Güney Kore, Boş Kırsal Toplulukları Canlandırmak İçin Japonya'nın Köy Otelleri Modeline Yöneliyor

12 dakikalık okuma
Güney Kore, Boş Kırsal Toplulukları Canlandırmak İçin Japonya'nın Köy Otelleri Modeline Yöneliyor

Boş Evler, Kırsal Yenilenmenin Başlangıç Noktası Oluyor

Güney Kore, terk edilmiş evleri konaklama yerlerine, çalışma alanlarına ve topluluk işletmelerine dönüştürmek için Japonya'nın köy oteli modelini örnek alıyor. Modelin Kore'ye uyarlanmış hâlinin 2028'e kadar hayata geçirilmesi planlanıyor. Bu yaklaşımda köyün tamamı bir otel gibi işliyor: resepsiyon, yatak odaları, restoranlar ve hamamlar farklı binalarda yer alıyor; böylece ziyaretçiler tek bir tatil köyünün içine kapatılmak yerine topluluğun içine çekiliyor.

İçindekiler
  1. Boş Evler, Kırsal Yenilenmenin Başlangıç Noktası Oluyor
  2. Kırsal Bölgeler Neden Boşalıyor?
  3. Japonya'nın Köy Oteli Modeli Ne Sunuyor?
  4. Mungyeong, Kore'ye Uyarlanmış Modeli Deniyor
  5. Misafirler ve Sakinler Köyü Nasıl Kullanacak?
  6. Yıkım Desteği, Mülk Bankası ve Jeju'nun Girişim Köyü
  7. Gençler Seul Dışında Farklı Bir Yaşam Arıyor
  8. Araştırmalar Kırsala Yerleşen Yeni Girişimciler Hakkında Ne Söylüyor?
  9. Kırsal Kore'yi Hâlihazırda Ayakta Tutan Göçmen İşçiler
  10. Yenilenen Binalar İnsanları Bölgede Tutmaya Yetmeyebilir
  11. Öne Çıkanlar

Kuzey Gyeongsang eyaletinin Mungyeong kentinde düzenlenen Kırsal Boş Evlerin Yenilenmesi Forumu'nda Koreli politika yapıcılar ve iş dünyası liderleri, bu modelin nüfusunu ve geçim kaynaklarını yitiren topluluklara nasıl yardımcı olabileceğini değerlendirdi. Japon bölgesel kalkınma danışmanlık şirketi Satoyume Corp.'un üst yöneticisi Shunpei Shimada, yüzlerce sakini olmasına rağmen yılda 180 bin ziyaretçi ağırlayan ücra Kosuge köyündeki deneyimlerini aktardı.

Konaklama teknolojileri şirketi H2O Hospitality'nin iştiraki Koreli Replace, yerel bir model geliştirmek üzere Satoyume ile mutabakat zaptı imzaladı. Ortaklık, Satoyume'nin köy otellerini işletme deneyimini Replace'in alanları planlama ve uyarlama uzmanlığıyla bir araya getiriyor.

Proje, hükümetin kırsal mülkleri yeniden kullanmaya yönelik daha kapsamlı çabalarının bir parçası. Tarım, Gıda ve Köyişleri Bakanlığı, ev başına yıkım desteğinin üst sınırını 16 milyon wona (11.540 dolar) çıkardı, Boş Evler Bankası'nı genişletti ve Jeju'daki Hankyeong bölgesinde bir Girişim Köyü belirledi. Burada terk edilmiş 15 evin ortak çalışma alanlarına ve uzun süreli konaklamalara uygun konutlara dönüştürülmesi planlanıyor.

23 Nisan 2026 itibarıyla temel sorun, binaları onarmanın ötesine uzanıyor. Kırsal toplulukların kalıcı olacak insanlara, onları geçindirebilecek işletmelere ve çiftlikleri hâlihazırda ayakta tutan çalışanlar için insanca yaşam koşullarına ihtiyacı var.

Reklam

Kırsal Bölgeler Neden Boşalıyor?

Güney Kore'nin dağlık bölgelerinde ve kıyı ovalarında, genç sakinlerin kent merkezlerine taşınmasıyla evlerin boş kaldığı ve işletmelerin kapandığı tarım toplulukları bulunuyor. Bu süreç, nüfusu küçülen ve varlıklarını sürdürmeleri tehlikeye giren toplulukları tanımlayan “bölgesel yok oluş” kavramıyla anılıyor.

Düşük doğum oranları ve yaşlanan nüfus, Kuzeydoğu Asya genelinde sorunu ağırlaştırdı. Büyük kentler insanları ve kaynakları kendine çekerken küçük yerleşimler, yerel işletmeleri ve hizmetleri sürdürmek için gereken sakinleri kaybediyor. Kırsal ekonominin durgunlaşması da yeni kuşağı bölgede kalmaya ikna etmeyi zorlaştırıyor.

Seul'de 19-39 yaş grubundaki nüfus 2016'da 3,18 milyondan 2023'te 2,86 milyona gerileyerek 320 bin, yani yaklaşık yüzde 10 azaldı. Bu yaş grubu küçülürken başkent kaynakları kendine çekmeyi sürdürdü, kırsal topluluklar ise içten içe boşaldı.

Kore'de “boş ev”, Japonya'da ise “akiya” olarak adlandırılan atıl mülkler bu değişimi somutlaştırıyor. Bunların birçoğu kavisli kiremit çatılı ve ahşap kirişli, onlarca yıllık yapılar. Bakımsız binalar güvenlik tehlikesine dönüşebilir; ancak geleneksel mimarileri, topluluklara onarabilecekleri ve yeniden kullanabilecekleri özgün bir değer de sunuyor.

Hükümetin girişimi bu binaların kullanım amacını değiştiriyor. Bazıları güvensiz olduğu veya onarılamayacak durumda bulunduğu için yıkılmalı. Diğerleri ise konaklama işletmelerine, yaratıcı girişimlere ve yeni konutlara temel olabilir; böylece bir zamanlar ayrılan insanları geri çekebilir.

Japonya'nın Köy Oteli Modeli Ne Sunuyor?

Shimada'nın Kosuge'deki çalışmaları, gerileyen toplulukları canlandırma çabaları için bölgesel bir örnek hâline geldi. Köy bir zamanlar yok olmanın eşiğindeydi. Bugün yılda 180 bin ziyaretçi ağırlaması, yalnızca yüzlerce sakini bulunan bir yerleşimin çekebileceği turizm faaliyetinin boyutunu gösteriyor.

Satoyume, Japonya'nın 50'den fazla bölgesinde benzer köy otelleri işletiyor. Şirketin deneyimi, topluluk katılımı ve mevcut mimarinin özenle yeniden kullanılması yoluyla modeli hayata geçirmek isteyen Koreli işletmeler için onu bir ortak hâline getirdi.

Köy otelinde alışıldık otel işlevleri yerleşime dağılır. Terk edilmiş bir ev resepsiyona dönüştürülür. Bir diğeri yenilenerek lüks bir konuk süiti olarak kullanılır. Müşteri bulamadığı için kapanma tehlikesi yaşayan bir hamam, otelin spa merkezi hâline gelir. Yaşlılar da dâhil olmak üzere bölge sakinleri restoranlarda çalışabilir ya da yöreye ilişkin bilgilerini paylaşabilir.

Binalar, köye hâkim büyük bir tatil tesisiyle değiştirilmek yerine köyün parçası olarak kalır. Ziyaretçiler konaklama yerleri, yemekler ve hizmetler arasında dolaşarak sakinlerin de kullandığı sokaklarda ve işletmelerde vakit geçirir. Model, yerin fiziksel dokusunu korurken turizm gelirinin topluluk içinde dolaşmasını amaçlıyor.

Reklam

Mungyeong, Kore'ye Uyarlanmış Modeli Deniyor

Mungyeong'daki forum katılımcıları, bir zamanlar bira fabrikası olarak kullanılan ve bakımsız hâle geldikten sonra çeşitli işlevler üstlenen bir kültür mekânına dönüştürülen Sanyang Jeonghaengso'yu gezdi. Bölgesel tarım ürünlerini modern bir kafe ortamıyla bir araya getiren mekân, 2025'te 60 bin turist çekti.

Sanyang Jeonghaengso, özel sektörün yaratıcılığı ile kamu desteğinin nasıl birlikte çalışabileceğini gösteriyor. Kullanılmayan bir sanayi binası, bölgenin ürünleriyle bağlantılı bir ziyaret noktasına dönüştü. Böylece ziyaretçilerin gelmesi için bir neden yaratılırken mevcut yapı yeniden kullanıma kazandırıldı.

Replace, Mungyeong'da yaklaşık 200 yıllık geleneksel evleri ve terk edilmiş sanayi tanklarını da yeniledi. Bu projeler, konut mimarisinden sanayi yapılarına kadar çok farklı türlerdeki atıl mülkleri uyarlama deneyimi sağlıyor.

Satoyume ile yapılan anlaşma, bu deneyimi 2028'e kadar belirgin biçimde Kore'ye özgü bir köy oteline dönüştürmeyi amaçlıyor. Satoyume, dağınık yapılardan oluşan otel modelini işletme bilgisini sunarken Replace mekânsal planlama becerilerini sağlıyor. Önerilen Kore-Japonya Köy Oteli Ağı ise forum ve değişim programlarının yanı sıra deneyim paylaşımına yeni bir kanal sunacak.

Girişimde anlatılan gelişmeler birkaç yıla yayılıyor:

  • 2016-2023: Seul'de 19-39 yaş grubundaki nüfus 3,18 milyondan 2,86 milyona geriledi.
  • 2024: Güney Kore'de intihar oranı 100 bin kişide 28,3'e ulaşarak 13 yılın en yüksek düzeyini gördü.
  • 2025: Sanyang Jeonghaengso 60 bin turist çekti.
  • 23 Nisan 2026: Kırsal mülkleri yenileme çabaları arasında Replace-Satoyume ortaklığı ve Jeju'da 15 evin dönüştürülmesi planı yer alıyor.
  • 2028: Replace ve Satoyume, köy oteli modelinin Kore'ye uyarlanmış bir örneğini hayata geçirmeyi hedefliyor.

Misafirler ve Sakinler Köyü Nasıl Kullanacak?

Kore modelindeki bir konuk, yenilenmiş bir çiftlik evinde giriş işlemlerini yaptıktan sonra birkaç sokak yürüyerek geleneksel bir hanokun içindeki özel süite ulaşabilir. Kahvaltı, bölge sakinlerinin işlettiği bir kafede servis edilebilir. Akşam yemeğinde, konaklama işletmesine de katkı sunan yaşlı köylülerin baktığı bahçelerde yetişen ürünler kullanılabilir.

Her mülk, normalde tek bir otel binasının üstlendiği işin bir bölümünü yerine getirir. Farklı adreslerde olsalar da resepsiyon, konaklama, yemek ve diğer hizmetler ortak bir işletme aracılığıyla birbirine bağlanır. Konaklamanın gerçekleştiği yer köyün kendisi olur.

Ekonomik gerekçenin merkezinde yerel katılım bulunuyor. Restoranlar, kafeler, üreticiler ve çalışanlar, gelirin tek bir şirket mülkünde toplanması yerine ziyaretçi harcamalarından pay alabilir. Yaşlı sakinler de gıda üretimi, hizmet işleri ve yerel yaşama ilişkin bilgileriyle katkıda bulunabilir.

Mevcut yapıların yenilenmesi, bir yeri tanınır kılan mimariyi de koruyor. Ziyaretçiler, kırsal yaşamın sonradan inşa edilmiş bir taklidi yerine gerçek toplulukla, binalarıyla ve günlük rutinleriyle karşılaşıyor. Bu özellikler, turizm işletmesini köyün mevcut varlıklarına bağlıyor.

Reklam

Yıkım Desteği, Mülk Bankası ve Jeju'nun Girişim Köyü

Tarım, Gıda ve Köyişleri Bakanlığı, kırsal mülklerin yeniden kullanımını hızlandırmak için hem yıkım hem de yenileme önlemlerinden yararlanıyor. Ev başına yıkım desteğinin üst sınırı iki kattan fazla artırılarak 16 milyon wona (11.540 dolar) çıkarıldı; bu artış bazı binaların kurtarılamayacağını kabul ediyor.

Bu mülklerin temizlenmesi güvenlik tehlikelerini ortadan kaldırabilir veya yeni kullanımlar için alan açabilir. Mimari ya da tarihî değeri bulunan binalar ise sahipleriyle potansiyel kullanıcıları buluşturma çabaları ve restorasyon yoluyla farklı bir süreçten geçiyor.

Genişletilen Boş Evler Bankası, kullanılmayan mülkleri iş veya girişimcilik amacıyla taşınmak isteyen kent sakinleriyle buluşturan çevrimiçi bir platform. Binalarına artık bakamayan yaşlı sahiplerle, yaşayacak ve işlerini yürütecek uygun fiyatlı yerler arayan genç kent profesyonellerini bir araya getiriyor.

Jeju'da planlanan Girişim Köyü, işlerini yanlarında götürebilecek kişilere odaklanıyor. Hankyeong bölgesinde terk edilmiş 15 ev, dijital göçebeler ve uzaktan çalışanlara yönelik ortak çalışma alanlarına ve uzun süreli konaklama yerlerine dönüştürülecek. Bu yaklaşım için güvenilir internet erişimi ve uygun yaşam alanları şart.

Bakanlığın Kırsal Politika Bürosu Direktörü Jeon Han-young, boş evlerin köyleri çirkinleştiren yapılar değil, bölgesel kaynaklar olarak görülmesi gerektiğini vurguladı. Bu yaklaşım, kırsal gerilemeyi yalnızca yönetmekten uzaklaşıp atıl mülkleri yeni faaliyetler yaratmak için kullanma yönündeki değişimi yansıtıyor.

Güney Kore, restorasyonu kolaylaştırmak ve kentlerden daha fazla göç almak için özel yasalar da hazırlıyor. Girişimlerin köy oteli ortaklığı için 2028 hedefi var; ancak Jeju'daki Girişim Köyü'nün ne zaman açılacağı açıklanmadı.

Gençler Seul Dışında Farklı Bir Yaşam Arıyor

Satış temsilcisi olarak çalışan ve 30'lu yaşlarının başında olan Kim Ji-ung, kırsal yenilenme hikâyesinin başka bir yönünü temsil ediyor: Seul'deki yalnızlık ve baskıdan uzaklaşmak isteyenleri. Bekâr ve yalnız yaşayan Kim, zamanını çalışarak ya da dairesinde televizyon izleyip video oyunları oynayarak geçiriyordu.

Yakın bir arkadaşı iş yerinde yere yığılıp hayatını kaybetti. Bu kayıp, Kim'in kendi yaşamının da aynı sonuca doğru gidip gitmediğini sorgulamasına yol açtı. Mokpo'daki Don't Worry Village için internette gördüğü bir ilan olası bir alternatif sundu.

Güneybatıdaki, 210 bin nüfuslu ve çok sayıda terk edilmiş binanın bulunduğu Mokpo, gençlerin sosyal bağlar kurmasına yardımcı olmayı amaçlayan bir topluluk için uygun bir ortam oldu. Kurucusu Hong Dong-woo da üniversite ve kurumsal iş yaşamından oluşan beklenen yolu reddettikten sonra Seul'den ayrılmıştı.

Genç Güney Koreliler, başkentteki yaşamın baskısını anlatmak için “Hell Joseon” ifadesini kullanıyor. Adını bir zamanlar yarımadada hüküm süren eski krallıktan alan bu terim; karşılanması güç konut masraflarına, uzun çalışma saatlerine ve kurumsal yaşamda sınırlı ödüllere duyulan tepkiyi yansıtıyor.

Kim ve Hong gibi kişiler için taşınmak, dolayısıyla, daha ucuz mülk bulmaktan fazlasını ifade ediyor. Bir işletme kurma olanağının yanı sıra daha güçlü ilişkiler ve gündelik yaşam üzerinde daha fazla söz sahibi olma ihtimali sunuyor.

Reklam

Araştırmalar Kırsala Yerleşen Yeni Girişimciler Hakkında Ne Söylüyor?

Akademik araştırmalarda bu yeni gelenlerden bazıları “Genç Göçmen Turizm Girişimcileri” (YMTE) olarak tanımlanıyor. Bunlar kırsal bölgelere taşınıp turizmle bağlantılı işletmeler kuran gençler.

Bu tür 20 girişimciyle yapılan görüşmelere dayanan araştırmalar, taşınma kararlarını kentlerden uzaklaşma anlamındaki kent karşıtı göç ve hükümet destek politikalarıyla ilişkilendiriyor. Araştırmalarda ayrıca, kırsal bölgelerin tarımsal üretimin ötesindeki faaliyetler için de bir yer olarak görülmesini ifade eden “kırsal post-prodüktivizm” kavramı kullanılıyor.

Önceki kuşaklar kırsal bölgeleri çoğunlukla tarım yapılan yerler olarak görüyordu. Bu genç göçmenler ise yaratıcı girişimler, topluluk oluşturma ve yaşam tarzlarını yeniden biçimlendirme olanaklarını da görüyor. Görüşmeler, ekonomik ihtiyaçların yanı sıra anlamlı sosyal ilişkilerin ve zaman üzerinde söz sahibi olmanın da önem taşıdığını ortaya koydu.

Köy otelleri konaklamayı, yemeği, yerel kültürü ve mülklerin yenilenmesini birbirine bağladığı için bu bakış açısına uyuyor. Dijital göçebeler de internet bağlantısı ve yaşam koşulları ihtiyaçlarını karşıladığında yenilenmiş evlerden çalışabilecek potansiyel bir yeni gelen grubu oluşturuyor.

Hükümetin verileri, ilgiyi kalıcı ikamete dönüştürmenin ne kadar zor olduğunu gösteriyor. Ülke genelinde gençlere odaklanan topluluklarda düzenlenen atölyelere yaklaşık 10 bin kişi katıldı; ancak yalnızca 900 kadarı kalıcı oldu. Bu, katılımcıların yaklaşık yüzde 9'una karşılık geliyor.

Don't Worry Village 21'den fazla atölye düzenledi ve 2 bini aşkın ziyaretçi çekti; ancak yalnızca 20 kişi kalıcı olarak kalmayı seçti. Bu deneyim, anlamlı bir ziyaret sunmakla insanların yaşamlarını sürdürebilecekleri bir yer yaratmak arasındaki farkı gösteriyor.

Kırsal Kore'yi Hâlihazırda Ayakta Tutan Göçmen İşçiler

Güney Kore'deki çiftlikler, çoğunlukla E9 ve E10 vizeleriyle ülkeye gelen 16 ülkeden yaklaşık 56 bin göçmen işçiye büyük ölçüde bağımlı. Bu işçiler, genç Korelilerin tarım işlerinden uzaklaşmasıyla ortaya çıkan iş gücü açığını kapatıyor.

Bu işçilerin deneyimi, hükümet desteğiyle gelen girişimcilerin ve dijital göçebelerin deneyiminden keskin biçimde ayrılıyor. Yeni işletme kuranlar kırsal bölgelerin canlanmasına öncülük eden kişiler olarak öne çıkarılırken birçok göçmen işçi, çalışmaları tarım ekonomisini ayakta tutsa da hak savunucularının istismar olarak nitelediği koşullarla karşılaşıyor.

Yalnızca Botum adıyla tanımlanan Kamboçyalı bir işçi, çilek çiftliğinde günde 16 saat çalışarak ayda 1,4 milyon won kazanıyordu. Kışın Botum, tavanı kırık plastik bir serada uyuyordu. Bu anlatı, uzun çalışma saatleri ve düşük ücretin yetersiz barınma koşullarıyla nasıl iç içe geçtiğini gösteriyor.

Hak savunucuları, istismarın çiftliklerde ve balıkçı köylerinde fabrikalara veya inşaat sahalarına kıyasla daha yaygın göründüğünü söylüyor. Kadınlar ek tehlikelerle karşı karşıya. 2016 tarihli bir araştırmada göçmen kadınların yüzde 48'inin cinsel tacize uğradığı veya buna tanık olduğu belirlendi.

2025'te bir işverenin Taylandlı göçmen bir işçiyi öldürmesi, bu kırılgan iş gücünün karşı karşıya olduğu aşırı riskleri gözler önüne serdi. Aktivistler, kırsal politikanın yeni sakinler ve yatırımlar çekmenin yanı sıra tarımı hâlihazırda ayakta tutan insanların çalışma koşullarını da ele alması gerektiğini savunuyor.

Köy otelleri sermaye, istihdam ve yaratıcı faaliyet vadediyor. Bölgedeki mevcut işçilerin de güvenli barınma ve insanca muameleye ihtiyacı var. Aldıkları destek ve gördükleri takdir büyük ölçüde farklı olsa da iki grup da aynı kırsal ekonominin parçası.

Reklam

Yenilenen Binalar İnsanları Bölgede Tutmaya Yetmeyebilir

İşler ve temel altyapı Seul'de ve diğer büyük kentlerde yoğunlaşmayı sürdürüyor. Uzaktan çalışan biri güvenilir internet bağlantısıyla yenilenmiş bir hanoktan geçimini sağlayabilir; ancak geleneksel iş arayanlar yakın çevrede kendilerine uygun çok az fırsat bulabilir.

Sağlık hizmetleri, eğitim ve ulaşım da kırsal bölgelerde başkente kıyasla daha az gelişmiş durumda. Taşınmayı düşünen ailelerin, konut maliyetleri, topluluk bağları ve daha sakin bir yaşamın çekiciliğinin yanı sıra bu pratik ihtiyaçları da değerlendirmesi gerekiyor.

Atölye verileri, kalıcılığı başarının temel ölçütü hâline getiriyor. Yaklaşık 10 bin katılımcıdan 900'ünün kalması, ziyaretçi çekmekle sakinleri bölgede tutmak için farklı destek biçimleri gerektiği anlamına geliyor. Turizm faaliyet yaratıyor; ancak kalıcı yerleşim de güvenilir gelirlere ve erişilebilir hizmetlere bağlı.

Güney Kore'nin daha geniş toplumsal sorunları, insanların nerede yaşadığı meselesinin ötesine uzanıyor. İntihar oranı 2024'te 100 bin kişide 28,3'e ulaşarak önceki 13 yılın en yüksek düzeyini gördü; vakaların önemli bir kısmını gençler oluşturdu. Kırsal topluluklar yakınlık ve farklı bir yaşam temposu sunabilir; ancak gençleri etkileyen ekonomik baskılar ve yalnızlık daha kapsamlı yanıtlar gerektiriyor.

Seul yönetimi; duygusal destek hatları ve toplum merkezleri gibi önlemler için beş yılda 451,3 milyar won ayıracağını duyurduğu “Yalnızlıksız Seul” programını başlattı. Bu girişim, bazı gençleri Don't Worry Village gibi topluluklara yönelten yakınlık arayışını da ele alıyor.

Kore ve Japonya; forumlar, değişim programları ve önerilen köy oteli ağı aracılığıyla fikir alışverişinde bulunuyor. Deneyimleri zorlu bir göreve işaret ediyor: Mimariyi yenilemeye, kalıcı ikameti destekleyen bir ekonomi eşlik etmeli. Yeni ziyaretçiler boş bir köyün sessizliğini bozabilir; ancak insanların orayı yuva edinmesi için iş, hizmet ve güvenli yaşam koşulları gerekiyor.

Öne Çıkanlar

  • Güney Kore, konaklama, resepsiyon ve yemek hizmetlerini yenilenmiş kırsal binalara dağıtan Japonya'nın köy oteli modelini uyarlıyor.
  • Satoyume'nin Kosuge projesi yılda 180 bin ziyaretçi ağırlıyor; şirket Japonya'nın 50'den fazla bölgesinde benzer oteller işletiyor.
  • Replace ve Satoyume, 2028'e kadar modelin Kore'ye uyarlanmış bir örneğini hayata geçirmeyi hedefliyor.
  • Kırsal evlerin yıkımı için verilen desteğin üst sınırı iki kattan fazla artırılarak 16 milyon wona (11.540 dolar) çıkarıldı; Boş Evler Bankası da genişletildi.
  • Jeju'nun Hankyeong bölgesindeki 15 terk edilmiş ev, ortak çalışma alanlarına ve uzun süreli konaklamalara uygun konutlara dönüştürülecek.
  • Gençlere yönelik topluluk atölyelerine katılan 10 bin kişiden yaklaşık 900'ü kaldı; oran yaklaşık yüzde 9.
  • 16 ülkeden yaklaşık 56 bin göçmen işçi tarımın sürdürülmesine katkıda bulunuyor; hak savunucuları istismar ve kötü barınma koşullarına karşı adım atılmasını istiyor.
  • Kırsal yenilenmenin kalıcı olması, yeni sakinlerin yanı sıra mevcut işçiler için de işlere, hizmetlere, sosyal bağlara ve insanca koşullara bağlı.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir