Nara’nın Geyikleri Ulusal Bir Siyasi Simgesine Dönüşüyor
Japonya’da yaklaşık 3,95 milyon yabancı yaşıyor; bu, ülke nüfusunun yüzde 3’ünden biraz fazlasına karşılık geliyor. Öte yandan Japon vatandaşlarının sayısı 2025’te 900 binden fazla azalarak kayıtlardaki en büyük yıllık düşüşü gösterdi. Buna rağmen yabancılarla ilgili siyasi tartışmalar giderek kültürel çatışma, uygunsuz davranışlar ve kısıtlamalar etrafında yoğunlaşıyor. 16 Ocak 2026 itibarıyla Başbakan Sanae Takaichi hükümeti, bu yaklaşım ile ülkenin yurt dışından iş gücüne duyduğu giderek artan ihtiyaç arasındaki gerilimle karşı karşıya.
İçindekiler
- Nara’nın Geyikleri Ulusal Bir Siyasi Simgesine Dönüşüyor
- Göç Siyasetin Merkezine Nasıl Yerleşti?
- Nüfusu Azalan Ülkenin Daha Fazla İşçiye İhtiyacı Var
- Turizm Kalabalıkları Yerel Hoşnutsuzluğu Körüklüyor
- Sosyal Yardım ve Suç Verileri Ne Gösteriyor?
- Konut Alımları Daha Özgül Bir Tablo Ortaya Koyuyor
- Yabancı Hastaların Ödenmemiş Faturalardaki Payı Küçük
- Ücretli Çevrim İçi İçerikler Öfkeyi Artırıyor
- Valiler Sakinlerin Topluma Dâhil Edilmesini İstiyor
- Kanada Farklı Temeller Üzerinden Bir Karşılaştırma Sunuyor
- İnsanların Yaşadığı Bedel ve Japonya’nın Önündeki Seçenekler
- Öne Çıkanlar
Naralı olan Takaichi, iktidardaki Liberal Demokrat Parti’nin (LDP) başkanlık kampanyasında bu çatışmayı gündeme taşıdı. Japonya’nın eski başkenti Nara, tarihi tapınakları ve tanrıların habercileri olduğuna inanılan kutsal geyikleriyle tanınıyor. Yabancı ziyaretçilerin bu hayvanları tekmelediğine ilişkin haberler, Japon geleneklerine saygısızlığın simgesi hâline geldi.
O sırada LDP liderliği için yarışan Takaichi, tepkisini şu soruyla dile getirdi:
Sizce de işin ucu kaçmadı mı?
Hayvanlara kötü muamele edildiği iddiaları, yabancı sakinlere ve ziyaretçilere kısıtlama getirilmesi yönündeki daha geniş kapsamlı tartışmanın bir parçası oldu. Takaichi, hayvanların korunmasını ulusal kimlikle ilişkilendirerek muhafazakâr seçmenleri kaybetme endişesi taşıyan parti üyelerine etrafında birleşebilecekleri somut bir simge sundu.
Japonya’daki tartışma artık birkaç farklı baskıyı bir araya getiriyor: bazı turistlerin uygunsuz davranışları, kalabalık destinasyonlar, kamu hizmetlerine ilişkin kaygılar ve ülkede yaşayıp çalışan insanların topluma uyum sağlaması sorunu. Bu baskılar ziyaretçilerin yanı sıra yabancı işçileri ve uzun süredir ülkede yaşayanları da etkiliyor. Birçoğu çalışmak veya kültürel alışverişte bulunmak amacıyla Japonya’ya geldi; ancak ekonomik durgunluk, artan yaşam maliyetleri ve turizmdeki hızlı değişimlerle bağlantılı toplumsal hoşnutsuzlukla karşılaşıyor.
Göç Siyasetin Merkezine Nasıl Yerleşti?
LDP’nin 20 Temmuz 2025’teki üst meclis seçimlerini kaybetmesi, yabancı sakinleri parti liderliği yarışında alışılmadık ölçüde öne çıkan bir konu hâline getirdi. Yenilginin büyük ölçüde, “Önce Japonya” söylemiyle “yabancıların aşırı kabulü” olarak nitelediği duruma karşı çıkan popülist Sanseito partisinin yükselişine bağlandığı görüldü.
Sanseito, kültürel korumacılık ve dışarıdan gelenlere duyulan kuşkunun muhafazakâr seçmenleri LDP’den uzaklaştırabileceğini gösterdi. Parti stratejistleri geleneksel seçmen tabanlarına yönelik bir tehdit gördü; başkanlık yarışı da bu seçmenleri geri kazanma çabasına dönüştü.
Genellikle reformcu olarak görülen Shinjiro Koizumi de kampanya sırasında daha sert bir dil kullanmaya yöneldi. LDP liderliği için yarışan Koizumi, yabancıların kamu yardımlarını kötüye kullandığı iddialarına karşı harekete geçme sözü verdi:
Sağlık sigortası ve çocuk yardımlarının usulsüz kullanımını düzeltmek.
Takaichi, yabancı sakinlere yönelik kısıtlamaları kampanyasının merkezine aldıktan sonra Ekim 2025’te LDP genel başkanlık seçimini kazandı. Yabancıları kültürel kimlik ve toplumsal düzene yönelik tehditlerle ilişkilendirmeye hazır olması, onu diğer adaylardan ayırdı. Zaferi, parti içinde dışlayıcı milliyetçiliğe doğru bir yönelişe işaret etti ve Japonya’nın yurt dışından gelenlerle ilişkilerini etkiledi.
Başlıca gelişmeler birkaç aya yayıldı:
- 20 Temmuz 2025: Sanseito’nun yükselişi sürerken LDP üst meclis seçimlerinde yenilgiye uğradı.
- Temmuz 2025: 47 prefektörün tamamı, yabancı sakinlerin yaşadıkları toplulukların üyeleri olarak görülmesi çağrısı yapan Aomori Bildirisi’ni ortaklaşa yayımladı.
- Ekim 2025: Göçün önemli bir tartışma konusu hâline geldiği yarışın ardından Takaichi, LDP genel başkanlık seçimini kazandı.
- 16 Ocak 2026: Japonya Yenilik Partisi’yle birlikte çalışan Takaichi hükümeti, daha sıkı denetim ve daha güçlü toplumsal uyum yönündeki birbiriyle çelişen taleplerle karşı karşıya kaldı.
Tartışmada atıfta bulunulan anketlere göre Japon katılımcıların yüzde 66’sı Takaichi’nin daha sert göç politikalarını destekliyor, yüzde 59’u ise yabancı işçilerin kabul edilmesine karşı çıkıyor. Anketlerin tarihleri ve yöntemleri belirtilmedi. Bu oranlar, Japonya’nın nüfusu yaşlanırken yabancı iş gücüne olan ve artmayı sürdüren pratik bağımlılıkla yan yana duruyor.
Nüfusu Azalan Ülkenin Daha Fazla İşçiye İhtiyacı Var
Japonya’da medyan yaş 50’ye yaklaşıyor ve ülke genelindeki sektörler ciddi iş gücü sıkıntısıyla karşı karşıya. Güneydoğu Asya, Güney Asya ve başka bölgelerden gelen işçiler fabrikaların çalışmasını, marketlerin personel bulmasını ve temel hizmetlerin sürmesini sağlıyor.
Yabancı sakinlerin sayısı yaklaşık 3,95 milyonla rekor düzeye ulaştı. Nüfus içindeki payları diğer gelişmiş ülkelere kıyasla düşük kalsa da bu oran, uzun süre sanayileşmiş dünyanın en homojen toplumlarından biri olarak görülen bir ülke için önemli bir değişime işaret ediyor.
Japonya ekonomisi ve sosyal güvenlik sistemi yabancı sakinlere şimdiden büyük ölçüde bağımlı. Nüfusun azalması, çalışıp hizmetlere katkıda bulunabilecek kişi sayısını düşürürken yaşlanan nüfus bakım hizmetlerine olan talebi artırıyor. Japon vatandaşlarının 2025’te 900 binden fazla azalması, iş gücü ihtiyacı ile siyasi direniş arasındaki gerilimi özellikle belirgin kılıyor.
Popülist Japonya Yenilik Partisi, diğer adıyla Nippon Ishin no Kai ile birlikte çalışan Takaichi hükümeti, denetim ve ulusal kimliğe ağırlık vereceğinin işaretlerini verdi. Ishin, artan göçün toplumsal gerilim yarattığını savunarak yabancı sakinlerin nüfus içindeki oranına üst sınır getirilmesini önerdi.
Önerilen nüfus sınırı ile işçi bulma ihtiyacı, politikayı farklı yönlere çekiyor. İşverenlerin açık pozisyonları dolduracak kişilere ihtiyacı var; yıllarca ülkede yerleşik yaşayanların ise dil desteğine, hizmetlere erişime ve toplumsal yaşamda güvenceli bir yere ihtiyacı bulunuyor. Ülkeye kabulü kısıtlamak bu sorunun yalnızca bir bölümünü çözüyor.
Turizm Kalabalıkları Yerel Hoşnutsuzluğu Körüklüyor
2024’te Japonya’yı rekor sayıda, 37 milyon turist ziyaret etti. Bu yoğunluk, popüler destinasyonlar üzerinde baskı oluşturdu. Fuji Dağı’na tırmanan veya Kyoto’nun manzaralı sokaklarında dolaşan kişi sayısını sınırlamak için günlük kotalar uygulanırken aşırı ziyaretçi akınını caydırmayı amaçlayan yeni ücretler de getirildi.
Seyahat içerikleri üreten ve uzun süredir Japonya’da yaşayan Donny Kimball, bir zamanlar Japon gençlik kültürüyle yakından özdeşleşen Şibuya’daki değişimi şöyle anlattı:
Geçmişte Şibuya gibi bölgeler Japon gençlik kültürünün sığınağıydı,” diye yazdı. “Bugünse moda, eğlence ve gece hayatının bu eski merkezinin sokakları, aşırı turizm vergisi yüzünden adeta çöplüğe döndü.
Kimball, anime ve mangayla dünya çapında tanınan Akihabara’nın da, bu kültürü yaratan insanlar yabancı ziyaretçi akını sırasında bölgeden ayrıldıkça özgünlüğünü yitirdiğini anlattı. Kimball’ın aktardıkları, turizme yönelik hoşnutsuzluğu tanıdık mahallelerin kimliğini kaybettiği duygusuyla ilişkilendiriyor.
Kimball, Asakusa’da bir marketin önünde Japon bir maaşlı çalışanın kendisine ırkçı hakaretler savurduğunu anlattı. Bu karşılaşmayı, turistlerin davranışlarına yönelik birikmiş öfkenin dışavurumu olarak yorumladı:
Bu zavallı muhtemelen, yabancı turistlerin etrafta dolaşıp Asakusa’yı sırf kendileri için yapılmış bir tür kültürel Disneyland sanarak tam birer hayvan gibi davrandığını görüyor,” diye yazdı. “Yabancıların Asakusa’yı talan etmesine ilişkin bitmek bilmeyen örnekler, en misafirperver insanın bile hevesini kırıp onu hızla ırkçılığa ve yabancı düşmanlığına sürüklemeye yeter.
Ziyaretçilerin atıkları ayrıştırmakta zorlandığı bazı bölgelerde Kyoto çöp kutularını kaldırdı; bunun sonucunda çöpler uygun olmayan yerlere bırakılıyor. Şikoku’da ise Ohenro hac güzergâhındaki tapınakların Japon olmayan ziyaretçilere karşı giderek daha soğuk davrandığına ilişkin anlatımlar var.
Turist kalabalıkları ile yabancı sakinlerin yaşamları, ihtiyaçları farklı olsa da kamuoyundaki tutumlarda kesişiyor. Atık kurallarına uymaya çalışan bir ziyaretçiyle sigorta primi ödeyen bir işçi, yabancıları tek bir grup olarak hedef alan düşmanlıkla karşılaşabiliyor. Yoğun turist bölgelerine yönelik öfkenin Japonya’da yıllardır yaşayan insanlara da nasıl yönelebildiğini bu durum açıklamaya yardımcı oluyor.
Sosyal Yardım ve Suç Verileri Ne Gösteriyor?
Sağlık, Çalışma ve Refah Bakanlığı istatistiklerine göre Nisan 2024 itibarıyla sosyal yardım alanların yüzde 3,2’si yabancılardan oluşuyordu; bu oran, o dönemde yabancıların nüfus içindeki payı olan yüzde 3,1’e yakındı. Bu veriler, yabancıların sosyal yardımlardan orantısız biçimde yararlandığı iddiasına karşı çıkıyor. İki oran arasındaki fark 0,1 yüzde puanı.
Asia Times’ın araştırması, yabancı sakinlerle ilgili yaygın anlatıların birçoğuna karşı çıkan anket ve hükümet verilerini inceledi. Sosyal yardımların yanı sıra siyasi tartışmalarda daha sıkı denetim çağrılarının merkezine yerleşen suç, mülk alımları ve sağlık harcamaları konularını da ele aldı.
Hükümet verileri, Ceza Kanunu’nu ihlal şüphesiyle gözaltına alınan yabancıların sayısının yirmi yıldan biraz daha önceki seviyesinin üçte birine düştüğünü gösteriyor. Ceza Kanunu kapsamındaki gözaltılar, Japonya’nın ceza yasalarını ihlal ettiğinden şüphelenilen kişileri içeriyor. Bu düşüş, yabancı nüfusun artmasının suçu kötüleştirdiği yönündeki inançla çelişiyor.
Sosyal yardım alanlar, suç şüphelileri, turistler ve işçiler farklı veri kümelerinde yer alıyor; çünkü her ölçüt ayrı bir soruya yanıt veriyor. Gerçek rakamlara bakmak tartışmayı somutlaştırıyor: Sosyal yardım alan yabancıların oranı nüfus içindeki paylarına yakınken kayıtlı gözaltı sayısı belirtilen dönem boyunca azaldı.
Konut Alımları Daha Özgül Bir Tablo Ortaya Koyuyor
Arazi, Altyapı, Ulaştırma ve Turizm Bakanlığı’nın araştırmasına göre Tokyo’nun 23 özel bölgesinde yurt dışı yerleşiklerin kat mülkiyetli daire alımları 2025’in ilk yarısında ikiye katlandı. Artan fiyatlara ilişkin kaygılar çoğu zaman Çin ana karasından gelen alıcıların spekülasyonlarına odaklandı; ancak ankette alıcıların dağılımı daha çeşitliydi.
Verilere göre Tayvan’dan 192, Çin ana karasından 30, Singapur’dan 21 ve Hong Kong’dan 15 alıcı vardı. Bildirilen 192 ve 30 rakamlarına göre, bu dört grup arasında Tayvan’dan gelen alıcıların sayısı Çin ana karasından gelenlerin 6,4 katıydı.
Kısa bir dönem içindeki dairelerin yeniden satışlarının yalnızca yaklaşık yüzde 1’inde yurt dışı yerleşikler yer aldı. Bu nedenle hızlı devirlerin büyük bölümünü yerli alıcılar gerçekleştirdi. Bir mülkü kısa sürede yeniden satmak, konutların kısa vadeli kazanç için alınıp satılmasının yollarından biri. Dolayısıyla spekülasyon tartışılırken bu alıcıların kim olduğuna bakmak önem taşıyor.
Tokyo’daki konut tartışması, yurt dışından alımlardaki artış ile hızlı yeniden satışlarda yerli alıcıların çok daha büyük rolünü birlikte içeriyor. Veriler yurt dışı yerleşikleri ele alırken siyasi tartışmalar çoğunlukla daha geniş anlamda yabancılarla ilgili. Gerçek alıcı kategorilerini görünür kılmak, piyasada kimlerin etkin olduğuna dair daha doğru bir tablo sunuyor.
Yabancı Hastaların Ödenmemiş Faturalardaki Payı Küçük
Yabancı hastaları kabul eden 2.890 hastaneden 470’i yabancılara ait ödenmemiş faturalar bildirdi. İki rakam üzerinden hesaplandığında bu, söz konusu gruptaki hastanelerin yaklaşık yüzde 16,3’üne karşılık geliyor. Ancak borç miktarının ülke genelindeki toplam içindeki payı çok daha küçüktü.
Yabancı hastaların payı, 2023 mali yılında tüm hastanelerdeki 88,1 milyar yenlik ödenmemiş faturaların yüzde 1,5’i kadardı. Geriye kalan yüzde 98,5’lik kısım Japon vatandaşlarına aitti. Bildirilen toplam üzerinden hesaplandığında bu paylar sırasıyla yaklaşık 1,32 milyar yen ve 86,78 milyar yene denk geliyor.
Ulusal sağlık sigortası verileri başka bir karşılaştırma sunuyor. Yabancılar sigortalıların yüzde 4’ünü oluştururken sağlık harcamalarının yüzde 1,4’ünden sorumluydu. Dolayısıyla harcamalardaki payları, sigortalılar içindeki paylarının yüzde 35’ine denk geliyor; bu oran 1,4’ün 4’e bölünmesiyle hesaplanıyor.
Asahi TV’de ismi açıklanmayan bir yorumcu, yabancıların sigortaya kaydı, sağlık hizmetlerinden yararlanması ve sigorta ödemeleri arasındaki ilişkiyi şöyle açıkladı:
Yabancılar sağlık hizmetlerini daha az kullanma eğiliminde ve ödedikleri sigorta primleri Japon hastalar için de sistemi destekliyor.
Sigorta primleri, tedavi masraflarını karşılayan ortak fona yapılan ödemelerdir. Üyeler fona katkı sağlarken görece az sağlık hizmeti aldığında, ödemeleri diğer üyelerin tedavi masraflarının karşılanmasına yardımcı olur. Sigortalı sayısı ve harcamalara ilişkin veriler, yabancı sakinlerin Japonya’nın sağlık sistemine neden katkıda bulunduğunu gösteriyor.
Ücretli Çevrim İçi İçerikler Öfkeyi Artırıyor
Yabancı karşıtı anlatılar, ücret karşılığında hazırlanan çevrim içi içeriklerle de yayılıyor. Asia Times’ın araştırmasında, müşterileri çalışanlarla buluşturan büyük bir çevrim içi platform olan CrowdWorks’te “Çin eleştirisi” veya “Çin karşıtı” olarak etiketlenen videolar için içerik üreticisi arayan bir ilan tespit edildi.
Başvuru koşullarında adayların “Japonya’yı sevmesi ve Çin’den hoşlanmaması” gerektiği belirtiliyordu. Kayıtlara göre 14 ilan kapsamında 31 kişiyle sözleşme yapıldı ve her senaryo için 1.500 ila 5.000 yen ödeme yapıldı.
İşler arasında YouTube videoları için senaryo yazmak ve yapay zekâyla oluşturulmuş görseller kullanarak kurgu yapmak vardı. İlanlarda sıralanan konular arasında “Japon teknolojisine yönelik yurt dışındaki tepkiler” ve “Çinlilerin rahatsız edici davranışları veya kuralları çiğnemeleri, ardından bunun sonuçlarına katlanmaları ya da ilahi cezaya uğramaları” yer alıyordu.
Yapay zekâ, verilen talimatlardan görseller üretebildiği için içerik üreticileri gerçek bir olayı fotoğraflamadan görsel sahneler oluşturabiliyor. Ücretli senaryolar ve üretilmiş görseller, bir şikâyeti ikna edici bir eğlence içeriğine dönüştürebiliyor; izleyiciler de bu içeriklerle gerçek turist uygunsuzluklarına ilişkin haberlerin yanı sıra karşılaşıyor.
Bazı ziyaretçilerin gerçekten yarattığı sorunlarla yapay biçimde körüklenen öfke birbirini güçlendirebiliyor. Bunun sonucunda ortaya çıkan kaygı, Japonya’daki normlara uyan saygılı turistlere ve uzun süredir ülkede yaşayanlara da ulaşıyor. Yabancı sakinlere ilişkin yanlış anlatılar siyasi açıdan değer taşıyor; çünkü hükümet verileri sosyal yardım kullanımı, suç veya sağlık harcamaları konusunda farklı bir tablo sunsa bile kültürel tehdit söylemi seçmenleri harekete geçirmek için kullanılabiliyor.
Valiler Sakinlerin Topluma Dâhil Edilmesini İstiyor
Yabancı nüfusunun yüksek olduğu Hamamatsu ve Kawasaki kentleri; dil eğitimi, sosyal yardımlara erişim ve toplumsal girişimler geliştirdi. Bu çalışmalar, okullara ve hizmetlere ihtiyaç duyan, mahalle yaşamında yer edinmek isteyen insanlara karşı yerel yönetimlerin günlük sorumluluklarını yansıtıyor.
47 prefektörün tamamı Temmuz 2025’te Aomori Bildirisi’ni ortaklaşa yayımladı. Bildiride yabancıların yalnızca işçi olarak değer görmesi yerine, Japon vatandaşlarıyla birlikte yaşayan sakinler olarak tanınması gerektiği savunuldu.
Valiler, Kültürlerarası Birlikte Yaşam Temel Yasası çıkarılması, uyum çalışmaları için istikrarlı bütçeler ayrılması ve bakanlıklar arası bir çalışma grubu kurulması çağrısı yaptı. Böyle bir yasa, farklı kültürel geçmişlerden gelen insanların birlikte yaşamasına yardımcı olacak ulusal bir temel sağlayabilir; istikrarlı finansman da yerel programların tek tek projelerin ötesinde sürmesine imkân tanıyabilir.
LDP’nin “düzenli birlikte yaşam” komitesi çalışmalarını kabul çerçevelerini gözden geçirmekle sınırladı ve uzun vadeli planlamaya yanaşmadı. Kabul kuralları, kimin hangi koşullarda ülkeye girebileceğini belirliyor. Topluma uyum ise sonrasında ne olacağını ele alıyor: Japonca öğrenmek, beceriler geliştirmek, hakları korumak, hizmetlere erişmek ve sivil yaşama katılmak.
Eski Başbakan Shigeru Ishiba, yabancılarla ilgili değerlendirmelerinde “düzenli ve uyumlu birlikte yaşam” ifadesini kullandı. Japonya’daki politika tartışmalarında bu ifade, yabancıların toplumu eşit biçimde şekillendirmeye katılmasından çok Japon çoğunluğun normlarına göre yaşamasına işaret ediyor. Yabancı sakinler açısından bunun sonucu, ülkede kalıcı bir yere sahip olup olmadıklarına ilişkin güvensizliğin sürmesi olabilir.
Takaichi’nin denetim ve kısıtlamalara odaklanması, ulusal siyasi önceliklerle çok kültürlü toplulukları yönetmeye çalışan yerel çabalar arasındaki mesafeyi artırıyor. Valilerin önerileri birlikte yaşamanın pratik sorunlarını ele alırken, ulusal tartışmalar daha çok giriş koşullarına ve kurallara uyuma yoğunlaşıyor.
Kanada Farklı Temeller Üzerinden Bir Karşılaştırma Sunuyor
2024’ün sonlarında ankete katılan Kanadalıların yaklaşık yüzde 60’ı ülkelerine gereğinden fazla yeni gelenin kabul edildiğini söyledi. Bu, 2000’den beri ilk kez katılımcıların çoğunluğunun göç düzeylerini fazla yüksek bulduğu anket oldu. Uzun süredir göç politikalarıyla tanınan ülkede konut, altyapı ve sağlık hizmetleri, kuşkuculuğun artmasına katkıda bulundu.
Kanada, uzun vadeli uyum çerçevesini korurken kabul hedeflerini değiştirdi ve bazı programları sıkılaştırdı. Japonya ise onlarca yıldır farklı bir yaklaşım benimsedi: teknik işçi programlarını genişletirken ülkeye gelen turistleri teşvik etti, ancak bu önlemlerin “göç” anlamına gelmediğinde ısrar etti.
Bu yaklaşım muhafazakâr kamuoyunu gözetmeye yardımcı oldu; ancak Japonya’yı ülkede kalıcı bir yaşam kuran insanların topluma uyumu için gereken kapsamlı yasal ve kurumsal çerçeveden yoksun bıraktı. İş gücü alımı ve ziyaretçi çekme, Japonya’da hayat kuran insanlara yönelik politika çerçevesinden daha hızlı biçimde dış dünyayla teması artırdı.
Karşılaştırma, göçün uzun süredir kurumsal bir geçmişe sahip olduğu ülkelerde bile kamuoyu direncinin ortaya çıkabileceğini gösteriyor. Japonya ise bu direnişle karşı karşıyayken istihdam programları aracılığıyla kabul edilen işçilerin nasıl güvenceli topluluk üyeleri olabileceğine de karar vermek zorunda.
İnsanların Yaşadığı Bedel ve Japonya’nın Önündeki Seçenekler
Potansiyel bir ziyaretçi, artan düşmanlığın saygılı davranan turistleri de kapsayıp kapsamayacağına ilişkin kaygısını Facebook’ta dile getirdi:
Orada yabancı karşıtı duyguların arttığını duydum,” diye yazdı Facebook’ta olası bir ziyaretçi. “Sormak istediğim şu: Yabancı karşıtlığı kibar ve saygılı turistleri de kapsıyor mu? Sırf turist olduğum için istenmediğimi ve benden nefret edildiğini hissedecek miyim?
Bazı yanıtlar, ziyaretçilerin yerel geleneklere saygı göstermesi hâlinde Japonların nazik ve yardımsever olmaya devam ettiğini belirtti. Ancak uzun süredir Japonya’da yaşayan yabancılar, daha fazla olumsuz yoruma kulak misafiri olduklarını ve yıllarca Japon yaşamına uyum sağlamalarına rağmen kendilerini daha az hoş karşılanır hissettiklerini anlatıyor.
The Tokyo Review, Japonya’nın yurt dışından gelen insanlarla kurması gereken ilişkiyi ortaklık çerçevesinde ele aldı:
Japonya’nın yalnızca misafirlere değil, ortaklara ihtiyacı var,” diye yazdı The Tokyo Review. “Yeni hükümetin nasıl ilerleyeceğine ilişkin kararı, bu dönemin bir dönüşüm fırsatına mı yoksa uzun vadede kaçırılmış bir fırsata mı dönüşeceğini belirleyecek.
Daha sıkı tarama, vize koşullarının daha katı uygulanması ve yerleşime giden yolların daraltılması, koşullara bağlı statünün merkezde olduğu bir geleceğe işaret ediyor. Kalıcı toplumsal uyumu hedefleyen bir strateji ise kabul kurallarını eşit haklar, kapsayıcı kurumlar, dil ve kültür desteği ile yerel ihtiyaçlara uygun bölgesel programlarla birlikte ele alır.
Takaichi’nin koalisyonunun ulusal gurur ve kimliğe verdiği ağırlık, nüfus azalmasını çözümsüz bırakırken toplumsal bölünmeleri derinleştirme riski taşıyor. Ciddi bir göç politikası olmadan sektörler personel sıkıntısıyla, sosyal güvenlik sistemleri baskıyla ve topluluklar daha büyük gerilimle karşı karşıya kalıyor. Daha az yabancı işçi Japonya’da kalmayı seçerse, topluma uyuma daha az yatırım yapılması ve yabancıların yük olarak gösterildiği bir kamuoyu anlatısı bu düşüşü pekiştirebilir.
Yenin değer kaybetmesi ziyaretçi çekiyor, ancak sıradan Japon vatandaşlarının yaşamını zorlaştırarak turizme ve yaşam maliyetlerine yönelik hoşnutsuzluğu artırıyor. İlk eleştiriler, bu kur etkisini kötü davrandığı düşünülen ziyaretçilerle de ilişkilendirmişti. Buna rağmen ekonomik ve demografik sorunlara ilişkin kamuoyu öfkesinin büyük bölümü, davranışlarının çok ötesindeki sorunlarla ilgisi olmayan turistlere ve işçilere yöneliyor.
Japonya’nın önündeki acil seçenek, ekonomiye şimdiden katkıda bulunan insanlara ve ülkenin işe alması gereken kişilere nasıl davranacağıyla ilgili. Uygunsuz davranışlara ve ülkeye girişe yönelik kuralların yanı sıra güvenli biçimde yerleşme, işleyen hizmetler ve toplumsal yaşama katılım ihtiyacı da bulunuyor. Nüfus azalmayı sürdürürken denetim ile kapsayıcılık arasındaki denge, yabancı sakinlerin ekonomik yaşamı sürdürmeye yardımcı olup olamayacağını belirleyecek.
Öne Çıkanlar
- Takaichi, liderlik kampanyası sırasında Nara’nın kutsal geyiklerini ziyaretçilerin tekmelediğine ilişkin haberleri, yabancıların davranışlarını kültürün korunmasıyla ilişkilendirmek için kullandı.
- LDP’nin 20 Temmuz 2025’teki seçim yenilgisi ve Sanseito’nun yükselişi, göç konusunun ekimdeki liderlik yarışının merkezine taşınmasına yardımcı oldu.
- Japonya’da nüfusun yüzde 3’ünden biraz fazlasını oluşturan yaklaşık 3,95 milyon yabancı yaşıyor; Japon vatandaşlarının sayısı 2025’te 900 binden fazla azaldı.
- 2024’te rekor sayıda, 37 milyon turist Japonya’yı ziyaret ederek Kyoto, Şibuya, Asakusa ve Fuji Dağı gibi destinasyonlar üzerinde baskı oluşturdu.
- Yabancılar Nisan 2024’te sosyal yardım alanların yüzde 3,2’sini oluşturuyordu; bu oran nüfus içindeki yüzde 3,1’lik paylarına yakındı.
- Yabancı hastaların payı 2023 mali yılında ödenmemiş hastane faturalarının yüzde 1,5’iydi; yabancı sağlık sigortası üyeleri sigortalıların yüzde 4’ünü, sağlık harcamalarının ise yüzde 1,4’ünü oluşturuyordu.
- Çin’i hedef alan içeriklerde ücretli çevrim içi senaryolardan ve yapay zekâyla üretilmiş görsellerden yararlanıldı.
- 47 prefektörün tamamı, Temmuz 2025’te yayımlanan Aomori Bildirisi aracılığıyla daha güçlü uyum politikaları çağrısı yaptı.
- Atıfta bulunulan anketlerde katılımcıların yüzde 66’sı daha sert göç politikalarını desteklerken yüzde 59’u yabancı işçi kabulüne karşı çıktı.
- Japonya Yenilik Partisi yabancı sakinlerin nüfus içindeki oranına sınır getirilmesini önerirken işverenler ve yerel yönetimler artan iş gücü ve uyum ihtiyaçlarıyla karşı karşıya.






