İslamabad'da ateşkesin kaderini belirleyen 21 saat
11 Nisan 2026'da İslamabad'daki Serena Oteli'nde ABD Başkan Yardımcısı JD Vance ile İran Meclis Başkanı Muhammed Bakır Galibaf, 21 saat süren müzakereler öncesinde el sıkıştı. Bu görüşme, 1979 İslam Devrimi'nden bu yana Washington ile Tahran arasında gerçekleşen en üst düzey doğrudan temas oldu ve Pakistan'ı kendi güvenliğini ve ekonomisini tehdit eden bir savaşı sona erdirme çabasının merkezine taşıdı.
İçindekiler
- İslamabad'da ateşkesin kaderini belirleyen 21 saat
- Munir, Trump'la doğrudan iletişim hattını nasıl kurdu?
- Diplomasiyi neredeyse geride bırakan ültimatom
- Serena Oteli'ndeki müzakerelerin içinden
- Üç anlaşmazlık uzlaşmayı engelledi
- Tahran ve Washington Pakistan'ı neden dinledi?
- Çin'in enerji çıkarları ve diplomatik desteği
- Suudi Arabistan'la savunma anlaşması tarafsızlığı zorlaştırıyor
- Savaşın maliyeti Pakistan sokaklarına ve hanelere ulaşıyor
- İran üzerinden Orta Asya'ya yeni güzergâh
- Şimdi sıradaki görev ateşkesi sürdürmek
- Öne Çıkanlar
11-12 Nisan'daki görüşmeler anlaşmaya varılamadan sona erdi. Pakistan, ABD'nin tehdit ettiği bombardıman harekâtından yalnızca birkaç saat önce iki hafta sürecek bir ateşkesin sağlanmasına yardımcı olmuştu. 14 Nisan itibarıyla acil görev, 22 Nisan'daki sona erme tarihinden sonra da ateşkesi sürdürmek ve yeni bir müzakere turu düzenlemekti.
ABD, İsrail ve İran'ın dahil olduğu altı haftalık savaş Orta Doğu'da binlerce kişinin ölümüne, küresel enerji piyasalarının altüst olmasına ve Hürmüz Boğazı'nın kapanmasına yol açtı. Dünya petrolünün yaklaşık beşte biri, İran ile Umman arasındaki bu dar su yolundan geçiyor. Boğazın kapanması, yakıta erişimi çatışan ülkelerin çok ötesinde merkezi bir mesele hâline getirdi.
Pakistan, iki eyaletinde isyanlarla, nükleer silaha sahip komşusu Hindistan'la gerilimlerle ve Afganistan'a yönelik açık askerî operasyonlarla karşı karşıyayken müzakerelere katıldı. Suudi Arabistan'la yaptığı karşılıklı savunma anlaşması da yeni bir tehlike doğuruyor: Körfez ülkesi savaşa girerse İslamabad, komşusu İran'a karşı harekete geçmesi yönünde baskıyla karşılaşabilir.
İslamabad'daki Quaid-i-Azam Üniversitesi fahri profesörü Ishtiaq Ahmad, Pakistan'ın uluslararası arenada daha büyük bir rol arayışını şöyle değerlendirdi:
Pakistan gündemde kalmaya çalışıyor ve bunu da böyle yapıyor.
İslamabad, 47 yıldır doğrudan konuşmamış güçleri bir araya getirerek Hindistan'ın sorunlu komşusu olma itibarını aşmayı ve küresel nüfuza sahip bölgesel bir istikrar sağlayıcı olarak kendini kabul ettirmeyi umuyor. Washington, Tahran, Pekin ve Körfez'deki Arap ülkeleriyle ilişkileri, onu tüm tarafların görüşmelere ev sahipliği yapması için güvenebileceği bir ülke hâline getirdi.
Munir, Trump'la doğrudan iletişim hattını nasıl kurdu?
Pakistan Genelkurmay Başkanı Mareşal Asim Munir, ABD ile iletişim kanalının açılmasında kilit rol oynadı. Başkan Donald Trump onu kamuoyu önünde "en sevdiği mareşal" olarak nitelendirdi. Bu, ilk başkanlık döneminde Pakistan'ı önemsiz bir konu olarak görüp ülke hakkında olumsuz paylaşımlar yapan Trump'ın tutumundan keskin bir değişimdi.
Şubat ayında savaşın başlamasının ardından belirleyici hâle gelen Oval Ofis'le doğrudan bir ilişkiyi Munir geliştirdi. Daha önce yaşanan iki gelişme, iyi niyetin oluşmasına yardımcı oldu. Pakistan, CIA istihbaratı üzerine hareket ederek, 13 Amerikan askeri personelinin ve 170 Afgan'ın öldüğü 2021 Kabil Havalimanı saldırısının planlayıcısı olduğu iddia edilen kişiyi teslim etti.
ABD ve Birleşmiş Milletler nezdinde eski Pakistan büyükelçisi Maleeha Lodhi, bu teslimatın Trump'ta yarattığı etkiyi şöyle anlattı:
Trump o kadar minnettardı ki bunu Kongre'ye yaptığı ilk konuşmada dile getirdi.
Munir ayrıca Trump'ın Mayıs 2025'teki kriz sırasında Hindistan'la daha geniş çaplı bir çatışmayı önlemede merkezi rol oynadığını iletti. İslamabad daha sonra ABD başkanını Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterdi.
Ticari anlaşmalar ilişkiye yeni bir boyut kazandırdı. Eylül 2025'te, askerî gözetim altında faaliyet gösteren Frontier Works Organisation, kritik minerallere erişim için bir ABD şirketiyle 500 milyon dolarlık yatırım anlaşması imzaladı. Pakistan ocak ayında, Trump ve ailesinin ortak kurduğu kripto para girişimi World Liberty Financials'ın bir iştirakiyle de anlaşma imzaladı. Bu anlaşma, şirketin sabit değerli kripto parasının Pakistan'ın dijital ödeme sistemine dahil edilmesini sağlayabilir.
Bu anlaşmalar, Washington'a İslamabad'la yakın ilişkilerini sürdürmesi için ekonomik gerekçeler sağladı. Buna rağmen Pakistan, yetkililerin "ilkeli tutum" diye nitelendirdiği yaklaşımı korudu: Şubat ayında ABD ve İsrail'in İran'a yönelik ilk saldırılarını kınadı, ardından İran'ın Suudi petrol sahalarını bombalamasını sert biçimde eleştirdi. Başbakan Şehbaz Şerif, sonraki beş hafta boyunca Washington, Moskova, Pekin ve Körfez başkentlerinden bir düzineden fazla dünya lideriyle görüştü.
Diplomasiyi neredeyse geride bırakan ültimatom
Trump'ın 5 Nisan'daki ültimatomu çabaları neredeyse raydan çıkardı. Küfürlü ifadeler içeren bir sosyal medya paylaşımında İran'dan Hürmüz Boğazı'nı "7 Nisan Salı, Doğu Saatiyle 20.00'ye kadar" yeniden açmasını istedi ve ülkedeki "her köprüyü ve elektrik santralini" yok etmekle tehdit etti. Ayrıca "bu gece koca bir medeniyet yok olacak" uyarısında bulunarak İran'ın altyapısına ve toplumuna yönelik yıkıcı saldırı ihtimalini gündeme getirdi.
Ültimatomun süresinin dolmasına saatler kala Şerif, Trump'tan kamuoyu önünde iki haftalık ek süre istedi. Diplomatik çabaların "istikrarlı, güçlü ve etkili biçimde ilerlediğini" belirten Şerif, aynı süre boyunca boğazı açması için İran'a da çağrıda bulundu.
Trump, Şerif ve Munir'le görüştüğünü ve Hürmüz Boğazı'nın açılması şartıyla bombardımanı iki hafta süreyle durduracağını açıkladı. İran Ulusal Güvenlik Yüksek Konseyi de İran'a yönelik saldırıların durması hâlinde savunma operasyonlarını askıya almayı kabul etti.
Şerif anlaşmayı sosyal medyada duyurdu:
Büyük bir tevazuyla, İran İslam Cumhuriyeti ve Amerika Birleşik Devletleri'nin, müttefikleriyle birlikte derhâl ateşkes konusunda anlaştığını duyurmaktan memnuniyet duyuyorum.
Washington ve Tahran ateşkesi doğruladı. Müzakereler için hazırlıklar başlarken İslamabad iki gün sürecek resmî tatil ilan etti. Diplomatik çabanın başlıca aşamaları şöyleydi:
- Şubat 2026: Savaş başladı; Pakistan, ABD ve İsrail'in İran'a yönelik ilk saldırılarını kınadı.
- 31 Mart: Ishaq Dar Pekin'i ziyaret etti. Pakistan ve Çin, arabuluculuk için beş ilke açıkladı.
- 5 Nisan: Trump, Hürmüz Boğazı konusunda ültimatom vererek 7 Nisan'a kadar süre tanıdı.
- 7 Nisan: Pakistan'ın çağrısı, tehdit edilen bombardıman harekâtından önce iki haftalık ateşkesin sağlanmasına yardımcı oldu.
- 10 Nisan: Pakistan, İran üzerinden Orta Asya'ya uzanan transit koridorunu hizmete açtı.
- 11-12 Nisan: ABD ve İran heyetleri İslamabad'da 21 saat müzakere etti, ancak anlaşmaya varamadı.
- 13 Nisan: Şerif, çözüme bağlanmamış meseleleri gidermek için çabaların sürdüğünü söyledi.
- 22 Nisan: Ateşkesin sona ermesi bekleniyor.
Serena Oteli'ndeki müzakerelerin içinden
İslamabad'ın sıkı güvenlik önlemleriyle korunan Kırmızı Bölgesi'ndeki beş yıldızlı lüks Serena Oteli, kapsamlı bir güvenlik operasyonunun merkezi hâline geldi. Yetkililer 10 bin polis görevlendirdi, önemli hükûmet binalarının çevresindeki Kırmızı Bölge'nin sınırlarını genişletti ve caddeleri boşaltıp güvenlik risklerini azaltmak için resmî tatilden yararlandı. Heyetlerin güvenliğini askerî personel, paramiliter birlikler ve polis birlikte sağladı.
Otelin ayrı kanatları Amerikalılara ve İranlılara ayrılırken ortak bir alan, Pakistanlı arabulucularla yapılan görüşmelere tahsis edildi. Ana müzakere salonuna telefon alınması yasaktı. Vance ve İran Dışişleri Bakanı Abbas Arakçi, molalarda başkentleriyle mesajlaşmak için dışarı çıkanlar arasındaydı.
Pakistanlı bir güvenlik kaynağı, saatlerce süren müzakereler boyunca değişen atmosferi şöyle anlattı:
İniş çıkışlar oldu. Gergin anlar yaşandı. İnsanlar odadan çıktı, sonra geri döndü.
Bir noktada seslerin yükselmesi üzerine Munir ve Başbakan Yardımcısı Ishaq Dar çay molası verdi ve heyetleri ayrı odalara aldı. Pazar sabahı erken saatlerde hava, katılımcıların görüşmeleri bir gün daha uzatmayı değerlendirebileceği kadar yumuşamıştı. Ancak temel anlaşmazlıklar sürüyordu.
İran Dışişleri Bakanı Arakçi, Cenevre'deki önceki müzakerelerde verilen güvenceler konusunda Amerikalılara şöyle çıkıştı:
Son Cenevre görüşmesinde diplomasi sürerken ABD'nin saldırmayacağını söylemişken size nasıl güvenebiliriz?
İran'ın Dini Lideri Ayetullah Ali Hamaney'in ölümüne yol açan ABD ve İsrail saldırısı, Cenevre görüşmelerinden iki gün sonra başladı. Bu gelişmeler, Tahran'ın ABD'nin niyetlerine duyduğu derin kuşkuyu açıklamaya yardımcı oldu. Kaynaklar İslamabad'daki görüşmeleri "sert ve dostane olmayan" sözleriyle tanımladı; iki heyetten hiçbiri gerilimi düşürmeye yanaşmadı.
Üç anlaşmazlık uzlaşmayı engelledi
Bir kaynak, müzakerecilerin uzlaşmaya "çok yaklaştığını" ve "yüzde 80 oranında anlaşma sağlandığını" söyledi. Buna rağmen üç anlaşmazlık uzlaşmayı engelledi: Hürmüz Boğazı'nın kontrolü, İran'ın nükleer programı ve dondurulmuş İran varlıklarına erişim.
Washington, İran'ın Hürmüz'ü geçiş ücreti alınmayan "serbest sular" hâline getirmek üzere derhâl yeniden açmasını talep etti. Tahran ise geçişi kontrol ederek yarattığı baskıyı korumak istedi; boğazın yeniden açılmasının bir anlaşmaya varma koşulu değil, nihai barış anlaşmasının ardından gerçekleşmesi gerektiğinde ısrar etti. Küresel petrol tüketiminin yaklaşık yüzde 20'sine karşılık gelen miktardaki petrol boğazdan geçiyor; bu nedenle anlaşmazlık hem diplomasi hem de enerji arzı açısından merkezi önem taşıyor.
ABD'nin nükleer konumuna tüm uranyum zenginleştirme faaliyetlerinin sona erdirilmesi, büyük tesislerin sökülmesi ve yüksek oranda zenginleştirilmiş yaklaşık 900 pound uranyumun teslim edilmesi de dahildi. Zenginleştirme, uranyumun belirli bir türünün yoğunluğunu artırır ve nükleer enerji ile silah müzakerelerinin temel meselelerinden biridir.
Beyaz Saray sözcüsü Olivia Wales, ABD'nin kırmızı çizgisini şöyle ifade etti:
İran hiçbir zaman nükleer silaha sahip olamaz.
İran, zenginleştirme faaliyetlerini sürdürmek de dahil olmak üzere barışçıl nükleer enerji hakkının tanınmasında ısrar etti. Tahran ayrıca yaklaşık 27 milyar dolarlık dondurulmuş varlığının serbest bırakılmasını ve birincil ve ikincil yaptırımların sona ermesini talep etti. Birincil yaptırımlar, yaptırım uygulayan ülkeyle yapılan işlemleri kısıtlıyor; ikincil yaptırımlar ise diğer ülke ve şirketleri hedef alınan ülkeyle işlem yapmaktan kaçınmaya zorluyor.
Washington, nükleer program ile Hürmüz'e odaklandı. Tahran ise İran'a ve Lübnan'daki Hizbullah da dahil olmak üzere bölgesel müttefiklerine yönelik gelecekteki saldırılara karşı güvenceleri de kapsayan daha geniş bir anlaşma istedi.
ABD başkan yardımcısı Vance, Amerikan önerisini şöyle anlatarak İslamabad'dan ayrıldı:
Buradan son ve en iyi teklifimiz olan, anlaşmaya varma yöntemine ilişkin çok basit bir öneriyle ayrılıyoruz. İranlıların bunu kabul edip etmeyeceğini göreceğiz.
Heyetler ayrıldıktan sonra da Pakistan kanalları üzerinden iletişim sürdü. Şerif, 13 Nisan'da 22 Nisan'dan önce kalan anlaşmazlıkları çözmek için "tüm çabaların gösterildiğini" söyledi.
Tahran ve Washington Pakistan'ı neden dinledi?
Son yıllarda Hindistan'ın ekonomik ve diplomatik açıdan öne geçişini izleyen gözlemciler, Pakistan'ın başlıca arabulucu olarak ortaya çıkmasına şaşırdı. Buna rağmen İslamabad'ın bu özel çatışmaya uygun ilişkileri vardı.
Pakistan ile İran'ın 920 kilometre uzunluğunda ortak sınırı bulunuyor. Bu yakınlık, militanlar ve mülteci hareketliliği konusunda onlarca yıllık iş birliğini gerektirdi. Pakistan nüfusunun yaklaşık yüzde 20'si Şii Müslümanlardan oluşuyor. Bu durum, Tahran'a Pakistan'ın güvenliğini tehdit edecek adımlar atmadan geliştirdiği dinî bağları güçlendiriyor.
İki ülke 1947'den bu yana birbirleri adına arabuluculuk yaptı. İran monarşisi döneminde Tahran, Pakistan'ın Afganistan'la yaşadığı anlaşmazlıkların giderilmesine yardımcı oldu ve Pakistan'ın Hindistan'la 1965 ve 1971 savaşlarında onu destekledi. Bölgesel güvenlik uzmanları, bu geçmişin İran yönetimini "en azından Pakistan'ı dinlemeye istekli" bıraktığını söyledi.
İslamabad ayrıca Çin'le dünyanın en yakın stratejik ortaklıklarından birini, Suudi Arabistan'la bir savunma anlaşmasını ve Trump'ın Beyaz Saray'ına doğrudan erişimi bir arada barındırıyor. Pekin ve Washington'ı bilgilendirirken Türkiye, Mısır ve Suudi Arabistan'ın katıldığı toplantıları düzenleyebiliyor.
Uluslararası İlişkiler Konseyi'nde kıdemli araştırmacı Paul Staniland, bu ilişkilerin amacını şöyle anlattı:
Pakistan, birkaç yıl önce bekleyebileceğimizden daha fazla jeopolitik ağırlığa ve nüfuza sahip olduğunu gösterecek biçimde, arabulucu rolüne yerleşmek için farklı bağlantılarından yararlanmaya çalışıyor.
Çin'in enerji çıkarları ve diplomatik desteği
Çin, ham petrolünün yaklaşık yüzde 12'sini İran'dan ithal ediyor ve 25 yıllık stratejik iş birliği anlaşması kapsamında 400 milyar dolara kadar yatırım taahhüdünde bulunmuş durumda. Bu nedenle Pekin, çatışmanın sona erdirilmesi ve Hürmüz'ün yeniden açılması konusunda önemli çıkarlara sahip.
Kuşak ve Yol Girişimi ile Çin-Pakistan Ekonomik Koridoru (CPEC), yaklaşık 62 milyar dolar değerinde ve Çin'in Pakistan'ın arabuluculuk çabalarını desteklemesi için ekonomik gerekçeler sağlıyor. Savaşın sürmesi, enerji arzını ve bu projelerin dayandığı bölgesel bağlantıları tehdit ediyor.
Aynı zamanda Pakistan Dışişleri Bakanı olan Dar, omuz kırığı sonrasında dinlenmesi yönündeki tıbbi tavsiyeye rağmen 31 Mart'ta Pekin'e gitti. Pakistan ve Çin beş ilke açıkladı: derhâl ateşkes, müzakerelerin yeniden başlaması, sivillerin korunması, deniz güvenliği ve BM Şartı'na saygı.
Bazı analistler, Çin'in tarafların taahhütlerini destekleme sorumluluğunu üstlenerek bir uzlaşmanın "garantörü" olabileceğini öne sürdü. Diğerleri ise Pekin'in gerileme ihtimali bulunan bir İran rejiminin güvencesini üstlenmekten kaçınacağını savundu. Çin'in rolü, enerji ve ekonomik çıkarlarını korurken başkentler arasındaki diplomaside Pakistan'ı desteklemeye odaklanmış görünüyor.
Suudi Arabistan'la savunma anlaşması tarafsızlığı zorlaştırıyor
Pakistan'ın Suudi Arabistan'la Eylül 2025'te imzaladığı Stratejik Karşılıklı Savunma Anlaşması, ülkelerden birine saldırının ikisine birden yapılmış sayılacağını belirtiyor. Bu taahhüt, İslamabad'ın arabuluculuk rolü ile Riyad'a karşı yükümlülükleri arasında doğrudan bir gerilim yaratıyor.
Müzakereler sırasında İran'ın Suudi Arabistan'ın Jubail kentindeki petrokimya tesislerini bombalaması tehlikeyi gözler önüne serdi. Suudi Arabistan'ın dahil olacağı bir tırmanma, anlaşmanın devreye sokulması ve Pakistan'ın az önce heyetine ev sahipliği yaptığı komşusuna karşı savaşa sürüklenmesi yönünde baskı doğurabilir.
Singapur'daki Nanyang Teknoloji Üniversitesi'nde Güney Asya uzmanı Abdul Basit, Afganistan'ın batıda, Hindistan'ın doğuda ve İran'ın güneybatıda olduğu üç sınırın aynı anda "ısınacağı" bir "kâbus senaryosu" konusunda uyardı.
Basit, Pakistan'ın Belucistan ve Hayber Pahtunhva'da hâlihazırda "iki tam teşekküllü isyanla" mücadele ettiği sırada bu tehlikenin ortaya çıktığını söyledi. Ülkenin yeni bir çatışmayı kaldırma kapasitesini şöyle özetledi:
Pakistan bunu kaldıramaz.
Savaşın maliyeti Pakistan sokaklarına ve hanelere ulaşıyor
ABD ve İsrail'in İran'a yönelik ilk saldırılarının ardından Pakistan genelinde protestolar yayıldı. Karaçi'de bir kalabalığın ABD Başkonsolosluğu'nu basmaya çalışmasının ardından 1 Mart'ta çıkan çatışmalarda en az 22 kişi öldü.
Hamaney'in öldürülmesi, dünya çapındaki Şii Müslümanlar için merkezi bir dinî figür olması nedeniyle Pakistan'ın geniş Şii nüfusundaki tepkileri alevlendirdi. Savaşın uzaması ya da Washington'ın diplomatik sürece ihanet ettiği inancı, hükûmetin yönetmekte zorlanacağı yeni iç karışıklıkları tetikleyebilir.
Pakistan'ın ekonomik durumu da çatışmayı aynı ölçüde acil hâle getiriyor. Ülke Orta Doğu'dan petrol ve doğal gaz ithalatına bağımlı. Arap ülkelerinde çalışan 5 milyon Pakistanlının gönderdiği işçi dövizleri ise Pakistan'ın toplam ihracat gelirine eşit. İşçi dövizleri, çalışanların ülkelerindeki ailelerine gönderdiği paralar; Körfez'deki geçim kaynaklarını Pakistan'daki hane bütçelerine doğrudan bağlıyor.
Savaş, Pakistan'ı akaryakıt fiyatlarını yüzde 20 artırmaya şimdiden mecbur bıraktı ve Şerif hükûmeti üzerindeki baskıyı artırdı. Bir uzlaşma, İslamabad için diplomatik tanınırlık kazanma fırsatı olmanın yanı sıra ekonomik çöküşe karşı bir koruma anlamına geliyor.
İran üzerinden Orta Asya'ya yeni güzergâh
Barış çabaları sürerken Pakistan ve İran ekonomik ilişkilerini güçlendirdi. İslamabad, 10 Nisan'da Pak-İran Transit Koridoru'nu hizmete açarak Gwadar Limanı'ndan İran toprakları üzerinden Özbekistan'ın Taşkent kentine ilk dondurulmuş et sevkiyatını gönderdi.
Güzergâh, CPEC'i Orta Asya'ya bağlıyor. Hindistan'ın İran'da geliştirdiği ancak ABD yaptırımları nedeniyle kullanmayı bırakmak zorunda kaldığı Çabahar Limanı'na alternatif sunuyor. Koridor, Çin için de Kuşak ve Yol Girişimi'ne yeni bir bağlantı sağlarken Hindistan'ın olası müdahalesini devre dışı bırakıyor.
Zamanlama, diplomatik ve ticari çabalar arasında eşgüdüm olduğuna işaret ediyordu. İsrail'in Haziran 2025'te 12 gün süren İran savaşı, ortak ekonomik çıkarların barışı koruma çabalarını nasıl güçlendirebileceğini zaten göstermişti.
Pakistan'ın Afganistan dahil Orta Asya ülkeleriyle ticareti 2024'te 1,92 milyar dolardan 2025'te 2,41 milyar dolara yükseldi. 490 milyon dolarlık, yaklaşık yüzde 25,5'lik bu artış, bölgesel güzergâhları açık ve istikrarlı tutmanın giderek artan değerini gösterdi.
Şimdi sıradaki görev ateşkesi sürdürmek
Pakistanlı diplomatlar, 22 Nisan sonrasına uzanacak bir ateşkes ve ikinci bir müzakere turu için çalışıyor. Bu çabaların parçası olarak Şerif Suudi Arabistan'ı ziyaret edebilir. Dar ise Türk, Mısırlı ve Çinli mevkidaşlarıyla eş güdümü sürdürüyor.
Yeni bir görüşme turu için tarih verilmedi ve formatı belirsizliğini koruyor. Taraflar yeniden doğrudan görüşebilir ya da Pakistanlı arabulucular üzerinden dolaylı iletişim kurabilir. İlk toplantı anlaşmasız sona erdikten sonra İslamabad için acil ve pratik görev, iletişimi sürdürmek.
Profesör Ishtiaq Ahmad, başarının dünya genelinde "Pakistan algısını kökten değiştireceğini" ve ülkeyi karşıt güçler arasında güvenilir bir köprü olarak konumlandıracağını söyledi. Başarısızlık ise kendi çatışmalarıyla uğraşan bir ülkenin başkaları arasındaki müzakereleri yürütebilip yürütemeyeceğine ilişkin kuşkuları artırabilir.
Diplomatik bir kaynak, Pakistan'ın heyetleri bir araya getirerek "üzerine düşeni yaptığını" söyledi ve arabulucunun gücünün sınırını şöyle anlattı:
Aracı, arabulucu ya da kolaylaştırıcı olarak göreviniz atı suya götürmektir. Ona su içiremezsiniz.
Pakistan'ın uluslararası konumu artık kısmen tarafların müzakerelere dönüp dönmeyeceğine bağlı. Daha acil kaygısı ise İslamabad'daki görüşmeyi mümkün kılan ekonomik bağları ve diplomatik erişimi korurken bölgesel savaşın kendi sınırlarına yayılmasını önlemek.
Öne Çıkanlar
- Pakistan, 11-12 Nisan 2026'da ABD ve İran arasında 1979'dan bu yana en üst düzey doğrudan görüşmelere ev sahipliği yaptı.
- İslamabad'daki Serena Oteli'nde 21 saat süren müzakereler anlaşmaya varılamadan sona erdi.
- Pakistan'ın yardımıyla sağlanan ateşkes iki hafta sürecek ve 22 Nisan'da sona erecek.
- Hürmüz'e erişim, uranyum zenginleştirme ve yaklaşık 27 milyar dolarlık dondurulmuş İran varlığı temel anlaşmazlıklar arasında.
- Munir'in Trump'a erişimi ve Pakistan'ın İran, Çin ve Körfez ülkeleriyle ilişkileri iki heyetin de İslamabad'a gelmesine yardımcı oldu.
- Suudi Arabistan'la savunma anlaşması, Pakistan'ın başka yerlerde güvenlik baskılarıyla karşı karşıyayken İran'la çatışmaya çekilmesi riskini doğuruyor.
- Akaryakıt fiyatları yüzde 20 arttı. Pakistan, Körfez'den gelen enerjiye ve Arap ülkelerinde çalışan 5 milyon kişinin gönderdiği paralara bağımlı.
- Pak-İran Transit Koridoru 10 Nisan'da açılarak Gwadar'ı İran üzerinden Orta Asya'ya bağladı.
- 14 Nisan itibarıyla diplomatlar ateşkesi uzatmak ve yeni müzakereler düzenlemek için çalışıyordu.






