Güney Kore'nin Akademik Başarısı Çocukların Oyun Süresini Azaltıyor

11 dakikalık okuma
Korea school class hi-res stock photography and images - Alamy

Yüksek Notlar, Çocuk Olmaya Ayrılan Az Zaman

11 yaşındaki Kim Min-jae'nin günü her sabah İngilizce çalışmakla, okuldan sonra piyano ve tekvando kurslarına gitmekle ve yatmadan önce saatlerce ödev yapmakla geçiyor. Hafta sonları da pek rahat geçmiyor. Bir İngilizce dersini kaçırınca arkadaşlarıyla çevrim içi oyun oynamasına izin verilmedi. Arkadaşlarıyla vakit geçirmek, ders çalışarak kazanılması gereken bir şeye dönüşmüştü.

İçindekiler
  1. Yüksek Notlar, Çocuk Olmaya Ayrılan Az Zaman
  2. Özel Kurslarla Uzayan Okul Günü
  3. Baskı Neden Bu Kadar Erken Başlıyor?
  4. Aileler Maddi ve Duygusal Bedel Ödüyor
  5. Boş Zaman Azalıyor ve Değişiyor
  6. Çocuklar Oyun Yoluyla Ne Öğreniyor?
  7. Akademik Stres ve Çocukların Ruh Sağlığı
  8. Çaba Anlamsız Gelmeye Başladığında
  9. Öğretmenler Ebeveyn Baskısıyla Karşı Karşıya
  10. Sınavların Azaldığı Bir Dönem
  11. Kökleşmiş Beklentilerle Karşılaşan Diğer Reformlar
  12. Açık Havada Oyun Küresel Ölçekte Azalıyor
  13. Öne Çıkan Noktalar

Kim'in rutini, Güney Kore'de çocukluğun giderek daha fazla kısıtlandığını gösteriyor. Kore Öğretmenler ve Eğitim Çalışanları Sendikası'nın yaptığı bir araştırmaya göre, dördüncü ila altıncı sınıflardaki çocukların yüzde 62'sinin günde iki saatten az boş zamanı var. Yüzde 16'ya yakınının ise boş zamanı bir saatten az. Bu sınırlı zamanın büyük kısmı, diğer çocuklarla serbestçe oyun oynamak yerine ekran başında ya da tek başına yapılan etkinliklerle geçiyor.

Güney Kore'nin eğitim sistemi, ülkenin yoksulluktan küresel bir ekonomik güce dönüşmesinde önemli rol oynadı ve uluslararası değerlendirmelerde sürekli yüksek puanlar alınmasını sağlıyor. Ancak çocuklar başarılı olmak için yoğun baskıyla karşı karşıya. Uluslararası araştırmalarda mutluluk ve yaşam doyumu açısından Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ülkeleri arasında alt sıralarda yer alıyorlar.

28 Haziran 2025 itibarıyla bu baskı öğrencilerin ötesine uzanıyor. Aileler yüksek eğitim masraflarıyla ve çocuklarının geleceğine ilişkin kaygılarla karşı karşıya. Öğretmenler tacizden ve şikâyet edilme korkusundan söz ediyor. Büyük sınavların yapılmadığı bir dönem gibi reformlar bir nebze rahatlama sağlasa da akademik başarının gelecekte güvence sağladığı düşüncesi güçlü biçimde varlığını koruyor.

Özel Kurslarla Uzayan Okul Günü

Matematik ve İngilizceden müzik ve spora kadar farklı alanlarda eğitim veren hagwonlar, yani özel kurslar, bu rekabetin merkezinde yer alıyor. Altı yaşından küçük çocukların neredeyse yarısı bu kurslara gidiyor. Ortaokul dönemindeyse katılım neredeyse herkesi kapsıyor.

Birçok aile için hagwonlar, devlet okullarının yanında işleyen paralel bir eğitim sistemi niteliğinde. Dersler akşam saatlerine kadar sürüyor ve bazı öğrenciler günde 12 saate kadar ders çalışıyor. Dinlenmeye ve oyuna ancak geriye ne kadar zaman kalırsa o sığıyor.

Reklam

Kim'in programı, akademik ve ders dışı etkinliklerin aynı güne nasıl sığdırılabildiğini gösteriyor. Piyano ve tekvando İngilizce ödevinden farklı olsa da ikisi de belirli saatlerde katılım gerektiriyor ve çocukların ne yapmak istediklerine kendilerinin karar verebileceği zamanı azaltıyor.

Güney Koreli aileler gelirlerinin önemli bir bölümünü özel eğitime harcıyor. Maddi durumu iyi aileler daha fazla harcama yapabiliyor; bu da çocuklarına ek ders imkânı sunarken eğitimdeki eşitsizliği artırıyor. Diğer ailelerle aynı tempoyu yakalamaya çalışan ebeveynler hem maddi yükle hem de dersleri azaltmanın çocuklarını geride bırakabileceği korkusuyla karşı karşıya.

Baskı Neden Bu Kadar Erken Başlıyor?

Güney Kore'deki eğitim tutkusu tarihsel, kültürel ve ekonomik köklere sahip. Konfüçyüsçü değerler öğrenmeye, akademik başarıya, toplumsal hareketliliğe ve aile onuruna büyük önem veriyor. Ülkenin 20. yüzyılın sonlarındaki hızlı ekonomik gelişimi, eğitimin kişisel ve ulusal başarının kapısını açtığı inancını güçlendirdi.

Yılda bir kez yapılan ulusal üniversiteye giriş sınavı Suneung, bu beklentileri tek bir önemli sınavda topluyor. Sınavın sonuçları öğrencinin geleceğini şekillendirebiliyor. Sınav günü ülke, sınava girenlere destek olmak için neredeyse durma noktasına geliyor. Bu da toplumun sınava ne kadar önem verdiğini gösteriyor.

Ebeveynlerin geleceğe ilişkin kaygıları, çocuklar üniversite çağına gelmeden çok önce onlara yansıyabiliyor. Eski öğretmen ve Ewha Kadın Üniversitesi eğitim uzmanı Insoo Oh, baskının ilkokulda başladığını ve çocuklar eğitim sisteminde ilerledikçe arttığını söylüyor.

İlkokul düzeyinde bile öğrenciler, ebeveynlerinin son derece yüksek beklentileri nedeniyle iyi ders çalışma baskısı hissediyor. Ortaokul ve liseye yaklaştıkça bu baskı daha da artıyor.

Çocuklar açısından bunun sonucu, günlük öğrenmenin uzaktaki sınavlarla ve yetişkinlerin beklentileriyle bağlantılı hissedilebildiği uzun bir dönem oluyor. Ebeveynler içinse özel ders ya da etkinliklerle ilgili her karar, çocuklarının geleceğini güvence altına alma çabasının bir parçasına dönüşüyor.

Aileler Maddi ve Duygusal Bedel Ödüyor

Bazı aileler gelirlerinin yüzde 20'sine kadarını özel eğitime harcıyor. Başka bir deyişle, hane gelirinin her beş biriminden biri bu masraflara gidebiliyor ve eğitim harcamaları ailelerin diğer ihtiyaçlarıyla doğrudan rekabet ediyor.

Reklam

Araştırmalar, özel eğitimden kaynaklanan ekonomik sıkıntının depresyonla bağlantılı olduğunu ortaya koyuyor. Bu durum, özellikle çocuklarının eğitim hedeflerini finanse etmekten kendini sorumlu hisseden babalarda görülüyor. Akademik başarıya ilişkin kaygı, hem ders çalışan çocuğu hem de masrafları karşılayan ebeveyni etkileyebiliyor.

Ebeveynlerin beklentileri öğretmenlere de yöneliyor. Aileler çocuklarının gelişiminden memnun olmadığında öğretmenler yoğun incelemeye ve tacize maruz kalabiliyor. Baskı, çocukları desteklemesi gereken ilişkiler boyunca yayılıyor: ebeveynlerle çocuklar, ailelerle okullar ve öğretmenlerle öğrenciler arasındaki ilişkilere.

Eğitim masrafları, Güney Kore'de doğum oranının düşmesiyle de ilişkilendiriliyor; aileler giderleri karşılayabilmek için daha az çocuk sahibi oluyor. Maddi yük ve duygusal sıkıntı bir araya gelerek aile yaşamı ve ülkenin uzun vadeli toplumsal istikrarı üzerinde baskı yaratıyor.

Boş Zaman Azalıyor ve Değişiyor

Çocukların oyun süresi hem miktar hem de nitelik bakımından azaldı. Dersler ve ödevlerden geriye kalan boş zamanın büyük kısmını akıllı telefonlar, bilgisayarlar ve televizyon dolduruyor. Ekran kullanımı ve tek başına yapılan etkinlikler, çoğu zaman arkadaşlarla hareketli oyunların yerini alıyor.

Refah Bakanlığı'na göre ilkokul öğrencilerinin üçte birinden fazlası aşırı akıllı telefon kullanım riski altında. Bu kaygı, zaman yetersizliğiyle de iç içe. Çocuklar derslere ara verebildiklerinde bile birlikte, hareketli etkinliklere katılma fırsatları sınırlı olabiliyor.

Okul tatilleri de günün boşalacağı anlamına gelmiyor. Birçok çocuk ödevlerini tamamlamak ya da çevrim içi derslere katılmak için evde kalıyor. COVID-19 salgını sırasında oyun alanlarının kapanması bu durumu daha da kötüleştirdi. Oyun alanları yeniden açıldıktan sonra da ebeveynlerin güvenlik ve akademik gelişime ilişkin kaygıları çocukları içeride tutmaya devam etti.

Kim'in İngilizce dersini kaçırdığı için cezalandırılması, sorunun bir başka yönünü ortaya koyuyor. Oyun, çocukluğun düzenli bir parçası olmak yerine akademik kurallara uymaya bağlanabiliyor. Ders beklentileri karşılanmadığında, çevrim içi oyun üzerinden arkadaşlarla iletişim kurma imkânı bile ellerinden alınabiliyor.

Çocuklar Oyun Yoluyla Ne Öğreniyor?

Oyun, çocuklara başkalarıyla geçinme pratiği sunuyor. Kurallar üzerinde uzlaşıyor, fikirlerini gözden geçiriyor, karşısındakinin duygularını fark ediyor ve işler istedikleri gibi gitmediğinde bununla başa çıkmayı öğreniyorlar. Bu deneyimler yaratıcılığın ve aksiliklerin ardından toparlanma becerisinin yanı sıra duygusal, sosyal ve bilişsel gelişimi de destekliyor.

Reklam

Seul Ulusal Üniversite Hastanesi'nde çocuk ve ergen psikiyatristi olan Kim Jae-won, bu gündelik etkileşimlerin çocukların sosyal beceriler geliştirmesine ve hayal kırıklıklarıyla başa çıkmasına nasıl yardımcı olduğunu anlatıyor.

Oyun, çocukların duygusal ve sosyal gelişimi için kaçınılmazdır. Oyun oynama imkânından yoksun kalmaları, sosyal becerilerinin gelişiminde sorunlara yol açar. Çocuklar oyun sırasında fikirlerini nasıl uyarlayacaklarını, başkalarını nasıl gözetip anlayacaklarını, empati kurmayı ve başkalarıyla duygusal iletişim kurmayı öğrenir. Bazen cesaretleri kırılır ama buna nasıl dayanacaklarını da öğrenirler. Bu duygusal uyum ya da hayal kırıklığına dayanma kapasitesi gelişmediğinde depresyona veya anksiyete bozukluklarına yol açabilir.

Bir oyun sırasında anlaşmazlığı çözen çocuk, derste işlenen konulardan farklı bir şey öğreniyor. Dinleme, uzlaşma ve hayal kırıklığına tahammül etme becerileri başkalarıyla yaşanan deneyimlerle gelişiyor. Oyun için daha az zaman, bu becerileri uygulama fırsatlarının da azalması demek.

Akademik Stres ve Çocukların Ruh Sağlığı

Güney Koreli çocuklar, OECD ülkeleri arasında mutluluk ve yaşam doyumuna ilişkin uluslararası karşılaştırmalarda son sıralarda yer alıyor. Ülkede gelişmiş dünya ülkeleri arasında gençlerin intihar oranı da en yüksek düzeyde. İntihar, on yılı aşkın süredir gençler arasındaki başlıca ölüm nedeni olmayı sürdürüyor.

Akademik baskı, stresin başlıca kaynaklarından biri. Ulusal Meclis Araştırma Servisi'nin 2024 tarihli bir raporuna göre, yeterli uyku alan ilkokul öğrencilerinin oranı düşerken ortaokul öğrencileri arasındaki intihar girişimleri hızla arttı.

Kore Gençlerde Risk Davranışları Araştırması, akademik başarıya ilişkin stresin intihar düşüncesi ve girişimi riskini artırdığını ortaya koyuyor. Bu ilişki, evde ya da okulda da stres yaşayan ergenlerde özellikle güçlü. Bu öğrenciler için not kaygısı, zamanlarının büyük kısmını geçirdikleri yerlerde karşılaştıkları güçlüklerle iç içe geçiyor.

Uyku süresinin kısalması, dinlenme ve eğlence imkânlarının sınırlı olması ve akademik beklentiler, birçok çocuk için aynı gündelik deneyimin parçaları. Derslerle dolu bir program; dinlenmeye, duygusal iyilik hâlini destekleyen ilişkilere ve etkinliklere daha az yer bırakıyor.

Çaba Anlamsız Gelmeye Başladığında

Akademik çaresizlik, öğrencinin ne kadar uğraşsa da beklentileri karşılayamayacağını hissetmesi anlamına geliyor. Araştırmalar bu duyguyu depresyon ve daha düşük yaşam doyumuyla ilişkilendiriyor. Çocuk çalışmayı sürdürürken çabasının başarı getireceğine dair inancını yitirebiliyor.

Reklam

Fiziksel aktivite bu etkileri hafifletebilir. Boş zamanlarında düzenli olarak fiziksel aktiviteye katılan ergenler, önemli akademik baskıyla karşı karşıya olsalar bile daha yüksek özgüven ve beden algısı bildiriyor.

Spor ve eğlence etkinlikleri çocuklara ilerleme, keyif ve başkalarıyla bağ kurma deneyimi için başka bir ortam sunuyor. Ancak akademik talepler bu etkinliklere ayrılabilen zamanı azaltıyor. Strese yol açan aynı yoğun program, çocukların stresle başa çıkmasına yardımcı olan etkinliklere daha az zaman bırakabiliyor.

Öğretmenler Ebeveyn Baskısıyla Karşı Karşıya

Rekabet kültürü öğretmenleri de etkiliyor. Güney Kore'de son yıllarda, çoğu zaman ebeveyn tacizi ve gerçekçi olmayan taleplerle ilişkilendirilen öğretmen intiharlarında kaygı verici bir artış görüldü. Eğitimciler, şikâyetler altında ezildiklerini ve küçük olaylar yüzünden bile polis soruşturmasıyla karşı karşıya kalabildiklerini anlatıyor.

İlkokul öğretmeni Kim Min Jun, çocuk istismarı şikâyetiyle karşılaşma korkusunun sınıf yönetimi yaklaşımını nasıl değiştirdiğini anlatıyor.

İşimi ve görevimi hakkıyla yapmaya çalışıyorum. Ancak artık çocuk istismarı olarak şikâyet edilebilecek herhangi bir şey yapmaktan kaçınmak için öğrencileri pek disipline etmiyorum.

Kim'in anlattıkları, güvenin zedelenmesinin gündelik öğretimi nasıl etkileyebildiğini gösteriyor. Şikâyet edilmekten korkan öğretmenler davranışları yönetmekten geri durabilir. Ebeveynlerle ilişkilerin gerilmesi de çocukların gelişimini sınav sonuçlarının ötesinde desteklemeyi zorlaştırıyor.

Kamuoyunun tepkisinin ardından hükümet, öğretmenlere hukuki destek sağlanması ve eğitim faaliyetlerine müdahale eden ebeveynlere ceza verilmesi gibi önlemler aldı. Bu yanıt öğretmenleri korumayı amaçlarken daha köklü bir kültürel değişim çağrıları, eğitimcilere saygının yeniden tesis edilmesine ve çocukların iyilik hâline daha fazla öncelik verilmesine odaklanıyor.

Sınavların Azaldığı Bir Dönem

Güney Koreli politika yapıcılar akademik baskıyı azaltmanın yollarını denemeye başladı. Bu girişimlerden biri, ortaokulda öğrencilerin ara sınav ya da dönem sonu sınavlarına girmediği sınavsız dönem uygulaması. Akademik derslerin bir kısmının yerini meslekleri tanıma ve yaratıcı etkinlikler alıyor.

İlk sonuçlar umut verici. Öğrenciler öğretmenlerle ilişkilerinin iyileştiğini, öğrenmekten daha fazla keyif aldıklarını ve daha az stres yaşadıklarını bildiriyor. Değişiklik, okullara eğitimin bir bölümünü sınavlara tekrar tekrar hazırlanmak yerine keşfetme üzerine kurma imkânı veriyor.

Reklam

The Hechinger Report, girişimin kapsamını ve eğitim önceliklerinde daha geniş bir değişimi teşvik edebileceğine dair umudu aktardı.

Girişim, esas olarak tek bir sınıf düzeyine odaklandığı için 'küçük' sayılabilir. Ancak yalnızca birkaç yıl içinde Güney Kore'deki 450 bin yedinci sınıf öğrencisinin tamamını kapsayacak şekilde genişledi. Daha insancıl bir eğitime verilen desteğin kendine yer bulabileceğine ve zamanla yayılmaya başlayabileceğine dair artık en azından bir umut var.

Programın bu kadar geniş bir kesime ulaşması önemli; çünkü bir sınıfın tamamına yılın bir bölümünde daha az resmi sınavın olduğu bir okul deneyimi sunuyor. Öğrenciler bu zamanın bir kısmında olası meslekleri değerlendirebiliyor ve yaratıcı çalışmalara katılabiliyor.

Kökleşmiş Beklentilerle Karşılaşan Diğer Reformlar

Diğer girişimler arasında hagwonların çalışma saatlerine sınırlama getirilmesi, mesleki eğitime destek verilmesi ve sınav sonuçlarının yanı sıra ders dışı etkinliklere ve kişisel gelişime de değer veren üniversiteye giriş düzenlemeleri bulunuyor.

Her biri baskının farklı bir kaynağına çözüm getirmeyi amaçlıyor. Kurs saatlerine getirilen sınırlamalar uzayan ders gününü kısaltmayı hedefliyor. Mesleki eğitim, eğitim sisteminde farklı bir yol sunuyor. Daha geniş kabul ölçütleri, öğrencinin deneyimini yalnızca sınav puanlarıyla değerlendirmiyor.

Ebeveynlerin direnci ve akademik başarıya ilişkin köklü inançlar bu değişiklikleri zorlaştırıyor. Eğitimi gelecekte güvence sağlamanın başlıca yolu olarak gören aileler, yaşanan baskıyı fark etseler bile dersleri azaltmaya isteksiz olabiliyor. Ders programını değiştirmek başka, onu dolduran beklentileri değiştirmek başka bir iş.

Yeni adımlar ve ek reformların tarihleri belirtilmedi. Açıklanan girişimler, rekabetin hâlâ belirleyici olduğu bir sistemde yaratıcılığa, meslekleri keşfetmeye ve kişisel gelişime daha fazla yer açma çabasını gösteriyor.

Açık Havada Oyun Küresel Ölçekte Azalıyor

Güney Kore, çocuk oyunlarındaki daha geniş çaplı gerilemenin bir parçası. Küresel ölçekte açık havada oyun, önceki kuşaklardan bu yana yüzde 50 azaldı. Okul saatlerinin uzaması, akademik taleplerin artması, ekran kullanımının yaygınlaşması ve güvenli oyun alanlarının kaybı bu gerilemeye eşlik ediyor.

Güney Kore'nin kendine özgü sorunu, akademik baskının yoğunluğu ve ne kadar erken başlaması. Altı yaşından küçük çocukların neredeyse yarısı özel kurslara gidiyor. Daha büyük çocukların çoğuna ise kendilerine ayırabilecekleri günde iki saatten az zaman kalıyor.

Oyunla gelişim arasındaki bağ, bu kaybı önemli kılıyor. Çocukların seçim yapma, arkadaşlık kurma, anlaşmazlıkları çözme ve hayal kırıklığının ardından toparlanma fırsatlarına ihtiyacı var. Akademik öğrenme ile bu deneyimler, çocukluğun farklı ihtiyaçlarına yanıt veriyor.

Reklam

Güney Kore örneği, bu ödünleşimi çarpıcı biçimde ortaya koyuyor: Ulusal refah ve yüksek sınav puanlarıyla ilişkilendirilen bir sistem, birçok çocuğu uykudan, eğlenceden ve mutluluktan da mahrum bırakıyor. Sınavları azaltma ve ders dışındaki zamanı koruma çabaları, eğitim başarısını daha sağlıklı bir gündelik yaşamla bağdaştırmayı amaçlıyor.

Öne Çıkan Noktalar

  • Bir öğretmen sendikasının araştırmasına göre, dördüncü ila altıncı sınıflardaki öğrencilerin yüzde 62'sinin günlük boş zamanı iki saatten az; yaklaşık yüzde 16'sınınsa bir saatten az.
  • Altı yaşından küçük çocukların neredeyse yarısı özel kurslara gidiyor. Bazı öğrenciler günde 12 saate kadar ders çalışıyor.
  • Bazı aileler gelirlerinin yüzde 20'sine kadarını özel eğitime harcıyor. Bu durum maddi sıkıntıya ve ek derslere erişimde eşitsizliğe yol açıyor.
  • Refah Bakanlığı'na göre ilkokul öğrencilerinin üçte birinden fazlası aşırı akıllı telefon kullanım riski altında.
  • Akademik stres ruh sağlığı riskleriyle bağlantılı. Oyun ve fiziksel aktivite ise sosyal gelişimi ve duygusal iyilik hâlini destekliyor.
  • Öğretmenler ebeveyn şikâyetleri ve taciziyle karşı karşıya. Hükümetin önlemleri arasında hukuki destek ve eğitim faaliyetlerine müdahale edenlere yönelik cezalar bulunuyor.
  • Sınavsız dönem uygulaması 450 bin yedinci sınıf öğrencisine ulaştı. İlk değerlendirmeler daha az stres ve öğrenmekten daha fazla keyif alındığına işaret ediyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir