Tokyo anlaşması Endonezya'nın nükleer planlarını takvime bağlıyor
Endonezya ve Japonya, Cakarta'nın 2033'e kadar ilk aşamada 500 megavat nükleer elektrik üretme hedefini sürdürdüğü dönemde, 15 Mart 2026'da Tokyo'da beş yıllık bir nükleer iş birliği mutabakatı imzaladı. Anlaşma, resmî teknoloji ihalesinin başlayabilmesi için hâlâ cumhurbaşkanlığı kararnamesi gereken programa Japon teknolojisini, güvenlik uzmanlığını ve olası finansmanı dahil ediyor.
İçindekiler
- Tokyo anlaşması Endonezya'nın nükleer planlarını takvime bağlıyor
- Enerji güvenliği ortaklığı güçlendiriyor
- Küçük reaktörler ada ülkesi için neden cazip?
- Toryum önerileri farklı seçenekler sunuyor
- Bir sonraki kararı cumhurbaşkanlığı kararnamesi bekletiyor
- Japonya'nın nükleer dönüşü Fukuşima'nın derslerini taşıyor
- İhracat hedefleri ve finansman Endonezya'da buluşuyor
- Güneydoğu Asya'daki planlar bölgesel rekabet yaratıyor
- 2033 hedefini şekillendiren tarihler
- Öne Çıkanlar
Endonezya Enerji ve Maden Kaynakları Bakanı Bahlil Lahadalia ile Japonya Ekonomi, Ticaret ve Sanayi Bakanı Ryosei Akazawa, mutabakatı Hint-Pasifik Enerji Güvenliği Bakanlar Toplantısı ve İş Forumu kapsamında imzaladı. Ticari nükleer enerji konusunda onlarca yıl süren tereddüdün ardından Endonezya, elektriğinin yaklaşık yüzde 80'ini üreten kömürün yanı sıra başka bir elektrik kaynağı arıyor.
Mutabakat, yüksek güvenlik standartlarına sahip nükleer teknolojilerin geliştirilmesini kapsıyor. Ayrıca Japonya Uluslararası İşbirliği Bankası ve Nippon İhracat ve Yatırım Sigortası aracılığıyla olası finansman kanallarının önünü açıyor. Mali destek, bir projenin risklerini ve uygulanabilirliğini inceleyen durum tespiti sürecine ve proje aşamalarının tamamlanmasına bağlılığını koruyor.
Japonya, teknoloji seçiminde rekabetçi ve şeffaf bir süreç çağrısında bulundu. Japon şirketleri sürece katılabilir ancak Endonezya, çeşitli tedarikçileri ve reaktör tasarımlarını değerlendiriyor. Anlaşma hukuken bağlayıcı yükümlülükler getirmiyor ve beş yıl daha uzatılabiliyor.
28 Mart 2026 itibarıyla temel soru, Cakarta'nın uluslararası iş birliğini onaylanmış, finanse edilmiş ve lisanslanmış bir enerji projesine ne kadar hızlı dönüştürebileceği. NEPIO olarak bilinen Nükleer Enerji Programı Uygulama Kuruluşu'nun resmen kurulması beklenirken, öneriler Amerikan küçük modüler reaktörlerinden Rus yüzer santrallerine ve toryum kullanan reaktörlere uzanıyor.
Enerji güvenliği ortaklığı güçlendiriyor
Akazawa, güvenilir ortaklar arasındaki iş birliğini güçlendirme gerekçeleri arasında İsrail-İran savaşını ve dünya çapındaki tedarik aksamalarını gösterdi. Japon bakan imza töreninde anlaşmayı, küresel krizler sırasında güvenilir enerji ihtiyacıyla ilişkilendirdi.
Günümüzün küresel krizleri karşısında enerji güvenliğini korumak için iş birliğimizi güçlendirmemiz önem taşıyor.
Endonezya da güvenilir elektrik arzını artırma baskısıyla karşı karşıya. 280 milyon nüfuslu ülkede elektriğe erişim oranı yüzde 99,8'e ulaşmış olsa da sık sık elektrik kesintileri yaşanıyor. Elektriğe erişim, insanların şebekeye bağlı olup olmadığını; arz güvenilirliği ise elektriğin ihtiyaç duyduklarında kullanılabilir durumda kalıp kalmadığını gösteriyor.
Kişi başına elektrik tüketimi 2000'den bu yana neredeyse ikiye katlanarak 2023'te yaklaşık 10.100 kilovatsaate ulaştı. Devlet elektrik şirketi PT PLN, elektrik tüketiminin 2025'e kadar 457 teravatsaate çıkacağını öngördü. Kilovatsaat, kullanılan elektrik miktarını; teravatsaat ise aynı ölçüyü çok daha büyük bir ölçekte ifade ediyor.
Kömür, hem Endonezya'nın elektrik üretiminde hem de ihracat gelirlerinde merkezi bir rol oynuyor. Bu nedenle Cakarta, ekonomik büyüme için gereken enerji arzını sürdürmek ve 2060'a kadar karbon nötrlüğüne ulaşma taahhüdünü yerine getirmek üzere birbiriyle bağlantılı iki görevle karşı karşıya. Nükleer enerji, bu dönüşümün bir parçası olarak değerlendiriliyor.
Japonya, stratejik enerji rezervleri ve gelişmiş nükleer altyapısıyla ortaklığa katkıda bulunarak Endonezya'ya ithalata bağımlılığını azaltacak bir model sunuyor. İş birliği kritik maden tedarik zincirlerini de kapsıyor. Bahlil, Endonezya'nın küresel nikel rezervlerinin yüzde 43'üne sahip olduğunu; temiz enerji teknolojilerinde kullanılan boksit, kalay, bakır ve nadir toprak elementleri bakımından da önemli yatakları bulunduğunu vurguladı.
Dolayısıyla anlaşma, elektrik arz güvenliğini sanayi tedarik zincirleriyle bir araya getiriyor. Endonezya reaktör uzmanlığı ve yatırım ararken Japonya, enerji teknolojileri için gereken madenler ve üretim ağlarıyla ilgileniyor.
Küçük reaktörler ada ülkesi için neden cazip?
Endonezya'nın kısa vadeli nükleer planları, genellikle küçük modüler reaktörler (SMR) olarak adlandırılan tasarımlara odaklanıyor. Bu reaktörler, geleneksel büyük bir santralin yaklaşık 1.000 megavatlık kapasitesine kıyasla genellikle reaktör başına 300 megavat veya daha az elektrik üretiyor. Bir elektrik santralinde birden fazla küçük ünite bir araya getirilebiliyor.
Endonezya'nın coğrafi yapısı bu yaklaşımı cazip kılıyor. Farklı adalardaki elektrik şebekeleri arasındaki bağlantılar sınırlı olduğundan, küçük bir reaktör tek bir şebekenin ihtiyaçlarına daha iyi uyabilir. Modüler inşaat, ünitelerin önceden üretilip taşınarak sahaya kurulmasına olanak tanıyor; bunun inşaat süresini kısaltması ve başlangıç sermayesi ihtiyacını azaltması amaçlanıyor.
En ileri aşamadaki proje, Borneo'daki Batı Kalimantan'da bulunuyor. PLN Indonesia Power, NuScale'in VOYGR teknolojisini kullanarak 462 megavat elektrik kapasitesine sahip bir tesis geliştirmek üzere Oregon merkezli NuScale Power ile ortaklık kurdu. Japon mühendislik şirketi JGC Corporation ve Fluor Corporation'ın bir iştiraki de projede yer alıyor.
Önerilen 462 megavatlık kapasite, Endonezya'nın ilk aşamadaki 500 megavat hedefinin yüzde 92,4'üne denk geliyor. Bu da tek bir projenin ne kadar büyük bir rol oynayabileceğini gösteriyor. Önerilen kapasite, ülkenin başlangıç hedefinden yaklaşık 38 megavat daha düşük.
NuScale'in tasarımı ABD Nükleer Düzenleme Komisyonu'ndan onay aldı; bu da Endonezyalı yetkililere düzenleyici açıdan bir referans noktası sağlıyor. Batı Kalimantan projesinin 2033 hedefine katkıda bulunabilmesi için saha lisansının alınması ve inşaatın takvime uygun ilerlemesi gerekiyor.
ABD, Dışişleri Bakanlığı'nın Küçük Modüler Reaktör Teknolojisinin Sorumlu Kullanımı için Temel Altyapı Programı (FIRST) aracılığıyla Endonezya'yı destekliyor. Endonezya, 2019'da programın ilk yararlanıcısı oldu ve iş gücü geliştirme, düzenleyici düzenlemeler ve güvenlik protokolleri konusunda destek için bir çerçeve oluşturdu.
Toryum önerileri farklı seçenekler sunuyor
ABD merkezli şirketin iştiraki PT ThorCon Power Indonesia, Orta Bangka'daki Kelasa Adası için planlanan reaktöre ilişkin lisans belgelerini Endonezya Nükleer Enerji Düzenleme Kurumu'na sundu. Öneri, 500 megavat elektrik üretecek bir toryum erimiş tuz reaktörünü kapsıyor; inşaatın 2027'de başlaması olası.
Erimiş tuz ifadesi, reaktör sisteminde sıvı halde tuz kullanan bir tasarımı tanımlıyor. Önerilen yakıt yaklaşımının temelindeki madde ise toryum. Endonezya bu teknolojiyi, diğer uluslararası tedarikçilerin küçük modüler reaktör önerileriyle birlikte değerlendiriyor.
ThorCon'un planı ayrıca tersanelerde kullanılan inşaat yöntemlerinden yararlanıyor ve Endonezya'nın PT PAL Indonesia'daki denizcilik üretim kapasitesini kullanabilir. Böylece nükleer proje, yalnızca gelecekteki santral sahasında yapılacak inşaata dayanmak yerine mevcut bir sanayi koluyla bağlantı kurabilir.
Danimarkalı dört şirket, devlete ait Pupuk Kalimantan Timur ve Pertamina New & Renewable Energy ile ayrı bir mutabakat zaptı imzaladı. Önerileri, Doğu Kalimantan'ın Bontang kentinde maliyeti 4 milyar doları bulabilecek bir toryum küçük modüler reaktör tesisi kurmak.
Bontang tesisi, gübre üretiminde kullanılmak üzere amonyak üretmeyi hedefliyor. Bu nedenle ticari model, tamamen bir elektrik şirketi üzerinden elektrik satışına dayanmak yerine, tesiste üretilen çıktıyı satın alan bir sanayi müşterisini kapsayacak. Bu öneriler Cakarta'ya teknoloji, inşaat yöntemi ve müşteri bakımından farklı seçenekler sunuyor.
Bir sonraki kararı cumhurbaşkanlığı kararnamesi bekletiyor
Endonezya'nın planlanan Nükleer Enerji Programı Uygulama Kuruluşu'na doğrudan Cumhurbaşkanı Prabowo Subianto başkanlık edecek. Kuruluş, reaktör planlaması ve geliştirilmesi konusunda resmen yetki alabilmek için cumhurbaşkanlığı kararnamesini bekliyor. Bu durum, ulusal uygulama programının özel denetiminde bir boşluk yaratıyor.
Enerji Bakanlığı üst düzey yetkilisi Senda Hurmuzan Kanam, NEPIO kurulana kadar teknoloji ihalelerinin ilerleyemeyeceğini söyledi. Kararnamenin yalnızca cumhurbaşkanının imzasını beklediği bildirildi. İmzanın atılması ya da ihalenin açılması için tarih verilmedi.
Endonezya'da ThorCon'un lisans belgelerini inceleyen bir Nükleer Enerji Düzenleme Kurumu zaten bulunuyor. Kuruluşu beklenen NEPIO ise planlama ve geliştirme dahil ulusal nükleer programın organizasyonuyla ilgili. Bu sorumluluklar, münferit projeler için gereken teknik lisanslama çalışmalarının yanında yürütülecek.
Endonezya'nın enerji politikasından sorumlu bakan Bahlil, reaktör teknolojisi seçimine ilişkin hükümetin tutumunu şöyle açıkladı:
Tüm teknolojilere açığız ancak henüz bir karar vermedik.
Rusya'nın Rosatom şirketi, Endonezya'nın denizcilik coğrafyasına uygun yüzer küçük modüler reaktörler dahil çeşitli seçenekler sunmayı sürdürüyor. Şirket ayrıca Endonezya'nın 2040'a kadar 7 gigavatı aşan nükleer kapasite hedeflerine ulaşmasına yardımcı olabilecek daha büyük VVER-1200 reaktörleri önerdi.
Çinli, Güney Koreli ve Kanadalı şirketler de Cakarta'ya öneriler sundu. Bu nedenle Endonezya, bağlayıcı kararlar almak için gereken kurumsal düzenlemeleri beklerken geniş bir teknoloji yelpazesini değerlendiriyor.
Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı, Endonezya'da bütünleşik nükleer altyapı inceleme misyonları yürüttü ve ülkeyi ilk aşamada, yani nükleer enerji konusunda bilgili bir taahhütte bulunmaya hazır konumda değerlendirdi. Endonezya'nın Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması kapsamındaki güvence denetimi anlaşması 1980'den, Ek Protokolü ise 1999'dan bu yana yürürlükte. Bu iki düzenleme, teknoloji transferleri için gereken uluslararası doğrulama çerçevesini sağlıyor.
Japonya'nın nükleer dönüşü Fukuşima'nın derslerini taşıyor
Japonya, Endonezya ile anlaşmayı Fukuşima Daiiçi felaketinin 15. yıl dönümünden dört gün sonra imzaladı. 11 Mart 2011'de meydana gelen 9 büyüklüğündeki deprem ve tsunami, üç reaktörde erimeye yol açtı ve 160.000 kişinin tahliyesine neden oldu.
Önceki yönetimin ardından göreve gelen Başbakan Sanae Takaichi, reaktörlerin yeniden devreye alınmasının hızlandırılmasını ve istikrarlı bir enerji kaynağı olarak nükleer enerjinin rolünün büyütülmesini savundu. Bu politika, 2011 felaketinin ardından izlenen ve nükleer enerjinin on yıl içinde aşamalı olarak devreden çıkarılmasını öngören planı tersine çeviriyor.
Japonya'nın nükleer enerjiye dönüşü hâlâ kısıtlamalarla karşı karşıya. Fukuşima öncesinde işletilen 54 reaktörün yalnızca 15'i şu anda elektrik üretiyor, 22'si ise devreden çıkarma sürecine girmiş durumda. Devreden çıkarma, bir reaktörün kalıcı olarak kapatılmasını ve güvenli biçimde sökülmesi için gereken çalışmaların yürütülmesini ifade ediyor.
2013'ten sonra zorunlu hale gelen güvenlik iyileştirmeleri maliyetleri ilk tahmin olan 1 trilyon yenden 2,4 trilyon yenin üzerine çıkardı; bu, başlangıç tahmininin 2,4 katından fazla. Hukuki itirazlar da reaktörlerin yeniden devreye alınmasını geciktirmeye devam ediyor.
Hükümet, nükleer kaynaklardan sağlanan elektriğin payını 2040'a kadar yüzde 20'ye çıkarmayı hedefliyor; önceki 2030 hedef tarihini ileri almış durumda. Nükleer kaynaklı mevcut elektrik üretimi yaklaşık yüzde 8,3 düzeyinde. Yüzde 20'ye ulaşmak, bu payın iki kattan fazla artırılmasını gerektirecek.
Uluslararası Enerji Ajansı'na atfedilen ayrı bir ölçüme göre nükleer enerji, 2024'te Japonya'nın yerli enerji üretiminin yaklaşık yüzde 40'ını oluşturdu ve ülkenin enerji arzı bileşiminde en büyük payı aldı. Yerli enerji üretimiyle elektrik üretimi farklı toplamlar üzerinden hesaplandığından, yüzde 40'lık oran elektrikteki yüzde 8,3'lük paydan farklı bir ölçüme dayanıyor.
Yeniden devreye alınması önerilen reaktörlerin yakınındaki topluluklar nükleer faaliyetlere karşı çıkmayı sürdürürken, Fukuşima'daki devreden çıkarma çalışmaları radyasyon kaygıları nedeniyle 2037'ye veya daha sonrasına ertelendi. Dolayısıyla Japonya, yurt dışındaki ortaklıklarına hem mühendislik uzmanlığını hem de güvenlik iyileştirmeleri, kamuoyu desteği ve temizleme çalışmalarının süregelen gerekliliklerini taşıyor.
İhracat hedefleri ve finansman Endonezya'da buluşuyor
Japonya'da yerli inşaat faaliyetleri durma noktasındayken Mitsubishi Heavy Industries, Toshiba ve IHI uluslararası nükleer projeler için konumlanıyor. Yurt dışındaki çalışmalar, ülkedeki kısıtlamalara rağmen mühendislik uzmanlığını korumanın ve tedarik zincirlerinin işlerliğini sürdürmenin bir yolunu sunuyor.
ABD ve Japonya, yakın zamanda Westinghouse teknolojisini içerebilecek ortak girişimlerdeki rolleri koordine etti. Jakarta'nın teknoloji seçimi henüz açık olsa da Endonezya anlaşması bu daha geniş iş birliğinin bir parçası.
Endonezya'nın finansman seçeneklerinde çeşitli kurumlar yer alıyor. İkili mutabakat kapsamında Japon ihracat kredi kuruluşları projelere destek sağlayabilir. ABD Ticaret ve Kalkınma Ajansı da Batı Kalimantan'daki küçük modüler reaktör projesine teknik destek verilmesi için PLN Indonesia Power'a hibe sağladı.
ABD İhracat-İthalat Bankası ise Japon ve Güney Koreli nükleer işletmecileri desteklemek üzere ayrı olarak 4,2 milyar dolara kadar finansman mektubu verdi. Bu düzenlemeler, Hint-Pasifik genelindeki nükleer tedarik zincirlerinin çeşitli ülkelerden şirket ve finans kuruluşlarından yararlanabileceğini gösteriyor.
Endonezya'nın uzun vadeli planlama belgelerinde 2060'a kadar 35 ila 54 gigavat nükleer kapasite öngörülüyor. Bu ölçek, Japonya'nın Fukuşima öncesindeki tüm reaktör filosunun kapasitesiyle karşılaştırılabilir. Endonezya'nın mevcut toplam elektrik üretim kapasitesi 93 gigavat. Bugünkü toplamla karşılaştırıldığında, planlanan nükleer kapasite tek başına bunun yaklaşık yüzde 38 ila 58'ine denk geliyor.
Bu karşılaştırma, değerlendirilen yatırımın ölçeğini gösteriyor. İlk aşamadaki 500 megavat hedefinin bağlamını da ortaya koyuyor: 500 megavat 0,5 gigavata eşit ve 2060 için öngörülen çok daha büyük kapasiteye doğru küçük bir ilk adım.
Ulusal Enerji Konseyi, takımadalar genelinde nükleer tesisler için 29 olası saha belirledi. Bangka Adası, Batı Kalimantan ve Muria Yarımadası en sık anılan yerler arasında. Finansman modelleri, elektrik şirketlerine satıştan Bontang'da öngörülen özel sektör sanayi alımlarına kadar sahaya göre değişebilir.
Güneydoğu Asya'daki planlar bölgesel rekabet yaratıyor
Endonezya'nın düzenleyici hazırlıkları ve saha seçimi konusundaki ilerlemesi, ülkeyi Güneydoğu Asya'da küçük modüler reaktörleri devreye alması en muhtemel ilk ülke konumuna getiriyor. Filipinler ve Tayland da küçük modüler reaktör hedefleri açıkladı ancak hazırlıkları ve saha seçimleri eşdeğer bir aşamaya ulaşmadı.
Filipinler, 2032'ye kadar Amerikan küçük modüler reaktör teknolojisiyle 1,2 gigavat nükleer kapasiteye ulaşmayı hedefliyor. Tayland'ın taslak elektrik üretim planında ise her biri 300 megavatlık iki küçük modüler reaktör, toplamda 600 megavat kapasite öngörülüyor.
Endonezya'nın 2033 hedef tarihi Filipinler'in hedefinden sonra geliyor ancak sonuç her ülkenin düzenleme, finansman ve inşaat alanlarında kaydettiği ilerlemeye bağlı olacak. Endonezya ticari nükleer elektrik üretimini takvime uygun biçimde başlatırsa bunu yapan ilk ASEAN ülkesi olabilir.
Endonezya, Japonya ve ABD; nükleer güvenlik, emniyet ve yayılmanın önlenmesi konusunda en yüksek standartlara odaklanan üçlü bir çerçeve geliştiriyor. Güvenlik kazaları önlemeyi, emniyet tesisleri ve malzemeleri korumayı, yayılmanın önlenmesi ise nükleer teknolojinin silah geliştirmeye yönlendirilmesini engellemeyi amaçlıyor.
3-5 Mart 2026'da Cakarta'da düzenlenen konferansta üç ülkeden yetkililer küçük modüler reaktörlerin düzenleyici çerçevelerini, iş gücünün geliştirilmesini ve paydaş katılımını görüştü. Bu iş birliği, Rus ve Çinli tedarikçilerin de dahil olduğu daha geniş rekabetin bir parçası.
Endonezya kamuoyu nükleer enerjiye görece olumlu yaklaşıyor. Ulusal Atom Enerjisi Ajansı'nın anketlerine göre, istikrarlı elektrik ihtiyacının kabul görmesine bağlanan destek 2014'ten bu yana yüzde 70'i aştı. Bu tablo, yeniden devreye alınması önerilen reaktörlerin yakınındaki Japon topluluklarında süren itirazlarla tezat oluşturuyor.
2033 hedefini şekillendiren tarihler
Endonezya'nın nükleer programı, imzalanmış anlaşmaları henüz önündeki inşaat ve üretim hedefleriyle bir araya getiriyor. Beş yıllık Japon mutabakatı, beş yıl daha uzatılabilme seçeneğiyle iki ülkeye belirli bir iş birliği dönemi tanırken Cakarta'nın ilk elektrik hedefi 2033'e uzanıyor.
- 1980: Endonezya'nın Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması kapsamındaki güvence denetimi anlaşması yürürlüğe girdi.
- 1999: Endonezya'nın Ek Protokolü yürürlüğe girdi.
- 2019: Endonezya, ABD'nin FIRST programından yararlanan ilk ülke oldu.
- 3-5 Mart 2026: Endonezyalı, Japon ve Amerikalı yetkililer küçük modüler reaktör hazırlıklarını görüşmek üzere Cakarta'da bir araya geldi.
- 11 Mart 2026: Japonya, Fukuşima felaketinin 15. yıl dönümünü andı.
- 15 Mart 2026: Bahlil ve Akazawa, nükleer iş birliği mutabakatını Tokyo'da imzaladı.
- 2027: ThorCon'un Kelasa Adası için önerdiği reaktörün inşaatı başlayabilir.
- 2033: Endonezya, ilk aşamada 500 megavat nükleer elektrik üretmeyi hedefliyor.
- 2040: Daha büyük reaktör önerileri, Endonezya'nın 7 gigavatı aşan hedeflerine ulaşmasına yardımcı olabilir; Japonya nükleer kaynaklı elektrik payını yüzde 20'ye çıkarmayı hedefliyor.
- 2060: Endonezya karbon nötrlüğüne ulaşmayı hedefliyor ve 35 ila 54 gigavat nükleer kapasite öngörüyor.
Cakarta'nın kısa vadeli görevi, resmî teknoloji ihalesinin yapılabilmesi için NEPIO'yu kurmak. Batı Kalimantan önerisi en somut kısa vadeli olasılık olmayı sürdürüyor. NuScale'in onaylı tasarımı düzenleyicilere referans sağlarken Japonya'nın projeye katılımı, bu girişimi yeni ikili anlaşmaya bağlıyor.
Japonya, Fukuşima sonrası toparlanma sürecinde geliştirdiği güvenlik uzmanlığını ihraç etme, sanayi kapasitesini koruma ve kritik maden tedarik zincirlerini güçlendirme fırsatı elde ediyor. Endonezya ise elektrik sistemindeki büyük dönüşüm için teknolojileri değerlendirebileceği ve destek düzenleyebileceği yeni bir çerçeve kazanıyor.
2033 hedefi, bundan sonra atılacak pratik adımlara bağlı: teknoloji seçimi, lisanslama sürecinin tamamlanması, finansmanın sağlanması ve santralin inşa edilmesi. Tokyo mutabakatı iş birliğini ilerletiyor; Endonezya'nın ilk ticari nükleer elektriğinin şebekeye ne zaman ulaşacağını ise bu kararlar belirleyecek.
Öne Çıkanlar
- Endonezya ve Japonya, 15 Mart 2026'da Tokyo'da beş yıllık bir nükleer iş birliği mutabakatı imzaladı; anlaşma beş yıl daha uzatılabilecek.
- Endonezya, 2033'e kadar ilk aşamada 500 megavat nükleer elektrik üretmeyi hedefliyor ve 2060'a kadar 35 ila 54 gigavat kapasite öngörüyor.
- Batı Kalimantan'da önerilen tesis, JGC ve Fluor'un bir iştirakinin katılımıyla NuScale teknolojisini kullanarak 462 megavat üretecek.
- Cumhurbaşkanı Prabowo Subianto'nun başkanlık edeceği NEPIO, teknoloji ihalelerinin başlayabilmesi için cumhurbaşkanlığı kararnamesini bekliyor.
- Diğer seçenekler arasında ThorCon'un Kelasa Adası'nda önerdiği 500 megavatlık reaktör, Bontang'da önerilen 4 milyar dolarlık Danimarka toryum tesisi ve Rusya'nın yüzer ya da daha büyük reaktörleri bulunuyor.
- Olası destek kaynakları arasında Japon ihracat kredisi kuruluşları, ABD teknik yardımı ve santral üretimini satın alacak sanayi müşterileri yer alıyor.
- Japonya'da nükleer enerjiye dönüş; maliyetli güvenlik iyileştirmeleri, hukuki itirazlar, yerel halkın tepkisi ve Fukuşima'daki devreden çıkarma çalışmaları sürerken devam ediyor.
- Endonezya henüz reaktör teknolojisi seçmedi; 2033 hedefi lisanslama, finansman ve inşaat süreçlerine bağlı.






