Güney Kore Göçe Yöneliyor, Ancak Daha Fazla Yabancı İşçi Nüfus Azalışını Durduramıyor

12 dakikalık okuma
Güney Kore Göçe Yöneliyor, Ancak Daha Fazla Yabancı İşçi Nüfus Azalışını Durduramıyor

Nüfus azalırken daha fazla işçi geliyor

Güney Kore'de yabancı uyruklu ikamet edenlerin sayısı 2024'te 2,58 milyona, toplam nüfusun yaklaşık yüzde 5'ine ulaştı. Ancak Ulusal Meclis Bütçe Ofisinin yaptığı analiz, göçün ülkenin demografik gerilemesini tersine çeviremeyeceğini ortaya koyuyor. Yabancı işçiler çiftliklerde, montaj hatlarında ve bakım merkezlerinde personel ihtiyacının karşılanmasına katkıda bulunuyor. Sayılarının artması pek çok bölgede nüfus kaybını yavaşlatabilir; ancak gelenlerin sayısı ve ülkede kalma koşulları, nüfusu yeniden artırmaya yetmiyor.

İçindekiler
  1. Nüfus azalırken daha fazla işçi geliyor
  2. Yabancı uyruklu ikamet edenler başkent bölgesinin dışına yayılıyor
  3. Göç politikası bölgesel bir rol üstleniyor
  4. Yaşlanan toplumun daha fazla bakım çalışanına ihtiyacı var
  5. Çalışma vizelerinin çoğu hâlâ düşük vasıflı işlerde istihdam sağlıyor
  6. Küçük işletmeler yabancı işçi alımına dayanıyor
  7. Mezunlar neden ekonomiye daha fazla katkıda bulunabilir?
  8. Ülkedeki iş gücünün potansiyeli de kısıtlanıyor
  9. Japonya, dönüşümlü iş gücünden çalışanları ülkede tutmaya yöneliyor
  10. Kalıcı yerleşim için işler, aileler ve hizmetler gerekiyor
  11. Daha iyi veriler, işçi alımına ve çalışanları ülkede tutmaya yön verebilir
  12. Özet

Yabancı uyruklular 2015'te nüfusun yüzde 3,4'ünü oluşturuyordu. Bu oran artarken, yabancı uyrukluları kapsamayan ikamet kaydı nüfusu 2019'da yaklaşık 51,85 milyonla zirve yaptı ve ardından yaklaşık 630 bin azaldı. İki eğilim aynı anda yaşanıyor: Yurt dışından Kore'ye daha fazla kişi gelirken vatandaş kayıt sistemindeki nüfus küçülüyor.

Bütçe ofisinin temel bulgusu, işçiler geldikten sonra ne olduğuyla ilgili. Yabancı iş gücü üretimi destekliyor ve yerel hizmetlerin ayakta kalmasına yardımcı oluyor; ancak ülkenin genel gidişatını değiştirecek ölçüde yeni hane, doğum ya da kalıcı tüketici harcaması yaratmıyor.

Güney Kore, nüfusunun yüzde 20'sinden fazlasının 65 yaş ve üzerinde olduğu süper yaşlı toplum eşiğini çoktan aştı. Kadın başına ortalama doğum sayısını ifade eden doğurganlık, son tahminlerde 0,7 civarında ve dünya sıralamalarının alt sıralarında. Geçici olarak kalan ya da ülkelerine dönerek dönüşümlü çalışan işçi sayısındaki artış bu baskıları telafi edemez.

Yabancıların nüfustaki payı uluslararası ölçütlere göre hâlâ görece düşük ve pek çok vize kalıcı yerleşim için sınırlı imkân sunuyor. Dolayısıyla 16 Aralık 2025 itibarıyla temel politika sorunu, açık pozisyonları dolduracak kadar insan bulmaktan daha kapsamlı: Yeni gelenlerin kalıcı bir yaşam kurabileceği koşulları oluşturmak.

Reklam

Yabancı uyruklu ikamet edenler başkent bölgesinin dışına yayılıyor

2019 ile 2024 arasında Güney Kore'nin 229 belediyesinin 211'inde yabancı uyruklu ikamet edenlerin sayısı arttı. Seul, Incheon ve Gyeonggi dışında yaşayanların payı yüzde 40,6'dan yüzde 43,3'e çıkarak 2,7 puan yükseldi. Göç, ülkenin başlıca metropol bölgesinin dışındaki yerler için giderek daha önemli hâle geliyor.

En güçlü artışların bazıları, nüfus kaybı riskiyle karşı karşıya olarak sınıflandırılan bölgelerde görüldü. Bu tür 130 bölgenin 35'inde yabancı uyruklu ikamet edenlerin nüfusu 2019'dan bu yana yüzde 50'den fazla arttı. Yeni gelenler; dükkânların, otobüslerin ve kliniklerin hizmet vermeye devam etmesi için gerekli iş gücünün ve müşteri kitlesinin korunmasına yardımcı oluyor.

Nüfus kaybı riski endeksi, 65 yaş ve üzerindeki ikamet edenlerin sayısını 20-39 yaşlarındaki kadınların sayısıyla karşılaştırıyor. Yaşlı nüfus, bu yaş grubundaki kadınların en az iki katına ulaştığında bölge ciddi risk eşiğini aşmış sayılıyor. Bu ölçüt hem ileri düzeyde yaşlanmayı hem de potansiyel anne sayısındaki azalmayı yansıtarak önümüzdeki yıllarda doğumların yetersiz kalacağına işaret ediyor.

Kırsal bölgeler, çalışma çağındaki nüfusları azalırken okul kayıtlarının düşmesi ve hizmet sağlayıcıların bölgeden ayrılması sorunlarıyla zaten karşı karşıya. Tarım kooperatiflerinin hasat işçilerine, küçük fabrikaların üretimin durmasını önlemek için yeterli personele, yerel esnafın da müşterilere ihtiyacı var. Yabancı uyruklu ikamet edenler asgari düzeyde ekonomik faaliyetin sürmesine yardımcı oluyor.

Risk eşiğini aşan bölgeler okulları açık tutmakta ve uzmanlık gerektiren sağlık hizmetlerini yakın çevrede sunmakta da zorlanabiliyor. Bütçe ofisi, göçün bu bölgelerdeki değerini kabul ederken kalıcı yenilenmenin sürekli yerleşen hanelere, güvenceli işlere ve sürdürülebilir ekonomik faaliyete bağlı olduğu uyarısında bulunuyor.

Göç politikası bölgesel bir rol üstleniyor

Adalet Bakanlığı, yerel iş gücü ihtiyaçlarını gözeten F-2-R bölgesel vizesini 2022'de yürürlüğe koydu. Hükümetin Göç Politikası Ana Planı da yabancıların gelişiyle bağlantılı ekonomik ve bölgesel kalkınma hedefleri belirledi. Göç politikası giderek belediyelerin ihtiyaçlarına ve yeterli sayıda yerel çalışan bulamayan sektörlere göre şekilleniyor.

Reklam

Nüfus baskılarının ve politika adımlarının zaman içindeki gelişimini çeşitli tarihler gösteriyor:

  • 2015: Yabancı uyruklu ikamet edenler Güney Kore nüfusunun yüzde 3,4'ünü oluşturdu.
  • 2019: İkamet kaydı nüfusu yaklaşık 51,85 milyonla zirve yaptı.
  • 2022: Adalet Bakanlığı F-2-R bölgesel vizesini yürürlüğe koydu.
  • 2024: Yabancı uyruklu ikamet edenlerin sayısı 2,58 milyona ulaştı ve Kore üniversitelerinden mezun yabancılara yaşlı bakımı işlerinde çalışma imkânı tanındı.
  • 2026-2027: Belirlenen üniversiteler aracılığıyla yabancı bakıcıların eğitilmesi için bir pilot program planlandı.

Bu programlar, göçü acil personel açığını kapatmadaki yerleşik rolünün yanı sıra bölgesel ekonomilerin ayakta kalmasıyla ilişkilendiriyor. Yerel iş gücü talebi önemini koruyor; ancak politika artık insanların nerede yaşayacağına ve varlıklarının toplulukları nasıl destekleyebileceğine de odaklanıyor.

Yaşlanan toplumun daha fazla bakım çalışanına ihtiyacı var

65 yaş ve üzerindeki nüfus 10 milyonu aşınca Güney Kore süper yaşlı toplum eşiğini geçti. Bu değişim, hastanelerde, uzun süreli bakım merkezlerinde ve evlerde bakım hizmeti verecek yeterli sayıda kişi bulmanın önemini artırıyor.

Hükümet, 2024'te Kore üniversitelerinden mezun yabancılara yaşlı bakımı işlerinde çalışma imkânı tanıdı. Ayrıca yabancı bakıcıları eğitmek üzere 24 üniversite belirledi ve 2026-2027 için bir pilot program planladı. Amaç, her ilde bakım hizmetlerini destekleyebilecek eğitimli yardımcı personelden oluşan bir iş gücü havuzu yaratmak.

Bakım hizmetleri, demografik baskıların ikisini bir araya getiriyor. Daha fazla yaşlı sakinin desteğe ihtiyacı varken çalışma çağındaki nüfusun küçülmesi personel bulmayı zorlaştırıyor. Yabancı mezunları işe alıp eğitmek bu sorunlara verilen yanıtlardan biri; üniversiteler de eğitimle istihdam arasında köprü görevi görüyor.

Çalışma vizelerinin çoğu hâlâ düşük vasıflı işlerde istihdam sağlıyor

2024'te yaklaşık 547 bin kişi çalışma vizesine sahipti. Bunların yaklaşık yüzde 15,6'sı vasıflı işçi olarak sınıflandırılırken yüzde 84,3'ü düşük vasıflı iş kategorilerinde yer aldı. Vasıflı işçilerin payı büyük kentlerde daha yüksek olma eğiliminde; metropol bölgelerin dışında işverenler giriş düzeyindeki ya da beden gücüne dayalı işlerde çalışanlara daha fazla bel bağlıyor.

Bu işçiler özellikle tarım ve imalat sektörlerinde mevcut üretimin sürmesini sağlıyor. Bütçe ofisi, bu tablonun teknolojik kapasiteyi artırmaya ya da yeni yatırımları çekmeye görece az katkı sunduğunu belirtiyor. Mevcut bir üretim hattını çalışır durumda tutmakla yeni bir sektör geliştirmek, farklı işçi, beceri ve sermaye bileşimleri gerektiriyor.

Geçici işçilerin çoğu para kazanıp bir kısmını ülkelerine göndermek için geliyor. Yerel harcamalarını çoğu zaman sınırlı tutuyor ve sözleşmeleri sona erdiğinde ülkelerine dönüyorlar. Çiftlikler ve fabrikalar faaliyette kalsa bile bu durum perakende satışları, okul kayıtlarını, konut devir hızını ve belediye vergi gelirlerini etkiliyor.

Reklam

Sözleşme süresince kalan bir işçi, işverenin bugünkü üretim ihtiyacını karşılamasına yardımcı olur. Yerleşen bir hane ise yerel talebe daha uzun süre katkıda bulunabilir. Bütçe ofisi, yalnızca geçici işçi alımının yeterli sayıda yeni hane yaratmadığını ve küçülen toplulukları yenilemek için ekonomik tabanı yeterince genişletmediğini savunuyor.

Küçük işletmeler yabancı işçi alımına dayanıyor

Küçük ve orta ölçekli işletmeler, genç Korelileri düşük ücretli ve ağır işlere çekmekte zorlanıyor. Birçoğu yurt dışından işçi almak için İstihdam İzin Sistemi'ni kullanıyor; sistem, işçilerin iş değiştirmesine ve ülkede kalış süresine ilişkin katı kurallar içeriyor.

Bir iş dünyası kuruluşunun yakın tarihli anketine göre, en az 50 çalışanı olan KOBİ'lerin yaklaşık yüzde 94'ü yabancı işçi istihdam ediyordu. Çoğu, bu sayıyı korumayı ya da artırmayı planlıyordu. Bulgular, talebin kalıcı olduğunu ve ücretleri ya da verimliliği artırmakta zorlanan işletmeler için yabancı işçi alımının nasıl bir denge unsuru hâline geldiğini gösteriyor.

Kore iş gücü piyasası üzerine akademik araştırmalar karmaşık sonuçlara işaret ediyor. Yabancı işçiler ekonominin bazı kesimlerinde Koreli işçilerin yerini alabiliyor ya da ücretler üzerinde aşağı yönlü baskı oluşturabiliyor. Başka alanlarda ise farklı türde işlerde çalışıyorlar ve iş gücü bulunabilir hâle geldikçe işletmeler daha fazla yatırım yaparak bu etkileri azaltabiliyor.

Araştırmacılar ayrıca işe alım kotalarının uzun vadeli nüfus ve sektör eğilimlerini yansıtması gerektiğini savunuyor. İşçiler ülkede daha uzun süre kaldıkça geçici göç ilkesi geçerliliğini yitiriyor. Buna karşın vasıflı çalışanların gelişi ve ailelerin yerleşmesi için sınırlı imkânlar, göçün yenilikçiliğe, girişimciliğe ve yerel harcamalara katkısını azaltmaya devam ediyor.

Mezunlar neden ekonomiye daha fazla katkıda bulunabilir?

Kore Ticaret ve Sanayi Odasının, Kore Üniversitesi'nden bir ekonomistin liderliğindeki araştırma ekibiyle yürüttüğü çalışma, ilave bir milyon yabancı üniversite mezununun kabul edilmesinin gayrisafi yurt içi hasılayı (GSYH) yaklaşık yüzde 6 artırabileceğini tahmin etti. GSYH, bir ekonomide üretilen mal ve hizmetlerin değerini ölçüyor.

Analizde 2012-2023 dönemine ait bölgesel veriler kullanıldı ve iş gücünde yabancı mezunların payıyla kişi başına üretim arasında pozitif ilişki bulundu. Ekonomik gerekçe şu: Vasıflı çalışanlar genellikle daha fazla kazanıyor, yerel ekonomide daha çok harcama yapıyor ve şirketlerin daha yüksek katma değerli faaliyetlere yönelmesine yardımcı oluyor.

Reklam

Güney Kore, ekonomisinin büyüklüğü ve gelir düzeyine kıyasla görece az sayıda yüksek vasıflı yabancı işçiye sahip. Bakanlık verilerine göre 2023'te E1 profesör ve E7 uzmanlık mesleği vizeleri dâhil profesyonel çalışma vizelerine sahip kişi sayısı yaklaşık 68 bin 600'dü. 2024'te kayıtlı yabancı lisansüstü öğrenci sayısı 55 binin altında kaldı; bu da ileri düzeyde eğitimini tamamlayan kişilerden oluşan havuzun sınırlı olduğunu gösteriyor.

Ticaret ve sanayi odasının önerileri, işçi alımının ötesine uzanıyor. Daha iyi okullar ve sağlık hizmetleri, aileler için öngörülebilir vize kuralları ve yeni gelenlerin hızlı uyum sağlamasına yardımcı olacak mahalleler bu öneriler arasında. Amaç, yerleşimi kolaylaştırarak profesyonellerin geldikten kısa süre sonra kariyer kurup katkıda bulunabilmesini sağlamak.

Odanın sanayi inovasyonu bölümünün başındaki Lee Jong-myung, nitelikli sakinleri uluslararası ölçekte çekebilecek kentler kurulması çağrısında bulundu:

Yabancı profesyonellerin hızla yerleşmesine ve büyümeye katkıda bulunmasına yardımcı olacak, uluslararası alanda rekabetçi kentler kurmanın zamanı geldi.

Odaya göre profesyonellerin rahatça yerleşebildiği yerler, Kore'nin yetenekler için uluslararası rekabetteki konumunu güçlendirir. Mezunları ve profesyonelleri ülkede tutmak, göçü kariyer gelişimi, yatırım ve kalıcı hane harcamalarıyla daha doğrudan ilişkilendirebilir.

Ülkedeki iş gücünün potansiyeli de kısıtlanıyor

Kore Kalkınma Enstitüsü (KDI), Güney Kore'de yeterince değerlendirilmeyen yeteneklerin de çözümün bir parçası olduğuna dikkat çekiyor. Yaşlılar, engelliler ve çok sayıda kadın, iş gücüne katılımlarını azaltan ya da yarı zamanlı ve güvencesiz işlere yönelmelerine yol açan engellerle karşılaşıyor.

KDI aşamalı adımlar öneriyor. Kısa vadede politika, verimlilik artışlarına ve yurt dışından belirli niteliklere sahip kişilerin çekilmesine odaklanmalı. Orta vadede işe alım ve kariyer ilerlemesini etkileyen katı kural ve uygulamalar esnetilmeli. Uzun vadeli yatırımlar ise eğitim, beceriler, toplumsal cinsiyet eşitliği ve toplumsal bütünleşmeye yoğunlaşmalı.

Yaş ayrımcılığı iş gücü üzerindeki baskıyı artırıyor. Yakın tarihli bir insan hakları raporu, yaşa dayalı istihdam kurallarının, yaygın zorunlu emeklilik uygulamasının ve yeniden işe alım pratiklerinin 60'lı yaşlarındaki pek çok Koreliyi düşük ücretli işlere ittiğini savundu. Nüfus yaşlanırken bu durum, söz konusu kişilerin gelirini ve harcama gücünü, ayrıca vergi tabanını zayıflatıyor.

Reklam

Raporda yaşlıların hakları konusunda kıdemli araştırmacı olan Bridget Sleap, bu uygulamaların işçileri nasıl etkilediğini şöyle anlattı:

Bu uygulamalar, yaşlı çalışanları asıl işlerinde çalışmaya devam etme fırsatından mahrum bırakıyor, onlara daha az ücret ödüyor ve sırf yaşları nedeniyle daha düşük ücretli, güvencesiz işlere itiyor.

Yaşlı çalışanların kariyerlerini daha uzun süre devam ettirebilmesi, ebeveynlere güvenilir çocuk bakımı sunulması ve kariyerlerinin ortasındaki kişilerin yeniden eğitim alması ülkedeki iş gücünü güçlendirebilir. Böylece göç, daha geniş bir istihdam stratejisini tamamlayarak daha fazla sakinin büyüyen sektörlere katılmasını sağlayabilir.

Japonya, dönüşümlü iş gücünden çalışanları ülkede tutmaya yöneliyor

Japonya ve Güney Kore benzer yaşlanma baskıları, göçe yönelik temkinli kamuoyu tutumları ve onlarca yılda geliştirilmiş karmaşık vize sistemleriyle karşı karşıya. Her iki ülke de profesyoneller ve soydaşlar için daha sınırlı yolları korurken fabrikalarla hizmet sektörlerindeki personel açığını kapatmak amacıyla geçici çalışma imkânlarını genişletti.

Sonuç, kişinin haklarının ve ülkede kalma beklentilerinin büyük ölçüde sahip olduğu vizeye bağlı olduğu, birkaç kademeden oluşan bir göç sistemi. Pek çok göçmen kalıcı yerleşim konusunda kısıtlamalarla karşılaşmaya devam ediyor.

Japonya, uzun süredir eleştirilen Teknik Staj Programı'nı 2027'de Beceri Geliştirme İstihdamı programıyla değiştirmeyi planlıyor. Yeni programın işçileri, daha istikrarlı istihdam ve dil ve beceri sınavlarını geçenler için ülkede daha uzun süre kalma imkânı sunan Belirli Nitelikli İşçi sistemiyle ilişkilendirmesi amaçlanıyor.

Amaç; bakım, inşaat, gıda hizmetleri ve imalat sektörlerinde daha iyi koruma ve işler arasında geçiş olanağıyla sürdürülebilir bir iş gücü oluşturmak. Japonya'nın yaklaşımı, ülkede kalma hakkını giderek beceri geliştirme ve bunları kanıtlama koşuluna bağlıyor.

Kore'nin İstihdam İzin Sistemi, küçük işletmelerin işçi alımını düzenli hâle getirdi ancak kalıcı yerleşim için açık bir yol sunmuyor. İki ülke arasındaki karşılaştırma olası bir politika yönüne işaret ediyor: Yeterli niteliklere sahip işçilerin becerilerini geliştirmelerine ve zaman içinde daha istikrarlı bir göçmenlik statüsüne ilerlemelerine imkân tanımak.

Kalıcı yerleşim için işler, aileler ve hizmetler gerekiyor

Demografik gerilemeye kalıcı bir yanıt, ülke içindeki reformları Güney Kore'nin teşvik ettiği göç türlerinde yapılacak değişikliklerle birleştiriyor. Öncelikler arasında nitelikli göçmenlerin payını artırmak, uluslararası öğrencilerin iş bulmasına yardımcı olmak, ekonomiye katkıda bulunanların kalıcı oturum iznine erişimini kolaylaştırmak ve istihdam olanaklarının bulunduğu Seul dışındaki bölgelere ailelerin yerleşmesini teşvik etmek yer alıyor.

Ailelerin yerleşmesi, bir topluluğun ihtiyaçlarını ve ekonomik faaliyetlerini değiştiriyor. Çocuklar okullara kaydoluyor, aileler konut arıyor, harcamalar dükkânları ve hizmetleri destekliyor. Bu faaliyetler yerel vergi gelirlerini de artırabiliyor.

Reklam

Yerel uyum hizmetlerinin bölgesel koşullara göre düzenlenmesi gerekiyor. İstihdamla bağlantılı dil dersleri, yurt dışında edinilen niteliklerin tanınması ve küçük işletme kuran yeni gelenlere destek sunulması önerilen önlemler arasında. Amaç, insanların becerilerinden yararlanmasına ve yaşadıkları yerde kök salmasına yardımcı olmak.

Göç politikasının sanayi kalkınmasıyla da bağlantı kurması gerekiyor. İleri imalat, temiz enerji ya da biyomedikal kümelere yatırım çekmek isteyen bölgelerin uygun uzmanlığa sahip teknisyenlere, mühendislere ve yöneticilere ihtiyacı var. Bu sektörler, ağırlıklı olarak beden gücüne dayalı işlere yaslanan sektörlerden farklı bir iş gücü bileşimi gerektiriyor.

Şirketlerin yatırım izinlerini uzman işçileri işe alma ve ülkede tutmaya yönelik somut planlara bağlamak, büyümenin başkent bölgesi dışına yayılmasına yardımcı olabilir. Üniversitelerle işverenler arasındaki ortaklıklar, uluslararası öğrencileri belirli işlere hazırlayabilir ve eğitimden istihdama geçişlerini kolaylaştırabilir.

Daha iyi veriler, işçi alımına ve çalışanları ülkede tutmaya yön verebilir

İş gücü açığına ilişkin daha güncel bilgiler, sektörler ve nüfus değiştikçe yetkililerin işe alımı ayarlamasına yardımcı olur. İşe alım uygulamalarının daha sıkı denetlenmesi ve kotaların düzenli olarak gözden geçirilmesi darboğazları azaltabilir.

Belediyelere yerleşimi kolaylaştırmaları için teşvikler de sağlanabilir. Uluslararası mezunları ülkede tutmak, ücretleri artırmak ve geçici statüden daha istikrarlı bir statüye geçen işçilerin payını yükseltmek gibi sonuçlara bağlı finansman, yeni gelenler sonrasında neler olduğuna odaklanılmasını sağlar.

Bütçe ofisinin uyarısı, yalnızca kişi sayısına bakmanın yeterli olmadığı yönünde. Yabancı işçiler, genç sakinlerini kaybeden topluluklar da dâhil olmak üzere işletmelerin ve hizmetlerin faaliyetlerini sürdürmesine şimdiden yardımcı oluyor. Ülkenin demografik gidişatını değiştirmek için Kore'de hâlihazırda yaşayan insanların potansiyelinden daha iyi yararlanmanın yanı sıra daha kalıcı haneler ve daha güçlü bir ekonomik taban gerekiyor.

Özet

  • Yabancı uyruklu ikamet edenlerin sayısı 2024'te 2,58 milyona, nüfusun yaklaşık yüzde 5'ine ulaştı. Vatandaş kayıt sistemindeki nüfus ise 2019'daki zirvesinden sonra yaklaşık 630 bin azaldı.
  • 2019-2024 arasında yabancı uyruklu ikamet edenlerin sayısı 229 belediyenin 211'inde arttı. Nüfus kaybı riskiyle karşı karşıya olan 130 bölgenin 35'inde artış yüzde 50'yi aştı.
  • F-2-R vizesi 2022'de yürürlüğe girdi. Belirlenen 24 üniversitenin katılacağı yabancı bakıcı yetiştirme pilot programının 2026-2027'de başlaması planlanıyor.
  • 2024'te çalışma vizesine sahip yaklaşık 547 bin kişinin yüzde 15,6'sı vasıflı, yüzde 84,3'ü ise düşük vasıflı kategorilerde sınıflandırıldı.
  • Bir ticaret ve sanayi odası araştırması, ilave bir milyon yabancı üniversite mezununun GSYH'yi yaklaşık yüzde 6 artırabileceğini tahmin etti.
  • Japonya 2027'de yeni bir istihdam ve beceri geliştirme programı başlatmayı planlıyor. Bu program, Kore'nin çalışanları ülkede tutma ve yerleşim seçeneklerini değerlendirmesi açısından karşılaştırma olanağı sunuyor.
  • Kalıcı ilerleme; nitelikli işçi alımına, ailelerin yerleşmesine, bölgesel ekonomilerin güçlenmesine ve yaşlıların, kadınların ve engellilerin karşılaştığı engellerin azaltılmasına bağlı.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir