bazıları geleneksel tedarik ağlarının dışından alım yapmaya hazır. Başlıca ticari hedef, harcama öncelikleri değişirken bu talebi tamamlanmış teslimatlara ve kalıcı ortaklıklara dönüştürmek.
Öne Çıkan Noktalar
- NATO, savunma harcaması hedefini GSYH'nin yüzde 5'ine çıkarmayı değerlendiriyor. Bu tutarın yüzde 3,5'inin temel askeri ihtiyaçlara, yüzde 1,5'inin ise altyapı ve sanayi yatırımlarına ayrılması öngörülüyor.
- Avrupa'nın savunma harcamaları 2024'te yüzde 11,7 artarak 457 milyar dolara yükseldi; önerilen hedefin benimsenmesi halinde 800 milyar dolara ulaşabilir.
- Güney Kore, 2023'te 12 ülkeye 14 milyar dolarlık savunma ihracatı gerçekleştirdi ve 2027'ye kadar dünyanın dördüncü büyük silah ihracatçısı olmayı hedefliyor.
- Hyundai Rotem ile Polonya, 117'si Güney Kore'de, 63'ü Polonya'da üretilecek 180 K2 tankı için önerilen 6 milyar dolarlık alım anlaşmasının son aşamadaki görüşmelerini yürütüyor.
- Hızlı teslimat, rekabetçi fiyatlar, NATO uyumluluğu ve teknoloji paylaşımı Koreli üreticilerin sipariş kazanmasına yardımcı oluyor.
- Rekabet, nitelikli personel açığı ve değişen siyasi öncelikler sürdürülebilir büyüme açısından risk oluşturuyor.
- Güney Kore; silah satışları, gemi inşası, bağışlar ve ortak üretim anlaşmaları yoluyla Avrupa dışındaki müşterilerin de peşinde.






