Yaşlı Çalışanlar Düşük Ücretli Bakım İşlerine Yönelirken Güney Kore'deki Ücret Farkı Rekor Kırdı

11 dakikalık okuma
Yaşlı Çalışanlar Düşük Ücretli Bakım İşlerine Yönelirken Güney Kore'deki Ücret Farkı Rekor Kırdı

Aylık kazançlarda 1,81 milyon won fark

Güney Kore'de kadrolu çalışanlar haziran-ağustos döneminde ayda ortalama 3,90 milyon won kazanırken, kadrosuz çalışanların kazancı 2,09 milyon won oldu. İstatistik ve Veri Bakanlığına göre 1,81 milyon wonluk fark, karşılaştırılabilir verilerin tutulmaya başlandığı 2004'ten bu yana görülen en yüksek düzeye çıktı.

İçindekiler
  1. Aylık kazançlarda 1,81 milyon won fark
  2. Yaşlı çalışanlar ve kadınlar kadrosuz istihdamın yapısını değiştiriyor
  3. Emeklilik neden ücretlerde keskin düşüşe yol açabiliyor?
  4. Bakım ve sosyal refah istihdamda başı çekiyor, ancak ücretler geride kalıyor
  5. Çalışma saatleri, yan haklar ve şirket büyüklüğü farkı belirliyor
  6. Değişimler nasıl bir araya geliyor?
  7. Yaşlanan ekonomi, çalışanların yanı sıra becerilere de ihtiyaç duyuyor
  8. Daha iyi ücret ve daha güvenceli çalışma seçenekleri
  9. Bilinmesi gerekenler

Veriler, yaşlanan nüfusun ve yarı zamanlı bakım ile sosyal hizmet işlerinin yaygınlaşmasının iş gücünü nasıl değiştirdiğini gösteriyor. Kadrosuz çalışanlar arasında 60 yaş ve üzerindekilerin sayısı ilk kez 3 milyonu aşarken, sağlık ve sosyal refah sektörü kadrosuz çalışanların en fazla istihdam edildiği alan oldu.

Güney Kore'de kadrosuz istihdam; yarı zamanlı, geçici ve belirli süreli işlerin yanı sıra büyük şirketlerin kadrolarında yaygın olarak sunulan haklardan ve iş güvencesinden yoksun çok sayıda sözleşmeli pozisyonu kapsıyor. Ağustos ayında bu tür işlerde 8,57 milyon kişi çalıştı; bu, bir yıl öncesine göre yaklaşık 110 bin kişilik artış demek. Kadrosuz çalışanlar, ücretli çalışanların tamamının yüzde 38,2'sini oluşturdu.

Aylık kazanç farkı iki ayrı farkı bir araya getiriyor: insanların saat başına ne kadar kazandığı ve kaç saat çalıştığı. Yarı zamanlı işler hesaba katılmadığında kadrosuz çalışanların aylık ortalama kazancı 3,04 milyon wona yükseliyor. Kadrolu çalışanlarla aradaki fark ise 859 bin wona iniyor.

Dolayısıyla kısa çalışma saatleri, saatlik ücretlerin daha düşük olmasının yanı sıra, açıklanan rakamları da önemli ölçüde etkiliyor. Kadrosuz işlerde çalışanlar aynı zamanda daha sınırlı yan haklarla ve belirsiz çalışma saatleriyle karşılaşabiliyor. Bu da ücret farkının ötesinde, hane bütçelerini yönetmeyi zorlaştırıyor.

Bu değişimler hem çalışanları hem de nüfusu yaşlandıkça daha fazla bakım hizmetine ihtiyaç duyan ülkeyi etkiliyor. Yaşlıların çoğu, toplumun ihtiyaç duyduğu hizmetlerde iş buluyor; ancak bu işler çoğunlukla sınırlı çalışma saatleri ve görece düşük gelir sunuyor.

Reklam

Yaşlı çalışanlar ve kadınlar kadrosuz istihdamın yapısını değiştiriyor

60 yaş ve üzerindeki çalışanlar, kadrosuz çalışanların yüzde 35,5'ini oluşturarak rekor düzeye ulaştı. Bu gruptaki çalışan sayısı bir yıl öncesine göre 233 bin artarak ilk kez 3 milyonu aştı.

Yaşlı çalışanlardaki artış, kadrosuz istihdamın tamamında görülen yaklaşık 110 bin kişilik yükselişten daha fazlaydı. Bu karşılaştırma, daha güvencesiz işlerde çalışanların yaş dağılımının bu grubun büyümesiyle ne kadar hızlı değiştiğini ortaya koyuyor.

70 yaş ve üzerindekilerin sayısı 1,21 milyona ulaştı ve bu grup ilk kez kadrosuz çalışan 40'lı yaşlardakileri geride bıraktı. 30'lu yaşlardaki çalışanların payı da artarak yaklaşık yüzde 13,3'e çıktı. Buna karşılık 30 yaş altındakilerin ve 40'lı ile 50'li yaşlardakilerin payı düştü.

Kadrosuz pozisyonların rekor düzeydeki yüzde 57,4'ünde kadınlar çalıştı. Esnek çalışma saatleri aile ve bakım sorumluluklarıyla bağdaşabilirken, bazı kadınlar kariyerlerine ara verdikten sonra kadrolu işlere dönmekte zorlanıyor. Bu koşullar, esnekliğin ve sınırlı istihdam seçeneklerinin neden bir arada bulunabildiğini açıklamaya yardımcı oluyor.

Kadrosuz çalışanların yaklaşık üçte ikisi, esnekliği ya da çalışma koşullarından memnuniyeti gerekçe göstererek bu çalışma biçimini kendilerinin seçtiğini söyledi. Yüzde 32,2'si ise bu durumun kendi tercihi olmadığını belirtti. En sık verilen nedenler, acilen gelire ihtiyaç duymak ya da becerilerine uygun iş bulamamaktı.

Veriler, farklı ihtiyaçları olan çalışanları kapsıyor. Bazıları daha az saat çalışmak isterken, bazıları paraya ihtiyaç duyduğu için bulabildiği işi kabul ediyor. Ana kariyerini geride bırakan yaşlılar için yarı zamanlı bir iş, gelir sağlamanın yanı sıra sosyal ilişkileri de sürdürebiliyor.

Emeklilik neden ücretlerde keskin düşüşe yol açabiliyor?

Emekli olan ya da emekliliği yaklaşan çok sayıda Güney Koreli, sınırlı emekli aylıklarını desteklemek, sosyal bağlarını korumak ve yaşam masraflarını karşılamak için yeniden çalışmaya başlıyor. Büyük şirketlerde 60 yaşında zorunlu emeklilik yaygın olarak uygulanıyor. Çalışanlar daha sonra, ayrıldıkları pozisyona göre daha düşük ücretli ve daha az güvenceli yeni bir iş arayabiliyor.

Kamu finansmanlı istihdam programları, özellikle toplum temelli bakım alanında yaşlılara yönelik iş olanaklarını artırdı. Bu pozisyonlar evlerine yakın yerlerde yararlı işler sunabiliyor; ancak genellikle yarı zamanlı ve görece düşük ücretli oluyor.

Reklam

Çok sayıda çalışan, emeklilikten önce de gelirinin düşmesiyle karşılaşıyor. Ücret zirvesi uygulamalarında şirketler, çoğunlukla 50'li yaşların sonlarındaki çalışanların maaşlarını düşürürken görevlerini büyük ölçüde değiştirmiyor. Bu tasarrufların, genç çalışanların işe alınmasını finanse etmesi amaçlanıyor.

Emekliliği yaklaşan çalışanlar için bu kesintiler, birikim yapabilecekleri yıl sayısını azaltabiliyor. Ana işverenden ayrılıp daha düşük ücretli bir işle çalışma hayatına dönmek de düşük kazançlı dönemi uzatabiliyor.

İnsan Hakları İzleme Örgütü, ücret zirvesi uygulamalarını yaşlıları güvencesiz istihdama iten yaş temelli ayrımcılık olarak nitelendirdi. Örgütün yaşlıların hakları üzerine çalışan araştırmacısı Bridget Sleap, çalışanları koruması amaçlanan kuralların adil muameleyi zedelediğini söyledi.

Bu önlemler çalışanları korumak için tasarlandı, ancak tam tersini yapıyor. Yaşlı çalışanların ana işlerinde çalışmayı sürdürme olanağını ellerinden alıyor, onlara daha az ücret ödüyor ve sırf yaşları nedeniyle daha düşük ücretli, güvencesiz işlere itiyor.

Bazı siyasi liderler, zorunlu emeklilik yaşının emeklilik aylığına hak kazanma yaşıyla uyumlu hâle gelmesi için 65'e çıkarılmasını önerdi. Dolayısıyla tartışma, insanların ana işlerinde ne kadar süre kalabileceklerini ve bu ek yıllarda ne kadar kazanacaklarını da kapsıyor.

İş hukuku avukatı Kim Ki duk, emeklilik yaşını tek başına değiştirmenin şirketlerin ücret belirleme yöntemine ilişkin sorunu çözmeyeceği uyarısında bulundu.

Emeklilik yaşını doğrudan 65'e çıkarmak, şirketlere mevcut sistem kapsamında ayrımcı ücret kesintilerini uygulayabilecekleri daha fazla yıl kazandırır.

Politika yapıcıların önündeki tercih, daha fazla yaşlı çalışanın adil ücretle ana işlerinde daha uzun süre kalabilmesini sağlamak ya da giderek daha çoğunun hane bütçelerini zorlayan düşük ücretli yarı zamanlı işlere yönelmesini izlemek.

Bakım ve sosyal refah istihdamda başı çekiyor, ancak ücretler geride kalıyor

Sağlık ve sosyal refah sektörü, yaklaşık 1,76 milyon çalışanla kadrosuz istihdamın yüzde 20,5'ini oluşturdu. Sektördeki kadrosuz iş sayısı bir önceki yıla göre yaklaşık 210 bin arttı; bu, sektörler arasındaki en büyük artış oldu.

Bu büyüme, çok yaşlı bir toplumda yaşlı bakımı ve sağlık hizmetlerine yönelik talebin artmasını yansıtıyor. Bu işlerin çoğu anlamlı, eve yakın ve esnek saatler arayan yaşlılara uygun. Öte yandan işler sıklıkla yarı zamanlı ve ekonomideki en düşük ücretli işler arasında.

Reklam

Bu koşulların bir arada bulunması, çalışan sayısı artarken kadrosuz işlerde ücretlerin neden durgunlaştığını açıklamaya yardımcı oluyor. Yeni işler kısa çalışma saatleri ve düşük ücret sunuyorsa, daha fazla kişi istihdama katılsa bile aylık ortalama kazanç aynı ölçüde artmayabilir.

Bakım hizmeti sağlayıcıları çoğu zaman kısıtlı bütçelerle çalışıyor. Hizmetler için yapılacak ödemeleri belirleyen kamu tarifeleri, gelir artışını sınırlayabiliyor. Birçok kuruluş, çalışma saatlerini hizmet alanların yardım ihtiyacı duyduğu zamanlara göre düzenlemek için kısa vardiyalar da uyguluyor.

İşverenler, uzun saatler gerektiren ve fiziksel açıdan yorucu pozisyonları doldurmakta zorlandıklarını bildiriyor; bu nedenle vardiyalar bölünüyor ve çalışma saatleri kısalıyor. Çalışanlardan kapsamlı eğitim ve yoğun duygusal emek beklenmesine rağmen, kazançları imalat ya da iş hizmetleri sektöründekilerin gerisinde kalıyor.

Yüksek çalışan devri, hizmet sağlayıcıların maliyetlerini daha da artırarak ücretler üzerindeki baskıyı yoğunlaştırıyor. Bakım hizmetlerinin yaşlı çalışanları istihdam ederken ortalama kazançları düşük tuttuğu bu döngüyü değiştirmek için daha iyi finansman, istihdam standartları ve daha nitelikli, daha iyi ücretli pozisyonlara geçiş yolları gerekiyor.

Çalışma saatleri, yan haklar ve şirket büyüklüğü farkı belirliyor

Aylık ortalama ücretler hem ücret düzeyini hem de sunulan iş miktarını yansıtıyor. Yarı zamanlı pozisyonlar çıkarıldığında kadrosuz çalışanların ortalama kazancı 2,09 milyon wondan 3,04 milyon wona yükseliyor; kadrolu çalışanlarla aralarındaki fark da 1,81 milyon wondan 859 bin wona geriliyor.

Bu düzeltmeye rağmen kazanç farkı önemli ölçüde devam ediyor. Ayrıca çalışanlar, aylık ücret verilerine yansımayan yan haklar ve iş güvencesi açısından da farklılıklarla karşılaşıyor. Kadrolu çalışanların ikramiye, ücretli izin, daha yüksek kıdem tazminatı ve işveren katkılı emeklilik planlarından yararlanma olasılığı daha yüksek.

Kadrosuz çalışanlar çoğu zaman bu güvencelerden yoksun ve çalışma saatleri haftadan haftaya değişebiliyor. Düzenli faturalarını ödemeye çalışan bir hane, hem daha düşük bir gelirle hem de gelecek ay ne kadar kazanacağına ilişkin belirsizlikle baş etmek zorunda kalıyor.

Sektör ve işverenin büyüklüğü de mevcut işleri etkiliyor. Sağlık ve sosyal hizmetlerde, çoğunlukla yaşlılara yönelik kamu istihdam programlarının desteğiyle, en hızlı işe alım artışı kaydedildi. İç talebin zayıflığından etkilenen konaklama, inşaat ve perakende sektörlerinde ise kadrosuz istihdam geriledi.

Büyük şirketlerde kadrosuz çalışanların oranı genellikle daha düşük, ücretler ise daha yüksek. Özellikle hizmet sektöründeki küçük işletmeler sözleşmeli ve yarı zamanlı çalışma düzenlerine daha fazla dayanıyor.

Sonuçta ikili bir iş gücü piyasası ortaya çıkıyor: Çalışanların karşılaştığı ücret ve iş güvencesi, girdikleri işverenin ve sektörün türüne göre büyük farklılık gösterebiliyor. Bu farklılıklar, çalışma hayatlarını şekillendirmede kişisel performans kadar belirleyici olabiliyor.

Reklam

Değişimler nasıl bir araya geliyor?

Ücret verileri, istihdam ve nüfustaki uzun vadeli değişimin bir parçası. Tarihler ve dönüm noktaları, rekor düzeydeki farkın emeklilik uygulamalarından, oluşturulan işlerin türünden ve yaşlı çalışanların artan sayısından nasıl kaynaklandığını açıklamaya yardımcı oluyor.

  • 2004'ten bu yana: Karşılaştırılabilir ücret verileri, son farkın ölçüldüğü kaydı oluşturuyor.
  • 50'li yaşların sonlarında: Ücret zirvesi uygulamaları, çalışanlar ana işlerinden ayrılmadan önce maaşlarını düşürebiliyor.
  • 60 yaşında: Büyük şirketlerde yaygın olarak uygulanan zorunlu emeklilik yaşı, çalışanları yeni iş aramaya yöneltebiliyor.
  • Haziran-ağustos 2025: Kadrosuz çalışanların aylık ortalama ücreti 2,09 milyon won, kadrolu çalışanlarınki 3,90 milyon won oldu.
  • Ağustos 2025: Kadrosuz istihdam 8,57 milyona ulaştı; 60 yaş ve üzerindeki çalışanların sayısı 3 milyonu aştı.
  • 2050'ye kadar: Küresel araştırmalar, gelişmiş ekonomilerde çalışma çağındaki her iki kişiye karşılık yaklaşık bir yaşlı düşeceğini öngörüyor.

Zorunlu emeklilik yaşının 65'e çıkarılması önerisi, 25 Ekim 2025 itibarıyla siyasi tartışmaların parçasıydı. Değişikliğin yürürlüğe girmesi için herhangi bir tarih verilmedi. Emekliliği yaklaşan çalışanlar için acil mesele, ana işverenlerinden ayrılmadan önce ve ayrıldıktan sonra elde edecekleri gelir olmaya devam etti.

Yaşlanan ekonomi, çalışanların yanı sıra becerilere de ihtiyaç duyuyor

Güney Kore, çok az ülkenin yakalayabildiği bir hızla yaşlanıyor. Doğurganlık oranı nüfusun sabit kalması için gereken seviyenin çok altında, yaşam beklentisi ise yüksek. Yaşlıların tüketimdeki payı şimdiden yükseliyor ve kamu emeklilik sistemleri üzerindeki baskı artıyor.

Küresel araştırmalar, yaşlanmanın her yaşlı başına düşen çalışma çağındaki kişi sayısını azalttığını gösteriyor. Gelişmiş ekonomilerde bu oranın 2050'ye kadar yaşlı başına yaklaşık iki çalışan yetişkine inmesi bekleniyor. Emeklilere kıyasla çalışan sayısının azalmasıyla emeklilik ve bakım maliyetlerinin daha büyük bir kısmı her çalışanın üzerine düşüyor.

Verimlilik artışı hızlanmaz ya da çalışma saatleri artırılmazsa kişi başına ekonomik büyümenin yavaşlaması bekleniyor. Verimlilik, belirli bir sürede ne kadar faydalı iş yapılabildiğini ifade ediyor. İş gücü piyasasının sıkışık olduğu bir dönemde deneyimli çalışanları becerilerine uygun işlerde tutmak özellikle önem kazanıyor.

Eğitim ve iş tasarımındaki değişiklikler, yaşlı çalışanların istihdamda kalmasına yardımcı olabilir. Dijital araçlar rutin görevleri kolaylaştırırken yardımcı ekipmanlar bakım ve imalat işlerinin fiziksel yükünü azaltabilir. Esnek çalışma saatleri ve kademeli emeklilik, insanların sağlıklarını ya da aile sorumluluklarını gözetirken katkı sunmayı sürdürmesini sağlayabilir.

Reklam

Çok sayıda yaşlı çalışanı istihdam ettiği için bakım sektörüne özellikle dikkat edilmeli. Hizmet kalitesi ve güvenliği korunurken bu hizmetlerde verimliliğin artırılması, yaşam standartlarının desteklenmesi ve ücret farkının sınırlanması açısından kilit önemde.

Daha iyi ücret ve daha güvenceli çalışma seçenekleri

Rekor düzeydeki farkın birbiriyle bağlantılı birkaç nedeni var: Daha fazla yaşlı yarı zamanlı kadrosuz işlerde çalışmaya başlıyor, bakım ve sosyal refah işleri çoğunlukla düşük ücretli ve emeklilik kuralları ile ücret uygulamaları çalışanları 50'li yaşlarının sonlarında ana kariyerlerinden ayrılmaya itebiliyor.

Bu nedenle politika yanıtının ücret, çalışma saatleri, yan haklar ve işler arası geçiş konularını ele alması gerekiyor. Aşağıdaki önlemler söz konusu baskılara odaklanıyor:

  • Kamu ödeme tarifelerini güncelleyerek, asgari personel oranları belirleyerek ve açık kariyer basamaklarına bağlı eğitimleri finanse ederek bakım sektöründe ücretleri ve standartları yükseltmek.
  • Kadrosuz çalışanların aynı görevleri yaparken benzer temel ücret ve yan haklar almasını sağlamak üzere istihdam türleri arasında eşit değerde işe eşit ücret ilkesini teşvik etmek.
  • Yaşa bağlı ücret zirvesi kesintilerine duyulan ihtiyacı azaltmak için kıdeme dayalı ücret sistemlerinden işin değerini ve çalışan performansını yansıtan sistemlere geçmek.
  • Özellikle büyüyen hizmet ve dijital mesleklerde kariyerinin ortasındaki çalışanlara ve yaşlılara yönelik hedefli eğitim ve sertifika programları sunmak.
  • 60 yaşında ani işten ayrılma yerine düzenli gelir sağlamayı desteklemek için kademeli çalışma saatleri ve kısmi emeklilik aylığı dâhil esnek emeklilik düzenlemeleri oluşturmak.
  • Yaşlılara yönelik kamu istihdam programlarını gözden geçirerek bunların özel sektör işlerini tamamlamasını, özel sektörün yerini almamasını ve zaman içinde daha nitelikli işlere kapı açmasını sağlamak.
  • Yarı zamanlı ya da sözleşmeli çalışanların ücretli izin, kıdem tazminatı ve emeklilik olanaklarından yararlanmasını ve iş değiştirirken bu haklarını korumasını sağlamak.
  • Hizmet kalitesi ile güvenliğini korurken verimliliği artırmak için bakım sektöründe teknoloji kullanımını ve çalışma süreçlerini iyileştirmek.
  • Uygun fiyatlı çocuk bakımı ve işe dönüşte adil yollar sunmak da dâhil olmak üzere, kariyer aralarının ardından kadınların kadrolu işlere dönmesinin önündeki engelleri azaltmak.

Tek bir önlem kazanç farkını kısa sürede ortadan kaldıramaz. İş kalitesi, ücret belirleme ve emeklilik sisteminde yapılacak değişiklikler bir arada, asgari çalışma standartlarını yükseltebilir ve istihdamda kalmak isteyen yaşlılara daha fazla seçenek sunabilir.

Güney Kore, bakım ve destek hizmeti sunan insanlara giderek daha fazla ihtiyaç duyuyor. Yaşlı nüfusun ihtiyaçlarına daha uygun istihdam koşulları oluşturmak için bu çalışanların ücretlerinin yükseltilmesi ve daha adil ücret sistemlerinin kurulması gerekiyor.

Reklam

Bilinmesi gerekenler

  • Kadrolu çalışanlar haziran-ağustos döneminde ayda 3,90 milyon won kazanırken kadrosuz çalışanların aylık kazancı 2,09 milyon won oldu. 1,81 milyon wonluk fark, karşılaştırılabilir verilerin tutulmaya başlandığı 2004'ten bu yana en yüksek düzeye çıktı.
  • Yarı zamanlı işler hariç tutulduğunda kadrosuz çalışanların aylık kazancı 3,04 milyon wona yükseldi; fark 859 bin won oldu.
  • Kadrosuz istihdam ağustosta 8,57 milyona ulaştı. Bu, bir yıl öncesine göre yaklaşık 110 bin kişilik artışa ve ücretli çalışanların yüzde 38,2'sine karşılık geliyor.
  • 60 yaş ve üzerindeki çalışanların sayısı 3 milyonu aştı; bu grup, kadrosuz çalışanların rekor düzeydeki yüzde 35,5'ini oluşturdu. 70 yaş ve üzerindekilerin sayısı 1,21 milyona ulaşarak 40'lı yaşlardakileri geride bıraktı.
  • Kadrosuz işlerin rekor düzeydeki yüzde 57,4'ünde kadınlar çalıştı. Çalışanların yaklaşık üçte ikisi bu çalışma düzenini kendilerinin seçtiğini, yüzde 32,2'si ise seçmediğini söyledi.
  • Sağlık ve sosyal refah sektöründe, bir yılda yaklaşık 210 bin iş eklenmesinin ardından, toplamın yüzde 20,5'ine karşılık gelen yaklaşık 1,76 milyon kadrosuz çalışan istihdam edildi.
  • Emeklilik uygulamaları, ücret zirvesi kesintileri, sınırlı yan haklar ve düşük ücretli yarı zamanlı bakım işlerinin yaygınlaşması, yaşlı çalışanların karşılaştığı baskılara katkıda bulunuyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir