Fiyatların Gerilemesi ve Artan Borçlanma Büyümeyi Zorlarken Çin'in Borcu GSYH'nin Yüzde 300'ünü Aştı

13 dakikalık okuma
Fiyatların Gerilemesi ve Artan Borçlanma Büyümeyi Zorlarken Çin'in Borcu GSYH'nin Yüzde 300'ünü Aştı

Ekonomiden Daha Hızlı Büyüyen Borç Yükü

Çin Sosyal Bilimler Akademisi bünyesindeki bir araştırma kuruluşu olan Ulusal Finans ve Kalkınma Enstitüsü'nün hesaplamalarına göre, finans sektörü hariç Çin'in toplam borcu gayrisafi yurt içi hasılanın yüzde 302'sini aştı. Hükümet ve şirketlerin borçlanması artarken hanehalkının borçlanmayı azaltmasıyla bu oran bir yılda 11,8 puan yükseldi; artış önceki yıldakinden daha hızlı gerçekleşti.

İçindekiler
  1. Ekonomiden Daha Hızlı Büyüyen Borç Yükü
  2. Kimler Borçlanıyor, Kimler Borçlarını Azaltıyor?
  3. Düşen Fiyatlar Borç Yükünü Neden Ağırlaştırıyor?
  4. Tekrarlanan Kredi Yenilemeleriyle Ayakta Kalan Şirketler
  5. Pekin'in Borç Takası ve Harcama Planları
  6. Gelir Kaybı Yerel Bütçeleri Savunmasız Bırakıyor
  7. Baskı Nasıl Birikti?
  8. Çin'in Borcu Sınırlarının Ötesinde Neden Önemli?
  9. Ani Çöküş mü, Yıllarca Sürecek Zayıf Büyüme mi?
  10. Öne Çıkanlar

12 Mayıs 2026 itibarıyla veriler, Çin'in teknoloji ve ticarette ABD ile rekabetinin arka planında artan finansal baskıya işaret ediyor. Başkan Donald Trump, Çin Devlet Başkanı Xi Jinping ile görüşmeye hazırlanıyor; bu konuların görüşmede önemli yer tutması bekleniyor. Çin'in borçlanması başka bir soruyu da gündeme getiriyor: Fiyatlar düşerken ve birçok işletme borçlarını ödeyecek kadar gelir elde etmekte zorlanırken ekonomi daha ne kadar borçlanmayı sürdürebilir?

Capital Economics'in baş Asya ekonomisti Mark Williams, Çin'in borç oranının 2010'dan bu yana ikiye katlandığını ve bugün yüzde 300'ü aştığını söylüyor. Oran son 15 yılda 120 puandan fazla yükseldi. Williams'ın karşılaştırmasında yer alan büyük ekonomiler arasında yalnızca Japonya'nın borç yükü daha yüksek; ancak Çin'deki birikim hızı ülkeyi diğerlerinden ayırıyor.

ABD, avro bölgesi ve Birleşik Krallık'ta geniş kapsamlı kamu ve özel sektör borç oranları, pandemi sırasında ekonomileri desteklemek için borçlanmaya gidilmesine rağmen 2010'dan bu yana geriledi. ABD'de toplam kamu ve özel sektör borcu, pandemi dönemindeki zirvelerden düşerek 2025'te GSYH'nin yaklaşık yüzde 265'i düzeyinde gerçekleşti.

Borç oranı, mevcut borçlanmayı bir ekonominin bir yılda ürettiği mal ve hizmetlerin değeriyle karşılaştırır. Çin için yüzde 302'lik oran, borcun yıllık üretimin üç katından biraz fazla olduğu anlamına geliyor. Kaygı, hem toplam borcun büyüklüğünden hem de yükümlülüklerin bunları karşılayabilecek gelirlerden daha hızlı artmasından kaynaklanıyor.

Reklam

Kimler Borçlanıyor, Kimler Borçlarını Azaltıyor?

Çin'deki hanehalkı, şirketler ve hükümetin ters yönünde hareket ediyor. Mortgage kredileri üst üste 11'inci çeyrekte daralırken hanehalkı borcunun yıllık artış hızı rekor düşük seviyeye, yalnızca yüzde 0,5'e indi. Uzun süredir devam eden emlak piyasası gerilemesi, konut fiyatlarındaki düşüş ve gelir artışının zayıflaması güveni sarsarken aileler kredilerini ödüyor ve yeni borçlanmadan kaçınıyor.

Hükümetin borcu 2025'te GSYH'nin 7,6 puanı kadar artarken finansal olmayan şirketlerin borcu 6,2 puan yükseldi. Finansal olmayan şirketler, bankacılık ve diğer finansal hizmetler dışındaki işletmelerdir. Yerel yönetim finansman araçları da hesaba katıldığında, ödenmemiş toplam borcun yaklaşık yüzde 40'ı kamu sektörüne ait.

Yerel yönetim finansman araçları, yerel idarelerin olağan bütçeleri dışında yatırım ve diğer harcamaları finanse etmek için kullandığı kuruluşlardır. Bu kuruluşların yükümlülükleri, Çin'in resmî kamu borcu rakamının kamu borçlanmasına ilişkin geniş kapsamlı tahminlerden neden çok daha düşük olduğunu açıklamaya yardımcı oluyor.

Resmî verilere göre hükümet borcu 2025 sonu itibarıyla yaklaşık 96 trilyon yuan oldu. Bunun yaklaşık 41 trilyon yuanı merkezi yönetime, kalan 55 trilyon yuanı ise yerel yönetimlere ait. Resmî toplam, GSYH'nin yaklaşık yüzde 68,5'ine karşılık geliyor.

Yüzde 302'lik ölçüm, hanehalkı ve şirket yükümlülükleri dâhil çok daha geniş bir alanı kapsıyor. Gizli yerel yükümlülükler ve resmî kamu bilançoları dışında tutulan borçlanmalar da tabloyu karmaşıklaştırıyor. Bağımsız tahminlere göre finansman araçlarının borcu tek başına GSYH'nin yaklaşık yüzde 45'i düzeyinde; bu tutar resmî kamu borcuna ekleniyor.

Yerel yetkililer, büyümeyi sağlama ve istihdamı koruma baskısı altında. Yapay zekâ, elektrikli araçlar ve robotik dâhil öncelikli sektörlere verilen sübvansiyonlu krediler, bu hedefleri izleme yollarından biri. Merkezi yönetim yerel borcun yeniden yapılandırılacağı ve yeni gizli borçlanmaların önleneceği sözünü verdi; ancak yatırımı sürdürme baskısı kredi genişlemesini teşvik etmeye devam ediyor.

Reklam

Düşen Fiyatlar Borç Yükünü Neden Ağırlaştırıyor?

Çin, ekonomi genelindeki fiyatları ölçen göstergede art arda üç yıldır deflasyon yaşıyor. Bu, piyasa reformlarının 1970'lerin sonlarında başlamasından bu yana görülen en uzun dönem. Fiyatlar üst üste 11 çeyrektir düşerken nominal GSYH artışı yalnızca yüzde 4'te kaldı. Bu, 2020'deki pandemi şoku dışında reform döneminin en zayıf seviyesi.

Nominal GSYH, üretimi cari fiyatlarla ölçer. Fiyatlar düştüğünde, işletmeler daha fazla mal üretse bile üretimin parasal değeri daha yavaş artar. Borçlar genellikle sabit tutarlarda geri ödendiğinden, satış gelirlerinin zayıflaması bu ödemeleri karşılamayı zorlaştırır.

Çin'in borç oranı hesaplamanın her iki tarafından da baskı görüyor. Borçlanma toplam yükümlülükleri artırırken nominal büyümenin zayıf kalması, borcun ölçüldüğü ekonominin genişlemesini sınırlıyor. Fiyatlardaki toparlanma, nominal gelir ve üretimi artırarak yardımcı olabilir.

Yerel yönetimler ve devlete ait bankalar, iç talep zayıflarken kredileri elektrikli araçlar, güneş panelleri, çelik ve robotik alanlarındaki üretim kapasitesine yönlendirdi. Sınırlı talebe karşı daha fazla üretim yapılması, işletmeleri fiyatları düşürmeye zorluyor; bu da kâr marjlarını azaltarak borçların ödenmesini güçleştiriyor.

Çinli politika yapıcılar bu düzensiz fiyat rekabetini “içine kapanık rekabet” olarak nitelendiriyor. Yetkililer, önde gelen on imalat sektöründe buna karşı kampanya başlattı; ancak fabrikaları, yatırımı ve istihdamı destekleme teşvikleri sürüyor.

Yurt içindeki alıcılar fazla üretimi karşılayamadığında ihracat bir çıkış yolu sunuyor. Ancak bu bağımlılık, ABD, Avrupa ve gelişmekte olan pazarlarla ticari gerilimleri artırma riski taşıyor. Dolayısıyla yavaşlamayı önlemek için alınan borçlar, Çin'i daha fazla sanayi kapasitesi, daha zayıf fiyatlar ve dış talebe daha fazla bağımlılıkla baş başa bırakabilir.

Tekrarlanan Kredi Yenilemeleriyle Ayakta Kalan Şirketler

Dallas Federal Rezerv Bankası'nın araştırması, bugünkü Çin ile 1980'ler ve 1990'lardaki Japonya arasında benzerlikler kuruyor. Her iki ülkede de hızlı kredi genişlemesi, dış borçlanma yerine tamamen yurt içi tasarruflarla finanse edildi. Bu finansman yapısı ani bir finansal kriz tehlikesini azalttı; ancak zayıf borçluların faaliyetlerini sürdürmesine de olanak tanıdı.

Reklam

Bankalar, borçlarını ödeyecek gücü olmayan şirketlerden geri ödeme istemek yerine kredilerini yenileyebilir. “Krediyi sürekli yenileme” olarak adlandırılan bu uygulama, banka bilançolarındaki zararların kayda geçirilmesini erteliyor. Tasarruflar büyük ölçüde yurt içi bankacılık sisteminde kaldığında, devlete ait kredi kuruluşları çok az finansman baskısıyla karşılaşıyor ve ödeme gücü olmayan borçlulara kredi vermeyi sürdürebiliyor.

“Zombi şirketler”, faaliyet gelirleri faiz ödemelerini karşılamaya yetmediği hâlde kredi verenler borçlarını yenilediği için faaliyet gösteren şirketlerdir. Bu tür şirketlerin Çin'in finansal olmayan sektörlerindeki varlıklardan aldığı pay, 2018'de yüzde 5 iken 2024'te 11 puan artışla yüzde 16'ya çıktı.

En ciddi kötüleşme gayrimenkul sektöründe görüldü: Zombi şirketler sektör varlıklarının yüzde 40'ına sahipti; bu oran daha önce yüzde 6'ydı. İmalat sektöründe payları 2020'de yüzde 4 iken 2024'te yüzde 11'e yükseldi. Hizmet sektöründe ise yüzde 17'ye ulaştı.

Bu şirketler, daha verimli rakiplerinin kullanabileceği para, iş gücü ve ham maddeleri tüketmeye devam ediyor. Dallas Fed ekonomistleri, benzer bir tablonun özellikle dış rekabete karşı korunan sektörlerde Japonya'nın verimliliğini onlarca yıl boyunca nasıl baskıladığını anlatıyor.

Çinli şirketlerin borcu 2019'dan bu yana ikiye katlanırken gelirleri yalnızca yüzde 30 arttı. Şirketlerin yaklaşık üçte biri zarar ediyor; buna rağmen alacaklılar yaygın temerrütleri önlemek için kredileri yenilemeyi sürdürüyor. Bu işletmeleri faaliyette tutmak kısa vadede istihdamı korurken kaynakları düşük gelirli şirketlere bağlı bırakıyor.

Capital Economics'in baş Asya ekonomisti Williams, istihdamı destekleme ile verimsiz işletmeleri ayakta tutma arasındaki gerilimi şöyle anlattı:

İşin ironik yanı, hem hükümetin borçlanmasının hem de devlete ait bankaların gevşek kredi standartlarının itici güçlerinden birinin ekonomik büyümeyi destekleme ve iş kayıplarını önleme isteği olması. Ancak 18 yıldır devam eden kredi patlamasının sonucu; verimsiz şirketleri ayakta tutan bir bankacılık sistemi, sanayi genelinde yaygın zararlar ve yerleşik bir kapasite fazlası.

Reklam

Pekin'in Borç Takası ve Harcama Planları

Çin Maliye Bakanlığı, yerel yönetimlerin borç risklerini sınırlamak için çeşitli tedbirler aldı. Gizli yerel yükümlülükleri daha şeffaf, faiz maliyetleri daha düşük ve geri ödeme vadeleri daha uzun borçlarla değiştirmek üzere 2025'te yaklaşık 2,8 trilyon yuanlık özel tahvil çıkarıldı.

Borç takası, mevcut bir yükümlülüğün başka bir borçlanma türüyle değiştirilmesidir. Daha düşük faiz oranları ve daha uzun geri ödeme süresi, yerel bütçelerdeki baskıyı azaltırken gizli yükümlülükleri daha görünür bir çerçeveye taşıyabilir. Yetkililer ayrıca yeni borçlanmalara yönelik denetimleri sıkılaştırıyor.

Maliye Bakan Yardımcısı Liao Min, Çin'in yaklaşık yüzde 68,5 olan resmî kamu borcu oranının G20 ortalamasının altında kaldığını vurguladı. Liao, merkezi hükümetin borçlanma kapasitesinin hâlâ önemli ölçüde bulunduğunu savunuyor. Bu değerlendirme resmî kamu yükümlülüklerine odaklanırken geniş kapsamlı oran, toplamı yüzde 300'ün üzerine çıkaran şirket ve hanehalkı borçlarını da içeriyor.

2026 bütçesi, proaktif maliye politikasının sürdürülmesini öngörüyor. Bütçe açığı hedefleri ile çok uzun vadeli devlet tahvili ihraçları; ekipman yenilemelerini, tüketim mallarını yenileme programlarını ve stratejik altyapıyı desteklemeyi amaçlıyor. Pekin, önceki borçlanma dönemlerinde biriken yükümlülükleri yönetirken talep ve yatırımı canlı tutmaya çalışıyor.

Maliye Bakanı Lan Foan, yerel yönetimleri yasa dışı borçlanmaya karşı uyardı. Bu gerekliliği şöyle ifade etti:

yasa dışı borçlanmaya başvurmama konusunda katı disiplin

Yerel yönetimler bu talimatı büyümeyi, istihdamı ve yatırımı sürdürme baskısıyla bağdaştırmak zorunda. Borcun yeniden yapılandırılması kısa vadeli geri ödeme maliyetlerini düşürebilir; ancak yerel bütçelerin hizmetler, projeler ve faiz ödemeleri için de gelir bulması gerekiyor.

Gelir Kaybı Yerel Bütçeleri Savunmasız Bırakıyor

Çin'in ulusal vergi gelirleri 2019'da GSYH'nin yaklaşık yüzde 16'sı düzeyindeyken 2025'te yüzde 12,6'ya geriledi. Ticaretteki yavaşlama, emlak işlemlerinden alınan vergilerin düşmesi ve yerel yönetimlerin yatırım çekmek için yetkisiz vergi indirimleri sunması mali tabanı zayıflattı.

Bir zamanlar yerel yönetimlerin başlıca finansman kaynaklarından olan arazi satışları, emlak piyasasıyla birlikte çöktü. Bu kayıp, altyapı harcamalarının önemli bölümünü finanse eden yönetilen fon bütçesini zorluyor. Böylece yerel yönetimler hem olağan vergi tahsilatlarının zayıflaması hem de arazi satışlarından elde edilen gelirin azalmasıyla karşı karşıya.

Reklam

Merkezi hükümet, yetkisiz yerel vergi teşviklerini eleştirdi ve borçlanma denetimlerini sıkılaştırdı. Yatırım çekmek için birbiriyle yarışan yerel yönetimler bu tür tavizlerle kendi gelirlerini azaltarak borç servisini ve mevcut taahhütlerin finansmanını daha da zorlaştırabiliyor.

Çin'in konsolide mali açığı 2025'te GSYH'nin yüzde 7,2'sine ulaştı; resmî hedef ise yüzde 4'tü. Daha geniş kapsamlı hesaplamada, özel tahvil gelirlerinin gelir olarak sayılması gibi muhasebe uygulamaları dışarıda bırakılıyor. Borçlanmayla elde edilen para kullanılabilir nakdi artırırken geri ödeme yükümlülüğü de yaratıyor.

İki ölçüm arasındaki fark, manşet açık hedefinin ötesindeki harcama baskısının boyutunu gösteriyor. Vergi tahsilatlarının ve arazi gelirlerinin zayıflaması, borç takası programını kısa vadeli bütçe rahatlaması açısından özellikle değerli kılarken temel gelirlerde toparlanmayı da daha gerekli hâle getiriyor.

Borç takasları, finansman maliyetlerini düşürüp geri ödemeyi erteleyerek zaman kazandırabilir. Ancak gelirler güçlenmediği sürece yerel yönetimler, yükümlülüklerini yerine getirirken hizmetleri ve yatırımları finanse etme sorunuyla karşı karşıya kalmaya devam edecek. Baskı, Çin'in emlak gerilemesini, maliye politikasını ve sanayi desteğini aynı borçlanma döngüsünde bir araya getiriyor.

Baskı Nasıl Birikti?

Çin'in bugünkü durumu tek bir harcama kararından değil, yıllar süren borçlanmadan kaynaklanıyor. Williams 18 yıldır süren bir kredi patlamasından söz ederken şirket varlıkları, gelirleri ve kamu maliyesine ilişkin veriler baskının ekonominin farklı alanlarında nasıl geliştiğini gösteriyor.

Bu süreçteki başlıca tarihler şöyle:

  • 2010'dan bu yana: Çin'in borç oranı ikiye katlanırken ABD, avro bölgesi ve Birleşik Krallık'taki geniş kapsamlı borç oranları geriledi.
  • 2018: Çin'in finansal olmayan sektörlerindeki varlıkların yüzde 5'i zombi şirketlere aitti; bu oran 2024'te yüzde 16 oldu.
  • 2019: Çin'in vergi gelirleri GSYH'nin yaklaşık yüzde 16'sı düzeyindeydi. O tarihten bu yana şirket borçları ikiye katlanırken şirket gelirleri yüzde 30 arttı.
  • 2020: İmalat varlıklarının yüzde 4'ü zombi şirketlere aitti; bu pay 2024'te yüzde 11'e yükseldi. Pandemi, bugünkü zayıf nominal büyümeyle yapılan karşılaştırmanın tek istisnasını da oluşturdu.
  • 2025: Resmî kamu borcu yaklaşık 96 trilyon yuana ulaştı, vergi oranı yüzde 12,6'ya geriledi ve borç takasları için yaklaşık 2,8 trilyon yuanlık özel tahvil çıkarıldı.
  • 12 Mayıs 2026: Geniş kapsamlı borç oranı yüzde 302'yi aştı; 2026 bütçesi yatırım ve tüketimi desteklemeyi sürdürüyor.
  • 2031: IMF, küresel kamu borcunun dünya GSYH'sinin yüzde 102'sine ulaşacağını, Çin'in kamu borcu oranının ise yüzde 127'ye yaklaşacağını öngörüyor.

Bu sıralama, borçlanma artarken borcu destekleyen finansal getirilerin zayıfladığını gösteriyor. Daha fazla borç; gelir artışının yavaşlaması, varlıklarının daha büyük bölümünü zorluk yaşayan işletmelerin elinde bulundurması ve ekonomiye kıyasla vergi gelirlerinin azalmasıyla aynı döneme denk geldi.

Reklam

Çin'in Borcu Sınırlarının Ötesinde Neden Önemli?

Uluslararası Para Fonu, küresel kamu borcunun 2025'te 111 trilyon doları aştığını hesaplıyor. Bu tutarın yarısından fazlası ABD ve Çin'e ait: Washington'un kamu borcu 38,3 trilyon dolar, Pekin'inki ise 18,7 trilyon dolar.

IMF, küresel kamu borcunun 2031'de dünya GSYH'sinin yüzde 102'sine ulaşacağını öngörüyor. Bu seviye en son İkinci Dünya Savaşı'nın ardından görülmüştü. O dönemde yeniden inşa, ekonomilerin yüksek borç yüklerinden büyüyerek çıkmasına yardımcı olmuştu. Bugünün daha yavaş büyüme ve daha yüksek borçlanma maliyetleri bileşimi, bu yolu zorlaştırıyor.

Küresel faiz ödemelerinin bugün GSYH'nin yaklaşık yüzde 3'ü düzeyinden 2031'e kadar neredeyse yüzde 5'e çıkması bekleniyor. Faiz ödemeleri gelirlerin daha büyük bölümünü yuttukça hükümetler, mevcut borçlarını ödemek için yeni borç çıkarmaya giderek daha fazla bağımlı hâle gelebilir.

ABD'de GSYH'nin yüzde 7 ila 8'i düzeyindeki sürekli bütçe açıkları, federal borcu altı yıl içinde GSYH'nin yüzde 142'sine çıkarabilir. Çin'in kamu borcu oranının ise yüzde 127'ye yaklaşacağı tahmin ediliyor. Bu rakamlar hükümetlerin borçlanmasına ilişkin; Çin'in yüzde 300'ü aşan manşet oranı hanehalkı ve şirket yükümlülüklerini de kapsıyor.

İki ekonomi finansal baskıyı farklı kanallardan yayıyor. ABD, küresel sermaye piyasalarından yoğun biçimde borçlanıyor ve artan dış finansman maliyetleriyle karşı karşıya. Çin ise yurt içi tasarruflara ve devletin yönlendirdiği bankalara dayanıyor; bu yapı, baskının daha büyük bölümünü ülkenin kendi finansal sistemine, verimliliğine ve hanehalkı servetine yansıtıyor.

Çin'de uzun süreli bir yavaşlama, ham madde ve imalat ürünü ithalatına yönelik talebi azaltır. Borçlanmanın düzensiz biçimde azaltılması, finansal baskıyı Asya'daki gelişmekte olan ekonomilere yayabilir. Ticaret, sermaye akımları ve emtia piyasaları bu riskleri Çin'in çok ötesindeki ekonomilere bağlıyor.

Her iki ülke de maliye politikasını anlamlı ölçüde sıkılaştırmaya istekli olduğunu göstermedi. Harcamalarda, gelirlerde ya da kredinin kullanımında değişiklik olmadan borçlanmanın sürmesi, gelecekteki gelirler üzerindeki talepleri artırıyor.

Ani Çöküş mü, Yıllarca Sürecek Zayıf Büyüme mi?

Ekonomistlerin çoğu, Çin'de Lehman Brothers'ın çöküşüyle ilişkilendirilen türden bir finansal çöküş beklemiyor. Sermaye kontrolleri, yüksek yurt içi tasarruflar ve bankacılık üzerindeki devlet hâkimiyeti koruyucu unsurlar sağlıyor. Finansal sistem, emlak piyasasının çöküşü sırasında zaten ağır bir sınavdan geçti.

Reklam

Devlet destekli alacaklılar, iflasları derhâl zorunlu kılmak yerine zararları zamana yayarak üstlenebilir. Bu kapasite, ani bir çöküşten ziyade uzun süreli bir uyum sürecini daha olası kılıyor; zayıf borçlular faaliyetlerini sürdürüyor ve borçlar zaman içinde yenileniyor.

Ulusal Finans ve Kalkınma Enstitüsü'nden Liu Lei, asıl belirleyici unsurun borcun mutlak düzeyinden ziyade ne kadar verimli kullanıldığı olduğunu savunuyor. Yeni krediler nominal büyümeyi canlandırabilirse borç oranı istikrara kavuşabilir. Fiyatlarda sınırlı bir toparlanma nominal GSYH'yi güçlendirerek oran üzerindeki yukarı yönlü baskıyı hafifletebilir.

Çin'in büyümeyi sürdürmek için borçlanmaya tekrar tekrar başvurması giderek daha az sonuç veriyor. Bankalar verimsiz şirketleri destekliyor, sanayi genelinde zararlar yaygınlaşıyor ve zayıf gelirler karşısında düşen fiyatlar tüketicileri harcamalarını ertelemeye yöneltiyor. Böylece yeni krediler daha güçlü gelirler yaratmak yerine eski yükümlülükleri ayakta tutabiliyor.

Japonya'nın deneyimi önem taşıyor; çünkü zararlar bankacılık sistemi içinde yıllarca birikebilir ve verimliliği aşındırabilir. Çin de geri ödeme baskısını yönetme ve ani iflasları önleme kapasitesine sahip olsa bile benzer biçimde uzun bir zayıf büyüme dönemi yaşama riskiyle karşı karşıya.

Hanehalkı tüketiminin artması, nominal gelirlerin yükselmesi ve kredilerin üretken getiriler dikkate alınarak yönlendirilmesi, borç verilerinin ortaya koyduğu baskıları hafifletebilir. 12 Mayıs 2026 itibarıyla, Trump ile Xi'nin beklenen görüşmesi için henüz bir tarih açıklanmadı. Mevcut tedbirlerin Çin'in borç oranını istikrara kavuşturmaya yetecek nominal büyümeyi yeniden sağlayıp sağlamayacağı ise belirsizliğini koruyor.

Öne Çıkanlar

  • Çin'in finans sektörü hariç borcu GSYH'nin yüzde 302'sini aşıyor; oran bir yılda 11,8 puan arttı.
  • Hükümet ve şirketlerin borçlanması artarken mortgage kredileri üst üste 11 çeyrektir daralıyor.
  • Resmî kamu borcu 2025 sonu itibarıyla yaklaşık 96 trilyon yuana, yani GSYH'nin yaklaşık yüzde 68,5'ine ulaştı.
  • 2024'te finansal olmayan sektör varlıklarının yüzde 16'sı zombi şirketlere aitti; gayrimenkul varlıklarında bu oran yüzde 40'tı.
  • Ekonomi genelinde üç yıldır süren deflasyon nominal büyümeyi zayıflattı ve borçların ödenmesini zorlaştırdı.
  • Çin 2025'te borç takasları için yaklaşık 2,8 trilyon yuanlık özel tahvil çıkardı; aynı yıl vergi gelirleri GSYH'nin yüzde 12,6'sına geriledi.
  • IMF, küresel kamu borcunun 2031'e kadar dünya GSYH'sinin yüzde 102'sine ulaşacağını öngörüyor.
  • Bankacılık üzerindeki devlet denetimi ani krizlere karşı koruma sağlarken uzun süreli zayıf büyüme başlıca risk olmayı sürdürüyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir