Genç Yetişkinlerin Yalnızca Yaklaşık 10’da 4’ü Çocuk İstiyor
İnsan kaynakları hizmetleri sağlayıcısı Mynavi’nin Nisan 2025’te yaptığı ankette, Japonya’da 20’li yaşlarındaki kişilerin yalnızca yaklaşık %40’ı çocuk istediğini söyledi. Bu oran üst üste ikinci yıl düşerek 2023’ten bu yana 8 puandan fazla geriledi. 30’lu yaşlarındaki bekâr katılımcıların ise yalnızca %30,8’i çocuk istiyordu.
İçindekiler
- Genç Yetişkinlerin Yalnızca Yaklaşık 10’da 4’ü Çocuk İstiyor
- Çocuk Büyütmek Çok Pahalı Geldiğinde
- Evlilik Genç Yetişkinler İçin Giderek Daha Az Gerekli
- Bağımsızlık, İşler ve Eşitsiz Beklentiler
- Umut Eksikliği Ekonomik Kaygıyı Artırıyor
- Genç Çalışanlar Yaşama Daha Fazla Zaman Ayırmak İstiyor
- Yardımlar ve Eşleştirme Girişimleri Sorunun Farklı Boyutlarını Ele Alıyor
- Eğitim Önerileri Kadınların Tercihlerine İlişkin Sorularla Karşılaşıyor
- Çin ve Güney Kore Benzer Baskılarla Karşı Karşıya
- Göç, Japonya’nın Yanıtının Şimdiden Bir Parçası
- Tutumlar Zaman İçinde Nasıl Değişti?
- Öne Çıkanlar
Bu veriler, çocuk sahibi olma kararlarının ötesine uzanan bir değişimi yansıtıyor. Genç yetişkinler aile kurmanın maliyetini, ebeveyn olarak kendilerine duydukları güveni, yoğun iş temposunu ve evdeki işlerin kim tarafından yapılacağına ilişkin beklentileri tartıyor. Birçoğu evliliğin gerekli olup olmadığını ya da ülkelerinin geleceğinin iyileşip iyileşmeyeceğini de sorguluyor.
Savaş sonrası bebek patlaması ve hareketli kentleriyle tanınan Japonya, bugün toplumu yeniden şekillendiren bir demografik krizle karşı karşıya. Nüfusun azalması ve iş gücünün yaşlanması ekonomiyi ve yaşlıları destekleyen sistemleri zorluyor. Bu nedenle mutfak masalarında ve iş yerlerinde alınan kararların sonuçları, tek tek hanelerin çok ötesine uzanıyor.
30 Ağustos 2025 itibarıyla hükümetin yanıtları arasında çocuk bakımına daha fazla kaynak ayırmak, çocuk yardımlarını genişletmek ve bekârların potansiyel eşlerle tanışmasına yardımcı olmak için girişimlerde bulunmak yer alıyor. Ancak gençlerin dile getirdiği kaygılar ücretlerden konuta, toplumsal cinsiyet eşitliğinden kişisel özgürlüğe kadar uzanıyor. Ebeveynliği karşılanabilir hâle getirmek, zorluğun bir parçası. Bunu güvenli ve tatmin edici bir yaşamla bağdaştırılabilir kılmak ise başka bir parçası.
Çocuk Büyütmek Çok Pahalı Geldiğinde
Mynavi’nin anketine göre 20’li yaşlarındaki katılımcıların %41,1’i, çocuk istememelerinin başlıca nedeni olarak çocuk büyütmenin maliyetini gösterdi. Katılımcıların %40,7’si ise çocuk yetiştirme becerilerine güvenmediklerini belirtti; bu kaygı çoğu zaman parayla bağlantılı.
Özellikle büyük kentlerde konut, eğitim ve çocuk bakımı aile bütçelerini ciddi biçimde zorlayabiliyor. Ebeveyn olmayı düşünen genç bir yetişkin, bir çocuğu okulu boyunca destekleme gibi uzun vadeli yükümlülüğün yanı sıra günlük harcamaları da hesaba katmak zorunda. Durgun ücretler ve yüksek yaşam maliyeti bu yükümlülüğü düşünmeyi zorlaştırıyor.
Nihon Üniversitesi’nden Suetomi Kaori’nin yürüttüğü ülke çapındaki bir ankette, 15-39 yaşlarındaki Japonların %52’si çocuk istemediğini belirtti. Birçoğu, seyahat, sosyal etkinlikler ya da yiyecek gibi temel ihtiyaçları karşılayamamak da dâhil olmak üzere, kendi yaşamlarını şimdiden kısıtlayan ekonomik sıkıntılardan söz etti.
Çocuk istemeyen katılımcıların %60’ından fazlasının yıllık geliri 2,99 milyon yenin, yani yaklaşık 20 bin doların altındaydı. Mevcut ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan biri için başka bir kişinin ihtiyaçlarının sorumluluğunu üstlenmek erişilmez görünebilir.
Hükümet çocuk bakımına ayrılan kaynağı artırdı ve çocuk yardımlarındaki gelir sınırlarını kaldırdı. Sınırın kaldırılması, önceki gelir eşiğini aşan ailelerin de destek alabilmesini sağlıyor. Ancak güvencesiz istihdam, durgun ücretler, yüksek günlük yaşam giderleri ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği sürerken mali teşviklerin ebeveynliğe yönelik azalan ilgiyi tersine çevirip çeviremeyeceğine ilişkin kuşkular devam ediyor.
Evlilik Genç Yetişkinler İçin Giderek Daha Az Gerekli
Mynavi’nin anketinde 20’li yaşlarındaki kişilerin yalnızca %48’i, 30’lu yaşlarındakilerin ise %38,9’u evliliği kendileri için gerekli gördü. Bu oranlar 2022’den bu yana 10 puandan fazla düşüş anlamına geliyor.
Evlilik ve çocuk sahibi olma Japonya’da hâlâ yakından bağlantılı. Evlilik dışı doğumlar Batı ülkelerine kıyasla nadir. Dolayısıyla evlenmek isteyenlerin sayısındaki düşüş, ileride ebeveyn olabilecek kişilerin sayısı açısından önem taşıyor.
Japonya Ulusal Nüfus ve Sosyal Güvenlik Araştırma Enstitüsü’nün 2021’de yaptığı ankette, 18-34 yaşlarındaki erkeklerin rekor düzeyde %17,3’ünün, kadınların ise %14,6’sının hiç evlenme niyeti olmadığı ortaya çıktı. 1980’lerin başında bu oranlar erkeklerde %2,3, kadınlarda %4,1’di.
Değişim erkeklerde 15, kadınlarda 10,5 puana ulaştı. Bu yıllar içinde evliliği reddetmek, görece az rastlanan bir tutum olmaktan çıkarak genç yetişkinlerin çok daha büyük bir kesimi tarafından benimsenir hâle geldi.
Chukyo Üniversitesi sosyoloğu Shigeki Matsuda, evlenme isteksizliğinin artmasının hükümetin düşük doğum oranıyla mücadele çabalarını nasıl etkileyebileceğini şöyle anlattı:
Evlenmek istemeyenlerin sayısı artmaya devam ederse hükümet politikalarını gözden geçirmek zorunda kalacak ve bu durum doğum oranının daha da düşmesine yol açabilir.
Bağımsızlık, İşler ve Eşitsiz Beklentiler
Genç kadınlar, bekâr kalmanın ve kariyerlerini sürdürmenin getirdiği bağımsızlığa giderek daha fazla değer veriyor. Erkekler ise iş güvencesi ve aile geçindirme becerileri konusundaki kaygılarını dile getiriyor. Her iki kaygı da evliliği, karşılanması zor gelebilen beklentilerle ilişkilendiriyor.
Japonya’daki uzun çalışma saatleri ve yoğun şirket kültürü de flörte, evliliğe ve çocuk yetiştirmeye çok az zaman bırakıyor. İşin haftanın büyük bölümünü kapladığı bir kişi için aile kurmak, paranın yanı sıra zaman da bulmayı gerektiriyor.
Geleneksel cinsiyet rolleri durumu daha da karmaşıklaştırıyor. Daha fazla kadın yükseköğrenim görüp kariyer yaparken, bakım sorumluluğunun ağırlıklı olarak yine kadınlarca üstlenmesi bekleniyor. Bu nedenle evlilik ve annelik, kadınların zamanı, geliri ve mesleki hedefleri açısından eşitsiz bir yük getirebilir.
Birçok kadın güvencesiz işlerde çalışmayı sürdürüyor ve ciddi bir ücret farkıyla karşı karşıya. Daha düşük ya da daha güvencesiz kazançlar finansal bağımsızlık kurmayı zorlaştırabilir; ev işlerine ilişkin beklentiler ise çocuk sahibi olduktan sonra ücretli iş yaşamına tam olarak devam etmeyi güçleştirebilir.
Bu baskılar, doğumla bağlantılı bir ödemenin neden daha derin kaygıları gideremeyebileceğini açıklamaya yardımcı oluyor. Hanelerin ayrıca kimin işten ayrılacağını, her gün kimin çocukla ilgileneceğini ve kimin kariyerinin değişmek zorunda kalabileceğini de kararlaştırması gerekiyor.
Umut Eksikliği Ekonomik Kaygıyı Artırıyor
Nippon Vakfı’nın 2024’te 18 yaşındakilerle yaptığı ankette, Japon katılımcıların yalnızca %15’i ülkelerinin geleceğinin iyileşeceğine inandığını belirtti. Kendi geleceklerine dair hayalleri olduğunu söyleyenlerin oranı ise yalnızca %60’tı.
Her iki sonuç da ankete katılan altı ülke arasında en düşük düzeydeydi: Japonya, ABD, Birleşik Krallık, Çin, Güney Kore ve Hindistan. Japon katılımcılar öz saygı ve eyleme geçme gücü hissinde de en düşük puanı aldı. Eyleme geçme gücü, kişinin harekete geçip fark yaratabileceği hissi anlamına geliyor.
Katılımcıların yarısından azı kendi eylemlerinin toplumu değiştirebileceğine inanıyordu. Birçok genç, Japonya’nın gençleri desteklemekten çok yaşlıları desteklemeye öncelik verdiğini düşünüyor; bu da yabancılaşma ve belirsizlik duygularını artırıyor.
Yuki Yamaoka’nın akademik araştırması, bu umut eksikliğiyle Japonya’daki düşük doğum oranı arasında bağlantı kuruyor. Ekonomik belirsizlik, gençlerin ülkelerini etkileyemediği hissi ve değişime direnen geleneksel değerler bir araya gelerek aile kurmayı riskli ya da erişilmez gösterebiliyor.
Ankete katılan gençlerden biri, para ile geleceğe duyulan güven arasındaki bağlantıyı şöyle ifade etti:
Mesele yalnızca para değil. Gelecek kuracak kadar güvende hissedip hissetmediğimizle ilgili.
Genç Çalışanlar Yaşama Daha Fazla Zaman Ayırmak İstiyor
Genç çalışanlar kişisel gelişim, anlamlı iş ve izin olanağı sunan işler arayarak Japonya’nın katı iş yeri kültürüne meydan okuyor. Bazı şirketler üç günlük hafta sonları ve becerilerini geliştirme fırsatları gibi yan haklarla karşılık veriyor.
Daha esnek kariyer yolları ve iş ile özel yaşam arasında daha iyi bir denge, ilişkilere ve bakım sorumluluklarına zaman ayırmayı mümkün kılabilir. Aynı değişiklikler evlenmeden ya da çocuk sahibi olmadan tatmin edici bir yaşam sürmek isteyenlere de yarar sağlar.
İlerleme yavaş. Bazı işverenlerde çalışma haftasının kısaltılması, birçok kadının sahip olduğu güvencesiz işleri, ücret farkını ya da ev işlerinin ve çocuk bakımının çoğunu kadınların üstlenmesi beklentisini ortadan kaldırmıyor.
Devlet desteği de büyük ölçüde geleneksel evli çiftlere odaklandı. Bekâr ebeveynler ve LGBTQ aileleri çoğu zaman destek programlarının dışında kalıyor; ihtiyaçları bu modelin dışında kalan haneler için boşluklar oluşuyor.
Yardımlar ve Eşleştirme Girişimleri Sorunun Farklı Boyutlarını Ele Alıyor
Japonya’da peş peşe gelen hükümetler ailelere yönelik maddi teşvikler sundu, çocuk bakım hizmetlerini genişletti ve evliliği teşvik etmeye yönelik girişimleri destekledi. Yerel yönetimler de eşleştirme uygulamalarına sponsor oldu.
Tokyo’nun “Eşleştirme Uygulaması”, bekârların evlenebilecekleri kişilerle tanışmasına yardımcı olmayı amaçlıyor. Eleştirenler, evlilik konusundaki tereddütlerin nedenleri arasında güvencesiz işlerin, yüksek maliyetlerin ve evdeki eşitsiz beklentilerin bulunduğunu; bu tür girişimlerin ise yüzeysel kaldığını savunuyor.
Eşleştirme hizmeti biriyle tanışma güçlüğünü ele alıyor. Çocuk yardımları, çocuk büyütmenin maliyetinin bir bölümünü karşılıyor. Ancak bu çözümlerin hiçbiri yoğun iş yaşamını doğrudan değiştirmiyor ya da çiftlerin bakım sorumluluklarını nasıl paylaşacağına karar vermiyor.
Bu nedenle daha kapsamlı reform önerileri birbiriyle bağlantılı birkaç alanı kapsıyor:
- Durgun ücretler ve güvencesiz istihdamla mücadele etmek.
- Özellikle kentlerde yaşam maliyetini düşürmek.
- İş yerinde ve evde toplumsal cinsiyet eşitliğini teşvik etmek.
- Bekâr ebeveynlere, LGBTQ çiftlere ve geleneksel olmayan diğer ailelere yönelik desteği genişletmek.
- İnsanlara iş dışında daha fazla zaman tanıyacak çalışma uygulamalarına geçmek.
Mali destek hane giderlerini hafifletebilir; ancak daha geniş kapsamlı tartışma, genç yetişkinlerin istikrarlı bir yaşam kurup kuramayacağıyla ilgili. İstihdam, konut ve bakımın pratik koşulları güç olmaya devam ederken hükümetin çocuk sahibi olmayı teşvik etme çabalarının sınırları bulunuyor.
Eğitim Önerileri Kadınların Tercihlerine İlişkin Sorularla Karşılaşıyor
Bazı yorumcular, aile planlaması eğitimine erken yaşlardan itibaren daha fazla yatırım yapılmasını öneriyor. Önerileri arasında ailenin önemini, çocuk yetiştirmenin değerini ve istikrarlı aile yapılarının toplumsal yararlarını öğretmek de var.
Bu öneriler ciddi kültürel dirençle karşılaşıyor. Japon toplumu kariyer gelişimine ve ekonomik katkıya giderek daha fazla öncelik veriyor; kadınlar da artık iş gücünün vazgeçilmez üyeleri olarak görülüyor.
Kadınları anneliği kariyerlerinin önüne koymaya teşvik etmek, toplumsal cinsiyet eşitliğine ve kişisel özgürlüğe değer veren bir toplumda muhtemelen tepkiyle karşılanır. Eleştirenler, kadınların kariyer gelişiminden uzaklaşılmasını gerici ve modern değerlerle uyumsuz buluyor.
Bu gerilim kültürel olduğu kadar pratik de. Kadınlardan ekonomik katkı sunmaları beklenirken evdeki bakım sorumluluğunun büyük bölümünü de üstlenmeleri isteniyor. Ebeveynliği teşvik eden politikaların, kadınlardan yalnızca önceliklerini değiştirmelerini istemek yerine her iki beklentiyi de dikkate alması gerekiyor.
Çin ve Güney Kore Benzer Baskılarla Karşı Karşıya
Japonya’daki doğum oranının düşmesi, Doğu Asya’nın daha geniş kapsamlı sorunlarından biri. Çin ve Güney Kore’de de benzer eğilimler görülüyor; genç yetişkinler aile kurmayı daha az cazip kılan ya da karşılanmasını zorlaştıran baskılarla karşı karşıya.
Çin’de, çift gelirli ve çocuksuz yaşam tarzını ifade eden DINK, yoğun kariyer baskısı ve belirsizlikle karşı karşıya olan gençler arasında yaygınlaşıyor. “Son nesil” ifadesi, umutsuzluğu ve toplumsal beklentilere karşı çıkışı dile getiren viral bir slogana dönüştü.
Japonya ve Çin’de hükümet politikaları doğumları kısıtlamaktan teşvik etmeye doğru değişti; ancak başarı sınırlı kaldı. Yüksek yaşam maliyeti, süregelen toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve geleneksel olmayan ailelere yetersiz destek, ebeveynliği teşvik etme çabalarını zayıflatmayı sürdürüyor.
Her iki ülkede de birçok genç çocuk sahibi olmamayı kendini korumanın bir yolu olarak görüyor. Yetişkinliğin evlilik ve çocuklarla devam etmesi gerektiği beklentisini izlemek yerine, maddi ve duygusal açıdan nelerin üstesinden gelebileceklerini değerlendiriyorlar.
Göç, Japonya’nın Yanıtının Şimdiden Bir Parçası
Japonya’nın yerli nüfusunun azalması ve iş gücünün yaşlanması, ekonomiyi ve toplumsal sistemleri desteklemek için daha fazla göç alınması yönündeki tartışmaları da güçlendirdi. Hükümet göç politikalarını gevşetmeye, yeni vize kategorileri oluşturmaya ve bazı nitelikli çalışanların süresiz kalmasına izin vermeye başladı.
Japonya’da yaşayan yabancıların sayısı rekor düzeye ulaştı; göç reformlarına yönelik kamuoyu desteği de artıyor. Mevcut iş gücünün yaşlandığı ülkeye daha fazla çalışan getirmek için göç bir yol sunuyor.
Bununla birlikte, yeni gelenler dil engelleriyle, sınırlı toplumsal destekle ve kalıcı oturum iznine giden zorlu yollarla karşılaşıyor. Japonya’da güçlü etnik homojenlik algısı ve ayrımcılığa karşı yasaların sınırlı olması, topluma tam katılımı zorlaştırabiliyor.
Bu nedenle göçmenlere yönelik desteğin iyileştirilmesi, nüfus azalmasıyla mücadele ve gelecekte refahın sürdürülmesi açısından elzem görülüyor. Ülkeye çalışan kabul etmekle onların güvenli bir yaşam kurmasına yardımcı olmak farklı sorumlulukları beraberinde getiriyor; bunlar arasında dil desteği, adil muamele ve toplumda sağlam bir yer edinmelerine yardımcı olmak da bulunuyor.
Tutumlar Zaman İçinde Nasıl Değişti?
Anketler farklı yaş gruplarını kapsayıp farklı sorular sorsa da değişimi birkaç on yıla yayılan bir zaman diliminde izliyor. Birlikte değerlendirildiklerinde evliliğe yönelik ilginin azaldığını, geleceğe duyulan güvenin zayıfladığını ve çocuk isteme oranının düştüğünü ortaya koyuyorlar.
- 1980’lerin başı: 18-34 yaşlarındaki erkeklerin %2,3’ü, kadınların ise %4,1’i hiç evlenme niyetleri olmadığını söyledi.
- 2021: Ulusal Nüfus ve Sosyal Güvenlik Araştırma Enstitüsü’nün anketinde bu oranlar erkeklerde rekor düzeyde %17,3, kadınlarda %14,6 olarak ölçüldü.
- 2022’den itibaren: Mynavi’nin bulguları, 20’li ve 30’lu yaşlarındaki kişiler arasında evliliği kendileri için gerekli görenlerin oranının 10 puandan fazla düştüğünü gösterdi.
- 2023’ten itibaren: 20’li yaşlardaki kişilerin çocuk isteme oranı, üst üste iki yıllık düşüşte 8 puandan fazla geriledi.
- 2024: Nippon Vakfı, 18 yaşındaki Japon katılımcıların %15’inin ülkelerinin geleceğinin iyileşmesini beklediğini, %60’ının ise kendi geleceğine dair hayalleri olduğunu ortaya koydu.
- Nisan 2025: Mynavi’nin anketinde 20’li yaşlarındaki kişilerin yaklaşık %40’ı, 30’lu yaşlarındaki bekâr katılımcıların ise %30,8’i çocuk istediğini belirtti.
Japonya daha fazla mali destek sundu ve istihdam ile göç alanlarında değişikliklere başladı; ancak bu adımların ebeveynliğe yönelik azalan ilgiyi tersine çevirip çeviremeyeceği belirsizliğini koruyor. Genç yetişkinlerin anlattığı kaygılar, bugünkü maaşlarından bir çocuğun büyüyeceği topluma duydukları güvene kadar uzanıyor.
Öne Çıkanlar
- Mynavi’nin Nisan 2025’teki anketine göre, 20’li yaşlarındaki Japonların yaklaşık %40’ı çocuk istiyordu; bu oran 2023’ten bu yana 8 puandan fazla düştü.
- Çocuk bakımının maliyeti, güvencesiz gelir ve ebeveynliğe ilişkin kuşkular başlıca kaygılar arasında. Ülke çapında yapılan ayrı bir ankette, 15-39 yaşlarındaki kişilerin %52’si çocuk istemediğini belirtti.
- Evliliğe ilgi azalırken uzun çalışma saatleri ve bakım sorumluluklarına ilişkin eşitsiz beklentiler aile yaşamını zorlaştırıyor.
- Japonya’nın geleceğine dair iyimserliğin düşük olması ekonomik kaygıyı ve uzun vadeli bağlılıklar kurma konusundaki belirsizliği artırıyor.
- Hükümetin yanıtları arasında yardımların genişletilmesi, çocuk bakımına daha fazla kaynak ayrılması ve eşleştirme girişimleri bulunuyor; bunlara ücretlerde, çalışma koşullarında ve aile desteğinde değişiklik yapılması çağrıları eşlik ediyor.
- Çin ve Güney Kore benzer demografik baskılarla karşı karşıya. Japonya ise göçe de yönelirken yeni gelenleri topluma katma zorluklarıyla mücadele ediyor.






