Güney Kore’nin Yabancı Bakıcı Pilot Programı Düşük Ücret, Yüksek Maliyet ve Belirsiz Bir Gelecekle Karşı Karşıya

12 dakikalık okuma
Güney Kore’nin Yabancı Bakıcı Pilot Programı Düşük Ücret, Yüksek Maliyet ve Belirsiz Bir Gelecekle Karşı Karşıya

Çalışanların Eline 1,18 Milyon Won Geçerken Aileler Çok Daha Fazla Ödüyor

Seul’deki yabancı bakıcılar, Güney Kore’nin ev işçilerine yönelik pilot programının ilk altı ayında aylık ortalama 1,92 milyon won kazandıklarını, barınma ve sigorta kesintilerinin ardından ellerine 1,18 milyon won geçtiğini bildirdi. Bazı çalışanlar ayrıca evcil hayvanlarla ilgilenmelerinin, tüm aile için bulaşık yıkamalarının ve çocuklara İngilizce öğretmelerinin istendiğini söyledi. Bu görevlerin, işlerini nasıl anladıklarının ötesine geçtiğini belirttiler.

İçindekiler
  1. Çalışanların Eline 1,18 Milyon Won Geçerken Aileler Çok Daha Fazla Ödüyor
  2. Ücret Araştırmasında Neler Ortaya Çıktı?
  3. Seul Neden Yabancı Bakıcıları Programa Dahil Etti?
  4. Bakım Hizmeti mi, Genel Ev İşleri mi?
  5. Aileler Hizmeti Neden Pahalı Buldu?
  6. Sokağa Çıkma Kısıtlaması, Ücret Ödemeleri ve Çalışanların Özerkliği
  7. Sömürü İddiaları ve Gözden Geçirme Çağrıları
  8. Siyasi Değişim Programın Genişletilmesini Belirsizleştirdi
  9. Pilot Program Bugünkü Noktaya Nasıl Geldi?
  10. Anlaşmazlık Aileler ve Çalışanlar İçin Ne Anlama Geliyor?
  11. Özet

Bulgular, Jeju Ulusal Üniversitesi Profesörü Lee Mi-ae’nin yürüttüğü ve Kore Göç Politikası ve Yönetimi Derneği’nin dergisinde yayımlanan bir araştırmadan geliyor. Araştırmada, Seul Büyükşehir Belediyesi’nin Eylül 2024’te başlattığı programa katılan 21 Filipinli ev işçisi ve iki tercüman yer aldı.

Pilot program, çoğu Güneydoğu Asya’dan gelen 100 çalışanla başladı ve Seul’de 150’den fazla haneye hizmet verdi. İlk aşama aralık ayında sona erdi. Amaç, yerel ev işçisi açığını kapatmak ve çocuk bakımı ile ev işlerinin yükünü azaltarak Güney Koreli kadınların çalışma hayatında kalmasına yardımcı olmaktı.

22 Ocak 2026 itibarıyla deneyin her iki tarafında da çözüme kavuşmamış sorunlar vardı. Çalışanlar maddi sıkıntılar ve giderek artan görevlerden söz ederken aileler saat başına 16.800 won hizmet ücreti ödüyordu. Uygun fiyat, istihdam güvenceleri ve ulusal yönetimdeki değişikliklere ilişkin kaygılar nedeniyle kalıcı bir program planı çıkmaza girmişti.

Seul yetkilileri ailelerin bu hizmete ihtiyaç duyduğunu savunmayı sürdürdü. İşçi grupları programın durdurulup kapsamlı biçimde gözden geçirilmesini istedi. Güney Kore’de hâlihazırda çalışanlar ise 2026’nın başına kadar uzatılan çalışma izinlerinin ardından ne olacağına ilişkin belirsizlikle karşı karşıya kaldı.

Reklam

Ücret Araştırmasında Neler Ortaya Çıktı?

Profesör Lee’nin araştırması, çalışanların bildirdiği kazançları Güney Korelilerin 2024’teki aylık ortalama 3,74 milyon won ücretiyle karşılaştırdı. Yabancı çalışanların kesintiler öncesindeki ortalama 1,92 milyon won kazancı bu tutarın yarısından biraz fazlaydı. Ellerine geçen 1,18 milyon won ise bunun üçte birinden azdı.

Barınma giderleri ve sigorta ödemeleri, bildirilen aylık tutarı 740.000 won azalttı. Bu, kesintiler öncesindeki kazancın yaklaşık yüzde 39’una karşılık geliyor ve çalışanların günlük ihtiyaçları ile yurt dışındaki ailelerine gönderebilecekleri parayı önemli ölçüde azaltıyor.

Seul’ün yüksek yaşam maliyetleri, geriye kalan gelirle geçinmeyi zorlaştırdı. Araştırma, programın ücret düzenlemesinin yasal asgari ücreti karşılaması hedeflenmiş olsa da Asya’nın en pahalı şehirlerinden birinde çalışanların maddi sıkıntı yaşadığını ortaya koydu.

Ailelerin hizmet için ödediği tutarla bakıcıların geliri arasındaki fark, anlaşmazlığın nedenini açıklamaya yardımcı oluyor. Haneler, sigorta ve diğer zorunlu giderleri kapsayan, bir ajansın yönettiği hizmet için ödeme yaptı. Çalışanların kazançlarından da barınma ve sigorta kesintileri yapıldı. Böylece müşteriler için yüksek maliyet, bakımı sağlayan kişi için düşük kazançla aynı anda var oldu.

Profesör Lee, koşulların iyileşmesi için işin kendisinin daha kapsamlı biçimde yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savundu. Ev işlerinin ve çocuk bakımının ekonomik değerinin kabul edilmesi çağrısında bulunarak bu hizmetlerin niteliğini, arkasındaki işlerin niteliğine bağladı.

Çocuk bakımının değerini yeniden değerlendirmeli, ev işçiliğinin ekonomik değerini tanımalı ve yüksek kaliteli ev hizmetleriyle nitelikli işlerin sunulduğu bir kısır döngü yerine erdemli bir döngüyü teşvik etmeliyiz.

Seul Neden Yabancı Bakıcıları Programa Dahil Etti?

Güney Kore, programın demografik değerlendirmesinde 2023 için 0,78 olarak verilen dünyanın en düşük doğum oranı bağlamında pilot uygulamayı başlattı. Hükümet, ev işleri ve çocuk bakımının yükünü genç kadınların çocuk sahibi olma konusunda tereddüt etmesinin veya çalışma hayatında kalmakta zorlanmasının başlıca nedenlerinden biri olarak görüyordu.

Hedeflenen kullanıcılar arasında 20’li ve 40’lı yaşlarında, iki kişinin de çalıştığı evli çiftler, tek ebeveynli haneler ve birkaç çocuklu aileler vardı. Başbakanlık Ofisi’ne göre ev içi sorumlulukların hafifletilmesi, aile kurmayı desteklemeyi ve annelerin kariyerlerini sürdürmesine yardımcı olmayı amaçlıyordu.

Reklam

Seul Belediye Başkanı Oh Se-hoon, Güney Kore’nin nüfusunun yok olacağına dair alarm ışığının yandığını söyleyerek girişime öncülük etti. Yabancı ev işçilerinin kent yaşamının tanıdık bir parçası olduğu Singapur ve Hong Kong’u örnek gösterdi. Bu tür uygulamaların doğurganlıktaki düşüşü tersine çevirmese de yavaşlattığını savundu.

Kore’deki pilot uygulamada Filipinler’den eğitimli bakıcılar getirildi; sertifikalı ajanslar, yakından izleme ve sınırlı bir ilk uygulama aşaması benimsendi. Bu düzenlemeler, başka yerlerde yaşanan sorunları önlemeyi ve yabancı çalışanların ev içi destek talebini karşılayıp karşılayamayacağını sınamayı amaçlıyordu.

Ewha Kadın Üniversitesi sosyoloji profesörü Lee Joo-hee, yurt dışından çalışan getirmenin demografik sorunu çözeceği fikrine karşı çıktı. Politikanın yerel istihdam koşullarını iyileştirmeye odaklanması gerektiğini savundu. Tam zamanlı çalışma ve yan haklar sunulması hâlinde bu işi yapabilecek çok sayıda orta yaşlı Koreli kadın bulunduğunu söyledi.

Anlaşmazlık, hükümetin hangi tür iş gücü açığını gidermeye çalıştığıyla ilgiliydi. Seul yurt dışından ek çalışanlar ararken eleştirmenler daha iyi işlerin Güney Kore’de hâlihazırda yaşayan kişileri bu alana çekebileceğini savundu. Pilot programdaki zorluklar, ücretleri, çalışma saatlerini ve yan hakları çocuk bakımına erişim tartışmasının da parçası hâline getirdi.

Bakım Hizmeti mi, Genel Ev İşleri mi?

Filipinli katılımcılar genel olarak kendilerini her türlü ev işinden sorumlu hizmetçiler değil, profesyonel bakıcılar olarak görüyordu. Birçoğunun bakıcılık lisansı vardı ve eğitim almışlardı. Beklentileri, ev işleri bakım hizmetiyle bağlantılı olmak kaydıyla çocuklara veya anne adaylarına bakmaktı.

Mary ve Belle’nin de aralarında olduğu katılımcılar, ülkeye gelmeden önce görevlerinin sınırlı olduğunu düşünüyordu. Biberonları yıkamak veya oyun alanını temizlemek, onların bakım hizmeti anlayışına uygundu. Genel ev çöpünü çıkarmak, yetişkinler için yemek pişirmek ya da evin tamamını düzenlemek ise bu anlayışa uymuyordu.

Katılımcılardan biri, gelmeden önce bu konudaki anlayışını açıklarken temel sorumluluğunun bakım olduğunu, ev işlerine ise bununla bağlantılı olduğu ölçüde yardımcı olacağını söyledi.

Temel işim bakım hizmeti ve gerektiğinde yalnızca bakımla ilgili ev işlerine yardımcı olacağımı anlıyorum.

Araştırma, ev içindeki beklentilerin bazen bu sınırları aştığını ortaya koydu. Çalışanlar tüm aile için bulaşık yıkadıklarını, evcil hayvanlarla ilgilendiklerini ve çocuklara İngilizce dersi verdiklerini bildirdi. Ek görevlerin her biri, bekledikleri bakım rolünün ötesinde zaman, enerji veya beceri gerektiriyordu.

Reklam

İstihdam ve Çalışma Bakanlığı’nın ilk yönergeleri, açık sınırlar belirlemeden çocuk bakımı ve hafif ev işlerinden söz ediyordu. Bu da ailelerin ve çalışanların aynı işi farklı biçimde yorumlamasına yol açtı. İşverenin sıradan bir yardım olarak gördüğü bir talep, zaten bir çocuktan sorumlu olan çalışanın üstlendiği yeni bir göreve dönüşebiliyordu.

Çalışanlar İngilizce ve Korece bilgilerine göre seçilmişti, ancak dil becerileri ev içindeki beklentiler ve kültürel anlayış farklılıklarını ortadan kaldırmadı. Bazıları iyi ilişkileri korumak için ek görevleri kabul etme baskısı hissettiklerini söyledi. Tepki görmekten veya işlerini kaybetmekten duyulan kaygı, bu talepleri reddetmeyi zorlaştırıyordu.

Sorun, çok sayıda yabancı ev işçisi çalıştıran başka yerlerdeki anlaşmazlıkları andırıyordu. İş tanımları yeterince uygulanmadığında profesyonel bakıcılık için işe alınan biri zamanla genel ev işlerinden de sorumlu hâle gelebiliyor. Bu değişim, çalışanın eğitiminin gördüğü değeri azaltıyor ve başlangıçtaki anlaşmanın korunmasını zorlaştırıyor.

Aileler Hizmeti Neden Pahalı Buldu?

Hizmetin başlangıçtaki saatlik ücreti, asgari ücret, sigorta ve diğer zorunlu giderler dahil 13.940 wondu. Saatlik ücret 2025’te 16.800 wona yükseldi. Haftada 40 saat bakım hizmeti alan bir hanenin aylık faturası yaklaşık 2,92 milyon wonu buluyordu.

Dört kişilik bir hanenin aylık ortalama geliri yaklaşık 5,04 milyon wondı. Bu tutarla karşılaştırıldığında aylık bakım ücreti, hane gelirinin yaklaşık yüzde 58’ine denk geliyordu. Bu karşılaştırma, çalışan ebeveynleri desteklemeyi amaçlayan hizmetin birçok aile için neden pahalı kaldığını açıklamaya yardımcı oluyor.

Güney Kore’nin uluslararası çalışma anlaşmaları kapsamındaki taahhütleri, yabancı çalışanların asgari ücret haklarının eşit olmasını gerektiriyor. Bu güvenceler hizmetin maliyetini artırırken, göçmenlere daha düşük ücret ödeyerek programı ucuzlatma olasılığını da sınırladı.

Belediye verilerine göre başvuruların yüzde 43’ü Seul’ün en varlıklı üç ilçesi olan Gangnam, Seocho ve Songpa’dan geldi. Bu yoğunlaşma, hizmete erişimin iş ve çocuk bakımını dengelemeye çalışan ailelere geniş biçimde yayılmak yerine varlıklı hanelere yöneldiğini gösteriyordu.

Bu nedenle eleştirmenler, programın varlıklı ailelere sübvansiyon sağladığını ve çalışan ebeveynlerin geneline destek olma amacını zayıflattığını söyledi. Orta gelir grubundaki aileler de aynı yardıma ihtiyaç duyuyordu, ancak fiyat önemli bir engel oluşturuyordu.

Seul sakinleri ve siyasetçiler, maliyet yerel çalışan tutmanınkine yaklaşırken yurt dışından işçi getirmenin değerini de sorguladı. Bazı sakinler, dil ve kültür beklentilerinin ortak olması nedeniyle benzer fiyata Koreli bir çalışanı tercih etti. Diğerleri ise yüksek ücretlerin yabancı iş gücü getirmenin amacını boşa çıkardığını savundu.

Reklam

Ajanslar, sigorta düzenlemeleri ve barınma giderleri, hizmet için ödenen paranın önemli bir bölümünü oluşturuyordu. Dolayısıyla aileler yüksek bir fatura öderken çalışanların eline çok daha azı geçiyordu. Aracı kuruluşlara ilişkin anlaşmazlık, mevcut yönetim yapısının hem uygun fiyatlı bakım hem de yeterli kazanç sağlayıp sağlayamayacağıyla ilgiliydi.

Sokağa Çıkma Kısıtlaması, Ücret Ödemeleri ve Çalışanların Özerkliği

Çalışanlar başlangıçta gece 22.00’de sokağa çıkmalarını kısıtlayan bir kuralla ortak konaklama yerlerinde kalıyordu. İşçi hakları savunucuları ve çalışanlar bu kısıtlamayı eleştirerek yetişkin çalışanların iş dışındaki zamanlarını nasıl geçireceklerine kendilerinin karar verebilmesi gerektiğini savundu.

Ardından iki ev işçisi kayboldu ve daha sonra başka bir şehirde bulundu. Görüşler ve olayın ardından Seul Büyükşehir Belediyesi 2024’ün sonlarında sokağa çıkma kısıtlamasını kaldırdı.

Yetkililer, çalışanların ücretlerini ayda bir yerine iki kez alabilmesi için ödeme düzenlemesini de değiştirdi. Daha sık ödeme yapılması, özellikle ailelerine para gönderirken, çalışanların maaş günleri arasında nakde erişimini kolaylaştırdı.

Kore’deki pilot programda çalışanlar işverenlerinden ayrı konakladı. Çalıştıkları hanenin dışında yaşamak, istihdamla özel hayat arasında bir sınır oluşturdu. Başkasının evinde yapılan bir işte bu, önemli bir güvenceydi.

Hong Kong’da yaşayan Filipinli aktivist Shiela Tebia-Bonifacio, Güney Kore’yi yabancı ev işçilerinin işverenleriyle birlikte yaşamasını zorunlu kılan Hong Kong modelini benimsemenin tehlikelerine karşı uyardı. Bu düzenlemelerin modern köleliğe yol açabileceğini, çünkü çalışanların iş yerinden uzaklaşma imkânı olmadan sömürüye açık kalabileceğini belirtti.

Uyarısı, barınma politikasını çalışma koşullarıyla ilişkilendiriyordu. Ayrı konaklama, Seul’deki çalışanlara görevleri sona erdikten sonra gidebilecekleri bir yer sağladı. Sokağa çıkma kısıtlaması tartışması ise işten uzakta geçirdikleri zamanlarda bile kısıtlamaların peşlerini bırakmayabileceğini gösterdi.

Sömürü İddiaları ve Gözden Geçirme Çağrıları

İki çalışan, iş yerlerinden ayrıldıktan sonra sınır dışı edildi. Çalışma saatlerinin aşırı uzun olması dahil ağır sömürüye maruz kaldıklarını öne sürdüler. Yetkililerin şikâyetleri ele almayı reddettiği de iddia edildi. İstihdam ve Çalışma Bakanlığı ise sömürü iddialarını reddetti.

İddialar, denetimin güçlendirilmesi yönündeki talepleri artırdı. Çalışanların sorunları dile getirip getiremeyeceği, görev sınırlarını uygulayıp uygulayamayacağı ve düzenlemeler aksadığında yardım alıp alamayacağına ilişkin kaygılara yenileri eklendi.

Reklam

Kore Sendikalar Konfederasyonu da dahil olmak üzere işçi grupları, programın durdurulup kapsamlı biçimde gözden geçirilmesi çağrısında bulundu. Kaygıları arasında geciken ücretler, belirsiz iş tanımları ve yetersiz denetim vardı.

Sokağa çıkma kısıtlaması ve ödeme sıklığında yapılan değişiklikler belirli şikâyetleri ele aldı. Daha geniş kapsamlı anlaşmazlık ise hizmetin günlük işleyişiyle ilgiliydi: Çalışanlardan ne yapmalarının istenebileceği, kaç saat çalışacakları, ücretlerin kendilerine nasıl ulaşacağı ve şikâyetlerin nasıl ele alınacağı.

Sertifikalı ajanslar ve devlet denetimi, pilot programın tasarımında merkezi bir yer tutuyordu. Şikâyetlerin sürmesi, özel hanelerde yürütülen işlerin düzenlenmesinde bu yöntemlerin uygulamaya dönük zorluklarla karşılaştığını gösterdi.

Siyasi Değişim Programın Genişletilmesini Belirsizleştirdi

Girişim, eski Cumhurbaşkanı Yoon Suk Yeol döneminde destek kazandı. Yoon’un Nisan 2025’te görevden alınması ve Lee Jae-myung’un haziranda cumhurbaşkanı olması, programın siyasi ortamını değiştirdi. Lee’nin Demokrat Partisi programa ilişkin kaygılarını düzenli olarak dile getirmişti.

İstihdam ve Çalışma Bakanlığı kalıcı bir programı 2025’in ortasına kadar sonuçlandırma sözü vermişti, ancak 22 Ocak 2026’ya kadar somut bir plan açıklanmadı. Çalışma Bakan Yardımcısı Kim Min-seok haziranda, pilot programın ötesine geçerek uygulamayı genişletmenin kolay olmayacağını söyledi.

Hizmet maliyeti ve çalışanların korunmasına ilişkin sorular yanıtsız kalırken merkezi hükümet ülke çapında uygulamayı onaylamakta isteksiz görünüyordu. Seul yetkililerinin genişleme talebini sürdürmesi, kentin daha fazla bakıcı ihtiyacıyla ulusal hükümetin temkinli yaklaşımı arasında bir ayrılık yarattı.

Programa katılan çalışanların sayısı, onaysız devamsızlıklar ve gönüllü ayrılışlar nedeniyle Mart 2025’e kadar 100’den 89’a düştü. Bu, başlangıçtaki grubun 11 çalışan, yani yüzde 11 küçülmesi anlamına geliyordu.

Yaklaşık 500 hane bekleme listesindeydi. Buna rağmen yeni çalışanların işe alınması ve ilk gruptakilerin sözleşmelerinin yenilenmesine ilişkin kararlar çıkmaza girmişti. Bakım bekleyen aileler ve hizmeti hâlihazırda sunan çalışanlar, farklı nedenlerle belirsizlikle karşı karşıyaydı.

Belediye Başkanı Oh, hizmet kullanıcılarının yaklaşık yüzde 95’inin ve çalışanların yüzde 70’inden fazlasının memnun olduğunu söyledi. Bu oranlar Seul’ün programa devam edilmesi yönündeki tezini destekliyordu. Seul Kent Konseyi üyesi Ai Su Luu ise yakın tarihli bir konsey oturumunda bunun bir politika başarısızlığı olduğunu söyleyerek programın geri çekilmesini istedi.

Pilot Program Bugünkü Noktaya Nasıl Geldi?

Programdaki zorluklar işe alım, günlük çalışma düzenlemeleri ve ulusal siyaset boyunca gelişti. Şikâyetlerin ardından bazı değişiklikler yapıldı, ancak küçük ölçekli pilot programdan kalıcı bir hizmete geçiş önerisi hâlâ karara bağlanmadı.

  • Eylül 2024: Seul, çoğu Güneydoğu Asya’dan gelen 100 çalışanla 150’den fazla haneye hizmet veren pilot programı başlattı.
  • 2024 sonları: Görüşler ve daha sonra başka bir şehirde bulunan iki çalışanın kaybolmasının ardından Seul, konaklama yerindeki saat 22.00 sokağa çıkma kısıtlamasını kaldırdı.
  • Aralık: Pilot programın ilk aşaması sona erdi.
  • Mart 2025: Onaysız devamsızlıklar ve gönüllü ayrılışlar nedeniyle programa katılan çalışanların sayısı 89’a düştü.
  • Nisan 2025: Yoon Suk Yeol görevden alındı.
  • Haziran 2025: Lee Jae-myung cumhurbaşkanı oldu. Çalışma Bakan Yardımcısı Kim Min-seok, pilot programın ötesine geçerek uygulamayı genişletmenin zor olacağını söyledi.
  • 22 Ocak 2026: Kalıcı bir programa ilişkin somut bir açıklama yapılmamıştı. Mevcut çalışma izinleri ise 2026’nın başına kadar uzatılmıştı.
Reklam

Güney Kore’de hâlihazırda bulunan çalışanların, izin uzatmaları kapsamında kalması bekleniyordu. Çalışma Bakanlığı yetkilileri, bakıcılık programının sona ermesi hâlinde katılımcıların otel veya restoranlardaki hizmet işlerine aktarılabileceğini belirtti. Böyle bir değişiklik, çalışanların ev içi bakıma katkıdaki rollerini sona erdirirken onları farklı türde bir işte tutacaktı.

Programın genişletilmesi, yeni çalışanların alınması veya uzun vadeli geleceğine ilişkin net bir karar ya da yeni açıklama tarihi verilmemişti. Seul’ün bekleme listesi, çalışanların izin uzatmaları ve başka işlere aktarılma olasılığı, mevcut düzeni kalıcı bir yön üzerinde uzlaşma olmadan sürdürüyordu.

Anlaşmazlık Aileler ve Çalışanlar İçin Ne Anlama Geliyor?

Seul’ün pilot programı, mevcut tasarımın uzlaştırmakta zorlandığı iki ihtiyacı bir araya getirdi. Aileler güvenilir bakımı karşılayabilecekleri bir fiyata istiyordu. Çalışanların ise yeterli gelire, tanımlanmış sorumluluklara ve çalışma saatleri dışındaki yaşamları üzerinde söz sahibi olmaya ihtiyacı vardı.

Araştırmanın ücret verileri ve ek görevlerle ilgili anlatımlar, çalışanların korunmasının tartışmanın merkezine neden yerleştiğini açıklıyor. Hizmet ücretleri ve başvuruların varlıklı ilçelerde yoğunlaşması ise uygun fiyat konusunun neden en az o kadar tartışmalı hâle geldiğini gösteriyor.

Bu nedenle Güney Kore’nin çalışan anneleri destekleme ve demografik gerilemeye yanıt verme çabası, işe alımın ötesine geçen kararlara bağlıydı. Ücret düzenlemeleri, ajans maliyetleri, iş tanımları ve şikâyetlerin ele alınma biçimi, hizmetin hem bakım alanlar hem de bakım verenler için işe yarayıp yaramayacağını etkiledi.

Pilot programın aile desteği ve kadınlarla erkekler arasında daha fazla eşitlik için yararlı bir önleme dönüşüp dönüşemeyeceği ya da iş gücü sömürüsüne yeni bir yol açma riski taşıyıp taşımadığı tartışılmayı sürdürdü. 22 Ocak 2026 itibarıyla Seul programın devamını destekliyor, işçi grupları gözden geçirilmesini istiyor, ulusal hükümet ise programın geleceğine henüz karar vermemiş bulunuyordu.

Özet

  • 21 Filipinli ev işçisi ve iki tercümanın katıldığı bir araştırmada aylık ortalama kazanç 1,92 milyon won olarak belirlendi; barınma ve sigorta kesintilerinin ardından çalışanların eline 1,18 milyon won geçti.
  • Çalışanlar, evcil hayvan bakımı, İngilizce dersi verme ve tüm aile için bulaşık yıkama gibi bekledikleri bakım rolünün ötesindeki görevleri bildirdi.
  • Saatlik hizmet ücreti 13.940 wondan 16.800 wona yükseldi. Haftada 40 saat bakım için aylık yaklaşık 2,92 milyon won alındı.
  • Başvuruların yüzde 43’ü Gangnam, Seocho ve Songpa’dan geldi. Bu, hizmete erişimin daha varlıklı hanelerde yoğunlaştığını gösterdi.
  • Seul saat 22.00 sokağa çıkma kısıtlamasını kaldırdı ve ücretlerin ayda iki kez ödenmesine izin verdi. İşçi grupları ise kapsamlı bir gözden geçirme talebini sürdürdü.
  • Yaklaşık 500 hanelik bekleme listesine rağmen çalışan sayısı Mart 2025’e kadar 100’den 89’a düştü.
  • Mevcut çalışma izinleri 2026’nın başına kadar uzatıldı, ancak 22 Ocak 2026 itibarıyla programın genişletilmesi ve kalıcı hâle getirilmesi karara bağlanmamıştı.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir