1,09 Milyon Genç Yetişkin, Değişen Japonya’yla Karşı Karşıya
Japonya’da Reşit Olma Günü dolayısıyla gençler pazartesi günü geleneksel kıyafetler ve resmî giysiler içinde bir araya gelerek geçen yıl 20 yaşına girenleri kutladı. Kutlamaların ardında çarpıcı bir sayı vardı: İçişleri ve İletişim Bakanlığı, 1 Ocak itibarıyla yaklaşık 1,09 milyon kişinin reşit olduğunu açıkladı. Bu, istatistiklerin günümüzdeki biçimiyle tutulmaya başlandığı tarihten bu yana kaydedilen en düşük ikinci sayı.
İçindekiler
- 1,09 Milyon Genç Yetişkin, Değişen Japonya’yla Karşı Karşıya
- İki Bebek Patlaması Bugünün Nüfusunu Nasıl Şekillendirdi?
- Çalışma Çağındaki Nüfus Azalıyor, Yaşlıların Sayısı Artıyor
- Küçülen Nüfus Ekonomi İçin Ne Anlama Geliyor?
- Aileleri Desteklemeye Yönelik Otuz Yıllık Çabalar
- Yabancı İşçiler Çözümün Daha Büyük Bir Parçası Hâline Geliyor
- Robotlar ve Yapay Zekâ Eksik İşgücünün Bir Bölümünü Üstleniyor
- Diğer Ülkeler Japonya’yı Neden İzliyor?
- Küçülen Kuşaklar Okulları, Kasabaları ve Aileleri Değiştiriyor
- Bugünün Gençleri 2050’den Ne Bekliyor?
- Öne Çıkanlar
Grubun 560 binini erkekler, 530 binini kadınlar oluşturdu. Karşılaştırma için verilen önceki yılın, yani 2024’ün sayısı 1,06 milyondu. Bakanlığın hesabına Japon vatandaşlarının yanı sıra Japonya’da üç aydan uzun süredir yaşayan yabancılar da dahil. Böylece ülke nüfus kaybederken giderek uluslararasılaşan bir nüfus tablosu ortaya çıkıyor.
Japonya’da reşit olanların sayısı, II. Dünya Savaşı sonrasındaki ilk bebek patlamasını yansıtan 1970’te 2,46 milyonla zirveye ulaştı. Son açıklanan 1,09 milyonluk sayı bu zirvenin yarısından az. Sayılar 1970’ler ve 1980’ler boyunca geriledi, 1994’te kısa süreliğine 2,07 milyona yükseldi ve ardından hızlanarak uzun süreli bir düşüşe girdi.
Kutlama yapan gençler için bu, sınıf ve arkadaş gruplarının küçülmesinden ibaret değil. Onların kuşağı, personel açığı yaşayan işyerlerine katılacak, yaşlanan nüfusun emeklilik ve sağlık giderlerine katkıda bulunacak ve ücretler, istihdam ile bakım sorumluluklarına ilişkin kaygılar arasında aile kurma kararları verecek.
Japonya’nın karşı karşıya olduğu sorun ekonominin ve toplulukların tümüne yayılıyor. Daha az kişi, daha fazla yaşlı sakini desteklerken hizmetleri ve refahı sürdürmek zorunda. Ülkenin çözüm arayışları arasında çocuk bakımına destek, işgücüne daha fazla katılım, daha fazla yabancı işçi ve bazı görevleri devralabilecek makinelere yatırım yer alıyor. Her biri sorunun farklı bir boyutunu ele alıyor; hiçbiri diğerlerine duyulan ihtiyacı ortadan kaldırmıyor.
İki Bebek Patlaması Bugünün Nüfusunu Nasıl Şekillendirdi?
Japonya’da II. Dünya Savaşı sonrasındaki ilk bebek patlaması, 1947’den 1949’a kadar yaklaşık üç yıl sürdü. Birçok Batı ülkesinde daha uzun süren, kimi zaman yirmi yıla ulaşan bebek patlamaları yaşandı. Japonya’daki kısa süreli doğum artışı, birbirine yakın yıllarda doğan büyük bir kuşak yarattı. Bu kuşağın çocukluk, çalışma hayatı ve emeklilik dönemlerinden geçişi ülkenin nüfus yapısını şekillendirdi.
Bebek patlaması kuşağı bugün 70’li yaşlarının sonlarıyla 80’li yaşlarında. Bakım ihtiyaçlarının artması, daha küçük kuşakların yetişkinliğe adım atmasıyla aynı döneme denk geliyor; bu da hem aileler hem kamu hizmetleri üzerindeki baskıyı artırıyor.
Bir nüfus piramidi, her yaş grubunda kaç kişi bulunduğunu gösteren bir şemadır. Japonya’nın nüfus piramidinin tabanı bir zamanlar çocuklarla genişler, yaşlı gruplar daha küçük kalırdı. Doğumlar azalırken yaşlı nüfus büyüdüğü için bu yapı onlarca yıl içinde değişti.
Bu demografik görünüm için aktarılan Ulusal Nüfus ve Sosyal Güvenlik Araştırmaları Enstitüsü (IPSS) tahminlerine göre, 15 yaşın altındaki nüfus 1980’lerin başında yaklaşık 27 milyondan 2015 nüfus sayımında 15,95 milyona geriledi. Orta doğurganlık varsayımlarına göre bu nüfusun 2056’da 10 milyonun altına düşmesi ve 2065’te yaklaşık 8,98 milyona ulaşması bekleniyor.
Kuşaklardaki değişimi birkaç tarih ortaya koyuyor:
- 1947-1949: Japonya’da II. Dünya Savaşı sonrasındaki ilk bebek patlaması yaşandı.
- 1970: Reşit olanların sayısı 2,46 milyonla zirveye ulaştı.
- 1994: Sonraki bir artışla reşit olanların sayısı 2,07 milyona çıktı.
- 1995: 15-64 yaş grubundaki nüfus 87,26 milyonla zirveye ulaştı.
- 2015: Nüfus sayımında 15 yaşın altındaki çocukların sayısı 15,95 milyon, 15-64 yaş grubundakilerin sayısı ise 77,28 milyon olarak kaydedildi.
- 2024: O yıl için verilen reşit olanların sayısı 1,06 milyondu.
Çalışma Çağındaki Nüfus Azalıyor, Yaşlıların Sayısı Artıyor
Japonya’da 65 yaş ve üzerindeki nüfus 2015’te 33,87 milyonken 2020’de 36,19 milyona yükseldi. IPSS tahminine göre bu nüfus 2042 civarında yaklaşık 39,35 milyonla zirve yapacak. Yaşlıların sayısı zirveye ulaştıktan sonra bile toplam nüfus küçüldükçe nüfus içindeki payları artmaya devam edebilir.
Tahminlere göre 2065’te yaşlı nüfusun payı yüzde 38,4’e, yani yaklaşık her 2,6 kişiden birine ulaşacak. Bu durum, çalışarak ve vergi ödeyerek emeklilik, sağlık hizmetleri ve diğer hizmetleri finanse etmesi beklenen nüfus üzerindeki yükü artırıyor.
Genellikle çalışma çağındaki nüfus olarak tanımlanan 15-64 yaş grubu, Japonya’da 1995’teki 87,26 milyonluk zirvesinden 2015’te 77,28 milyona geriledi. Orta doğurganlık tahminine göre bu sayı 2029’da 70 milyonun, 2040’ta 60 milyonun, 2056’da 50 milyonun altına düşerek 2065’te 45,29 milyona inecek.
2015’te 77,28 milyon olan 15-64 yaş grubunun 2065’te 45,29 milyona düşmesi, 31,99 milyon kişilik, yaklaşık yüzde 41’lik bir azalma anlamına geliyor. Bu yaş grubu, nüfusun desteğe ihtiyaç duyan kesimi yaşlanırken işgücünün büyük bölümünü sağlamak, ekonomik faaliyeti sürdürmek ve sosyal güvenliğin finansmanına katkıda bulunmak zorunda.
Demografik görünüm, yaşlı başına yaklaşık 2,3 çalışma çağında kişi bulunduğunu; bu oranın 2023’te 2’ye, 2065’te ise 1,3’e düşmesinin beklendiğini de ortaya koyuyor. Bu rakamlar yaş gruplarını karşılaştırıyor. Gerçek istihdam durumu, çalışmaya devam eden yaşlılar da dahil olmak üzere kaç kişinin çalıştığına bağlı.
Uygulamadaki sorun açık: Potansiyel vergi tabanı küçülürken artan emeklilik ve sağlık ihtiyaçlarının karşılanması gerekiyor. İstihdamı ve verimliliği artırmak bu baskıyı hafifletebilir; ancak nüfus değişiminin boyutu hükümetleri, şirketleri ve haneleri ilgilendiren kararları etkiliyor.
Küçülen Nüfus Ekonomi İçin Ne Anlama Geliyor?
Uluslararası Para Fonu (IMF), Japonya’yı nüfusu yaşlanıp azalırken ekonomiyi yönetme çalışmalarını ifade eden “küçülme ekonomisi” için bir laboratuvar olarak tanımlıyor. Japonya’nın deneyimi, benzer koşullara yaklaşan diğer gelişmiş ekonomiler için dersler sunuyor.
Çalışan bulmakta zorlanan şirketlerin, çalışan başına daha fazla üretmenin yollarını bulması veya istihdamda daha az temsil edilen kişileri işe alması gerekiyor. Verimlilik, belirli miktarda emek ve diğer kaynaklarla üretilen iş ya da değer miktarıdır. Daha iyi ekipman, eğitim ve iş organizasyonu verimliliği artırmaya yardımcı olabilir.
Japonya işgücüne katılımı şimdiden artırdı. Kadınların işgücüne katılım oranı yaklaşık yüzde 76’ya ulaşırken 65 yaş ve üzerindekilerin yaklaşık yüzde 25’i çalışmaya devam ediyor. Her iki oran da OECD ortalamalarının üzerinde. Buna rağmen sağlık, inşaat ve imalat sektörleri personel açığıyla karşı karşıya.
IMF araştırmaları, küresel nüfus artışına ilişkin beklentilerin son yıllarda nasıl değiştiğini şöyle anlatıyor:
Demografik değişim küresel ekonomiyi kökten etkiliyor; ancak bir zamanlar düşündüğümüz şekilde değil. Bundan yalnızca beş on yıl önce bazı gözlemciler, insan nüfusunun aşırı kalabalık olduğunu ve dünyanın kaynaklarını yakında tüketeceğini öngörüyordu. Ancak kitlesel aşırı nüfusun yol açacağı kıyamet senaryosu gerçekleşmedi. Aksine, modern tarihte ilk kez dünya nüfusunun bu yüzyılın sonuna doğru neredeyse hiç artmaması bekleniyor.
Japonya bu değişimin ön saflarında. Daha küçük ve yaşlı bir nüfus tüketim alışkanlıklarını değiştiriyor, emeklilik ve sağlık hizmetleri üzerinde baskı yaratıyor ve para politikasını karmaşıklaştırıyor. Demografik etkenler, ekonominin dengede çalışmasıyla uyumlu faiz oranı olan doğal faiz oranını aşağı çekebilir; bu da geleneksel faiz politikasıyla ekonomik faaliyeti canlandırmayı zorlaştırır.
Bu nedenle ekonomi yönetiminin hem nüfusun büyüklüğünü hem yaş dağılımını hesaba katması gerekiyor. Kadınların ve yaşlıların istihdama daha fazla katılması üretimin sürmesine yardımcı olurken daha yüksek verimlilik, daha az çalışanın toplumun ihtiyaç duyduğu mal ve hizmetleri sunmasını sağlayabilir.
Aileleri Desteklemeye Yönelik Otuz Yıllık Çabalar
Japonya, kadın başına 1,57 doğum oranının endişe verici ölçüde düşük bulunduğu 1990’da doğurganlıktaki düşüşe karşı uzun soluklu önlemler almaya başladı. Doğurganlık oranı, mevcut doğum eğilimleri sürerse bir kadının yaşamı boyunca ortalama kaç çocuk sahibi olacağını ifade eder.
Hükümetin önlemleri arasında yasal güvence altına alınmış çocuk bakım izni, daha fazla sübvansiyonlu kreş, erkekleri ebeveyn izni kullanmaya ve ev işlerini paylaşmaya teşvik eden kampanyalar ile çalışma saatlerini azaltma çabaları yer alıyor. Bu politikalar çocuk yetiştirmeyi istihdamla daha uyumlu hâle getirmeyi amaçlıyor.
Çocuklu ailelere yönelik nakit yardımlar 1992’den beri veriliyor. Başbakan Fumio Kishida yönetimi, Haziran 2023’te doğumlardaki düşüşü tersine çevirmek amacıyla çocuk yardımlarını artırmayı ve doğum, çocuk bakımı ile eğitim için daha fazla mali destek sağlamayı hedefleyen Çocukların Geleceğine Yönelik Strateji Belgesi’ni açıkladı.
Hükümet ayrıca anne adaylarına yaklaşık 670 dolara karşılık gelen 100 bin yen tutarında doğum yardımı planladı. Bu tür destekler kısa vadeli bazı masrafları azaltabilir. Çocuk bakım hizmetleri ise ebeveynlerin ücretli işi bakım sorumluluklarıyla birlikte yürütme ihtiyacını karşılamaya yönelik.
Buna rağmen Japonya’da doğurganlık oranı kadın başına yaklaşık 1,2-1,3 doğum düzeyinde ve nüfusun büyüklüğünü korumak için gereken yaklaşık 2,1’lik yenilenme seviyesinin çok altında. Araştırmacılar; çocuk yetiştirme maliyetine kıyasla sınırlı kalan desteklere, erkeklerin ebeveyn iznini tam olarak kullanmalarını engelleyen işyeri ve toplumsal normlara, aile kurmayı zorlaştıran durgun ücretlere ve güvencesiz istihdama dikkat çekiyor.
Doğurganlığın düşmesi, kadınların eğitim ve istihdam olanaklarının artması, doğum kontrol yöntemlerine erişimin iyileşmesi ve kişisel tatmin ile aile yaşamına ilişkin değerlerin değişmesi gibi yaygın biçimde olumlu görülen gelişmeleri de yansıtıyor. Sadece mali destek sağlamak; uzun çalışma saatleri, ev içi sorumlulukların eşitsiz dağılımı ve ekonomik güvencesizlik gibi gündelik baskıları ortadan kaldırmıyor.
Yabancı İşçiler Çözümün Daha Büyük Bir Parçası Hâline Geliyor
Japonya, modern tarihinin büyük bölümünde gelişmiş ülkeler arasındaki en kısıtlayıcı göç politikalarından bazılarını uyguladıktan sonra artık çok daha fazla yabancı işçi kabul etmeye başladı. Yakın zamana kadar yabancı işçiler, işgücünün yüzde 1’inden azını oluşturuyordu.
Yabancı işçilerin sayısı 2008’de 500 binin biraz altındayken 2024’te yaklaşık 2,3 milyona çıktı; bu dönemde sayının dört katına çıktığı belirtiliyor. Birçoğu Vietnam, Çin ve diğer Güneydoğu Asya ülkelerinden geliyor; imalat, yaşlı bakımı ve personel açığı bulunan diğer sektörlerde çalışıyor.
Japonya, 2019’da Belirli Becerili İşçi Sistemi’ni uygulamaya koydu. Bu sistem, orta düzey becerilere sahip yabancıların ciddi işgücü sıkıntısı yaşanan sektörlerde çalışmasına olanak tanıyarak işverenlerin yurt dışından eleman bulma yollarını genişletti.
Hükümet daha sonra 2027’de başlaması planlanan Beceri Geliştirme Amaçlı İstihdam Programı’nı duyurdu. Program, Teknik Stajyer Eğitim Programı’nın yerini alacak ve daha iyi çalışma koşulları ile daha uzun süreli oturma izni yolları sunmayı amaçlayacak.
Yabancı sakinler, Japonya’nın toplam nüfusunun hâlâ yalnızca yüzde 2-3’ünü oluşturuyor. OECD ortalaması yüzde 10. Bu fark, Japonya’nın temkinli yaklaşımının boyutunu ve siyasi ve toplumsal koşullar elverirse daha fazla genişleme olanağını gösteriyor.
Bu reformlar, muhafazakâr Liberal Demokrat Parti’nin liderliğindeki hükümetler döneminde ve kamuoyunda görece az tepkiyle hayata geçirildi. Bu durum, Japon toplumunun artan göçe, uzun süredir varsayıldığından daha kolay uyum sağlayabileceğine işaret ediyor.
Robotlar ve Yapay Zekâ Eksik İşgücünün Bir Bölümünü Üstleniyor
Japonya’nın robotik ve otomasyona yaptığı yatırımlar, işgücünün azalmasına karşı bir başka çözüm sunuyor. Otomatik üretim hatları daha küçük ekiplerle üretimin sürmesini sağlarken yaşlı bakımına yönelik cihazlar, bakım çalışanlarının bazı fiziksel yüklerini azaltabiliyor.
Örnekler arasında hastaları kaldırıp taşıyan insansı robotlar, kamera kullanmadan düşmeleri algılayan sensör sistemleri ve mağazalarda personel ihtiyacını azaltan otomatik kasalar yer alıyor. Japon hükümeti, özellikle sağlık ve yaşlı bakımı alanlarına odaklanarak 2020-2025 arasında robotik geliştirme çalışmaları için yaklaşık 440 milyon dolar ayırdı.
Yapay zekâ bilgi işlerinde de işgücü açığının giderilmesine, hizmet sektöründe verimliliğin artırılmasına ve yalnız yaşayan yaşlılara arkadaşlık ve izleme desteği sunulmasına yardımcı olabilir. Yapay zekâ ve robotik birlikte, bu hizmetleri sunacak kişi sayısı azalsa da hizmetlerin ve yaşam kalitesinin korunmasına katkıda bulunabilir.
Bakım, öğretmenlik ve birçok hizmet işi de duyguları anlamayı ve karmaşık sosyal etkileşimleri gerektiriyor. Makineler hastaları taşıyabilir veya bilgi işleyebilir; ancak değerlendirme, güven verme ve ilişkiler için insanlara ihtiyaç sürüyor. Dolayısıyla teknoloji, istihdam politikaları ve göçle birlikte daha geniş bir çözümün parçası.
Japonya’nın yaklaşımı, pratik bir ihtiyacı ülkenin robotik alanındaki güçlü yönleriyle bir araya getiriyor. İşyerleri ve bakım hizmetleri açısından soru, kişisel ilgi gerektiren işlere daha fazla zaman ayrılabilmesi için makinelerle çalışanların nasıl bir arada çalışacağı.
Diğer Ülkeler Japonya’yı Neden İzliyor?
Güney Kore, İtalya, Almanya ve Çin de yenilenme seviyesinin altında doğurganlık oranları ve hızla yaşlanan nüfuslarla karşı karşıya. Japonya’nın bulunduğu nokta, özellikle demografi uzmanlarının yaşlanmanın ilk dalgası olarak tanımladığı döneme giren ülkeler için ülkenin politika tercihlerini anlamlı kılıyor.
ABD bir karşılaştırma sunuyor. Ülkede doğurganlık oranı kadın başına yaklaşık 1,6 çocukla yenilenme seviyesinin altında; ancak göçün daha yüksek olması demografik dengenin daha elverişli kalmasına yardımcı oldu. ABD’de ortanca yaş 38,5; Japonya’da ise 49,8. Ortanca yaş, nüfusu eşit iki gruba ayıran yaştır.
Aradaki 11,3 yıllık fark işgücünün yapısını, emeklilik sistemleri üzerindeki yükü ve ekonomik büyüme beklentilerini etkiliyor. Göç ve doğurganlık, bir ülkenin ne kadar hızlı yaşlandığını ve kaç kişinin istihdama katıldığını birlikte şekillendiriyor.
Boston College Emeklilik Araştırmaları Merkezi’nin çalışması, Japonya’yı diğer gelişmiş ülkelerin yaşayabileceklerine dair erken bir gösterge olarak sunuyor. ABD’de doğurganlık son 15 yılda düştü; tahminler, göç artmaz veya kapsamlı politika değişiklikleri yapılmazsa yüzyılın ortalarında benzer baskıların yaşanabileceğine işaret ediyor.
Demografik eğilimleri izleyen gazeteciler bu karşılaştırmayı şu sözlerle dile getirdi; bu değerlendirme belirli bir konuşmacıya atfedilmeden aktarıldı:
Bu, ABD’nin de dahil olduğu birçok ülkenin önümüzdeki on yıllarda, hatta yüzyıllarda demografi açısından karşılaşacağı sorunların gerçek bir göstergesi.
Japonya’nın deneyimi; çocuk bakımına verilen desteğin, istihdamdaki değişikliklerin, göçün ve teknolojinin uygulamada nasıl işlediğine dair kanıtlar sunuyor. Diğer ülkeler de değişen nüfuslarına hazırlanırken hem elde edilen kazanımları hem sınırları değerlendirebilir.
Küçülen Kuşaklar Okulları, Kasabaları ve Aileleri Değiştiriyor
Japonya’da çocuk sayısının azalması, okullardaki öğrenci sayısını düşürdü ve bazı okulların kalıcı olarak kapanmasına yol açtı. Üniversiteler daha küçük aday havuzları bekliyor; bu da yükseköğretimde kurumların birleştirilmesi olasılığını gündeme getiriyor.
Taşra topluluklarında onlarca yıldır nüfus azalıyor; kırsal kesime milyonlarca terk edilmiş ev yayılmış durumda. Gençler ekonomik fırsatlar için kentlere taşınmayı sürdürüyor. Bu durum, küçük kasabalardaki nüfus kaybını hızlandırırken canlı metropol alanlarıyla güçlük yaşayan bölgeler arasındaki farkı da büyütüyor.
Aileler de değişiyor. Daha az doğum, daha az kardeş ve kuzen anlamına geliyor. Yaşlanan anne babalara çocukların bakacağı beklentisini karşılamak, sorumluluğun tek çocuğa kaldığı veya akrabaların birbirinden uzakta yaşadığı durumlarda zorlaşıyor.
Topluluklar küçüldükçe yaşlıların yalnız kalma riski artıyor. Yakınlarda akrabalar veya başka destekler olmadan hareket kabiliyetindeki kısıtlılıkla baş etmek güçleşiyor. Böylece nüfus değişimi bakım ve sosyal temas gibi gündelik ihtiyaçları doğrudan etkiliyor.
İşyerlerindeki ve hanelerdeki beklentiler de bu baskıları etkilemeye devam ediyor. Politikalar erkekleri çocuk bakımına ve ev işlerine daha fazla katılmaya teşvik etse de geleneksel cinsiyet rolleri sürüyor. Ev içindeki sorumlulukların çoğunu annelerin üstlenmesi gerektiği yönündeki beklentiler, kadınların kariyerle çocuk yetiştirmeyi birlikte yürütmesini zorlaştırabiliyor. Bu kalıpları değiştirmek, aile yaşamını kolaylaştırmada mali destek kadar önemli olabilir.
Bugünün Gençleri 2050’den Ne Bekliyor?
Japonya’nın 2050 için öngörülen toplam nüfusu, doğurganlık ve göç varsayımlarına bağlı olarak 105 milyon ile 87 milyon arasında değişiyor. Tahminler, çalışma çağındaki nüfusun çok daha küçük olacağını ve 65 yaş üzerindekilerin nüfusun yaklaşık yüzde 40’ını oluşturacağını öngörüyor.
Bunlar varsayımlara dayanan tahminler; aralık, nüfusun izleyebileceği farklı olası yolları yansıtıyor. Rakamlar istihdam, kamu hizmetleri, aile içi bakım ve toplumsal yaşamda önemli uyarlamalar gerektiğine işaret ediyor.
Üniversiteye başlamaya hazırlanan 19 yaşındaki öğrenci Keiichi Yasunaga, geleceğe ilişkin beklentilerini şöyle anlattı:
2050’de hayatın nasıl olacağını hayal etmek benim için zor. Yapay zekânın günlük yaşamımızın merkezinde olacağını düşünüyorum. Emeklilik maaşlarının bir noktada tamamen ortadan kalkacağını ve emeklilik yaşının sürekli ertelenerek 80’e, hatta en kötü ihtimalle 90’a çıkarılacağını da düşünüyorum.
Yasunaga’nın sözleri daha uzun süre çalışma, teknolojiye daha fazla bağımlı olma ve önceki kuşaklara kıyasla emeklilikte daha az destek alma kaygılarını yansıtıyor. Bu beklentiler kariyer, çocuk sahibi olma ve siyasetle ilgili kararları etkileyerek gençlerin şimdiden karşı karşıya olduğu baskıların bir bölümünü artırabilir.
Bazı analistler ise daha farklı bir bakış açısı sunuyor; nüfusun küçülmesinin çevre üzerindeki baskıyı ve yoğunluğu azaltabileceğini, toplumu farklı biçimde düzenleme fırsatları yaratabileceğini belirtiyor. Finlandiya ve İsveç, nüfusları azalırken eğitim, araştırma-geliştirme ve yeniliğe yatırım yaparak güçlü ekonomilerini sürdüren ülkelere örnek gösteriliyor.
Japonya’nın temel görevi kurumlarını, ekonomisini ve kültürünü daha az insana ve kuşaklar arasındaki farklı bir dengeye uyarlamak. Ülkenin başarısı ya da başarısızlığı, bugünün genç yetişkinleri kadar benzer demografik koşullara yaklaşan diğer ülkeler için de önem taşıyacak.
Öne Çıkanlar
- İçişleri ve İletişim Bakanlığı, 560 bini erkek ve 530 bini kadın olmak üzere yaklaşık 1,09 milyon kişinin reşit olduğunu saydı. Bu, kayıtlardaki en düşük ikinci sayı.
- Reşit olanların sayısı 1970’te 2,46 milyonla zirveye ulaştı; 2024 için verilen karşılaştırma sayısı 1,06 milyondu.
- IPSS tahminlerine göre 15-64 yaş grubundaki nüfus 2015’te 77,28 milyonken 2065’te 45,29 milyona düşecek.
- Yaşlı nüfusun 2042 civarında 39,35 milyona yakın bir sayıyla zirve yapması ve 2065’te nüfusun yüzde 38,4’ünü oluşturması bekleniyor.
- On yıllardır sürdürülen çocuk bakımı ve mali destek önlemlerine rağmen doğurganlık kadın başına yaklaşık 1,2-1,3 doğum düzeyinde.
- Yabancı işçilerin sayısı 2024’te yaklaşık 2,3 milyondu; 2008’de bu sayı 500 binin biraz altındaydı.
- Teknik Stajyer Eğitim Programı’nın yerini alacak Beceri Geliştirme Amaçlı İstihdam Programı’nın 2027’de başlaması planlanıyor.
- İşgücü açığına yönelik çözümün parçası olarak Japonya, 2020-2025 arasında robotik geliştirme çalışmaları için yaklaşık 440 milyon dolar ayırdı.
- Nüfus değişimi okulları, taşra topluluklarını, aile içi bakımı ve çalışma ile emekliliğe ilişkin beklentileri yeniden şekillendiriyor.






