Bir kasa muz, bir feribot ve beklenmedik bir başlangıç
Ocak 1983'te Kerry Cox, Avustralya'ya daha ucuza uçabilmek amacıyla Japonya'dan Kore'ye giden bir feribota bindi. Hitomi adında Japon bir kadın ona alışılmadık bir öneride bulundu. Bir kasa muz ve bir şişe Johnnie Walker Black Label viski almasını söyledi; Kore'de bunları satarak yol masraflarının büyük bölümünü karşılayabilirdi.
İçindekiler
- Bir kasa muz, bir feribot ve beklenmedik bir başlangıç
- Kore'de geçen iki hafta yolculuğun seyrini değiştirdi
- Takachiho'da kış gecesinde gelen aşk itirafı
- Mektuplar okyanusun ötesinde bir ilişkiyi taşıdı
- Yakılan mektuplar ve şarkıcılık kariyeri ayrılığı uzattı
- Shinagawa İstasyonu'nda bir kafede yeniden buluştular
- Tanışmalarından evliliklerine yedi yıl
- İki aileyi bir araya getiren düğün
- Japonya'da bir aile ve Cox'un unutamadığı kayıp
- Öne Çıkanlar
Genç bir Yeni Zelandalı olan Cox, ülkesindeki düzenli işinden ayrılmış ve dövüş sanatları eğitimi almak için Sidney'e taşınmıştı. Asya'daki yolculukları onu 1982'de Hong Kong'da düzenlenen Dünya Boks Şampiyonası'na götürmüştü. Şimdiyse Seul'den daha ucuz uçak bileti bulunabileceğine dair bir söylenti, onu başka bir sınırın ötesine taşıyordu.
Hitomi, Japonya'nın ekonomik yükseliş yıllarında yaygın olan girişimci bir işle uğraşıyor, yeniden satmak üzere Kore'den giysi ve aksesuar almaya bir arkadaşıyla gidiyordu. İngilizceyi hobi olarak öğreniyordu. Cox Japonca bilmiyordu ama birlikte seyahat etme önerisini kabul etti.
Bu karşılaşma; süresi dolan bir vize, pahalı uluslararası telefon görüşmeleri, el konulan mektuplar ve yıllarca süren ayrılıkla sınanacak bir ilişkinin başlangıcı oldu. Çift sonunda 1990'da Yeni Zelanda'nın Thames kentinde evlendi ve Japonya'da iki oğullarıyla bir aile kurdu.
Hikâyelerinin yayımlandığı 16 Şubat 2026'da Cox, dört on yıla yayıldığını söylediği birlikteliklerini anıyordu. Hitomi, Cox ortak geçmişlerini anlatmadan üç buçuk yıl önce hayatını kaybetmişti. Cox'un anıları, rastlantı eseri başlayan bir sohbetin, birbirlerine ulaşmalarının kolay olmadığı uzun dönemlere rağmen nasıl bir bağlılığa dönüştüğünü gözler önüne seriyor.
Kore'de geçen iki hafta yolculuğun seyrini değiştirdi
Cox ve Hitomi, Güney Kore'nin hareketli liman kenti Busan'da bir hafta, Seul'de de bir hafta geçirdi. Tapınakları gezdiler, Busan Kulesi'ne çıktılar, birlikte yemek yediler ve yabancısı oldukları sokaklarda yollarını buldular.
Cox, ilk günlerde ikisinin de romantik bir niyeti olmadığını hatırlıyordu. Birliktelikleri, yabancısı oldukları bir ülkede onlara arkadaşlık ve pratik destek sağlıyordu. Hitomi'nin gelişmekte olan İngilizcesi, el kol hareketleri ve sabrı, dil engeline rağmen iletişim kurmalarını sağladı.
1983'te seyahat planları çoğu zaman yol boyunca insanlardan edinilen bilgilere dayanıyordu. İnternet ya da anlık mesajlaşma yokken Cox, uçak biletlerinin fiyatı hakkındaki kulaktan dolma bilgiye göre hareket etmişti. Kore'de karşılaştığı fiyatlar beklediğinden çok daha yüksekti; planladığı dönüş yolu bütçesini aşıyordu.
Hitomi başka bir seçenek önerdi: Onunla birlikte Japonya'ya dönmek. Kyushu'da, Japonya'nın en güneydeki ana adası üzerindeki Miyazaki Eyaleti'nde annesiyle yaşıyordu. Evleri, pirinç tarlaları ve koi havuzlarıyla çevrili kırsal bir vadideydi; yaklaşık bir kilometre boyunca hiçbir yönde başka bir ev görünmüyordu.
Cox bu öneriyi kabul etti. Bu beklenmedik konaklama, ona Hitomi'nin birlikte yaptıkları seyahatlerin dışındaki günlük yaşamını görme fırsatı verdi. Hitomi, bölgede yalnız yaşayan yaşlıları ve engelli kişileri düzenli olarak ziyaret ediyor, onlara küçük hediyeler götürüp vakit ayırıyordu.
Cox, ziyaretleriyle toplumda değer verilen biri hâline gelen Hitomi'yi bir yerel sakinin nasıl tanımladığını şöyle hatırlıyordu:
Yerlilerden biri bana onun bir melek olduğunu düşündüklerini söyledi.
Başkalarına gösterdiği özen, küçük cömertliklerle ortaya çıkan bir alışkanlıktı. Hitomi'nin annesi yabancı ziyaretçiyi başlangıçta konukseverlikle ve neşeyle karşıladı; ancak aralarındaki ilişkiye dair duyguları zamanla çok daha karmaşık bir hâl alacaktı.
Takachiho'da kış gecesinde gelen aşk itirafı
Miyazaki Eyaleti'nde, etkileyici kayalıkları ve Şinto inancındaki manevi önemiyle tanınan dağ geçidi Takachiho'ya yaptıkları ziyaret, arkadaşlıklarını bir dönüm noktasına taşıdı. Kar ve buz nedeniyle dönüş yolculuğu güvenli olmayınca Cox ve Hitomi geceyi yerel bir handa geçirdi.
O akşam Hitomi, Avustralya'ya ne zaman dönmeyi düşündüğünü sordu. Ayrılışı yaklaşan Cox, ona âşık olmaya başladığını ve kalış süresini belirsiz bir zamana kadar uzatmak istediğini söyledi.
Hitomi de aynı duyguları paylaştığını söyledi. Cox, kendisinin de âşık olduğunu fark etmediği için bu yanıtın onu şaşırttığını hatırlıyordu:
Ben de!
Ardından ilk kez öpüştüler. Cox bu öpücüğü, Hitomi'nin kendisiyle bağdaştırdığı nitelikler olan yumuşak ve zarif bir öpücük olarak anlatıyordu. Pratik bir düzenleme olarak başlayan yolculuk, artık ikisi için de bambaşka bir anlam taşıyordu.
Ancak Cox'un vizesinin süresi dolmak üzereydi ve Avustralya'ya dönmesi gerekiyordu. Vize, yolcuya belirli koşullar altında bir ülkeye girme veya orada kalma izni verir; Cox'un ülkede kalma izni, istediği gibi süresiz kalmasına olanak tanımıyordu.
Hitomi, Narita Havalimanı'na kadar ona eşlik etti. Vedaları o kadar uzadı ki Cox uçağını neredeyse kaçırıyordu. Hitomi'nin Avustralya'yı ziyaret etmesi için çekingen bir plan yaptılar ama henüz evliliği düşünmemişlerdi. İlişkileri kısa sürede gelişmişti ve bundan sonra ne olacağını anlamak için hâlâ zamana ihtiyaçları vardı.
Mektuplar okyanusun ötesinde bir ilişkiyi taşıdı
Avustralya'ya dönen Cox, hayatını Hitomi'yle geçirmek istediğinden emin olmuştu. Mesafe bu kararlılığını güçlendirirken aralarındaki konuşmaları da zorlaştırıyordu.
1983'te uluslararası telefon görüşmeleri düzenli iletişim kurmak için çok pahalıydı. Bunun yerine çift, İngilizce el yazısı mektuplar gönderip alıyordu. Hitomi'nin ne kadarını anlayabildiğinden emin olmasa da Cox, kullandığı dili basit tutmaya çalışıyordu. Hitomi'nin yanıtlarını okumak da sabır ve yorum gerektiriyordu.
Cox için her mektubun en önemli kısmı sonuydu: "seni seviyorum." Bu sözler, uzun bir konuşma ayarlamak zor olduğunda okyanusun ötesinden ona güven veriyordu.
Hitomi Avustralya'ya bir ziyaret ayarlamaya çalıştı ama annesi bu ilişkiye karşı çıktı. Cox'u pek tanımıyordu; kızı onunla bir gelecek kurarsa farklı geleneklerin olduğu, uzaktaki ve yaşam koşulları belirsiz bir ülkeye taşınabilirdi.
Bir yıl ayrı kaldıktan sonra Cox Japonya'ya döndü. Otostopla güneye, Kyushu'ya gitti ve Hitomi geç saate kadar çalışırken bir iş otelinde onu bekledi. Hitomi sonunda kapısını çaldığında Cox'un kollarına koştu.
Cox, sıradan bir otel odasında ona evlenme teklif etti. Hitomi kabul etti. Yeniden bir araya gelmeleri, birbirlerine yönelik niyetlerini netleştirdi ama annesinin itirazlarını ortadan kaldırmadı.
Yakılan mektuplar ve şarkıcılık kariyeri ayrılığı uzattı
Hitomi'nin annesi nişanlanmalarına karşı çıkmayı sürdürdü. Hitomi'nin Japonya'dan ayrılmasının kolay olmayacağını anlayan Cox, Japonya'da kalıcı olarak yaşamasını sağlayacak vizeye başvurmak için Avustralya'ya döndü.
Cox'un bilmediği nedenlerle, o yokken iletişim kurmaları çok daha zorlaştı. Cox'un anlattığına göre Hitomi'nin annesi gönderdiği mektupları yakıyor, telefon ettiğindeyse telefonu kapatıyordu. Dayandıkları iletişim yolları kesiliyordu.
İlk karşılaşmalarından beş yıl sonra, 1988'de Cox vizesini alıp Japonya'ya döndü. Hitomi'yi bulamadı. Ayrı kaldıkları sırada Hitomi bir şarkı yarışmasına katılmış, profesyonel bir plak anlaşması kazanmış ve şarkıcı olarak ülke çapında turneye çıkmıştı.
Menajeri ve annesi, Cox'un varlığını mesleki yükümlülükleri açısından bir sorun olarak görerek ona Hitomi'ye ulaşma imkânı vermedi. Birlikte kurdukları hayata dönmeyi umarak okyanusları aşan Cox için öğrendikleri yıkıcı oldu.
Miyazaki'de istenmediğini anlayınca Tokyo'ya taşındı ve Japonca dil okuluna yazıldı. Yeniden bağlantı kurma fırsatını beklerken barlarda, pachinko salonlarında ve spor salonlarında çalışarak geçimini sağladı.
Pachinko salonları, mekanik kumar makinelerinin bulunduğu işletmelerdir ve Japonya kentlerinde yaygındır. Bu iş ve diğer işleri, Cox öğrenimini sürdürürken ona gelir sağladı. Japonca öğrenmesi, en başından beri önünde duran bir engeli de değiştirdi: Hitomi'nin kendi dilinde iletişim kurabilme becerisini.
Feribottaki karşılaşma ile 1988'deki dönüşü arasında geçen beş yıl; seyahatler, nişan, vize başvurusu ve kesintiye uğrayan iletişimi kapsıyordu. Ayrı kaldıkları dönemi hem pratik kısıtlamalar hem de Hitomi'nin çevresindeki insanların aldığı kararlar şekillendirdi.
Shinagawa İstasyonu'nda bir kafede yeniden buluştular
Sonunda ortak bir arkadaş, Cox'u beklediği haberle aradı: Hitomi Tokyo'daydı ve onu görmek istiyordu. Tokyo'nun merkezindeki önemli bir ulaşım merkezi olan Shinagawa İstasyonu'ndaki bir kafede buluşmak üzere sözleştiler.
Hitomi artık yirmili yaşlarının sonlarındaydı. Cox, güzelliğini ve nazik tavrını, mesleki deneyimlerinin getirdiği değişimlerle birlikte hatırlıyordu. Kendisi de değişmişti. İlk karşılaşmalarında İngilizcesi Hitomi'nin Japoncasından daha iyiyken şimdi Cox'un Japoncası daha ileriydi.
Hitomi, onun ilerlemesine şaşırdı ve sevindi. Artık ilk birlikte seyahat ettiklerinde kurmaları imkânsız olan bir iletişim kurabiliyorlardı; ilişkileri de kısa sürede yeniden başladı. Cox, birbirlerine çılgınca âşık olduklarını hatırlıyordu.
İkisi de otuz yaşına yaklaşırken Hitomi'nin annesinin itirazları hafifledi. Cox'un hatırladığına göre annesi, o yaşta kızını başka kimsenin evlenmeyeceği sonucuna varmıştı. Bu düşünce, 1980'lerin Japonya'sındaki toplumsal çevrede sahip olduğu evlilik beklentilerini yansıtıyordu.
Bu kabul, ilişkiye karşı çıktığı, mektuplara el koyduğu ve telefon görüşmelerini engellediği yılların ardından geldi. Çift evlendiğinde Hitomi'nin annesi düğüne bizzat katılacaktı.
Tanışmalarından evliliklerine yedi yıl
Cox ve Hitomi'nin ilişkisi, birçok yolculuk ve uzun bekleyiş boyunca gelişti. Önemli tarihler, ilişkinin dönüm noktalarının ne kadar arayla yaşandığını gösteriyor:
- 1982: Cox, dövüş sanatları eğitimi almak için Yeni Zelanda'dan Sidney'e taşındıktan sonra Hong Kong'daki Dünya Boks Şampiyonası'na katıldı.
- Ocak 1983: Japonya'dan Kore'ye giden bir feribotta Hitomi'yle tanıştı. Japonya'ya dönmeden önce bir hafta Busan'da, bir hafta da Seul'de kaldılar.
- Ayrılmalarından yaklaşık bir yıl sonra: Cox Kyushu'ya döndü, bir iş otelinde Hitomi'yle yeniden buluştu ve ona evlenme teklif etti.
- 1988: Cox vizesiyle Japonya'ya döndü, Hitomi'nin şarkıcılık kariyerini öğrendi ve Tokyo'ya taşındı. Sonunda Shinagawa İstasyonu'nda yeniden buluştular.
- 1990: Tanışmalarından yedi yıl sonra Yeni Zelanda'nın Thames kentinde evlendiler.
- 16 Şubat 2026: Hikâyeleri yayımlandı. Cox, Hitomi'nin bu hikâyeyi paylaşmasından üç buçuk yıl önce hayatını kaybettiğini anlattı.
1983'ten 1990'a uzanan yedi yıl, bir düğünü beklemekten çok daha fazlasını içeriyordu. Çiftin birlikte yaşamanın yollarını bulması, aynı ülkede yaşayabilmek için izin alması ve alışılmış iletişim yolları engellendikten sonra yeniden bağlantı kurması gerekiyordu.
Cox ve Hitomi, koşullar el verseydi daha erken evleneceklerini sonradan söylediler. Düğünleri, tanışmadan nişanlanmaya ve evliliğe uzanan sorunsuz bir sürecin değil, ayrılıkla sınanmış bir ilişkinin ardından geldi.
İki aileyi bir araya getiren düğün
Cox ve Hitomi, 1990'da Cox'un Yeni Zelanda'daki küçük memleketi Thames'te, güzel ve eski bir kilisede evlendi. Tören, hayatlarını şekillendiren yerleri ve aileleri bir araya getirdi.
Hitomi törende geleneksel beyaz bir Batı tarzı gelinlik giydi, ardından resepsiyonda giymek üzere resmî bir kimonoyla üzerini değiştirdi. Bu değişim yerel halkın dikkatini çekti. Daha önce itiraz eden annesi de kimono giyerek düğüne katıldı; bu, kabulünün gözle görülür bir işaretiydi.
Cox'un anne babası, gelinlerini sıcak bir şekilde karşıladı. Düğün günü oğullarını kenara çekip ona, ilişkisine sahip çıkması konusunda ciddi bir mesajı mizahla birleştiren şu uyarıyı yaptılar:
Bunu berbat edersen eve gelmeye kalkma!
Bu sözler, Hitomi'yi ailelerine ne denli benimsediklerini gösteriyordu. Cox, ilişkilerini yeniden bir araya getirmek için yıllarını harcamıştı; anne babası da evlendiği kadına ne kadar değer verdiklerini açıkça ortaya koydu.
Düğün, Hitomi'nin annesinin bu hikâyedeki yerinde de bir değişime işaret ediyordu. Kızını yabancı bir ülkeye kaptırmaktan korkan anne, iki aile evliliği kutlarken oradaydı.
Japonya'da bir aile ve Cox'un unutamadığı kayıp
Cox ve Hitomi Japonya'da bir yuva kurdu, iki oğullarını büyüttü. Birlikte yaşamları; evliliğin, ebeveynliğin ve yaşlanmanın getirdiği sorumlulukları içeriyordu. Bu değişimlerde birbirlerine destek oldular.
Cox'un anlatımına göre birliktelikleri dört on yıla yayıldı. Bu yıllar, Japonya'nın ekonomik süper güç olduğu dönemden ekonomik durgunluğa ve modern çağa geçişine de tanıklık etti. Çift için hikâyenin merkezinde hep aileleri ve feribotta başlayan bağları vardı.
Cox, gözlerini Hitomi'den hiç alamadığını söyledi. Her ortamda ve her yaşta onu oradaki en güzel kadın olarak görüyordu. Ona dair anıları, bu kalıcı hayranlığını, ilk kez yalnız yaşayan yaşlıları ve engelli kişileri ziyaret ederken gözlemlediği iyilikseverliğiyle bir araya getiriyordu.
Hitomi, Cox ortak hikâyelerini paylaşmadan üç buçuk yıl önce hayatını kaybetti. Ölüm tarihi ya da nedeni açıklanmadı. Birlikte geçirdikleri hayatı anan Cox, sessizliğin ve ayrılığın ardından yeniden birbirlerini bulmuş olmaktan duyduğu minnettarlığı dile getirdi.
İkisi de kaderin onları bir araya getirdiğine inanıyordu. Uzun süre ayrı kalmanın acısını yaşamadan daha erken evlenebilmiş olmayı da isterlerdi. Anlatıları bu iki duyguyu bir arada taşıyor: Sonunda kurdukları hayat için duydukları minnet ve onu paylaşamadıkları yıllara dair pişmanlık.
Uçak biletleri hakkındaki bir söylenti Cox'u Kore'ye yöneltmişti. Hitomi'nin muz ve viski önerisi sohbetlerini başlatmıştı. Ardından sınırlı dil bilgisine, ebeveyn itirazlarına, mesleki yükümlülüklere ve tekrarlanan yolculuklara rağmen sürdürülen bir ilişki geldi; sonunda birlikte bir yuva kurabildiler.
Öne Çıkanlar
- Kerry Cox, 1982'de Hong Kong'daki yarışmaya katıldıktan sonra Ocak 1983'te Japonya'dan Kore'ye giden bir feribotta Hitomi'yle tanıştı.
- Busan ve Seul'ü gezdiler, ardından arkadaşlıklarının aşka dönüştüğü Miyazaki'ye gittiler.
- Cox, ilk ayrılıklarının yaklaşık bir yıl sonrasında evlenme teklif etti; ancak Hitomi'nin annesi ilişkiye karşı çıkmayı sürdürdü.
- Cox'un anlattığına göre annesi, Japonya'da yaşamak için vize başvurusu yaparken mektuplarını yaktı ve telefon görüşmelerini sonlandırdı.
- Cox'un 1988'de Japonya'ya döndüğü sırada Hitomi bir plak anlaşması kazanmış ve turneye çıkan bir şarkıcı olmuştu. Menajeri ve annesi, Cox'un ona ulaşmasını engelledi.
- Ortak bir arkadaş, Tokyo'daki Shinagawa İstasyonu'nda bulunan bir kafede yeniden buluşmalarına yardımcı oldu.
- Tanışmalarından yedi yıl sonra, 1990'da Yeni Zelanda'nın Thames kentinde evlendiler. Hitomi önce beyaz gelinlik, ardından kimono giydi.
- Japonya'da iki oğullarını büyüttüler. Cox, dört on yıl süren birlikteliklerini anlattı ve ortak hikâyelerini paylaşmadan üç buçuk yıl önce Hitomi'nin hayatını kaybettiğini hatırlattı.
- Kaderin onları bir araya getirdiğine inanıyorlardı ve koşullar el verseydi daha erken evleneceklerini söylüyorlardı.






