Güney Kore’de daha fazla genç neden iş hayatından uzaklaşıyor?

11 dakikalık okuma
man, girl, woman, republic of korea, korean, south korea, asia, asian, beautiful, model, portrait...

Genç yetişkinlerin çalışma isteği azalıyor

Kore Çalışma Enstitüsü’nün bir raporuna göre, Güney Kore’de ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin yaklaşık yüzde 77’sine karşılık gelen 2,73 milyona yakın genç, iş arama niyetinde olmadığını bildirdi. Bulgular; eğitim düzeyi yüksek, nüfusu hızla yaşlanan ve doğum oranı son derece düşük bir ülkenin büyüyen sorununa işaret ediyor: Çok sayıda genç yetişkin çalışmıyor ve iş hayatına girmeye de çalışmıyor.

İçindekiler
  1. Genç yetişkinlerin çalışma isteği azalıyor
  2. Ekonomik açıdan faal olmamak ne anlama geliyor?
  3. Dinlenmeyi tercih edenlerin sayısı artıyor
  4. Daha fazla eğitim neden uygun bir işi garanti etmiyor?
  5. Kadınlar ve mezunlar daha belirgin farklarla karşılaşıyor
  6. 2025’e girerken ortaya çıkan veriler
  7. İkiye bölünmüş iş piyasası ve yaşlanan nüfus
  8. Devlet programları ve yakın çevreden destek
  9. Mesleki eğitim yolları ve OECD önerileri ne sunuyor?
  10. Öne Çıkanlar

Haziran 2024’te yayımlandığı belirtilen rapor, 2015-2024 dönemine ait verileri inceliyor ve aktif olarak iş aramayan 19-39 yaş grubundaki kişilere odaklanıyor. Ailesiyle yaşayan, genç ve bekâr Güney Korelilerin iş arama isteği on yıl içinde azaldı. 2015’te ailesiyle yaşayan ve ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin yüzde 56,1’i çalışmaya istekli olduğunu belirtmişti. Bu oran 2024’te yüzde 50’ye geriledi.

Güney Kore’nin hızlı ekonomik büyümesi ve eğitim alanındaki başarıları, ülkenin kalkınmasında uzun süredir merkezi bir rol oynuyor. Ancak üniversite diploması her zaman uygun bir işe ulaşmayı sağlamıyor. Güvenceli işlerdeki yoğun rekabet, gençlerin yıllarca hazırlık yapmasına, reddedilmesine ya da arayıştan vazgeçmesine yol açabiliyor.

7 Temmuz 2025 itibarıyla tablo, hem çalışma isteğinin azalmasını hem de “sadece dinlendiği” belirtilen gençlerin sayısının artmasını içeriyordu. Ekonomik koşullar, eşitsiz iş fırsatları, aile beklentileri ve ruh sağlığı üzerindeki baskılar bu eğilimi açıklayan unsurlar arasında yer alıyor.

İlgili gençler açısından sorun, maaş alamamanın ötesine geçiyor. Uzun süre iş hayatının dışında kalmak becerileri zayıflatabilir, gelecekteki kazançları düşürebilir ve yalnızlığı artırabilir. Güney Kore’de genç çalışanların azalması, nüfus yaşlandıkça iş gücü açığını da büyütebilir.

Reklam

Ekonomik açıdan faal olmamak ne anlama geliyor?

Ekonomik açıdan faal olmayan gençler ne çalışıyor ne de aktif olarak iş arıyor. Bu kategoriye okula devam eden, aile üyelerine bakan, dinlenen ya da başka nedenlerle iş gücü piyasasının dışında kalan kişiler giriyor. Aktif olarak iş arayan işsizler ise farklı bir kategoride değerlendiriliyor.

Kore Çalışma Enstitüsü, çalışmak istediği hâlde iş bulma şansı olmadığına inanan gençlerin sayısında keskin bir artış saptadı. Bu sayı 2015’te 5.000’in biraz üzerindeyken 2024’te 175.000’e çıktı. Aynı dönemde iş fırsatları olduğunu düşünenlerin sayısı yaklaşık 80.000’den 15.000’in altına geriledi.

Ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin yaklaşık yüzde 20’si çalışmaya istekli olduğunu, ancak önceki dört hafta içinde iş aramak için hiçbir girişimde bulunmadığını söyledi. Dolayısıyla çalışmak istemekle iş bulmak için adım atmak birbirinden çok farklı şeyler olabilir. Bir kişi geçimini sağlamak isteyebilir; ancak cesareti kırıldığı, bunaldığı ya da kendini hazır hissetmediği için yeniden arayışa başlayamayabilir.

Bir iş teklif edilmesi hâlinde çalışabileceğini söyleyenlerin oranı da 2015’teki yüzde 54’ten 2024’te yüzde 31’e düştü. Bu durum, başka bir pratik soruna işaret ediyor: İş hayatının dışında kalan bazı gençlerin, bir pozisyon açılsa bile işe başlayabilmeleri için önce desteğe ihtiyacı olabilir.

Çalışmaya hazır olma düzeyindeki düşüşün başlıca nedenlerinden biri olarak COVID-19 salgını gösteriliyor. Ancak uzun vadeli eğilimde salgının ötesine uzanan sorunlar da etkili: Uygun bir iş bulmanın güçlüğü ile eğitim ve kariyer hazırlığının getirdiği baskılar bunlar arasında.

Dinlenmeyi tercih edenlerin sayısı artıyor

Kore Çalışma Enstitüsü, ekonomik açıdan faal olmamanın üç temel nedeni olarak dinlenmeyi, eğitimi ve çocuk bakımını gösteriyor. Bu nedenlerin oranlarındaki değişim, gençlerin on yıl öncesine kıyasla farklı sebeplerle iş hayatının dışında kaldığını ortaya koyuyor.

Çocuk bakımıyla ilgilenenlerin oranı on yılda yüzde 26,8’den yüzde 13,8’e düştü. Aynı dönemde dinlenenler olarak sınıflandırılanların oranı yüzde 10,5’ten yüzde 20’ye çıkarak yaklaşık ikiye katlandı. Okula devam edenlerin oranı ise büyük ölçüde sabit kaldı.

Reklam

“Dinlenme”, işe ya da eğitime ara verme durumunu tanımlayan bir ifade. Bu kısa tanımın ardında tükenmişlik, tekrar tekrar iş başvurusunun reddedilmesi ve rekabet baskısından geri çekilme gibi birbirinden farklı deneyimler yatabiliyor. Artış, gençlerin iş başvurusu yapıp yapmadığının ötesine bakmayı ve onları iş hayatından uzak tutan nedenleri değerlendirmeyi gerekli kılıyor.

Eski bir müzik öğrencisi olan 22 yaşındaki Yoon, beş yılını evde, toplumdan yalıtılmış şekilde geçirdi. Deneyiminde tükenmişlik, ebeveyn beklentileri ve ruh sağlığı sorunları etkili oldu. Yoğun rekabet ve tekrar tekrar reddedilme sonrasında iş gücü piyasasından çekilen başka gençler de benzer baskılarla karşılaşıyor.

Kookmin Üniversitesi sosyoloji profesörü Lee Yeon-jin, gençlerin geleneksel iş ve evlilik yollarını izleme konusundaki isteksizliğini, değişen bakış açılarının anlaşılamamasına bağlıyor:

Günümüz gençleri, önceki kuşaklardan temelden farklı düşünüyor. Toplumumuz, geleneksel istihdam ve evlilik yollarını izlemeye giderek daha isteksiz hâle gelen gençleri gerçekten anlamayı başaramadı.

Lee’nin açıklaması, istihdam sorununu daha geniş bir toplumsal çerçeveye yerleştiriyor. Genç yetişkinler eğitim, iş ve aile hayatına ilişkin beklentilerle karşı karşıya. Bazılarıysa önceki kuşakların standart kabul ettiği yolları izlemeye giderek daha isteksiz.

Daha fazla eğitim neden uygun bir işi garanti etmiyor?

Güney Kore, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ülkeleri arasında yükseköğretim mezunu oranının en yüksek olduğu ülkelerden biri. 25-34 yaş grubunda kadınların yüzde 77’si, erkeklerin ise yüzde 63’ü üniversite diplomasına sahip. Buna rağmen genç istihdam oranı OECD ortalamasının oldukça altında kalıyor.

Diploma enflasyonu olarak da adlandırılan diploma odaklılık, bu farkı açıklamaya yardımcı oluyor. İşverenler, eskiden daha düşük eğitim düzeyi gerektiren işler için giderek daha ileri nitelikler talep edebiliyor. Bu nitelikler iş bulma olasılığını belirgin biçimde artırmasa bile gençler diploma edinmek için daha fazla zaman harcıyor.

Güney Kore’de birçok genç, yıllarını üniversite eğitimine ve iş bulmaya hazırlanmakla geçiriyor; ancak becerilerinin açık pozisyonların gereklilikleriyle örtüşmediğini görüyor. İş ilanlarının yüzde 83’ünü küçük ve orta ölçekli işletmeler (KOBİ’ler) oluşturuyor; ancak bu işletmeler büyük şirketlere kıyasla daha düşük ücret ve daha az yan hak sunuyor.

Reklam

Yıllarca saygın bir kariyer için hazırlanmış bir mezun, daha az cazip bir pozisyonu kabul etmeyi bu yatırımın amacından vazgeçmek gibi görebiliyor. Bu nedenle birçok kişi, niteliklerinin altında bulduğu bir işte çalışmak yerine işsiz ya da ekonomik açıdan faal olmadan kalıyor.

Amerika Kore Ekonomi Enstitüsü, saygın eğitim ve istihdama bu denli odaklanmayı “Altın Bilet Sendromu” olarak tanımlıyor. Enstitünün açıklaması, üniversiteye yerleşme rekabetiyle öğrenciler üzerindeki baskı ve ailelerin üstlendiği maliyet arasında bağlantı kuruyor:

Gençler, getirisi düşük olmasına rağmen üniversite eğitimine öncelik veriyor. Genellikle özel eğitim kurumlarında hazırlık yapılmasını gerektiren iyi üniversitelere girme yarışı, ailelere ağır bir mali yük, öğrencilere ise baskı getiriyor.

Üniversite mezunlarının yaklaşık yarısı, yani yaptığı işin gerektirdiğinden daha yüksek niteliklere sahip. Birçoğu uygun bir iş bulmak için aylarca, hatta yıllarca arayışta kalıyor. Uzun hazırlık süreci, eğitimin sağlayacağı getirinin belirsizliği ve cazip pozisyonların sınırlı olması; iş gücü dışında kalan, eğitim düzeyi yüksek gençlerin sayısının artmasına birlikte katkıda bulunuyor.

Kadınlar ve mezunlar daha belirgin farklarla karşılaşıyor

Toplamda ekonomik açıdan faal olmayan erkeklerin sayısı kadınlardan fazla; ancak faal olmayan kadınların oranı on yılda yükseldi. 15-24 yaş grubunda faal olmayan kadınların oranı 2015’te yüzde 40 iken 2024’te yüzde 42,3’e çıktı. 25-34 yaş grubunda ise yüzde 35’ten yüzde 40,9’a yükseldi.

OECD, genç kadınlar arasında eğitimle istihdam arasındaki farka da dikkat çekiyor. Kadınların eğitim düzeyi erkeklerden yüksek olsa da üniversite mezunu genç kadınların istihdam oranı yüzde 76; erkek yaşıtlarında bu oran yüzde 83.

İş aramayanlar arasında üniversite mezunlarının payı arttı. Gençlerde bu oran 2015’te yüzde 19,4’ten 2024’te yüzde 23,7’ye, daha ileri yaştakilerde ise yüzde 54,3’ten yüzde 58,8’e yükseldi.

Bu veriler, eğitim düzeyi yüksek kişileri ekonomik açıdan faal olmama sorununun merkezine yerleştiriyor. Eğitime erişimi genişletmek tek başına yeterli değil; mezunların becerilerini kullanabilecekleri, kabul edilebilir ücret, yan haklar ve iş güvencesi sunan işlere geçişine yardımcı olmak da gerekiyor.

Reklam

2025’e girerken ortaya çıkan veriler

İstatistik Kore verilerine göre, 2025’in başında işsiz ya da ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin sayısı bir önceki yıla göre 70.000 artarak 1,21 milyona ulaştı. Bu kişilerden 504.000’i “sadece dinlendiğini” söyledi. Bu, söz konusu verilerin 2003’te toplanmaya başlanmasından bu yana kaydedilen en yüksek düzeydi.

İş bulan gençler de zorluklarla karşılaşıyor. Genç çalışanların dörtte biri eksik istihdam kapsamında değerlendiriliyor. Eksik istihdam, kişinin ihtiyaç duyduğu ya da yapabileceği işin miktarının veya niteliğinin altında bir işte çalışması anlamına geliyor. İstihdamdaki gençlerin çoğu geçici pozisyonlarda ya da yalnızca yarı zamanlı çalışıyor.

Gelişmeler birkaç yıla yayılıyor:

  • 2015: Ailesiyle yaşayan ve ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin çalışmaya istekli olma oranı yüzde 56,1’di. 5.000’in biraz üzerinde genç çalışmak istiyor, ancak iş bulma şansı olmadığına inanıyordu.
  • 2015-2024: Kore Çalışma Enstitüsü, 19-39 yaş grubunda çalışma isteği ve istihdam dışında kalma nedenleri de dâhil olmak üzere ekonomik açıdan faal olmama durumundaki değişimleri inceledi.
  • Haziran 2024: Enstitünün raporunun yayımlandığı belirtildi. Rapora göre çalışma isteği 2024’te yüzde 50’ye gerilerken, çalışmak istediği hâlde iş bulma şansı olmadığını düşünen gençlerin sayısı 175.000’e ulaştı.
  • 2025’in başı: İşsiz ya da ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin sayısı 1,21 milyondu; bunların 504.000’i sadece dinlendiğini söyledi.

İstihdam güçlüklerinin nedenleri arasında yavaş ekonomik büyüme, iç talebin zayıflığı ve işverenlerin yeni mezunlar yerine deneyimli çalışanları tercih etmesi gösteriliyor. Dolayısıyla ilk işini arayan biri için rekabet, hem açık pozisyonların sayısına hem de işverenlerin başvuranlardan beklediği deneyime bağlı.

İkiye bölünmüş iş piyasası ve yaşlanan nüfus

Güney Kore’de iş gücü piyasası; büyük şirketlerdeki iyi ücretli ve güvenceli işler ile küçük işletmelerdeki daha düşük ücretli ve güvencesiz pozisyonlar arasında bölünmüş durumda. Bu yapı genellikle ikili iş gücü piyasası olarak adlandırılıyor: Aynı ekonomideki çalışanların ücret, yan haklar ve iş güvencesine ilişkin koşulları, çalıştıkları yere göre büyük farklılık gösterebiliyor.

Bu bölünme, açık pozisyonlarla iş hayatının dışında kalan gençlerin aynı anda var olmasını açıklamaya yardımcı oluyor. Küçük işverenlerin açık pozisyonları bulunurken, birçok genç başvuran büyük şirketlerin sunduğu koşulları aramayı sürdürüyor. Mevcut seçenekleri kabul etmeyen gençlerin eğitimden işe geçişi bu nedenle zorlaşıyor.

Reklam

Ekonomik açıdan faal olunmayan uzun dönemler becerilerin zayıflamasına ve kişinin çalışma hayatı boyunca daha düşük kazanç elde etmesine yol açabilir. İstihdam gelirinin kaybına ek olarak toplumsal yalnızlık ve ruh sağlığı sorunları ihtimali de artabilir.

Güney Kore, nüfusu hızla yaşlanırken ve doğum oranları son derece düşük kalırken daha geniş kapsamlı sonuçlarla karşı karşıya. Genç yetişkinlerin iş gücüne katılımının azalması, iş gücü açığını büyütebilir, ekonomik büyümeyi yavaşlatabilir ve mali ya da pratik yardıma ihtiyaç duyanlara sunulan kamu desteği, yani sosyal güvenlik ağı üzerindeki baskıyı artırabilir.

Ekonomi ve Maliye Bakanlığı’nda gençlik politikası uzmanı Heo Su-jin, demografik değişimin iş gücü arzını zaten kaygı konusu hâline getirdiği bir dönemde gençlerin istihdamdan çekilmesinin çalışan sayısını azaltabileceği uyarısında bulunuyor:

Doğum oranlarının son derece düşük olduğu bu dönemde bu eğilim iş gücü arzını azaltarak ülkenin ekonomik büyümesini sekteye uğratabilir.

Devlet programları ve yakın çevreden destek

Güney Kore hükümeti, gençlerin yeniden istihdama katılmasına yardımcı olmayı amaçlayan çeşitli programlar başlattı. Genç İstihdamı Kapsamlı Destek Platformu iş bulma ve danışmanlık hizmetleri sunuyor. Ulusal İstihdam Destek Sistemi ise mali yardım sağlıyor ve iş bulanlara teşvik veriyor.

Gençlik Mücadelesi Destek Programı, gençlik merkezleriyle birlikte çalışarak kariyer koçluğu, ruh sağlığı desteği ve kişisel gelişim atölyeleri sunuyor. İstihdam yardımıyla kişisel desteği bir araya getirmesi, işten kopmuş gençlerin farklı ihtiyaçlarını yansıtıyor.

Devlet programları, en yalnızlaşmış ve kırılgan durumdaki gençlere ulaşmakta zorlanıyor. Toplumsal ilişkilerden çekilmiş bir kişiye olağan istihdam hizmetleri aracılığıyla ulaşmak da güç olabiliyor. Sivil toplum kuruluşları, destekteki boşlukları kapatmak için devreye girdi.

Sosyal girişim Seed:s, gençlerin topluma yeniden katılmasına yardımcı olmak için ücretsiz programlar ve temel mali destek sunuyor. Yalnızlıkla mücadele edenler için başka insanlarla yeniden bağ kurmak, eğitime ya da istihdama geri dönmeye hazırlanma sürecinin bir parçası olabiliyor.

Sejong Üniversitesi profesörü Kim Dae-jong, desteğin gençler hâlâ eğitim görürken daha erken başlaması gerektiğini savunuyor. Gönüllülük ve duygusal gelişim fırsatlarının ortaokuldan üniversiteye kadar sunulması gerektiğini söylüyor:

Ortaokuldan üniversiteye kadar öğrencilerin, uyumlu yetişkinler olabilmeleri için gönüllülük fırsatlarına ve duygusal gelişim programlarına erişmesi gerekiyor.

Kim ayrıca uluslararası şirketleri çekmek için kurumlar vergisini düşürmek ve mesleki eğitim ile öğretimi yaygınlaştırmak gibi, daha fazla nitelikli iş yaratmaya yönelik yapısal değişiklikleri savunuyor. Bunlar mevcut istihdam ve toplum programlarına ek olarak önerilen önlemler arasında yer alıyor.

Reklam

Mesleki eğitim yolları ve OECD önerileri ne sunuyor?

OECD, çeşitli raporlarında Güney Kore’deki genç istihdamı sorunlarını ele aldı. Önerileri arasında daha iyi kariyer rehberliği ve danışmanlığı, daha fazla mesleki eğitim ve çıraklık programı ile yükseköğretim kurumlarını iş gücü piyasasının ihtiyaçlarına daha uygun bölümler sunmaya teşvik etmek yer alıyor.

Mesleki eğitim, uygulamalı öğrenme yoluyla öğrencileri belirli mesleklere hazırlar. Çıraklık programları ise öğrenimi iş deneyimiyle birleştirir. Her ikisi de istihdam hedefi net olmayan alanlarda yıllarca diploma biriktirmek yerine, eğitimden işe geçiş için daha doğrudan bir yol sunabilir.

Meister liseleri, Güney Kore’deki örneklerden biri. Bu okullarda eğitim ve iş deneyimi bir arada sunuluyor; mezunların istihdam oranı yüzde 90’ın üzerinde. Ancak çok az öğrenci bu okullara gidiyor ya da çıraklık programlarına katılıyor.

Bu sonuçlar, mesleki eğitim yollarını daha cazip ve erişilebilir hâle getirme çağrılarını destekliyor. Saygın görülen eğitim ve kariyer seçeneklerinin çeşitlenmesi; becerileri ve ilgi alanları, prestijli bir üniversiteye girip ardından büyük bir şirkette çalışma hedefiyle örtüşmeyen gençlere yardımcı olabilir.

OECD ayrıca güvenceli ve güvencesiz istihdam arasındaki ayrımın giderilmesini ve gençlere yönelik sosyal güvenlik ağının genişletilmesini öneriyor. Bu öneriler, başvuranların sahip olduğu becerilerin yanı sıra işlerin niteliği ve iş arama sürecinde sunulan destekle de ilgili.

Dolayısıyla Güney Kore’nin atması gereken adımlar birbiriyle bağlantılı: Daha fazla ve daha iyi iş yaratmak, ruh sağlığını desteklemek, alışılmışın dışındaki kariyer yollarına yönelik damgalamayı azaltmak ve daha kapsayıcı, esnek bir iş gücü piyasası kurmak. İş danışmanlığı kişilerin açık pozisyon bulmasına yardımcı olabilir; eğitim ve istihdam koşullarındaki değişiklikler ise işe geçişin neden bu kadar zorlaştığını ele alır.

Öne Çıkanlar

  • Ailesiyle yaşayan ve ekonomik açıdan faal olmayan gençlerin çalışmaya istekli olma oranı 2015’te yüzde 56,1’den 2024’te yüzde 50’ye geriledi.
  • Ekonomik açıdan faal olmayan genç nüfusun yaklaşık yüzde 77’sine karşılık gelen 2,73 milyona yakın genç, iş arama niyetinde olmadığını bildirdi.
  • Çalışmak istediği hâlde iş bulma şansı olmadığına inananların sayısı 5.000’in biraz üzerindeyken 175.000’e yükseldi.
  • 2025’in başında 504.000 genç sadece dinlendiğini söyledi. Bu, verilerin 2003’te toplanmaya başlamasından bu yana kaydedilen en yüksek sayıydı.
  • Eğitimle iş arasındaki uyumsuzluk, eşitsiz istihdam koşulları, yoğun rekabet ve ruh sağlığı üzerindeki baskılar gençlerin iş hayatından çekilmesine katkıda bulunuyor.
  • Devlet ve toplum programları mali yardım, danışmanlık, kariyer koçluğu ve topluma yeniden katılma desteği sunuyor.
  • OECD daha güçlü kariyer rehberliği, mesleki eğitim yolları, bölünmüş iş gücü piyasasında değişiklikler ve gençlere daha fazla destek öneriyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir