108 Dakikalık Yolculuk ve Gündelik Hayatın Giderek Artan Bedeli
Environmental Research Letters dergisinde yayımlanan bir araştırmaya göre Güney Kore, incelenen 43 ülke arasında ortalama günlük yolculuk süresinin en uzun olduğu ülke: 1 saat 48 dakika. Araştırmaya katılan ülkelerde ortalama süre 1 saat 8 dakika. Bu da Güney Korelilerin her gün yolculukta fazladan 40 dakika geçirdiği anlamına geliyor. Bu süre yemek, egzersiz, dinlenme ya da ilişkilere ayrılabilirdi.
İçindekiler
- 108 Dakikalık Yolculuk ve Gündelik Hayatın Giderek Artan Bedeli
- Seul'deki İşe Gidiş Geliş Araştırmasının Bulguları
- Genç Çalışanlar Birbiriyle Örtüşen Baskılarla Karşı Karşıya
- Yolda Geçen Saatlerin Bedensel Etkileri
- Maddi Güvence Neden Her Zaman Sosyal Bağ Kurmayı Sağlamıyor?
- Yalnız Ölümler, İzolasyonun En Ağır Boyutunu Gösteriyor
- Farklı Bir Gündelik Hayat İçin Seul'den Ayrılmak
- Aileler ve Çalışanlar Soluklanacak Alan Arıyor
- Seul'ün Planı ve Ulusal Çabalar
- Daha Kısa Yolculuklar ve Daha Güçlü Yerel Bağlar
- Öne Çıkanlar
Barselona Özerk Üniversitesi Çevre Bilimi ve Teknolojisi Enstitüsü ile McGill Üniversitesi araştırmacılarının yürüttüğü çalışma, dünya nüfusunun yarısından fazlasını temsil eden ülkelerde kişisel ve işle ilgili yolculukları inceledi. Ortalama günlük yolculuk süresi ABD'de 81, Birleşik Krallık'ta 87, Japonya'da 77 dakikaydı. En kısa ortalama süre ise 48 dakikayla Fas'ta görüldü.
34 yaşındaki Lee Han-soo, Seul'de 8 numaralı metro hattındaki Namhansanseong İstasyonu yakınlarındaki eviyle 2 numaralı hattaki Hongik Üniversitesi İstasyonu yakınlarında bulunan bir bilişim şirketi arasında her gün yaklaşık iki buçuk saat yolculuk yapıyor. Lee'nin yolculuğu, ulusal ölçekteki bu rakamların gündelik hayatta ne anlama geldiğini gösteriyor: İş günü, ofisten ayrıldıktan sonra da uzun süre devam ediyor.
Lee, bu rutinin başka şeylere ayıracak enerjisini nasıl tükettiğini şöyle anlattı:
Artık alışmış olsam da eve vardığımda tamamen tükenmiş oluyorum," dedi. "Bir şeyler atıştırıp hemen yatağa gidiyorum.
Kangbuk Samsung Hastanesi'nin araştırması, her yönü bir saatten uzun süren yolculukları daha fazla yalnızlıkla ilişkilendiriyor. Yalnızlık ve sosyal izolasyonla ilgili ulusal anketler ve Seul'den ayrılan kişilerin anlatılarıyla birlikte ele alındığında bu bulgular, yolculuk, iş ve toplumsal baskıların aynı sınırlı zaman dilimi için nasıl yarışabildiğini ortaya koyuyor.
Seul'deki İşe Gidiş Geliş Araştırmasının Bulguları
Kangbuk Samsung Hastanesi araştırmacıları, 24 binden fazla ofis çalışanını kapsayan 2023 Seul Araştırması'nı kullanarak yaptıkları çalışmayı eylül ayında yayımladı. Her yön için 60 dakikadan uzun yolculuk yapan çalışanların, yolculuğu 30 dakika veya daha kısa sürenlere kıyasla aile ilişkilerinde yalnızlık riski yüzde 49, daha geniş sosyal ilişkilerinde ise yüzde 36 daha yüksekti.
Seul Büyükşehir Belediyesi anketi yüz yüze görüşmelerle gerçekleştirdi. Araştırmacılar işe gidiş geliş süresini üç gruba ayırdı: 30 dakika veya daha kısa, 31-60 dakika ve 60 dakikadan uzun.
Ekip, çeşitli etkenlerin bir sonuçla nasıl ilişkili olduğunu inceleyen istatistiksel bir yöntem olan lojistik regresyon kullandı. Analizde toplumsal ve demografik özellikler, meslek, ulaşım şekli ve yaşam düzeni dikkate alındı. Bu düzeltmelerin ardından da uzun yolculuklarla yalnızlık arasındaki ilişki devam etti.
En güçlü ilişki otomobil kullananlarda görüldü. Toplu taşıma kullanan, yürüyen veya bisiklete binen çalışanlarda yalnızlığın istatistiksel açıdan anlamlı biçimde arttığı görülmedi; başka bir deyişle analiz, bu gruplardaki artışın yeterince belirgin olduğu sonucuna ulaşmadı. Yoğun trafikte tek başına araç kullanmak, kişinin kendini yalıtılmış hissetmesine ve başkalarıyla etkileşim kurma ya da yolculuğu başka işlere ayırma fırsatlarının azalmasına yol açabiliyor.
Yalnız yaşayan çalışanlar, yolculukları 60 dakikayı aştığında özellikle kırılgan durumdaydı. Araştırma ekibi, Kore'deki mevcut ortalama işe gidiş geliş süresinin "sosyal izolasyonu hızlandırabileceği" uyarısında bulunarak ulaşım ihtiyaçlarının yanı sıra ruhsal iyilik hâlini de gözeten politikalar çağrısı yaptı.
Uluslararası yolculuk araştırmasının sorumlu yazarı Dr. Eric Galbraith, yolculuk süresinin neden önemli olduğunu şöyle açıkladı:
İşe gidiş geliş süresi kişinin yemek, hareket ve dinlenme için ayırabildiği zamanı etkiler ve sağlıkla yakından ilişkilidir.
Lee'nin akşam rutini bu baskıyı gözler önüne seriyor. Yolculuk günün saatlerini işgal ettiğinde yemek yemek, uyumak, arkadaşlarla buluşmak ve aileyle vakit geçirmek geriye kalan zamana sığmak zorunda kalıyor.
Genç Çalışanlar Birbiriyle Örtüşen Baskılarla Karşı Karşıya
Frontiers in Public Health dergisinde yayımlanan bir araştırma, Seul'de yaşayan 18-35 yaş aralığındaki 3.219 çalışanın yalnızlık, çalışma koşulları ve depresif belirtilerini inceledi. Seul Genç Yetişkinler Panel Araştırması'nı kullanan çalışma, yalnızlık arttıkça depresif belirtilerin de arttığını ortaya koydu.
"Çok yalnız" olarak sınıflandırılan katılımcılarda depresif belirti görülme olasılığı, olağan düzeyde yalnızlık yaşayanlara kıyasla yüzde 94 daha yüksekti. Araştırmacılar doz-yanıt ilişkisi saptadı: Yalnızlık arttıkça belirtilerin görülme olasılığı da artıyordu. İş memnuniyeti güçlü bir koruyucu etki gösterirken, iş yerinde zorbalık depresif belirtileri artırıyordu.
Bu araştırmada işe gidiş geliş süresi tek başına depresif belirtilerin anlamlı bir göstergesi değildi. Hastane araştırması ise farklı bir sonucu, yalnızlığı, inceledi ve bir saati aşan yolculukları özellikle kaygı verici buldu. İki araştırmanın bulguları gündelik hayatın birbiriyle bağlantılı yönlerini anlatıyor: Yolculuk zamanı tüketiyor, çalışma koşulları iyilik hâlini etkiliyor ve yalnızlık depresif belirtilerle ilişkili.
Seul'deki hane yapısındaki değişim, bu bulgulara ayrı bir önem kazandırıyor. Demografik durumla ilgili değerlendirmeye göre kent nüfusunun üçte birinden fazlası artık tek başına yaşıyor. Seul Büyükşehir Belediyesi, tek kişilik hanelerde gençlerin oranının yüzde 64'e çıktığını; bu oranın on yıl önce yüzde 51,3 olduğunu belirtiyor.
Seul Enstitüsü, tek kişilik 3.000 haneyi araştırdı ve katılımcıların yüzde 62,1'inin sürekli yalnızlık yaşadığını saptadı. Katılımcıların yüzde 13,6'sı ise sosyal açıdan izole olarak tanımlandı. Yalnızlık, kişinin ilişkileri hakkında ne hissettiğini; sosyal izolasyon ise bu ilişkilerin ne ölçüde sınırlı olduğunu ifade ediyor.
Yolda Geçen Saatlerin Bedensel Etkileri
Chung-Ang Üniversitesi Hastanesi'nde aile hekimliği profesörü olan Cho Soo-hyun, tren veya otobüste uzun süre oturmanın fiziksel aktiviteyi azalttığını, geç saatte akşam yemeği yemeyi teşvik ettiğini ve uykuyu bozduğunu açıkladı. Bu değişiklikler kilo alımına, egzersiz kapasitesinin azalmasına ve hipertansiyona, yani yüksek tansiyona katkıda bulunabiliyor.
Çin'in Harbin kentindeki Kuzeydoğu Tarım Üniversitesi'nin 30 binden fazla kişiyle yürüttüğü araştırmada, işe gidiş geliş süresi arttıkça fiziksel ve ruhsal sağlığın kötüleştiği görüldü. Bu durum özellikle yolculuk haftada altı saati aştığında belirgindi.
İsveç'teki Umea Üniversitesi'nin katılımcıları 14 yıl boyunca izlediği bir araştırmada, uzun yolculuk yapan kadınların ölüm riskinin daha kısa mesafe kat edenlere kıyasla yüzde 54 daha yüksek olduğu görüldü. Artan stres, sağlığı destekleyen faaliyetlere ayrılan zamanın azalması ve vücudun günlük ritminin bozulması, İsveç dışında da geçerli olabilecek olası mekanizmalar olarak belirlendi.
Uzun yolculuklarda duruş da başka bir kaygı kaynağı. Koltuğu fazla yatırmak ya da otomobilde veya toplu taşımada akıllı telefona bakarken boynu ve sırtı öne eğmek, omurga eklemlerine yük bindiriyor. Önerilen önlemler arasında, yola çıkmadan önce bel ve boynu döndürme gibi hareketlerle esnemek yer alıyor.
Barselona Küresel Sağlık Enstitüsü, ağaç, çimen ve başka doğal unsurların bulunduğu güzergâhlardan yolculuk yapan kişilerin daha az stres yaşadığını ve duygusal açıdan daha dengeli olduğunu ortaya koydu. Seul gibi yoğun yapılaşmış kentlerde bu tür güzergâhlar her zaman bulunmuyor.
Yolculara yönelik öneriler arasında geç saatte ağır yemeklerden kaçınmak için beslenme alışkanlıklarını düzenlemek ve yolculuk süresini daha fazla çalışmak yerine dinlenmek için kullanmak da var. Bu önlemler gündelik yükün bazı yönlerini hafifletebilir; yolculuk süresinin kısalması ise egzersiz, uyku ve ilişkilere zaman kazandırabilir.
Maddi Güvence Neden Her Zaman Sosyal Bağ Kurmayı Sağlamıyor?
Güney Kore'deki göreli yoksulluk oranı 2011'de yüzde 18,5 iken son yıl olarak belirtilen yılda yüzde 15,3'e geriledi. Buna karşılık, maddi açıdan istikrarlı bir hayat sürerken başkalarıyla bağları zayıflayan kişilerin durumunu anlatan "ilişki yoksulluğuna" yönelik kaygılar arttı.
Veri ve İstatistik Bakanlığı'nın 2025 sosyal araştırmasına göre katılımcıların yüzde 21,2'sinin morali bozuk veya keyifsiz hissettiğinde konuşabileceği kimsesi yoktu. Bu oran, 2015'te kaydedilen yüzde 17,6'nın 3,6 puan üzerindeydi. Yalnız yaşayanlarda oran yüzde 26,5'e, üç kişilik hanelerde yaşayanlarda ise yüzde 19,2'ye çıktı.
Myongji Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olan An Soo-jung, özdeğer ve amaç duygusuyla bağlantılı bir yalnızlık türünü şöyle anlattı:
Kore'de insanlar kendilerini yeterince değerli hissetmediklerinde ya da bir amaçtan yoksun olduklarında çok yalnız olduklarını söylüyor.
An, insanların hareketli bir sosyal yaşama ve yakın ilişkilere sahip olsalar bile "kendilerini başkalarıyla kıyasladıklarında ve işe yarayıp yaramadıklarını, topluma yeterince katkı sağlayıp sağlamadıklarını ya da geride kalıp kalmadıklarını sorguladıklarında" yalnız hissedebildiklerini açıkladı. Bu durum, kişinin kendini çevresindekilerle ilişkisi içinde tanımladığı ilişkisel bir yönelimi yansıtıyor.
An, yalnızlığı insanların hedeflerine ulaşamadıklarını hissetmelerine yol açan rekabetçi, "başarı odaklı" kültürle de ilişkilendirdi:
Hepimiz aynı değerlerin peşine aşırı ölçüde düştüğümüzde sonunda kendimizi kaybediyoruz," dedi An. "Toplumumuz insanlardan son derece kolektif bir yaşam sürmelerini bekliyor ama çoğu zaman bireye saygı göstermiyor; bunun sonucunda insanlar yalnızlıkla ya da başarısızlık duygusuyla baş etmekte zorlanıyor.
Seul Ulusal Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olan Chey Jean-yung, ilişki yoksulluğunun sanayileşmiş ülkelerde görüldüğünü, ancak Güney Kore'nin olağanüstü hızlı gelişiminin topluluk yaşamına ek baskı getirdiğini söyledi:
"Bu süreçte yerel topluluklar çöktü, toplumsal kapsayıcılık azaldı ve ilişkisel yoksulluk derinleşti," dedi.
Yalnız Ölümler, İzolasyonun En Ağır Boyutunu Gösteriyor
Güney Kore'de her yıl binlerce kişi, ailesi ve arkadaşlarıyla bağları kopmuş hâlde yalnız ölüyor. Godoksa ya da yalnız ölüm olarak bilinen bu vakalar ağırlıklı olarak orta yaşlı erkekleri kapsıyor. Cesetler bazen günlerce, hatta haftalarca bulunamıyor.
Geçen yıl olarak belirtilen döneme ilişkin sayımda Sağlık ve Refah Bakanlığı verilerine göre 3.661 yalnız ölüm kaydedildi; bu sayı 2022'de 3.559, 2021'de 3.378'di. Haberdeki istatistik özetinde 3.661 sayısı 2023 toplamı olarak belirtildi. Bu sayımdaki ölümlerin yüzde 84'ünden fazlası erkeklere aitti; erkek ölümlerinin sayısı kadınlarınkini beş kattan fazla aştı. Tüm vakaların yarısından fazlasını 50'li ve 60'lı yaşlarındaki erkekler oluşturdu.
Güney Kore'de nüfusun yaşlanması ve doğum oranının düşmesi, son yıllarda ölüm sayısının doğum sayısını aşmasına yol açtı. Ülkede ölüm oranı, izole yaşayanlar arasındaki ölümler de dahil olmak üzere, yükseliyor. Aşırı çalışma, uzun yolculuklar ve zayıflayan bağlar, insanların destekten kopmasına yönelik daha geniş kaygının bir parçası.
Veri Bakanlığı'nın yalnızlığa ilişkin ilk araştırması, 13 yaş ve üzerindeki kişilerin yüzde 38,2'sinin gündelik hayatında yalnızlık hissettiğini ortaya koydu. Bu oran yalnız yaşayanlarda yüzde 48,9, en az dört kişilik hanelerde yaşayanlarda yüzde 34,9'du.
Yalnızlık tüm gelir gruplarında da görüldü. Ayda 6 milyon wondan fazla kazanan hanelerde yaşayanların yüzde 33'ü yalnızlık yaşarken, geliri 1 milyon wondan az olan hanelerde oran yüzde 57,6'ydı. Düşük gelir daha yüksek oranla ilişkili olsa da maddi durumu daha iyi olan kişiler arasında da yalnızlık yaygındı.
Farklı Bir Gündelik Hayat İçin Seul'den Ayrılmak
Seul'de satış elemanı olarak çalışırken 32 yaşında ve bekâr olan Kim Ji-ung, 9,6 milyon kişinin yaşadığı bir kentte kariyer fırsatları buldu; ancak yalnızlık ve baş etmekte zorlandığı bir rutinle de karşı karşıya kaldı.
Kim, başkentten ayrılmadan önce yaşadıklarını şöyle anlattı:
Sabah işe giderken ölümü düşündüğüm oluyordu," dedi. "En zoru, konuşacak kimsemin olmamasıydı. İşten sonra evde televizyon kanalları arasında dolaşıyor ya da video oyunları oynuyordum.
Yakın bir arkadaşı iş yerinde fenalaşarak hayatını kaybetti. Kim, bu olayın kendi hayatını yeniden değerlendirmesine yol açtığını söyledi:
İşte o zaman gerçekten, 'Sıradaki ben mi olacağım?' diye kendime sormaya başladım.
Kim, Güney Kore'nin güneybatısında 210 bin nüfuslu Mokpo kentindeki Don't Worry Village'a taşındı. Şirketlerde başarılı bir kariyere yönelmişken Seul'den ayrılan Hong Dong-woo bu topluluğu kurdu.
Hong, köyün amacını şöyle anlattı:
Köyümüzün tasarısı, ülkemizde pek çok kişinin hayatında eksikliğini hissettiği topluluğu sağlayacak bir memleket oluşturmaktı.
Kim, Mokpo'nun daha küçük olmasının gündelik ilişkileri kolaylaştırdığını gördü:
Şehir oldukça küçük olduğu için başka bir şekilde mutlaka başka gençlerle karşılaşıyorsunuz," dedi Kim. "İnsanlar birbirinden ricada bulunuyor ve burada sadece 'merhaba' diyerek arkadaş edinebiliyorsunuz.
Kim, bu deneyimi Seul'le karşılaştırarak orada "insanların birbirini selamlayacak zamanı olmadığını ve başkalarının işlerine karışmak istemediklerini" söyledi. Mokpo'da bir iç tasarım şirketi kurduktan sonra plansız gezilere de zaman ayırabildi.
Kim, bu özgürlüğü nasıl kullandığını şöyle anlattı:
Bazı geceler aklıma esiyor, vapur iskelesine inip Jeju Adası'na giden gece yarısı teknesine biniyorum," dedi. "Sabahı orada geçirip dönüyorum ama burada güzel vakit geçirdiğimi bana gösteren şeyler böyle küçük şeyler.
Aileler ve Çalışanlar Soluklanacak Alan Arıyor
38 yaşındaki Park Myung-ho, Güney Kore'nin en büyük silah üreticilerinden birinde çalışmıştı. 35 yaşındaki eşi Kim Min-jee ise ülkenin en büyük reklam şirketinde görev yapmıştı. Çift, Don't Worry Village'da tanıştıktan sonra evlendi.
Park, Seul'de farklı bir hayata başlamanın neden zor göründüğünü şöyle açıkladı:
Seul'de rekabet gerçekten çok yoğun," dedi Park. "Bir iş kurmayı yalnızca büyük sermaye sahibi kişilerin başarabildiği izlenimine kapılmıştım.
Kim Min-jee, haberde anlatılan dönemden bir yıldan fazla süre önce bir oğul dünyaya getirdi. İş, çocuk bakımı ve konut baskılarının kararını nasıl etkilediğini şöyle anlattı:
Büyük bir şirkette çalışmak, evde neredeyse hiç zaman geçirememek ve hafta sonlarını ofiste geçirmek demekti," dedi. "Ebeveynlerin veya çocuk bakım hizmetlerinin desteği olmadan Seul'de çocuk büyütmek neredeyse imkânsız; uygun fiyatlı bir konut bulmaksa daha da zor.
Don't Worry Village, hükümetin son yıllarda gençleri merkeze alan 50'den fazla topluluk kurması için bir örnek oluşturdu. İşlerin, iş yerlerinin ve temel altyapının başkent bölgesinde yoğunlaşması nedeniyle bu topluluklarda yaşayanları tutmak zor oldu.
Köy, taşınmayı düşünenlere yönelik 21'den fazla atölye düzenledi ve 2.000'den fazla ziyaretçi çekti; ancak yalnızca 20 kişi burada kaldı. İçişleri ve Güvenlik Bakanlığı'nın ülke genelindeki verilerine göre bu tür topluluklara yaklaşık 10 bin kişi atölyeler aracılığıyla katıldı, yaklaşık 900 kişi ise buralara taşındı. Bu rakamlar, her 100 katılımcıdan yaklaşık dokuzunun taşındığı anlamına geliyor.
30 yaşındaki hemşire Brianna Lee ise başka bir yol seçti. Her yıl çalışma tatili vizesiyle yurt dışında yaşamak ve çalışmak için başvuran on binlerce genç yetişkinden biri.
Lee, Güney Kore'de hissettiği baskıyı şöyle anlattı:
Güney Kore'de hayat fazlasıyla yoğun," dedi. "Belirli bir yaşa geldiğinizde iş bulmanız, evlenmeniz, ev almanız ve belli bir miktar paranız olması bekleniyor. Kelimenin tam anlamıyla her şeyiniz yargılanıyor.
11 saat süren vardiyaların yol açtığı tükenmişliğin ve Kore hastanelerinde karşılaştığı ayrımcılığın ardından Lee Kanada'da çalıştı ve ABD'ye taşınmaya hazırlanıyordu. Yurt dışındaki yaşamda değer verdiği şeyleri şöyle açıkladı:
En önemlisi, insanlar burnunu sokmuyor," dedi. "Bence orada ne iş yaptığınızla ve hayatınızı nasıl yaşamayı seçtiğinizle daha az ilgileniyorlar.
Seul'ün Planı ve Ulusal Çabalar
Seul yetkilileri, "kimsenin yalnız olmadığı bir şehir yaratmak" için beş yıl içinde 451,3 milyar won, yani yaklaşık 327 milyon dolar harcayacaklarını duyurdu. Girişimler arasında günün her saati hizmet veren bir danışma hattı ve çevrim içi danışmanlık platformu bulunuyor.
Belediye Başkanı Oh Se-hoon, yalnızlığın ortak bir sorumluluk olduğunu söyledi:
"Yalnızlık ve izolasyon sadece bireysel sorunlar değil, toplum olarak birlikte çözmemiz gereken meselelerdir," dedi.
Oh, yalnız yaşayanların iyileşmesine ve "topluma dönmesine" yardımcı olmak için Seul'ün "tüm belediye kapasitesini seferber edeceğini" söyledi. Planlarda ruh sağlığı hizmetlerinin genişletilmesi, yeşil alanlar, orta ve ileri yaştaki kent sakinleri için beslenme planlarına uygun yemekler ve izole yaşayanları belirlemeye yönelik özel bir "arama sistemi" yer alıyor. Bahçecilik, spor ve kitap kulüplerinin sosyal bağları güçlendirmesi amaçlanıyor.
Ulusal önlemler arasında kapsamlı bir önleme planı hazırlanmasını zorunlu kılan Yalnız Ölümü Önleme ve Yönetme Yasası da var. 2023'te yapılan değişiklikle, içe kapanık bazı gençler, "topluma yeniden katılmalarına" yardımcı olmak üzere yaşam giderleri için ayda 650 bin wona, yani 475 dolara kadar mali destek almaya hak kazandı.
Başka ülkeler de izolasyona karşı önlemler aldı. Hikikomori, yani aşırı sosyal geri çekilme hâlinin ilk kez tanımlandığı Japonya, 2021'de Yalnızlık ve İzolasyondan Sorumlu Bakan atadı. Japon hükümeti ertesi yıl, günün her saati hizmet veren bir danışma hattını da içeren kapsamlı bir karşı önlem planı açıkladı. Birleşik Krallık yalnızlık bakanları atarken, ABD Genel Cerrahı 2023'te yayımladığı uyarıda "yalnızlık ve izolasyon salgını" tehlikesine dikkat çekti.
Tarihli başlıca gelişmeler birkaç yıla yayılıyor:
- 2021: Japonya yalnızlık bakanını atadı; Güney Kore'de 3.378 yalnız ölüm kaydedildi.
- 2022: Japonya karşı önlem planını açıkladı; Güney Kore'de 3.559 yalnız ölüm kaydedildi.
- 2023: Seul, işe gidiş geliş araştırmasında kullanılan anketi gerçekleştirdi; Güney Kore içe kapanık bazı gençlere yönelik desteği değiştirdi; ABD yalnızlık uyarısını yayımladı.
- 2025: Kore sosyal araştırmasında, morali bozuk veya keyifsiz olduğunda konuşacak kimsesi olmayan katılımcıların oranı yüzde 21,2 olarak kaydedildi.
Daha Kısa Yolculuklar ve Daha Güçlü Yerel Bağlar
An Soo-jung, insanlarla buluşma fırsatlarını artırmanın yeterli olup olmayacağını sorgulayarak "fiziksel bağlantıları artırmanın yalnızlık sorununu temelden çözüp çözemeyeceği konusunda şüpheleri" olduğunu söyledi. Bunun "tek bir politikayla kolayca değiştirilebilecek bir şey olmadığını" belirten An, insanların "yalnız kalma ve kendileriyle yüzleşme gücünü de geliştirmeleri gerektiğini" ifade etti.
An, talepkâr bir toplumda bunu yapmanın neden zor olduğunu şöyle anlattı:
Hem kendimize hem başkalarına özen gösterme becerisini geliştirmeliyiz," dedi An. "Ancak toplum içindeki hayatımız o kadar zorlu ki kendimize özen göstermeye bile zaman bulamadığımızı hissediyoruz.
İşe gidiş geliş süresini doğrudan azaltmayı amaçlayan öneriler arasında uzaktan çalışma ve esnek çalışma düzenlemeleri bulunuyor. Bazı şirketler bu yaklaşımları denemeye başladı; ancak Kore'nin rekabetçi kurum kültüründe uygulama hâlâ sınırlı. Yolculuk sürelerini kısaltan ve toplumsal katılımı destekleyen şehir planlaması, iş öncesinde ve sonrasında kaybedilen saatlerin geri kazanılmasını sağlayabilir.
Diğer öneriler arasında daha fazla halk parkı, yerel kütüphanelerde çömlekçilik ve el sanatları programları ile insanların evlerine ulaştırılan topluluk hizmetlerinin genişletilmesi var. Ewha Kadın Üniversitesi'nde sosyal hizmetler profesörü olan Chung Soon-dool, izolasyonun daha erken aşamada ele alınması çağrısı yaptı:
"Yalnız ölümler yaşanmadan önce, erken aşamadaki belirtiler olarak yalnızlığa ve izolasyona odaklanmalıyız," dedi.
Seul'de ekonomik fırsatların yoğunlaşması, konutların pahalılaşması, rekabetçi iş kültürü ve geleneksel toplulukların zayıflaması aynı insanlar üzerinde birden fazla baskı oluşturuyor. Lee Han-soo ve Kim Ji-ung'un deneyimleri, bu baskıların sıradan akşamlara nasıl yansıdığını gösteriyor: Biri eve yorgun argın dönüyor, diğeri ise zamanını ve sosyal bağlarını yeniden kazanmak için başkentten ayrılıyor.
29 Aralık 2025 itibarıyla anlatılan önlemler danışmanlık ve mali yardımdan yeni topluluklara, yolculuk sürelerini kısaltma önerilerine kadar uzanıyor. Seul'ün harcama planı beş yılı kapsıyor; ancak işe gidiş geliş sürelerinin genel olarak ne zaman kısalacağına ya da esnek çalışmanın ne zaman yaygınlaşacağına ilişkin belirli bir tarih verilmedi.
Öne Çıkanlar
- Güney Kore'de kişisel ve işle ilgili günlük yolculuklar ortalama 108 dakika sürdü. Bu, incelenen 43 ülke arasındaki en uzun süreydi; ülkelerin ortalaması 68 dakikaydı.
- Seul'de yapılan bir araştırma, her yön için 60 dakikayı aşan yolculukları aile ilişkilerinde yüzde 49, sosyal ilişkilerde yüzde 36 daha yüksek yalnızlık riskiyle ilişkilendirdi.
- En güçlü ilişki otomobil kullananlarda görüldü; yalnız yaşayanlar uzun yolculuklara karşı özellikle kırılgandı.
- 3.219 genç çalışanı inceleyen araştırmada, daha fazla yalnızlık daha fazla depresif belirtiyle ilişkilendirildi; işe gidiş geliş süresi tek başına anlamlı bir gösterge değildi.
- Uzun yolculuklar hareket, yemek, uyku ve ilişkilere ayrılan zamanı azaltabiliyor.
- 2025 sosyal araştırmasına göre katılımcıların yüzde 21,2'sinin morali bozuk veya keyifsiz hissettiğinde konuşabileceği kimsesi yoktu.
- Haberde aktarılan yalnız ölüm sayısı 3.661'e ulaştı; vakaların yüzde 84'ünden fazlasında ölenler erkekti.
- Seul, yalnızlıkla mücadele için beş yıl içinde 451,3 milyar won harcayacağını duyurdu.
- Bazı kent sakinleri daha küçük topluluklara ya da yurt dışına taşındı; ancak işlerin Seul çevresinde yoğunlaşması alternatifleri sınırlıyor.






