Genç Güney Koreliler Çocuk Sahibi Olmanın Mutluluğunu Görüyor, Ancak Beş Ülke Arasında Maddi Kaygıları En Yüksek Düzeyde

13 dakikalık okuma
Genç Güney Koreliler Çocuk Sahibi Olmanın Mutluluğunu Görüyor, Ancak Beş Ülke Arasında Maddi Kaygıları En Yüksek Düzeyde

Aile Hayatına Dair Büyük Umutlar, Ağır Maliyetlerle Karşılaşıyor

20-49 yaşlarındaki Güney Koreliler, çocukların mutluluk getirdiğini söyleme olasılığı Almanya, Japonya, Fransa ve İsveç'teki yaşıtlarından daha yüksek olsa da ebeveynliğin mali yükü konusunda en büyük kaygıyı dile getirdi. Kore Sağlık ve Sosyal İşler Enstitüsü'nün karşılaştırmalı araştırmasına göre Koreli katılımcıların %74,3'ü çocuk sahibi olmayı daha fazla mutluluk ve yaşam doyumuyla ilişkilendirirken, %92,7'si bunun ekonomik yükleri artırdığını söyledi.

İçindekiler
  1. Aile Hayatına Dair Büyük Umutlar, Ağır Maliyetlerle Karşılaşıyor
  2. Evlilik İsteği, Çocuk Sahibi Olma Planlarının Önünde
  3. Nüfusu Bir Asırlık Gerilemeyle Karşı Karşıya
  4. Konut ve Güvenceli İşler Aile Kararlarını Şekillendiriyor
  5. Doğum Ödemelerinin Etkisi Neden Sınırlı?
  6. BM, İnsanların İstediği Ailelere Odaklanıyor
  7. Evdeki İş Yükünün Daha Fazlası Kadınların Omuzlarında
  8. Yaşlanma Bütçe Baskısını Artırıyor
  9. Aileye İlişkin Beklentiler de Kararları Etkiliyor
  10. Özet

Beş ülkenin her birinde 2.500 yetişkinin katıldığı araştırma, Kore'nin demografik sorunlarının çarpıcı bir gerilimle yan yana durduğunu ortaya koydu: Çocuklara yönelik olumlu duygular, aile hayatının masraflarını karşılayabilme kaygısıyla bir arada görülüyor.

Kore'de çocukların mutluluk getirdiği görüşüne katılanların oranı %74,3 ile Fransa'daki %67,9'u, İsveç'teki %64,9'u, Almanya'daki %62,7'yi ve Japonya'daki %57,5'i aştı. Ekonomik yükler konusunda ise Kore'deki oran %92,7 olurken Almanya'da %77,6, Fransa'da %75,5, Japonya'da %73,2 ve İsveç'te %65,2 olarak kaydedildi.

Böylece Kore, ebeveynliğe olumlu bakışta İsveç'in 9,1 yüzde puan üzerine çıkarken maddi kaygılarda bu fark 27,5 yüzde puana ulaştı. Maliyetler konusundaki daha büyük fark, aile hayatına duyulan ilginin çocuk sahibi olma konusunda tereddütle neden bir arada bulunabildiğini açıklamaya yardımcı oluyor.

Genç Koreliler yüksek konut maliyetleri, iş güvencesizliği ve ebeveynlerin çocuklarına neler sağlaması gerektiğine ilişkin beklentilerin bir arada yarattığı baskıyla karşı karşıya. Kadınlar ayrıca çocuk yetiştirmekle kariyerlerini sürdürmek arasında zor seçimler yapmak durumunda kalıyor. Bu baskılar, aile kurma arzusunun neden daha az çocuk sahibi olmaya, doğumları ertelemeye ya da çocuksuz kalma kararına dönüşebildiğini açıklamaya yardımcı oluyor.

Kore Sağlık ve Sosyal İşler Enstitüsü araştırma ekibi, anket bulgularını ülkenin düşük toplam doğurganlık hızıyla ilişkilendirdi:

bulgular, ekonomik yüklerle Kore'nin düşük toplam doğurganlık hızı arasında bağlantı olduğunu gösteriyor

Ekip, doğuma ilişkin olumsuz algıların azaltılması ve somut kurumsal desteğin güçlendirilmesiyle iyileşme sağlanabileceğini belirtti. Bulgular, ebeveynliğe yönelik tutumların yanı sıra pratik desteğin de önem taşıdığına işaret ediyor.

Reklam

Evlilik İsteği, Çocuk Sahibi Olma Planlarının Önünde

Evli olmayan katılımcılar arasında evlenme niyeti en yüksek oranla Kore'de, %52,9 olarak ölçüldü. İsveç %50,2, Almanya %46,5, Fransa %38,2 ve Japonya %32 ile sıralandı. Ankete katılan evli olmayan Korelilerin yarısından fazlası evlenmeyi hâlâ arzuluyor.

Çocuk sahibi olma planlarında ise sıralama farklı. Tüm katılımcılar arasında İsveç %43,2 ile ilk sırada yer alırken onu Fransa %38,8, Almanya %38,6, Kore %31,2 ve Japonya %20,3 ile izledi. Evlilik sorusu evli olmayanlara, çocuk sahibi olma sorusu ise ankete katılan herkese yöneltildi. Her oran kendi katılımcı grubunu ifade ediyor.

Buna rağmen Kore, evlenme niyetinde ilk sıradayken çocuk sahibi olma niyetinde dördüncü sıraya geriledi. Bu tablo, evliliğe ilginin güçlü kaldığı ancak çocuk yetiştirme düşüncesinin ek baskılar yarattığı bir topluma işaret ediyor. Çiftler evlendikten sonra ebeveynliği erteleyebilir ya da maddi kısıtlar nedeniyle çocuk sahibi olmamaya karar verebilir.

Çocuk sahibi olmayı planlayan katılımcılar arasında Koreliler, ortalama 1,74 çocukla en küçük aileleri planladı. Almanya ve İsveç 2,35 ile en yüksek ortalamayı paylaşırken onları 2,11 ile Fransa ve 1,96 ile Japonya izledi.

Yenilenme eşiği, göç olmaksızın nüfusun zaman içinde korunması için kadın başına gerekli doğum sayısı olan yaklaşık 2,1'dir. Kore'de planlanan 1,74 çocukluk aile büyüklüğü bu eşiğin altında kalıyor. Planlanan aile büyüklüğü, katılımcıların arzularını ifade ederken toplam doğurganlık hızı farklı yaşlardaki doğum oranları kullanılarak hesaplanan doğumları ölçüyor.

Dolayısıyla anket, aile kurmanın çeşitli aşamalarını ele alıyor: Evlenmek istemek, çocuk istemek ve kaç çocuk sahibi olacağına karar vermek. Maddi baskılar bu aşamaların her birini farklı biçimde etkileyebilir; insanlar aile hayatına ilgi duysa da bunun ne kadarını karşılayabileceklerinden emin olamayabilir.

Nüfusu Bir Asırlık Gerilemeyle Karşı Karşıya

Güney Kore'nin toplam doğurganlık hızı 2023'te 0,72'ye gerileyerek dünyadaki en düşük düzeye indi. Ülke birkaç yıldır küresel sıralamada en düşük orana sahip ve yenilenme düzeyi olan 2,1'e en son 1980'lerin başında ulaşmıştı.

Toplam doğurganlık hızı, her yaştaki doğum oranlarının üreme dönemi boyunca aynı kalması halinde bir kadının kaç çocuk sahibi olacağını ifade eder. 0,72'lik oran, Kore'de doğumların nüfusun yenilenmesiyle ilişkilendirilen düzeyin ne kadar altına indiğini gösteriyor.

Reklam

Kore Yarımadası Gelecek Nüfus Enstitüsü, mevcut eğilimlerin sürmesi halinde Güney Kore nüfusunun 2125'e kadar bugünkü büyüklüğünün yaklaşık %15'ine düşebileceğini öngördü. En kötü senaryosunda nüfusun bir asır içinde 51,68 milyondan 7,53 milyona gerilemesi bekleniyor. Bu durumda tüm ülkenin nüfusu, Seul'ün bugünkü nüfusundan daha az olacak.

Enstitünün en iyimser öngörüsü bile 2125'te nüfusu 15,73 milyon olarak hesaplıyor. Orta senaryoda bu sayı 11,15 milyon; mevcut nüfusa göre yaklaşık %80'lik bir düşüş söz konusu. Nüfus daralmasının hızının artacağı öngörülüyor: 2075'e kadar %30'luk düşüşü, sonraki 50 yılda %50'yi aşan bir gerileme izleyecek.

Kore'nin nüfus yapısı da değişecek. Daha küçük yaşlı kuşakları destekleyen çok sayıda gençle geniş tabanlı bir piramidi andıran nüfus yapısı giderek tersine dönecek. En kötü tahminlere göre 2100'de çalışma çağındaki her 100 kişiye karşılık 140 yaşlı bulunacak; bugün bu oran 100 kişiye 30 yaşlı.

Uluslararası Para Fonu, Kore nüfusundaki her %1'lik düşüşün reel tüketimi %1,6 azalttığını tahmin ediyor. Reel tüketim, fiyat değişikliklerine göre düzeltilmiş harcamaları ifade eder. Daha az tüketici ekonomik faaliyeti ve vergi gelirlerini zayıflatabilir; tam da yaşlanan nüfusun daha fazla bakıma ihtiyaç duyduğu bir dönemde.

Araştırmadaki tarihler, gerilemenin hem süresini hem de öngörülerin boyutunu ortaya koyuyor:

  • 1980'lerin başı: Kore, yenilenme için gerekli 2,1 doğurganlık düzeyine en son bu dönemde ulaştı.
  • 2023: Toplam doğurganlık hızı 0,72'ye geriledi.
  • 2075: Nüfus öngörüleri %30'luk bir düşüşe işaret ediyor.
  • 2100: En kötü tahminlerde çalışma çağındaki her 100 kişiye 140 yaşlı düşüyor.
  • 2125: Öngörülen nüfus 7,53 milyon ile 15,73 milyon arasında değişiyor; orta tahmin 11,15 milyon.

Konut ve Güvenceli İşler Aile Kararlarını Şekillendiriyor

Nam ve Hwang'ın 2023'te yayımlanan araştırmasında anket deneyleri kullanılarak ekonomik etkenlerin Koreli yetişkinlerin evlilik ve çocuk sahibi olma kararlarını nasıl etkilediği incelendi. Konut maliyetleri hem evlenme hem de çocuk sahibi olma niyetini azaltırken eğitim ve sağlık harcamalarının doğrudan etkisi doğrulanmadı.

Seul'deki yüksek emlak fiyatları, konutun önemini açıklamaya yardımcı oluyor. Önemli bir aile servetine sahip olmayan genç yetişkinler, büyük şehirlerde ev satın almakta giderek daha fazla zorlanıyor. Hane kurmanın maliyeti, çiftler çocuklarla ilgili masrafları karşılamaya başlamadan önce bile engel oluşturabiliyor.

Reklam

İş güvencesi de etkiliydi. Çalışanların, kadrolu çalışanların, kamu sektörü çalışanlarının ve devlet memurlarının evlenme niyeti daha yüksekti. Güvenceli iş, insanlara daha öngörülebilir bir gelir sağlıyor ve uzun vadeli bir aile kurma kararının önündeki eşiği düşürüyor.

Kore'nin rekabetçi iş gücü piyasasında geçici ve düzensiz istihdam giderek yaygınlaşıyor. Bu pozisyonlardaki gençler için gelecekteki kazançlara ilişkin belirsizlik, aile kurmayı maddi açıdan güvencesiz hissettirebiliyor. Nam ve Hwang, konut ve istihdama ilişkin bulgularını şöyle açıkladı:

Konut maliyetlerinin yükü, kişinin evlenme ve çocuk sahibi olma niyetini önemli ölçüde azaltırken eğitim ve sağlık harcamalarının etkisi doğrulanmadı. Çalışanlar, kadrolu çalışanlar, kamu sektörü çalışanları ve devlet memurları arasında evlenme niyeti daha yüksekti. Bu da istihdam güvencesinin evlilik kararının önündeki eşiği düşürdüğünü gösteriyor.

Araştırmada çalışan kadınların istediği çocuk sayısı daha düşüktü. Bu bulgu, anneliğin terfi ve işte kalma konusunda olumsuz sonuçlar doğurabildiği iş yerlerinde kariyerle aile sorumluluklarını bağdaştırmanın zorluğunu yansıtıyor.

Konut ve iş güvencesi, bugünkü maliyetleri yarına duyulan güvene bağlıyor. Gelecekteki konut ödemeleri, istihdam olanakları ve bakım sorumlulukları belirsizliğini koruduğunda, çocuk sahibi olmayı düşünen bir kişi mevcut masrafları karşılayabilse bile tereddüt edebilir.

Doğum Ödemelerinin Etkisi Neden Sınırlı?

Güney Kore hükümetleri, düşük doğurganlık sorununa çözüm bulmak için başta doğrudan mali teşvikler olmak üzere çok sayıda politika uygulamaya koydu. Doğum ikramiyesi programları, çocuk doğduğunda ebeveynlere para aktarıyor. Bu programlardan biri üzerine yapılan araştırma, harcamaların büyük bölümünün ödeme yapılmasa da gerçekleşecek doğumları desteklediğini ortaya koydu.

Demography dergisinde yayımlanan bir araştırma, program harcamalarının %74'ünden fazlasının bu tür doğumlara gittiğini tahmin etti. Araştırmada bunlar “marjinal olmayan doğumlar” olarak tanımlandı. Günlük dille ifade etmek gerekirse, ödeme çocuk sahibi olmaya zaten karar vermiş ebeveynlere ulaştı.

Araştırmacılar, doğurganlığı arzu edilen düzeylere döndürmek için yardım miktarının yaklaşık 15 kat artırılması gerekeceğini tahmin etti. Analizlerinde, bir kişiyi çocuk sahibi olmaya ikna etmek için gereken asgari karşılığı, “doğurganlığın rezervasyon fiyatı” olarak adlandırdıkları kavramı ele aldılar.

Araştırmacılar, modellerinin gerektireceği ödemelerin ve bütçenin boyutunu şöyle açıkladı:

Bu literatürde kullanılan varsayımların ve ikili seçim modellerinin aynısını kullanarak doğurganlığın rezervasyon fiyatına ilişkin koşulsuz dağılımın tamamını tahmin edebileceğimizi gösteriyoruz. Bu fiyat, bir kişiyi çocuk sahibi olmaya ikna etmek için alması gereken asgari karşılıktır. Tahminlerimiz, programın Güney Kore'de doğurganlığı arzu edilen düzeye çıkarabilmesi için yardım miktarı ve bütçesinin katbekat, yaklaşık 15 kat artırılması gerektiğini gösteriyor.

Reklam

Bu araştırmaya göre görece düşük doğum ödemelerini alan ebeveynlerin çoğu, zaten çocuk sahibi olacaktı. Kararları bu ödemeler nedeniyle değişebilecek kişiler nüfusun küçük bir bölümünü oluşturuyordu. Dolayısıyla paranın büyük kısmı ek doğumları teşvik etmek yerine mevcut ebeveynlere destek işlevi gördü.

Brunel Üniversitesi Londra'da yapılan bir araştırma da vergi politikalarının doğurganlığın düşüşüne istemeden nasıl katkıda bulunmuş olabileceğini inceledi. Araştırma, doğumu teşvik etmeyi amaçlayan politikaların tasarım ve uygulama biçiminin aile kararlarının ardındaki karmaşık sosyal ve ekonomik etkenleri ele almakta yetersiz kalabileceğine dikkat çekti.

Bu bulgular, yalnızca geleneksel mali teşviklere bel bağlamanın sınırlarını gösteriyor. Konut, istihdam ve aile hayatının düzenleniş biçimi, doğum sırasında yapılan bir ödemenin büyük ölçüde değiştiremeyeceği sürekli maliyetler ve riskler yaratabiliyor.

BM, İnsanların İstediği Ailelere Odaklanıyor

Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu'nun 2025 Dünya Nüfusunun Durumu raporu, Kore'nin yaşadığı süreci daha geniş bir küresel tablonun içine yerleştirdi. Dünya nüfusunun üçte birini temsil eden 14 ülkede yapılan ankette katılımcıların yaklaşık %40'ı, istediklerinden daha az çocuk sahibi olmalarının başlıca nedeni olarak ekonomik engelleri gösterdi.

Güney Kore'de her beş katılımcıdan üçü maddi kısıtları çocuk sahibi olmaya engel olarak tanımladı. İsveç'te bu oran %19'du. Üçte beş oranı %60 kabul edildiğinde Kore'deki oran 41 yüzde puan daha yüksek.

UNFPA raporu sorunu, üreme özerkliği krizi olarak tanımladı. Bu kavram, insanların çocuk sahibi olup olmama ve kaç çocuk sahibi olma konusunda kendi kararlarını verebilme gücünü ifade ediyor. Yüksek konut maliyetleri, güvencesiz işler, çocuk yetiştirme giderleri, nitelikli sağlık hizmetlerine yetersiz erişim ve cinsiyet eşitsizliği bu seçimleri kısıtlayabiliyor.

Raporda anket bulguları şöyle aktarıldı:

Anket bulguları, dünyanın düşen doğum oranları krizinden değil, üreme özerkliği krizinden geçtiğini gösterdi. Katılımcıların yaklaşık %40'ı, çocuk yetiştirme maliyetleri, iş güvencesizliği ve yüksek konut giderleri gibi ekonomik engelleri istediklerinden daha az çocuk sahibi olmalarının başlıca nedeni olarak gösterdi.

UNFPA İcra Direktörü Natalia Kanem, doğurganlıktaki düşüşü insanların arzu ettikleri aile hayatına ulaşmakta yaşadığı güçlükle ilişkilendirdi:

doğurganlık oranları büyük ölçüde, birçok kişinin istediği aileyi kuramayacağını düşünmesi nedeniyle düşüyor.

Bu yaklaşım, politikaları zorlayıcı önlemler yerine gerçek seçim olanaklarını genişletmeye yöneltiyor. Ayrıca düşen doğum sayılarını öncelikle kısırlığa, değişen değerlere ya da ebeveynliği reddetmeye bağlayan açıklamalara da karşı çıkıyor.

Reklam

İsveç, hem kadınların hem erkeklerin kullanabildiği çocuk başına 480 günlük ücretli ebeveyn izni sistemiyle yararlı bir karşılaştırma sunuyor. Dünyanın en kapsamlı sistemleri arasında yer almasına rağmen İsveç'in doğurganlığı yenilenme düzeyinin altında kalıyor. Kapsamlı sosyal destek, baskıları azaltabilse de ebeveynlikle bağlantılı ekonomik ve toplumsal engelleri bütünüyle ortadan kaldıramıyor.

Evdeki İş Yükünün Daha Fazlası Kadınların Omuzlarında

Uluslararası Para Fonu, cinsiyet eşitsizliğini Kore ve Japonya'nın doğurganlık sorunlarındaki temel etkenlerden biri olarak görüyor. Her iki ülkede kadınlar, kariyerleriyle aile sorumlulukları arasında özellikle zor seçimlerle karşı karşıya.

IMF araştırmasına göre Japonya ve Kore'deki kadınlar, erkeklerden yaklaşık beş kat daha fazla ücretsiz ev işi ve bakım emeği üstleniyor. Cinsiyetler arasındaki bu fark, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) genelindeki ortalamanın iki katından fazla. Evdeki eşitsiz sorumluluklar, anneliğin gelir kadar zaman açısından da maliyetli olmasına yol açıyor.

IMF, bu baskıların genç kadınların aile hayatına ilişkin beklentilerini nasıl etkilediğini şöyle anlattı:

Japonya ve Kore'deki kadınlar, kariyer ve aileyi bir arada yürütme konusunda özellikle ağır zorluklarla karşılaşıyor. Birçok genç kadın, evlilik ve doğumun ardından yaşıtlarının terfi süreçlerinin geciktiğini, ev işlerini paylaşmakta sorun yaşadığını ve yeterli çocuk bakımı hizmeti bulmakta zorlandığını görüyor. Çocuk yetiştirmenin getirdiği mali yük, çiftlerin ailelerini büyütüp büyütmemeye ilişkin kararlarını etkileyen ek bir etken.

Kore iş gücü piyasasında çalışanlar, farklı güvencelere ve fırsatlara sahip pozisyonlara ayrılıyor. Bu durum iş gücü piyasasında ikilik olarak tanımlanıyor. Birçok kadın düşük ücretli ve terfi olanağı kısıtlı geçici işlerde çalışıyor. Çocuk yetiştirirken işten ayrılan kadınlar, çoğu zaman yalnızca kadrolu istihdam dışındaki daha elverişsiz işlere dönebiliyor.

Uzun çalışma saatleri, esnek olmayan programlar ve uzaktan çalışma olanaklarının sınırlılığı baskıyı artırıyor. Esnek çalışma düzenlemelerinin yaygınlaştırılması, her iki ebeveynin de kariyerlerini sürdürürken çocuk bakımına daha fazla katılmasını sağlayabilir.

IMF, kadınlar ile erkekler arasındaki çalışma saati farkının 2035'e kadar OECD ortalamasına düşürülmesinin Kore'de kişi başına gayrisafi yurt içi hasılayı %18 artırabileceğini tahmin ediyor. Kurum, cinsiyet eşitsizliklerinin azaltılmasının kariyerle aile kurmayı daha uyumlu hale getirerek ekonomik büyümeyi ve doğurganlığı destekleyebileceğini savunuyor.

Yaşlanma Bütçe Baskısını Artırıyor

IMF, Kore nüfusu yaşlandıkça emeklilik, sağlık hizmetleri ve uzun süreli bakım harcamalarının 2050'ye kadar gayrisafi yurt içi hasılanın %30 ila %35'ine çıkacağını öngörüyor. GSYH olarak da bilinen gayrisafi yurt içi hasıla, bir ekonomide üretilen mal ve hizmetlerin değerini ölçüyor.

IMF, dengeleyici önlemler alınmaması halinde kamu borcunun 2050'de GSYH'nin %90 ila %130'una ulaşabileceğini öngörüyor. Bugün bu oran %50'nin altında. Çalışan ve vergi mükellefi sayısı azalırken yaşlıların bakım ve gelir desteğini finanse etme talebi artacak.

Reklam

Göç, nüfus baskısını hafifletmeye yardımcı olabilir ancak göçü artırmanın siyasi ve pratik sınırları var. Doğumlara yönelik mali teşviklerin de doğum ikramiyesi araştırmasının gösterdiği üzere sınırları bulunuyor. Bu nedenle IMF, potansiyel büyümeyi korumak için yapay zekâdan yararlanılması, iş gücüne katılımın artırılması ve kaynakların daha verimli tahsis edilmesi dahil çeşitli yaklaşımların birlikte uygulanmasını öneriyor.

Ek gelir sağlayan vergi reformları, verimsiz harcamaların azaltılması ve kamu verimliliğinin artırılması, yaşlanmayla bağlantılı harcamalara daha fazla kaynak ayrılmasını sağlayabilir. Bu tür değişiklikler aile desteği için de kaynak yaratabilir.

IMF, yaşlanmanın baskılarını hesaba katan, uzun vadeyi kapsayan açık ve güvenilir bir mali çerçeve oluşturulmasını istiyor. Böyle bir çerçeve, demografik değişime yanıt verilmesine imkân tanırken kamu bütçesini daha öngörülebilir ve şeffaf hale getirebilir.

Kore Yarımadası Gelecek Nüfus Enstitüsü; doğum ve çocuk yetiştirme desteğinin genişletilmesini, iş ve aile hayatını dengeleyen pratik bir kültür oluşturulmasını, emeklilik yaşının yükseltilmesini, çalışma hayatının sürdürülmesinin teşvik edilmesini ve göç politikasının reforme edilmesini öneriyor. Temel önerisi, ekonomiyi nüfus artışı yerine verimlilik etrafında düzenlemek.

Aileye İlişkin Beklentiler de Kararları Etkiliyor

Nam ve Hwang'ın araştırması, ataerkil değerlerin kabulü ve erkek çocuk sahibi olmanın gerekli görüldüğü düşüncesinin daha yüksek evlenme niyeti, daha yüksek çocuk sahibi olma niyeti ve istenen çocuk sayısında artışla ilişkili olduğunu ortaya koydu.

Çocuklara maddi destek sağlama yükümlülüğü hissi ise hem evlenme hem de çocuk sahibi olma niyetinin daha düşük olmasıyla ilişkiliydi. Dolayısıyla ebeveyn sorumluluğuna ilişkin beklentiler, gerçek fiyatlar ve hane geliri kadar önem taşıyor.

Araştırmada değerlerin kadınlar üzerindeki etkisi erkeklere kıyasla daha güçlüydü. Kadınların geleneksel cinsiyet rolleri ve aile yükümlülüklerine ilişkin görüşleri, doğurganlık sonuçlarını özellikle etkiledi. Artan eğitim ve kariyer hedefleri, anneliğe yönelik süregelen beklentilerle çatışabiliyor.

Kore toplumu bazı açılardan daha eşitlikçi hale gelirken diğerlerinde ebeveynliğe ilişkin geleneksel beklentileri koruyor. Özellikle kadınların hem gelir elde etmekten hem de bakım işlerinin çoğunu üstlenmekten sorumlu olacaklarını düşündüğü durumlarda bu gerilimler aile kurmayı zorlaştırabiliyor.

Araştırma, ekonomik koşulları ve toplumsal beklentileri birlikte ele alan çözümlere işaret ediyor. Mali destek ebeveynlerin masrafları karşılamasına yardımcı olabilir; güvenceli istihdam, karşılanabilir konut ve bakım işlerinin daha adil paylaşılması ise insanların aile kurmaya ya da ailelerini büyütmeye kendilerini hazır hissedip hissetmemesini etkiliyor.

Özet

  • 20-49 yaşlarındaki Koreli yetişkinler, ankete katılan beş ülke arasında çocukları hem mutlulukla (%74,3) hem de ekonomik yüklerle (%92,7) en yüksek oranda ilişkilendirdi.
  • Evli olmayan Korelilerde evlenme niyeti %52,9; tüm Koreli katılımcılarda çocuk sahibi olma niyeti %31,2 düzeyindeydi.
  • Çocuk sahibi olmayı planlayan Koreliler ortalama 1,74 çocuk istedi; bu, beş ülke arasındaki en düşük ortalamaydı.
  • Kore'de doğurganlık hızı 2023'te 0,72'ye düştü; nüfusun en kötü senaryoda 2125'te 7,53 milyona gerilemesi bekleniyor.
  • Konut maliyetleri, iş güvencesizliği, bakım sorumluluklarının eşitsiz dağılımı ve annelere yönelik kariyer engelleri aile kararlarını şekillendiriyor.
  • Araştırmaya göre doğum ikramiyesi harcamalarının %74'ünden fazlası, ödeme yapılmasa da gerçekleşecek doğumlara gitti.
  • UNFPA, maddi kısıtları ve üreme tercihleri üzerindeki sınırlamaları temel sorunlar arasında gösterdi; Koreli katılımcıların beşte üçü maddi engelleri belirtti.
  • IMF, cinsiyet eşitsizliklerinin azaltılmasını, ekonomik büyümenin desteklenmesini ve yaşlanan nüfusa yönelik kamu maliyesi hazırlıklarının yapılmasını öneriyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir