Sınıfın ötesinde merak arayışı
ISC Research verilerine göre Hindistan'da Ocak 2025'te 972 uluslararası okul vardı; bu sayı 2019'da 884'tü. Yaklaşık yüzde 10'luk artış, ülkeyi dünya genelinde uluslararası okul sayısında Çin'in ardından ikinci sıraya taşıdı. Bu büyümenin ardında, sürekli ezberin yerini merakın, araştırmanın ve daha kapsamlı kişisel gelişimin almasını umdukları bir eğitim için yıllık en az 700.000 rupi ödemeye hazır aileler var.
İçindekiler
- Sınıfın ötesinde merak arayışı
- Ebeveynler uluslararası eğitimden ne bekliyor?
- Öğretim ve değerlendirme yöntemleri nasıl farklılaşıyor?
- Okul değiştirmenin maliyeti
- Okul ücretleri çocuk yetiştirmenin maliyetine ekleniyor
- Akademik ciddiyet üzerine görüş ayrılığı
- Üniversite tercihleri kararı neden karmaşıklaştırıyor?
- Devlet okulları da yaygınlaşmaya katılıyor
- Bir İngiliz okulu en büyük kentlerin ötesine bakıyor
- Öne Çıkanlar
Haryana'daki sanayi merkezi Panipat'ta yaşayan Neha Aggarwal, 10 yaşındaki oğlu okula ilgisini yitirmeye başlayınca bu tercihin aciliyet kazandığını gördü. Aggarwal'a göre altıncı sınıf öğrencisi öğrenmekten keyif almak yerine dersleri ezberliyordu. Yakın zamanda evinden yaklaşık 129 kilometre uzaktaki Gurgaon'da okullara bakmaya giden Aggarwal, endişesini şöyle anlattı:
Okula ve öğrenmeye ilgisini tamamen yitiriyor. Sadece ezber yapıyor,
Aggarwal'ın Panipat'ta seçenekleri sınırlıydı. Oğluna kendi deyimiyle "hayata dair yeni bir deneyim" sunma umuduyla Uluslararası Bakalorya (IB) veya Cambridge Assessment International Education programları uygulayan yatılı okulları değerlendirmeye başladı. Aggarwal'ın arayışı, çocuklarının hem Hindistan'da hem de yurt dışında seçeneklere sahip olmasını isteyen varlıklı Hintli ebeveynlerin uluslararası müfredata duyduğu ilgiyi yansıtıyor.
Bu talebin merkezleri artık yalnızca Delhi, Mumbai ve Bangalore değil. İkinci ve üçüncü kademe kentler olarak tanımlanan daha küçük şehirlerdeki aileler de, Madurai, Trichy ve Udhampur dahil, uluslararası eğitimi değerlendiriyor. Artan harcanabilir gelirler bunu mümkün kılarken, ezbere dayalı eğitimden duyulan memnuniyetsizlik de ebeveynlere alışık oldukları okul kurullarının ötesine bakmak için bir neden sunuyor.
Ebeveynler uluslararası eğitimden ne bekliyor?
Cambridge International Education'ın Güney Asya kıdemli başkan yardımcısı ve bölge direktörü Vinay Sharma, ailelerin okulları değerlendirme biçiminde değişim yaşandığını söyledi. Akademik sonuçlar önemini koruyor, ancak ebeveynler çocuklarının iyi iletişim kurmasını, bağımsız düşünmesini ve alışılmadık durumlara uyum sağlamasını da istiyor.
Güney Asya genelinde uluslararası eğitime duyulan ilgide belirgin ve istikrarlı bir artış var. Ebeveynler bugün eğitimi daha geniş bir perspektiften değerlendiriyor. Akademik sonuçların yanı sıra eleştirel düşünme, iletişim ve uyum sağlama gibi becerilere giderek daha fazla önem veriliyor.
Uluslararası müfredatlar, çocuklarının sınırların ötesinde de kullanabilecekleri beceriler edinmesini isteyen ebeveynlere hitap ediyor. Eleştirel düşünme, bir fikri yalnızca hatırlamak yerine onu incelemeyi ve neden anlamlı olduğunu sorgulamayı gerektiriyor. İletişim ve uyum sağlama becerileri de öğrencilerin fikirlerini açıklamasına ve koşullar değiştiğinde karşılık verebilmesine yardımcı oluyor.
Harish Srinivasan, bu eğilim üzerine kaleme aldığı mesleki değerlendirmede talebi, sınav sonuçlarının ötesinde bir amacı olan eğitim arayışı olarak nitelendirdi.
Ebeveynler yalnızca okula gitmeyi değil, öğrenmeyi istiyor,
Srinivasan, müfredat tercihini eğitime daha kişiye özgü bir yaklaşım arzusuyla ilişkilendirdi.
Aileler uluslararası müfredatı seçerken çoğu zaman daha derin bir ihtiyaca yanıt veriyor: kişiselleştirilmiş, anlamlı ve sınav duvarlarının ötesinde karşılığı olan bir öğrenme arzusu.
Daha küçük sınıflar, gerçek yaşamla bağlantılı projeler ve farklı dersleri bir araya getiren çalışmalar da bu eğitimin cazibesini oluşturuyor. Destekleyenler, bu ortamların çocukların akademik bilginin yanı sıra iletişim ve iş birliği becerilerini de geliştirmesine imkân verdiğini söylüyor. Kendi eğitimlerinde yoğun sınav baskısı yaşamış ebeveynler için bu vaat büyük önem taşıyabiliyor.
Öğretim ve değerlendirme yöntemleri nasıl farklılaşıyor?
Hindistan'ın Merkezi Ortaöğretim Kurulu (CBSE), Hindistan Ortaöğretim Sertifikası (ICSE) ve eyalet kurulları büyük ölçüde sınav odaklı. Final sınavları önemli ağırlık taşıyor; çoktan seçmeli soruların yanı sıra kısa yanıtlar ve uzun kompozisyonlar içeriyor. Okul içi değerlendirmelerin ve uygulamalı çalışmaların önemi arttı, ancak standart sınavlar okul deneyimini şekillendirmeyi sürdürüyor.
IB ve Cambridge programlarında okul içi değerlendirme, araştırma projeleri ve sınavlar bir arada yürütülüyor. Bu programların cazibesi kısmen sorgulamaya dayalı öğrenmeden kaynaklanıyor: Öğrenciler bir soruyu araştırıyor, bir kavramı inceliyor ve öğrendiklerini projelerle ya da uygulamalı durumlarla hayata geçiriyor. Bu programlarda da sınavlar, ilerlemeyi ölçmenin diğer yollarıyla birlikte yer alıyor.
Noida'daki Amity Global School'un eski müdürü Anita Paul, Hindistan'ın Ulusal Eğitim Politikasının (NEP) yerel kurulları değişime yönelttiğini, ancak bu değişimin sınıf uygulamalarına yansımasının daha uzun sürdüğünü söyledi.
Kurullar NEP nedeniyle değişiyor, ancak hâlâ pek çok eksiklik var. Süreç çok yavaş ilerliyor ve öğretmenleri eski sistemden uzaklaşmaları için eğitmek de zaman alıyor,
NEP, eğitimi ezberden uzaklaştırıp becerilere ve deneyim yoluyla öğrenmeye yöneltmeyi amaçlıyor. Paul'ün kaygısı, özellikle öğretmenleri farklı yöntemlere hazırlamak için gereken zaman başta olmak üzere uygulama sürecine odaklanıyor. Bu nedenle çocuklarının günlük eğitiminde hemen değişiklik arayan aileler, uluslararası müfredat sunan özel okullara yöneliyor.
Okul değiştirmenin maliyeti
Uluslararası eğitim önemli bir mali yük getiriyor. Bu müfredatları uygulayan okulların ücretleri, Hint kurullarını izleyen okulların ücretlerinin çoğu zaman iki katına çıkıyor. Yıllık ücretler 700.000 rupiden, yaklaşık 9.480 S$'dan başlıyor ve çok daha yüksek seviyelere çıkabiliyor.
Varlıklı aileler bu harcamayı daha kapsamlı bir gelişime ve sınırların ötesinde eğitim görme ya da çalışma özgürlüğüne yapılmış bir yatırım olarak görebiliyor. Ancak çoğu Hintli için bu fiyatlar söz konusu okulları erişilemez kılıyor. Dolayısıyla kayıtların artmaya devam etmesi, eğitim için olağanüstü yüksek bir harcama yapabilen ya da bunu göze alan ailelerin tercihlerine işaret ediyor.
Sosyal medyada masraflar hakkında yazan bir ebeveyn, Haydarabad'da iki çocuğunun uluslararası okullarda eğitimi için ayda yaklaşık 80.000 rupi ödediğini anlattı. Büyük bir servetten ziyade maaş geliriyle geçinen bir hanenin üzerindeki baskıyı şöyle açıkladı:
Zengin değilim, maaşımla geçinmeye çalışıyorum,
Ebeveyn, bu eğitimin masrafı haklı çıkarıp çıkarmadığını veya paranın başka bir yerde daha iyi değerlendirilip değerlendirilemeyeceğini sorguladı. Bu kaygı, uluslararası eğitimin cazibesinin ardındaki zor hesabı ortaya koyuyor: Ebeveynler, çocuklarının bugünkü sınıf deneyimini ailenin gelecekteki mali ihtiyaçlarıyla tartmak zorunda.
Okul masrafı, uzun bir eğitim yolculuğunun yalnızca bir parçası. Uluslararası müfredatı seçen bir aile daha sonra yurt dışında üniversite eğitimi masrafıyla karşılaşabilir. Hindistan'da kalan bir çocuğun ise rekabetçi üniversite giriş sınavlarına ek olarak hazırlanması gerekebilir.
Okul ücretleri çocuk yetiştirmenin maliyetine ekleniyor
100 Ways to See India adlı kitapta yer alan tahminlere göre bir çocuğu hamilelikten 21 yaşına kadar yetiştirmenin maliyeti yaklaşık 74,3 lakh rupi. Enflasyon hesaba katıldığında bu tutar, ekonomik koşullara bağlı olarak 1,16 crore ya da 1,83 crore rupiye çıkıyor. Bir lakh 100.000 rupiye, bir crore ise 10 milyon rupiye karşılık geliyor.
Eğitim, tahmin edilen toplam maliyetin yaklaşık yüzde 59'unu oluşturuyor; barınma, sağlık hizmetleri ve diğer temel ihtiyaçlardan daha büyük bir paya sahip. Bu oran, okul değişikliğinin ailenin aylık bütçesinden çok daha fazlasını neden etkileyebildiğini açıklamaya yardımcı oluyor: Eğitim, çocuk yetiştirmenin tahmini maliyetindeki en büyük kalem olmayı sürdürüyor.
HSBC'nin 2024 Yaşam Kalitesi Raporu, varlıklı Hintli ebeveynlerin yaklaşık yüzde 90'ının çocuklarının yurt dışı eğitimini finanse etmeyi planladığını ortaya koydu. Bu eğitimi finanse etmek, emeklilik birikimlerinin yüzde 64'üne kadarını tüketebilir. Bazı aileler aradaki farkı burslar veya kredilerle kapatmayı umarken, bazıları varlıklarını satmayı değerlendiriyor.
Ailelerin bu uzun vadeli taahhütleri yönetmesine yardımcı olmak üzere eğitim planlamacıları ve mali danışmanlar ortaya çıktı. Finans uzmanları planlamaya erken başlamayı, yatırım fonlarında Sistematik Yatırım Planları (SIP) kullanmayı, hisse senedi ve borçlanma araçlarını dengeleyen portföyler oluşturmayı ve çocuğun doğumundan itibaren düzenli birikim yapmayı öneriyor. SIP, kişinin tüm parayı bir kerede yatırmak yerine düzenli aralıklarla yatırım yapmasını sağlıyor.
Bu tür bir planlamayla 18 ila 20 yılda 75 lakh ile 1 crore rupi arasında bir fon oluşturmak mümkün olabilir. Hindistan'da yıllık yüzde 10 ila 12 olarak tahmin edilen eğitim enflasyonu, dikkatli birikim yapan aileler üzerindeki baskıyı da artırıyor. Bu hızla maliyetler her altı ila yedi yılda bir ikiye katlanabilir; böylece ebeveynlerin eğitimin ilerleyen aşamaları ve üniversite için ayırması gereken tutar yükselir.
Akademik ciddiyet üzerine görüş ayrılığı
Uluslararası eğitimi destekleyenler, öğrenmeyi sınav korkusunun değil merakın yönlendirdiği sınıfları anlatıyor. Öğrenci merkezli öğretime, dersler arasında bağlantı kurma fırsatlarına ve çocukları okul dışında da anlam taşıyan sorular üzerine birlikte çalışmaya teşvik eden projelere değer veriyorlar.
2010'dan bu yana binlerce öğrenciyle çalışan Dr. Ashani Dasgupta ise bundan çok farklı bir değerlendirme sunuyor. Dasgupta, uluslararası okullardan gelen çocukların motivasyon, odaklanma ve yoğun, sürekli akademik çalışma anlamındaki ciddiyet bakımından eyalet ve merkezi kurullardaki öğrencilerden çoğu zaman daha düşük performans gösterdiğini savunuyor.
Uluslararası okullar tuhaf bir 'değerli bir şey yapıyorum' etkisi yaratıyor,
Dasgupta, proje olarak sunulan etkinliklerin öğrencilere kayda değer bilgi kazandırıp kazandırmadığını da sorguladı.
Öğrenciler yüzeysel etkinliklere boğuluyor (muhtemelen varlıklı ebeveynlerin ilgisini çekmek için). Öğrencilere, gerçekte neredeyse hiçbir şey öğrenmedikleri hâlde, 'uluslararası' düzeyde 'projeler' yaptıkları inandırılıyor.
Eleştirmenler, bu tür etkinliklerin öğrencileri yoğun çalışmanın değerini küçümsemeye yöneltebileceğini savunuyor. Ayrıca öğrencilerinin büyük bölümü varlıklı ailelerden gelen okulların sosyal ortamına da dikkat çekiyorlar. Onlara göre çocuklar, akademik çabayla ekonomik eşitsizliği aşmaya çalışan, motivasyonu yüksek akranlarıyla birlikte öğrenme fırsatını daha az bulabilir.
Görüş ayrılığı, çocukların derslerinden keyif alıp almadığının ötesine uzanıyor. Destekleyenler araştırmaya, iletişime ve daha kapsamlı bir okul deneyimine değer verirken eleştirmenler öğrenmenin derinliğini ve öğrencilerin geliştirdiği çalışma alışkanlıklarını sorguluyor. Okul değiştirmeyi düşünen ebeveynler, mevcut okulun çocukları üzerindeki etkisinin yanı sıra bu farklı görüşleri ve ücretleri de tartıyor.
Üniversite tercihleri kararı neden karmaşıklaştırıyor?
Uluslararası okullardaki öğrencilerin çoğu yükseköğrenimini Hindistan'da sürdürüyor. Bu durum, çocuklarını sınırların ötesindeki fırsatlara hazırlamak üzere tasarlanmış eğitime ilgi duyan aileler için pratik bir zorluk yaratıyor.
Hindistan'ın en saygın yükseköğretim kurumları arasında yer alan Hindistan Teknoloji Enstitüleri (IIT), Hint eğitim kurulu sistemine yakından bağlı giriş sınavlarına hazırlık gerektiriyor. Ortak Giriş Sınavı (JEE) yoğun çalışma ve pratik istiyor. Bu da bazı ailelerin sürekli sınav baskısından kurtulmak için özellikle seçtiği okul deneyimiyle gerilim yaratıyor.
İnsan kaynakları danışmanı Ritu Verma, kızını üç yıl önce uluslararası bir okula aldı. Kızı şimdi 13 yaşında. Verma, kendisinin yaşadığı baskıdan kaçınmak ve çocuğunun "çılgınlar gibi ders çalışmasını" önlemek istiyordu. Okul değiştirme nedenlerini şöyle anlattı:
Çocuğun daha kapsamlı gelişmesini istiyordum. İkinci olarak, uluslararası müfredat izlerse istediği yere gidebilme seçeneği olsun istedim,
Kızı artık konuları araştırmaktan ve ilgi alanlarını genişletmekten keyif alıyor. Buna rağmen Verma, Hindistan'daki üniversite seçeneklerini de açık tutmak istiyor.
Hindistan'da da seçenekleri olmasını istiyorum,
Çevrim içi tartışmalara katılan ebeveynler, öğrencilerin 10. ya da 12. sınıfı uluslararası müfredatla tamamladıktan sonra Hindistan'ın rekabetçi sınav sistemine dönmekte zorlandığını anlatıyor. Farklı bir değerlendirme deneyimine alışkın öğrenciler, Hindistan'daki üniversitelerin zorlu sınavlarıyla veya daha sonra işletme okullarına giriş için yapılan Ortak Kabul Sınavı'yla (CAT) karşı karşıya kalabiliyor. Yurt dışında eğitim masraflarını karşılayamayan ailelerin seçenekleri daralabilir; bu nedenle üniversite planları okul tercihi yapılırken önemli bir unsur hâline geliyor.
Verma'nın kızı Saranya, kendi okul deneyimiyle yerel okullardaki arkadaşlarının deneyimi arasındaki farkı şöyle anlattı:
Yerel okullardaki arkadaşlarımın durmadan ders çalıştığını ve notlar için kaygılandığını görüyorum,
Saranya kendi sınav deneyimiyle ilgili rahatlığını da dile getirdi.
Üç saatlik bir sınava girmek zorunda olmadığım için mutluyum.
Devlet okulları da yaygınlaşmaya katılıyor
Bazı eyalet yönetimleri, küresel eğitim standartlarına ve eğitimle bağlantılı ekonomik fırsatlara daha fazla uyum sağlamayı hedeflerken uluslararası müfredatları teşvik ediyor. Bu girişimler, yaklaşık 1,4 milyar kişinin yaşadığı ve nüfusun yaklaşık yarısının 25 yaşın altında olduğu bir ülkede hayata geçiriliyor.
Andhra Pradesh, IB müfredatını eyaletteki her devlet okulunda her yıl bir sınıf düzeyinde daha uygulamaya koymayı ve 2035'e kadar 10. sınıfa ulaşmayı planlıyor. Delhi'de Delhi Okul Eğitimi Kurulu, 30 devlet okulunda programları uygulamaya koymak üzere 2021'de IB ile ortaklık kurdu. Bu girişimler, hikâyeyi pahalı özel okullarda yer satın alan ailelerin ötesine taşıyor.
IB'nin Hindistan kıdemli geliştirme yöneticisi Mahesh Balakrishnan, kuruluşun 15 yıldaki büyümesini şöyle anlattı:
IB'nin Hindistan'daki varlığı 15 yılda üç kattan fazla büyüdü. Bu, Hindistan'ın eğitime artan yatırımlarını ve öğrencileri birbirine bağlı bir dünyaya hazırlayan eğitim yaklaşımlarını benimsemesini yansıtıyor,
Yaygınlaşma birkaç yıla yayıldı; devlet okullarıyla ortaklıklar ve özel okulların büyümesi aynı hareketin farklı parçalarını oluşturdu.
- 2010: Dasgupta'nın öğrencilerle çalışmaları bu yıl başladı ve uluslararası eğitime yönelik eleştirilerinin temelini oluşturdu.
- 2019: ISC Research, Hindistan'da 884 uluslararası okul olduğunu bildirdi.
- 2021: Delhi Okul Eğitimi Kurulu, 30 devlet okulunda programlar uygulamak üzere IB ile ortaklık kurdu.
- 2024: HSBC'nin Yaşam Kalitesi Raporu, varlıklı Hintli ebeveynlerin yaklaşık yüzde 90'ının yurt dışı eğitimini finanse etmeyi planladığını kaydetti.
- Ocak 2025: Hindistan'daki uluslararası okul sayısı 972'ye ulaştı.
- 2035: Andhra Pradesh'in IB'yi 10. sınıfa kadar yaygınlaştırma planında hedef yılı.
Delhi'nin ortaklığı ve Andhra Pradesh'in planı, yönetimlerin genellikle varlıklı ailelerle özdeşleştirilen eğitim yaklaşımlarına erişimi genişletmeye çalıştığını gösteriyor. Andhra Pradesh'in bu uygulamayı 10. sınıfa kadar yaygınlaştırması, belirlenmiş bir hedef yılı olan bir plan niteliğinde.
Bir İngiliz okulu en büyük kentlerin ötesine bakıyor
450 yıllık geçmişe sahip bir İngiliz gramer okulu olan Queen Elizabeth's School, Delhi yakınlarındaki otomotiv üretim merkezi Manesar'da 6,9 hektarlık bir kampüs açmaya hazırlanıyor. Planlanan kampüs, uluslararası eğitimin en bilinen büyükşehir okulu pazarlarının dışındaki yerlere de yayıldığını gösteriyor. Açılış tarihi açıklanmadı.
Hazırlık okulunun kurucu müdürü Sonal Chatrath, Hintli ebeveynlerle yaptığı görüşmelerin ailelerin eğitimden ne beklediğine ilişkin düşüncelerini değiştirdiğini söyledi.
Hindistan'daki ebeveynlerin sınavlara çok odaklandığını, her şeyin matematik, İngilizce ve fen bilimlerinden ibaret olduğunu düşünürdüm. Görüştüğüm ebeveynlerin daha geniş bir bakış açısı var,
Chatrath, ailelerin ister Hindistan'da kalmak ister yurt dışına taşınmak olsun, okul ile sonrasında gelecekler arasında süreklilik aradığını söyledi.
Bence ebeveynler, Hindistan'da ya da yurt dışında devam etsin, tutarlı bir eğitim istiyor. Ama çoğunun muhtemelen yurt dışına gideceğini düşünüyorum.
Manesar, Panipat ve talebin arttığı daha küçük şehirler, bu eğilimin coğrafi olarak daha geniş alana yayıldığını gösteriyor. Varlıklı ebeveynler farklı bir sınıf deneyimi ararken okullar ve yönetimler yeni kampüsler ve müfredat ortaklıklarıyla karşılık veriyor.
Ailelerin önünde yine de zor bir denge var. Uluslararası eğitim, ebeveynlerin aradığı araştırma becerilerini ve daha kapsamlı gelişimi sunabilir; ancak ücretleri emeklilik birikimleri ve gelecekteki üniversite masraflarıyla yarışıyor. Hindistan'da kalan çocuklar için karar, farklı bir hazırlık biçimi gerektirebilecek üniversite giriş sınavlarını da hesaba katmalı.
Öne Çıkanlar
- Hindistan'da Ocak 2025'te 972 uluslararası okul vardı; 2019'daki 884 okuldan bu yana yaşanan artışla ülke, küresel sıralamada Çin'in ardından ikinci sıraya yerleşti.
- Talep Delhi, Mumbai ve Bangalore'un ötesine, Madurai, Trichy ve Udhampur gibi şehirlere uzanıyor.
- Uluslararası okul ücretleri yıllık yaklaşık 700.000 rupiden başlıyor ve Hint eğitim kurullarındaki okulların ücretlerinin çoğu zaman iki katına çıkıyor.
- Ebeveynler araştırmaya, iletişime ve daha kapsamlı gelişime değer verirken eleştirmenler öğrenmenin derinliğini, motivasyonu ve akademik ciddiyeti sorguluyor.
- 100 Ways to See India kitabında aktarılan rakamlara göre eğitim, çocuk yetiştirmenin tahmini masraflarının yaklaşık yüzde 59'unu oluşturuyor.
- HSBC'nin 2024 raporuna göre varlıklı Hintli ebeveynlerin yaklaşık yüzde 90'ı yurt dışı eğitimini finanse etmeyi planlıyor. Bunun için emeklilik birikimlerinin yüzde 64'üne kadarı kullanılabilir.
- Uluslararası okullardaki öğrencilerin çoğu yükseköğrenimini Hindistan'da sürdürüyor; rekabetçi giriş sınavları ek hazırlık gerektirebiliyor.
- Delhi, 2021'de 30 devlet okulu için IB ile ortaklık kurdu; Andhra Pradesh ise 2035'e kadar uygulamayı 10. sınıfa yaymayı planlıyor.
- Queen Elizabeth's School, Delhi yakınlarındaki Manesar'da 6,9 hektarlık bir kampüs hazırlıyor.






