Ücret kesintisi olmadan 36 saatlik çalışma haftası
Güney Kore, yasal standart çalışma haftasını ücretleri düşürmeden 40 saatten 36 saate indirmeyi planlıyor. Bu adım, Cumhurbaşkanı Lee Jae Myung’un temel vaatlerinden birini zorlu bir ekonomik soruyla karşı karşıya bırakıyor: İşverenler daha kısa çalışma süresinde aynı üretimi sağlayabilir mi?
İçindekiler
- Ücret kesintisi olmadan 36 saatlik çalışma haftası
- Hangi çalışma saatleri değişecek?
- İşverenlerin kaygılarının ardındaki hesap
- Şirketler daha kısa sürede nasıl daha fazla üretim yapabilir?
- Çalışanlar zaman istiyor, ancak kamuoyu bölünmüş durumda
- Küçük işverenler neden daha fazla baskıyla karşı karşıya?
- Hizmetleri sürdürmek ve ücretleri korumak
- Daha kısa çalışma haftasından kimler yararlanamayabilir?
- Önemli tarihler ve ölçütler
- Geçiş uygulamada ne anlama gelecek?
- Öne çıkanlar
10 Ekim 2025 itibarıyla hükümet, daha kısa çalışma programlarını uygulayan işverenlere sübvansiyon ve vergi teşvikleri sunacak Kısaltılmış Çalışma Saatlerini Destekleme Yasası da dahil olmak üzere mevzuatı yıl sonuna kadar parlamentoya sunmayı hedefliyor. Sendikaları, iş dünyası gruplarını ve kamu kurumlarını bir araya getiren bir çalışma grubu yol haritası hazırlıyor.
Önerilen dört buçuk günlük çalışma haftası, 2030’a kadar ortalama çalışma saatlerini OECD ortalamasının altına indirme yönündeki daha kapsamlı hedefin parçası. Güney Koreli çalışanlar 2023’te kişi başına yaklaşık 1.874 saat çalıştı; bu, gelişmiş ülkeler arasındaki en yüksek sürelerden biri. Uzun vadeli hedef ise ekonomi bunu destekleyebilir hâle geldiğinde 32 saatlik dört günlük çalışma haftasına geçmek.
Güney Kore, on yıllık aşamalı uygulamanın ardından beş günlük çalışma haftasına geçişini ancak 2011’de tamamladı. Yeni öneri, çalışma saatlerinin yeniden düzenlenmesini sürdürecek; değişiklikler ofis programlarının yanı sıra fabrika vardiyalarını, hastane personel planlamasını, mağazaların açık olduğu saatleri ve hane gelirlerini de etkileyecek.
Destekleyenler, daha fazla dinlenmenin tükenmişliği, iş kazalarını ve personel devrini azaltırken ailelere bakım sorumlulukları ve günlük yaşam için daha fazla zaman sağlayabileceğini savunuyor. İş dünyası liderleri ise çalışanlar ve şirketler daha verimli hâle gelmediği sürece ücretleri koruyup çalışma saatlerini azaltmanın maliyetleri artıracağı uyarısında bulunuyor. Tartışmanın odağında, reformun üretimi, hizmetleri ve rekabet gücünü korurken iş dışındaki yaşamı iyileştirip iyileştiremeyeceği var.
Hangi çalışma saatleri değişecek?
İstihdam ve Çalışma Bakanlığı, önerinin tasarımı ve maaşlar üzerindeki etkileri konusunda diğer kurumlarla eşgüdüm içinde çalışıyor. Ön planlar Cumhurbaşkanlığı Devlet İşleri Komitesine sunuldu ancak yasal ayrıntılar hâlâ değerlendiriliyor.
Güney Kore’nin mevcut 52 saatlik sistemi, 40 saatlik standart çalışma haftasına 12 saat fazla mesai hakkı ekliyor. Yetkililer, 36 saatlik standardın normal çalışma haftasını mı, fazla mesai hakkını mı, yoksa ikisini birden mi değiştireceğini inceliyor. Bu tercih önemli; çünkü ek çalışmanın hangi noktada fazla mesai sayılacağını ve işverenin ne kadar çalışma planlayabileceğini belirliyor.
Bakan Yardımcısı Kim Min seok, milletvekillerine kurumların eşgüdüm içinde çalıştığını ve gelir üzerindeki etkileri incelediğini söyledi. Önerinin henüz şekillenmekte olduğunu belirten Kim şöyle konuştu:
Ayrıntılar henüz kesinleşmedi. 36 saatlik standardın gelir ve fazla mesai kurallarını nasıl etkileyeceğini değerlendiriyoruz.
Ücret koruması, özellikle saatlik ücretle çalışanlar için büyük önem taşıyor. Maaşlı bir çalışanın aylık ücretini korumak işin bir boyutu; geliri vardiyalara, fazla mesaiye ve zorunlu ek ödemelere bağlı çalışanların kazancını korumak için bu ödemeleri de kapsayan kurallar gerekiyor.
Bakanlıklar; fabrikaların, hastanelerin, lojistik merkezlerinin, kamu hizmetlerinin ve müşterilere hizmet veren işletmelerin çalışanları istem dışı fazla mesaiye zorlamadan hizmet sunmayı sürdürebilmesi için farklı sektörlere yönelik düzenlemeleri inceliyor. Çözüme kavuşturulması gereken diğer konular arasında, özellikle küçük işverenler için sübvansiyonların ve vergi indirimlerinin miktarı, süresi ve uygunluk koşulları bulunuyor.
Yetkililerin ayrıca haftalık dinlenme günü ödeneğinin ve diğer zorunlu ek ödemelerin 36 saatlik sistemde nasıl uygulanacağını netleştirmesi gerekiyor. Bir diğer politika sorusu da mali desteğin ölçülebilir verimlilik artışlarına, eğitime veya dijital araçları kullanmaya yönelik planlara bağlanıp bağlanmayacağı.
İşverenlerin kaygılarının ardındaki hesap
Haftalık çalışma süresinin 40 saatten 36 saate düşürülmesi, standart haftadan dört saat, yani yüzde 10 eksiltiyor. Haftalık ücret değişmediğinde, planlanan her çalışma saatinin maliyeti yaklaşık yüzde 11,1 artıyor. Bir işletmenin 36 saatte daha önce 40 saatte ürettiği kadar üretim yapabilmesi için saat başına çıktısını yaklaşık yüzde 11,1 artırması gerekiyor.
Birim iş gücü maliyeti, belirli miktarda mal veya hizmet üretmek için yapılan iş gücü harcamasını ifade ediyor. Şirket aynı ücreti ödeyip daha az üretim yaptığında bu maliyet yükseliyor. Bu nedenle işverenler, önerinin temel sınavının takvim değil verimlilik olduğunu düşünüyor.
Koreli çalışanlar 2023’te saat başına yaklaşık 54,64 ABD doları tutarında gayrisafi yurt içi hasıla üretti. ABD’de bu rakam yaklaşık 97,05 dolardı. Almanya, Fransa ve İspanya’da da Güney Kore’den daha yüksek seviyeler kaydedildi. Kore ve ABD verileri karşılaştırıldığında, Güney Kore’de saat başına üretim ABD’dekinin yaklaşık yüzde 56’sı düzeyindeydi.
Bir başka analizde, Koreli çalışan başına yıllık iş gücü verimliliği 2023’te yaklaşık 65.000 ABD doları olarak hesaplandı. Ülke, 36 OECD ekonomisi arasında 22’nci sırada yer aldı. Bu rakam, birçok işverenin dört günlük çalışma haftası uyguladığı Belçika ve İzlanda’daki düzeyin yaklaşık yarısıydı.
Bu iki ölçüt, verimliliği farklı açılardan ele alıyor: Biri saat başına üretime, diğeri yıl boyunca çalışan başına üretime bakıyor. Güney Kore çalışma saatlerini azaltmayı hedeflerken işletmelerin hâlihazırda yüksek iş gücü maliyetleri ve katı bir iş gücü piyasasıyla karşı karşıya olması nedeniyle her iki ölçüt de tartışmada öne çıkıyor.
Ücretler birkaç yıldır verimlilik artışlarından daha hızlı yükselerek ücretlerle üretim arasındaki farkı büyüttü. İşverenler, çalışma saatleri azalırken ücretlerin korunmasının bu farkı daha da açıp özellikle hizmet sektöründe kâr marjlarını daraltmasından endişe ediyor. İş dünyası kuruluşları, geniş kapsamlı bir zorunluluğun işlerini otomatikleştirmesi veya yeniden düzenlemesi kolay olmayan şirketler üzerinde en büyük baskıyı yaratacağını savunuyor.
Şirketler daha kısa sürede nasıl daha fazla üretim yapabilir?
Saatlik iş gücü verimliliği genellikle gerçek üretimin çalışılan saatlere bölünmesiyle ölçülüyor. İşletmeler bu verimliliği atıl süreleri azaltarak, rutin işleri otomatikleştirerek, karar alma süreçlerini hızlandırarak veya çalışanlara daha iyi ekipman ve eğitim sağlayarak artırabilir. Amaç, her çalışma saatinde daha fazla yararlı iş tamamlamak.
Sermaye yatırımları, dijital teknolojilerin benimsenmesi, çalışanların becerileri, süreç tasarımı ve yönetim uygulamalarının tümü bu sonucu etkiliyor. Çalışma saatlerinin kısalması tek başına verimlilik artışını garanti edemez. Yurt dışındaki en güçlü kanıtlar, daha kısa çalışma programlarının başarıya ulaşmasında işin nasıl düzenlendiğindeki değişikliklerin önemli rol oynadığına işaret ediyor.
Şirketler verimi düşük toplantıları azaltabilir, onay süreçlerini basitleştirebilir, görev devirlerini iyileştirebilir ve tekrarlanan raporlamayı azaltmak için iş birliği araçlarından yararlanabilir. Net hedefler ve daha iyi vardiya devirleri ekiplerin gecikmeleri önlemesine yardımcı olabilir. Bir görev üzerinde doğrudan çalışanlara darboğazları çözme konusunda daha fazla yetki vermek de boşa harcanan zamanı azaltabilir.
Yiyecek hizmetleri ve çocuk bakımı, hizmet sunmanın büyük ölçüde personelin harcadığı zamana bağlı olduğu işletmelerdeki güçlüğü gösteriyor. Bu tür ortamlarda saat başına ölçülen üretimi artırmak daha zor. Bu nedenle teknoloji yatırımlarına ve çalışma yöntemlerindeki değişikliklere destek sağlamak, bordro maliyetlerine yardım etmek kadar önemli olabilir.
Bazı iş dünyası grupları, şirketlerin çalışma haftasını kısaltmasını kendi bünyelerinde verimlilik artışı sağladıktan sonraya bırakan esnek bir yaklaşımı destekliyor. Reformu destekleyenler ise daha iyi dinlenmenin zamanla performansı artırabileceğini; yorgunluğu, kazaları ve ayrılan çalışanların yerine yenilerini bulma ihtiyacını azaltabileceğini savunuyor.
Hizmetlerin aşırı fazla mesaiye başvurmadan sürmesi için yöneticilerin yine de personel düzenini ve çalışma programlarını yeniden tasarlaması gerekecek. Uygulamadaki güçlük, müşterilere hizmet vermek, mal üretmek ve bakım sağlamak için gereken süreyi korurken önlenebilir işleri ortadan kaldırmak.
Çalışanlar zaman istiyor, ancak kamuoyu bölünmüş durumda
Maaşlı çalışanlarla yapılan anketler, ücretlerde bir miktar düşüşü göze almaları gerekse bile daha kısa çalışma haftalarına güçlü bir ilgi olduğunu gösteriyor. Birçok kişi daha az stres, öğrenmeye ve aile sorumluluklarına daha fazla zaman ayırma ve iş ile iş dışındaki yaşam arasında daha iyi bir denge kurma umudunda.
Uzun çalışma saatleri ve iş yerinde görünür olmayı önemseyen çalışma kültürü, ofislerde ve fabrikalarda süregelen kaygılar arasında. Bu bağlamda iş yerinde görünür olmayı önemseyen kültür, yalnızca yararlı işleri tamamlamaktan ziyade uzun süre iş yerinde görünür biçimde bulunmaya değer vermek anlamına geliyor.
Ancak Ekim 2025’in başında yayımlanan ülke çapındaki bir ankete göre yetişkinlerin yüzde 63’ü dört buçuk günlük çalışma haftası önerisine karşı çıkarken yüzde 32’si destek verdi. Her yaş grubunda karşı çıkanların oranı destekleyenlerden yüksekti; karşı çıkış özellikle yaşlı katılımcılar, ev kadınları, kendi hesabına çalışanlar ve mavi yakalı çalışanlar arasında güçlüydü.
İktidar partisini destekleyenler bölünürken muhalefet partilerini destekleyenlerin ezici çoğunluğu plana karşı çıktı. Genel kamuoyunun tepkisiyle maaşlı çalışan anketlerinde görülen ilgi arasındaki fark, farklı grupların farklı maliyet ve faydalarla karşı karşıya olmasından kaynaklanıyor.
Büyük şirketlerdeki maaşlı profesyoneller, görevleri ekipleri içinde yeniden dağıtabilir. Küçük dükkân sahipleri ve saatlik ücretle çalışanlar ise çalışma saatlerinin kısalmasından, gelirlerinin düşmesinden veya fazla mesai baskısının artmasından endişe ediyor. Ebeveynler evde daha fazla vakit geçirme olasılığını memnuniyetle karşılıyor ancak bu zamanı verimli kılmak için güvenilir çocuk bakımı, öngörülebilir programlar ve adil ücret gerektiğini söylüyor.
Küçük işverenler neden daha fazla baskıyla karşı karşıya?
Restoranlar ve marketler, satış kaybına uğramadan en yoğun saatlerinde kapılarını kolayca kapatamaz. Sıkı teslimat takvimleriyle çalışan üreticilerin vardiya eklemesi, daha fazla personel alması veya daha fazla fazla mesai ücreti ödemesi gerekebilir. Bu işverenler için daha kısa standart çalışma haftası, hemen çözülmesi gereken bir personel planlaması sorunu yaratıyor.
Ücretler değişmeden kalırken çalışma saatlerinin azalması, mikro ve küçük işletmeler için en büyük riski doğuruyor. Verimliliklerini artırmadıkları takdirde her çalışma saatinin iş gücü maliyeti yükseliyor. Bu işletmelerin seçenekleri, daha fazla personele, yatırım fonuna ve işlerini yeniden düzenleme olanağına sahip büyük şirketlere kıyasla daha sınırlı olabilir.
Haftalık dinlenme günü ödeneği özellikle hassas bir konu. 1950’lerden bu yana uygulanan bu zorunlu ödeme, ücretli bir dinlenme gününü güvence altına almak amacıyla getirilmişti. Küçük işletmelerin temsilcileri, Güney Kore beş günlük çalışma düzeninin ötesine geçerse bu uygulamanın güncelliğini yitireceğini savunuyor.
Mikro İşletmeler Kore Federasyonu Başkanı Song Chi young, hükümetin daha küçük işverenlere yönelik mevcut yükümlülükleri değiştirirken kısa çalışma haftasıyla denge kurması gerektiğini savundu. Song şöyle konuştu:
Hükümet dört buçuk günlük çalışma haftası uygulamayı planlıyorsa önce haftalık dinlenme günü ödeneğini kaldırmalı.
Küçük işletme grupları, uzun süredir kurallarının birçoğundan muaf olan beşten az çalışanı bulunan iş yerlerinin İş Standartları Yasası kapsamına bütünüyle alınması konusunda da uyarıda bulunuyor. Bir tahmine göre, dört kişi çalıştıran bir mikro işletme, kurallar telafi edici önlemler olmadan genişletilirse yıllık yaklaşık 42 milyon won ek iş gücü maliyetiyle karşılaşabilir.
Son dönemdeki asgari ücret artışları da kaygıları artırıyor. İş dünyası grupları geçiş döneminde bordro maliyetlerini istikrara kavuşturmaya yardımcı olmak için sektöre göre farklı asgari ücretler veya iki yılda bir düzenleme gibi seçenekler çağrısında bulundu. Ayrıca daha kısa çalışma programlarının işten çıkarmalara veya işletmelerin kapanmasına yol açmaması için hedefe yönelik vergi indirimleri, daha basit uyum koşulları, eğitim ve teknoloji desteği istiyorlar.
Hizmetleri sürdürmek ve ücretleri korumak
Hükümet, özellikle küçük işletmeler için geçiş sürecinin yükünü hafifletecek mali desteği değerlendiriyor. Uygulanabilir bir destek paketi, çalışanları ücret kaybından veya aynı iş yükünü daha az saate sıkıştırma baskısından korurken işverenlere deneme yapma alanı tanımalı.
Sektör ve şirket büyüklüğüne göre aşamalı programlar, işverenlerin düzenlemeleri yaygınlaştırmadan önce denemesine olanak sağlayabilir. Üretim ve hizmet kalitesi raporlamasına bağlanan pilot uygulamalar ve gönüllü geçiş dönemleri, belirli bir çalışma programının pratikte işe yarayıp yaramadığını gösterebilir.
Olası düzenlemeler arasında dönüşümlü olarak daha kısa cuma günleri, sıkıştırılmış vardiyalar ve dönüşümlü izin günleri yer alıyor. Her biri farklı personel ihtiyaçlarına yanıt veriyor. Bu nedenle planlama ve talebin yoğunlaştığı dönemlere ilişkin kurallar perakende, konaklama, sağlık, lojistik ve kamu hizmetleri için önem taşıyor.
Dijital araçlar, eğitim ve yeniden tasarlanan iş süreçleri için sağlanacak hibe ve vergi indirimleri, işletmelerin yalnızca personel sayısını artırmak yerine saat başına üretimi yükseltmesine yardımcı olabilir. Açık fazla mesai kuralları, günlük dinlenme şartları ve öngörülebilir çalışma programları, daha kısa haftaların kişilerin daha uzun günler çalışmasına dönüşmesini önlemeye yardımcı olur.
Çocuk bakımı, yaşlı bakımı ve ulaşım desteği de ailelerin kazandıkları zamanı gerçekten kullanıp kullanamayacağını etkiler. Küçük işverenler için basit uyum şablonları, danışmanlık desteği ve daha az evrak işi, yardımlara erişimi kolaylaştırabilir.
Daha kısa çalışma haftasından kimler yararlanamayabilir?
Güney Kore iş gücü piyasası; yüksek ücret ve yan haklara sahip, görece güvenceli işlerin büyük şirketlerde ve kamu sektöründe yoğunlaştığı bir kesim ile küçük işletmelerdeki daha güvencesiz işlerden oluşan ikiye bölünmüş bir yapı sergiliyor. Düzenli olmayan işlerde veya platformlarda çalışan birçok kişi düşük ücretlerle ve istikrarsız çalışma saatleriyle karşı karşıya.
Büyük işverenlerin reformu hızla benimsemesi hem gelir hem de boş zaman farklarını artırabilir. Daha fazla kaynağa sahip işletmelerde çalışanlar daha kısa çalışma programlarından ilk yararlananlar olabilirken verimliliği daha düşük şirketlerde çalışanlar daha uzun süre çalışmayı sürdürebilir veya gelir baskısıyla karşılaşabilir.
Verimliliği düşük hizmet sektörleri, alt yükleniciler ve platform çalışanları özel olarak gözetilmeli. Bir hizmet işletmesi, saat sınırına uymak için saatlik ücreti artırmak yerine vardiyaları azaltabilir; bu da reformun yardım etmeyi amaçladığı çalışanların aylık gelirini düşürür.
Hedefe yönelik sübvansiyonlar, küçük perakendeciler ve klinikler için dijital teknoloji yatırımları ile düzenli olmayan işlerde çalışanlara yönelik korumalar bu riski azaltabilir. Amaç, faydaları kısa çalışma programlarını hâlihazırda karşılayabilen iş yerlerinin ötesine taşımak.
Önemli tarihler ve ölçütler
Hükümetin takvimi, 2025 sonu için planlanan mevzuattan 2030’daki ulusal çalışma saati hedefine uzanıyor. Yerel ve sektörel pilot uygulamaların 2027’ye kadar sürmesi planlanıyor. Böylece yetkililer, daha geniş çaplı değişikliklerin ne hızla ilerleyebileceğine karar vermeden önce üretimi, hizmet kalitesini ve çalışanların esenliğini değerlendirebilecek.
- 2011: Güney Kore, on yıllık aşamalı uygulamanın ardından beş günlük çalışma haftasına geçişini tamamladı.
- 2023: Yıllık ortalama çalışma süresi yaklaşık 1.874 saat, saat başına üretim ise yaklaşık 54,64 ABD dolarıydı.
- Ekim 2025’in başı: Ülke çapındaki ankette dört buçuk günlük çalışma planına karşı çıkanların oranı yüzde 63, destekleyenlerin oranı yüzde 32 olarak kaydedildi.
- 2025 sonu: Hükümet, 36 saatlik standart çalışma haftasını ve destek çerçevesini belirleyen mevzuatı parlamentoya sunmayı hedefliyor.
- 2027’ye kadar: Yerel ve sektörel pilot uygulamaların kısa çalışma saatlerini ve etkilerini sınaması planlanıyor.
- 2030: Hükümet, ortalama çalışma saatlerini OECD ortalamasının altına indirmek istiyor.
Sendikaları, işverenleri ve kamu kurumlarını bir araya getiren çalışma grubunun hedefleri ve kurumların izleyeceği ölçütleri belirlemesi bekleniyor. Ayrıntılı kuralların aşamalı biçimde yürürlüğe girmesi; pilot uygulamaların ve sektörel programların sonuçlar elde edildikçe güncellenmesi muhtemel.
Değerlendirmelerde verimlilik, çalışanların esenliği, müşteri memnuniyeti ve personel devri incelenecek. Sonuçların şeffaf biçimde yayımlanması, çalışanlarla işverenlerin çalışma saatleri azalırken üretimin istikrarlı ve hizmetlerin güvenilir kalıp kalmadığını değerlendirmesine yardımcı olur.
Geçiş uygulamada ne anlama gelecek?
İşverenler fazla mesainin nasıl ele alınacağını, haftalık dinlenme ödemelerini ve ücret korumasını izleyecek. Çalışanlar öngörülebilir programlar ve ağırlaşan iş yüklerine karşı koruma bekleyecek. Küçük işletmelerin ise gelecekteki vergi indirimleriyle sınırlı kalmayan, basit evrak işleri ve desteğe hızlı erişim olanağına ihtiyacı olacak.
Ülke genelinde uygulamanın hızı, pilot çalışmaların sonuçlarına ve hangi sektörlerin özel kurallara ihtiyaç duyduğuna bağlı olacak. Her biri standart çalışma saatlerini aynı oranda azaltmayı hedeflese de hastane, lojistik merkezi ve ofisin personel ihtiyacı birbirinden farklı.
Daha kısa çalışma saatlerini eğitim, yatırım ve işin daha iyi düzenlenmesiyle ilişkilendirmek kalıcı bir değişimi destekleyebilir. Ağırlıklı olarak zorunluluklara dayanan bir yaklaşım ise eşitsiz sonuçlar doğurma riski taşıyor: Bazı çalışanlar zaman kazanırken diğerlerinin ücretleri istikrarsızlaşabilir, bazı işletmeler de daha yüksek maliyetlerle karşılaşabilir. Öncelikli görev, daha kısa çalışma haftası vaadini gelirleri koruyan ve iş yerlerinin işleyişini sürdüren kurallara dönüştürmek.
Öne çıkanlar
- Cumhurbaşkanı Lee Jae Myung hükümeti, standart haftalık çalışma süresini ücret kesintisi olmadan 40 saatten 36 saate indirmeyi planlıyor.
- Mevzuatın 2025 sonuna kadar parlamentoya sunulması hedefleniyor; uygulamayı desteklemek için sübvansiyon ve vergi teşvikleri öngörülüyor.
- Yetkililer, önerinin 12 saatlik fazla mesai hakkını, ücretleri ve zorunlu ödemeleri nasıl etkileyeceğini hâlâ inceliyor.
- Koreli çalışanlar 2023’te ortalama yaklaşık 1.874 saat çalışırken saat başına üretim, önde gelen ekonomilerin gerisinde kaldı.
- Ekim 2025’in başında yayımlanan ülke çapındaki ankette öneriye karşı çıkanların oranı yüzde 63, destekleyenlerin oranı yüzde 32 oldu.
- Küçük işverenler personel maliyetleri için destek, daha basit uyum koşulları ve haftalık dinlenme günü ödeneğinde değişiklik istiyor.
- 2027’ye kadar sürecek pilot uygulamalarda üretim, hizmet kalitesi, çalışanların esenliği, müşteri memnuniyeti ve personel devri değerlendirilecek.
- Hükümet 2030’a kadar ortalama çalışma saatlerini OECD ortalamasının altına indirmeyi hedefliyor; uzun vadeli hedef 32 saatlik çalışma haftası.






