Vietnam'da 40 Saatlik Çalışma Haftası Tartışması Ücretleri, Verimliliği ve Dinlenme Hakkını Gündeme Taşıyor

13 dakikalık okuma
Fifty years after the war, Vietnam faces a new US threat: tariffs - BBC ...

Daha Kısa Çalışma Haftası, Fazla Mesai Üzerine Kurulu Bir Ekonomiyle Karşı Karşıya

Vietnam'da özel sektörde haftalık çalışma süresinin 48 saatten 40 saate indirilmesi tartışması, zor bir soruya dayanıyor: Şirketler üretimi sürdürüp teslim tarihlerini karşılarken çalışanlar gelir kaybı yaşamadan nasıl daha az çalışabilir? 20 Şubat 2026 itibarıyla tartışma, fazladan bir izin gününün ötesine uzanıyor. Ücretleri, iş yeri güvenliğini, teknoloji yatırımlarını ve işletmelerin çalışan katkısını nasıl ölçtüğünü ilgilendiriyor.

İçindekiler
  1. Daha Kısa Çalışma Haftası, Fazla Mesai Üzerine Kurulu Bir Ekonomiyle Karşı Karşıya
  2. Daha Uzun Çalışmak Verimliliğin Geride Kalmasına Neden Olabilir
  3. 48 Saatlik Çalışma Haftasının Çalışanlara Bedeli
  4. Çalışanlar Fazla Mesai Gelirini Kaybetmekten Neden Korkuyor?
  5. Tekstil Üreticileri Maliyetler ve Teslimatlar Konusunda Uyarıyor
  6. Meksika, 40 Saate Kademeli Geçiş Örneği Sunuyor
  7. Birleşik Krallık'taki Denemeler Kazançları ve Personel Sorunlarını Gösteriyor
  8. Japonya ve İzlanda İşin Yapılış Biçimini Değiştirdi
  9. Teknoloji Zaman Kazandırıyor, Mesajlar O Zamanı Dolduruyor
  10. Vietnam'da Geçiş İçin Ücret ve Üretim Değişiklikleri Gerekecek
  11. Öne Çıkanlar

Vietnam'da faaliyet gösteren doğrudan yabancı yatırım şirketleri, beş gün ve 40 saatlik çalışma düzeninin temel bir yönetim standardı olarak işleyebileceğini yıllardır gösteriyor. Bu şirketler, istikrarlı sistemleri, güçlü disiplini ve sürdürülebilir verimliliği korurken cumartesi çalışmalarını aşamalı olarak kaldırdı. Buna karşılık yerli işletmeler rekabet etmekte zorlandıklarını ve aynı çalışma düzenini karşılayamayacaklarını söylemeyi sürdürüyor.

Tekstil üreticileri artan ücretlere, mevsimsel siparişlere ve normal çalışma saatlerinin fazla mesaiyle karşılanmasının maliyetine dikkat çekiyor. Çalışanların kaygısı ise farklı: Temel ücretleri, ek vardiyalar olmadan ailelerini geçindirmeye yetmeyebilir. Ninh Binh eyaletinde fabrika işçisi olan Tran Thi Yen, günde sekiz saat çalışarak ayda yaklaşık 6,5 milyon Vietnam dongu kazanıyor; düzenli fazla mesaiyle geliri 10 milyon donga yaklaşıyor.

Uluslararası deneyimler, daha kısa çalışma düzenlerini değerlendirmek için gerekçeler sunarken uygulamaya dair uyarılar da içeriyor. Meksika, 2030'a kadar kademeli olarak 40 saate geçişi onayladı. Birleşik Krallık, Japonya ve İzlanda'daki denemeler, işverenlerin çalışma düzenini değiştirmesi halinde daha kısa saatlerin üretimde istikrar ya da artışla birlikte yürüyebildiğini gösterdi.

Dolayısıyla Vietnam'ın temel meselesi, çalışanların ve işverenlerin aynı anda ihtiyaç duyduğu üç unsuru bir araya getirmek: yeterli ücret, yeterince dinlenme zamanı ve rekabet gücünü koruyan üretim. Yasal çalışma haftasının kısaltılması, normal çalışma saatlerinin sayısını değiştirir. Bunun uygulanabilir olması için fabrika ve ofislerde de değişiklikler gerekir.

Reklam

Daha Uzun Çalışmak Verimliliğin Geride Kalmasına Neden Olabilir

Verimlilik, çalışılan her saat başına yaratılan değeri ölçer. Bir şirket, çalışanlarından daha uzun süre çalışmalarını isteyerek toplam üretimini artırabilir; ancak saat başına üretilen değer yine de düşük kalabilir. Çalışma saatlerinin artması bu hesaplamanın paydasını büyütür; verimlilik ancak üretilen değer daha hızlı artarsa yükselir.

Vietnamlı işletmeler, verimsiz üretimi telafi etmek için sıklıkla uzun çalışma düzenlerine başvuruyor. İş gücü görece ucuz ve bol olduğunda yöneticiler, vardiya ya da çalışma günlerini artırarak hedefleri tutturabiliyor. Böylece makine, otomasyon ve dijital sistemlere yatırım yapma ya da iş organizasyonunu iyileştirme yönündeki acil baskı azalıyor.

Bu yaklaşımı benimseyen şirketler uzun çalışma saatlerine bağımlı hale gelebiliyor. Çalışanlar mal üretmek için daha fazla zaman harcıyor, ancak işleyişin temeli pek değişmiyor. Zamanla yorgunluk ve azalan getiriler, daha fazla fazla mesaiden elde edilecek kazancı sınırlarken verimliliği artırabilecek yatırımlar erteleniyor.

Vietnam'da 40 saatlik haftayla çalışan yabancı yatırım şirketleri, uygulama açısından somut bir karşılaştırma sunuyor. Deneyimleri, daha kısa çalışma düzenlerini istikrarlı yönetim ve disiplinli sistemlerle ilişkilendiriyor. Yerli işverenlerin önündeki görev ise mevcut maliyet ve yükümlülüklerini yönetirken bu kapasiteyi oluşturmak.

Çalışma süresine getirilecek kesin bir sınır, işletmeler açısından her saatin değerini artırabilir. Gereksiz işleri ortadan kaldırmak, üretimi yeniden düzenlemek ve teknolojiye yatırım yapmak için daha güçlü bir gerekçe yaratır. Böylece çalışanlar, iş yerinde fiziksel olarak ne kadar kaldıklarına göre değil, neyi başardıklarına göre değerlendirilebilir.

48 Saatlik Çalışma Haftasının Çalışanlara Bedeli

Vietnam'da yaygın olan 48 saatlik çalışma düzeni, zorunlu fazla mesaiyle sıklıkla uzuyor. Çalışma ve Sosyal İşler Bilimsel Araştırma Enstitüsü'nün araştırmaları, çok sayıda işçi gerektiren sektörlerde iş kazalarının en sık uzun vardiyaların sonlarına doğru ya da dikkatin azaldığı yoğun fazla mesai dönemlerinde meydana geldiğini gösteriyor.

Ayda düzenli olarak 40 ila 50 saat fazla mesai yapan çalışanlarda kronik yorgunluk, baş ağrısı ve odaklanma güçlüğü, standart çalışma düzenindeki çalışanlara göre belirgin biçimde daha sık görülüyor. Dikkatin azalması, üretim sırasında güvenlik kurallarının ihlal edilmesi ve hata yapılması olasılığını artırıyor.

Reklam

Vietnam İş Sağlığı ve Güvenliği Bilim ve Teknoloji Derneği Başkanı Le Van Trinh, çalışma ve dinlenme sürelerini işçi hakları olarak tanımlıyor. Dinlenmenin insanın çalışma kapasitesini korumanın bir parçası olduğunu, tarım arazisi benzetmesiyle açıklıyor:

Çalışma ve dinlenme süreleri, çalışanlara sunulan yan haklar değil, temel işçi haklarıdır. Verimli kalabilmesi için dinlenmesine izin verilmesi gereken tarım arazisi gibi, iş gücünün de dinlenmeye ihtiyacı vardır.

Sanayi bölgelerinde yapılan anketler, çok sayıda çalışanın gelirini korumak için uzun çalışma düzenlerini kabul ettiğini; bunun karşılığında sağlıklarından, aile yaşamlarından ve dinlenme zamanlarından vazgeçtiğini gösteriyor. Özellikle yıl sonuna doğru üretimin zirve yaptığı dönemlerde çalışanlar haftalar boyunca günde 16 saate kadar çalışabiliyor.

Ho Chi Minh kentinde bir fabrika işçisi, bu saatlerin aile yaşamını nasıl etkilediğini şöyle anlattı:

Günde 12 saat, bazen 16 saate kadar çalışıyorum. Eve vardığımda çocuklarım çoktan uyumuş oluyor.

Uzun çalışma saatleri, iş yeri dışındaki harcamaları da kısıtlıyor. Vietnam'ın satabileceği tüketim malları, turizm ve hizmetler var; ancak talep, insanların hem paraya hem de zamana sahip olmasına bağlı. Yorgun çalışanlar, hafta sonlarını seyahat ederek, alışveriş yaparak ya da sağlık hizmeti alarak geçirmek yerine uykularını telafi etmekle geçirebilir.

Bu işletmelerde dolaşıma girebilecek para, bunun yerine tasarrufta kalabilir ya da spekülatif alanlara yönelebilir. Düşük gelirler sorunun bir parçası olsa da tüketimi zaman ve enerji de şekillendiriyor. Fazla mesaiyle ek ücret kazanan bir çalışanın, bu parayı iç talebi destekleyecek biçimlerde harcama fırsatı daha az olabilir.

Çalışanlar Fazla Mesai Gelirini Kaybetmekten Neden Korkuyor?

Tran Thi Yen'in aylık kazancı, çalışanların ilke olarak daha fazla dinlenmeyi desteklerken uygulamada daha kısa bir çalışma haftası konusunda neden kaygı duyabildiğini gösteriyor. Günde sekiz saatlik çalışma karşılığında yaklaşık 6,5 milyon dong olan geliri, düzenli fazla mesaiyle neredeyse 10 milyon donga çıkıyor. Dolayısıyla ek çalışma saatleri, fazla mesai dahil gelirinin yaklaşık yüzde 35'ine, yani yaklaşık 3,5 milyon donga karşılık geliyor.

Yen, temel ücreti artırılmadan haftalık çalışma saatlerinin azaltılmasının aylık gelirini 6 milyon donga düşürebileceğinden endişe ediyor. Bu, hem mevcut temel gelirinin hem de fazla mesai dahil kazancının altında kalan, korktuğu senaryo.

Reklam

Bu paraya bağımlı çalışanlar zor bir döngüyle karşı karşıya. Geçim masraflarını karşılamak için ek çalışma saatlerine ihtiyaç duyuyorlar; ancak bu saatler dinlenme süresini azaltıp sağlıklarına ve dikkatlerine zarar verebiliyor. Verimliliğin düşmesi de üretimi sürdürmek için daha fazla zaman harcama baskısını artırıyor.

Normal çalışma saatlerini azaltma önerisi, bu nedenle ücretlerin nasıl hesaplanacağını ve çalışanların eve ne kadar gelir götüreceğini de ele almalı. Bu düzenlemeler konusunda tartışmada henüz uzlaşma sağlanmış değil; Vietnam için nihai uygulama tarihi de belirlenmedi. Yen gibi çalışanlar açısından gelir güvencesi, daha kısa çalışma haftasının günlük yaşamı iyileştirip iyileştirmeyeceğini belirleyen başlıca unsur.

Tekstil Üreticileri Maliyetler ve Teslimatlar Konusunda Uyarıyor

Vietnam Tekstil ve Hazır Giyim Derneği Başkan Yardımcısı Nguyen Xuan Duong, üreticilerin asgari ücretlerdeki artış ve ek resmî tatiller nedeniyle zaten baskı altında olduğunu söylüyor. Tekstil siparişleri yıl sonuna doğru keskin biçimde artabiliyor; bu da şirketlere üretimi tamamlamak için sınırlı bir süre bırakıyor.

Duong, normal çalışma saatlerinin azalmasının fazla mesaiye bağımlılığı artıracağı uyarısında bulunuyor. Bu durumda şirketler, ek çalışma saatlerine ilişkin yasal sınırlar içinde kalmaya çalışırken daha yüksek iş gücü maliyetleriyle karşılaşacak. Teslimat tarihlerinin kaçırılması, uluslararası alıcılarla ilişkileri zedeleyebilir.

Vietnam Ulusal Tekstil ve Hazır Giyim Grubu Genel Müdürü Cao Huu Hieu, bağlantılı bir başka kaygıyı dile getiriyor: Vietnam'da ücretler verimlilikten daha hızlı arttı. Hieu'ya göre çalışma saatlerinin daha da azaltılması, işletmelerin ayakta kalmasını tehdit eder.

Tekstil ve hazır giyim sektörü, diğer sektörlerdeki 200 saatlik sınıra kıyasla yıllık 300 saatlik fazla mesai sınırından yararlanıyor. Bu ek izin, geçiş planlamasında sektörün üretim takvimine ve ek çalışmaya bağımlılığına özel önem verilmesi gerektiğini açıklamaya yardımcı oluyor.

Üreticilerin siparişleri yerine getirmek için yeterli personele ve üretim kapasitesine ihtiyacı var. Çalışanların da geçinmeye yetecek gelire ihtiyacı var. Normal çalışma saatlerinin azaltılması, özellikle işletmelerin ekipman ya da yönetim iyileştirmeleri yerine fazla mesaiye dayandığı durumlarda, bu iki gereksinimi aynı müzakerenin parçası haline getiriyor.

Meksika, 40 Saate Kademeli Geçiş Örneği Sunuyor

Meksika, uzun çalışma saatlerine sahip gelişmekte olan başka bir ekonomi olarak anlamlı bir karşılaştırma sunuyor. Çalışma saatlerinde yılda 2.226 saatle OECD sıralamasında ilk sırada yer alırken, iş gücü verimliliği en düşük düzeyde. Senato, çalışma haftasını 2030'a kadar 48 saatten 40 saate indirmeyi öngören yasayı yakın zamanda onayladı.

Reklam

Meksika planında işletmelere uyum sağlamaları için zaman tanımak amacıyla çalışma süresi her yıl iki saat azaltılıyor. Vietnam'ın eski çalışma bakan yardımcılarından Pham Minh Huan da Vietnam için daha gerçekçi bir takvim olarak 2030'u önerdi. Bu öneri, tartışmayı ani bir değişiklikten ziyade bir geçiş dönemi üzerine kuruyor.

Karşılaştırmanın diğer ucunda Lüksemburg yer alıyor. Dünyanın en verimli ülkesinde ortalama çalışma haftası yalnızca 29 saat. Bu rakamlar birlikte, çalışılan saat ile üretilen değerin farklı ölçütler olduğunu gösteriyor: Uzun çalışma düzeni düşük verimlilikle bir arada bulunabilirken kısa çalışma düzeni yüksek verimliliğe eşlik edebilir.

40 saatlik standardın da kendine özgü bir geçmişi var. İşçi hareketleri ve sanayideki yenilikler, bu standardın 20. yüzyılın başlarında oluşmasına yardımcı oldu. Henry Ford, daha uzun çalışmanın üretkenlikte yalnızca küçük ve kalıcı olmayan artışlar sağladığını gördükten sonra, 1926'da beş gün ve 40 saatlik çalışma haftasını yaygınlaştırdı.

ABD, onlarca yıl süren işçi hareketlerinin ardından 40 saatlik standardı 1938 tarihli Adil Çalışma Standartları Yasası'yla güvence altına aldı. Vietnam'daki tartışma hâlâ bu eşiğe ulaşmaya odaklanırken başka yerlerde yapılan denemeler artık işin dört günde nasıl tamamlanabileceğini inceliyor.

Bu karşılaştırmaların ardındaki başlıca tarihler, tartışmanın nasıl geliştiğini gösteriyor:

  • 1926: Henry Ford, beş gün ve 40 saatlik çalışma düzenini yaygınlaştırdı.
  • 1938: ABD, Adil Çalışma Standartları Yasası'yla 40 saatlik standardı yürürlüğe koydu.
  • 2015-2019: İzlanda, 2.500 çalışanın katıldığı daha kısa çalışma süresi denemeleri yaptı.
  • 2019: Microsoft Japonya, dört günlük çalışma haftasını denedi.
  • 2030: Meksika'nın kademeli çalışma süresi azaltımının 40 saate ulaşması hedefleniyor. Pham Minh Huan, Vietnam'ın geçişi için de bu yılı önerdi.

Birleşik Krallık'taki Denemeler Kazançları ve Personel Sorunlarını Gösteriyor

Birleşik Krallık'ta dört günlük çalışma haftasıyla yapılan geniş kapsamlı denemeler umut verici sonuçlar verdi: Katılımcı şirketlerin yüzde 92'si azaltılmış çalışma saatlerini sürdürmeyi seçti. Şirketler, verimlilik ve çalışan refahının arttığını; tükenmişliğin yüzde 71, işe gelmeme oranının ise yüzde 65 azaldığını bildirdi.

Gelirler sabit kaldı ya da arttı; ortalama artış yüzde 1,4 oldu. Katılımcı işletmelerde işin daha kısa sürede tamamlanması, satışların düşmesinden ziyade çalışanların daha az yıpranması ve işe gelmeme vakalarının azalmasıyla birlikte görülebildi.

Reklam

Gloucester'da mühendislik malzemeleri satan bir şirketin genel müdürü Mark Roderick farklı bir deneyim yaşadı. Şirketi zaten personel sıkıntısı çektiği ve çalışanlarına her hafta bir gün izin vermeyi karşılayamadığı için denemeden iki ay sonra vazgeçti.

Çalışanlar, on normal iş günü yerine dokuz aşırı yoğun iş günüyle karşı karşıya kaldı ve bitkin düştü. Takvimden bir gün çıkarmak baskıyı azaltmak yerine iş yükünü kalan zamana sıkıştırdı.

Denemeler sırasında müşteri hizmetleri şirketleri ile imalat işletmeleri özellikle personel sıkıntısı yaşadı. Perakende ve üretim gibi çalışanların fiziksel olarak iş başında bulunmasını gerektiren, günün her saati çalışan işletmelerin bu saatleri yine de karşılaması gerekiyor. Daha fazla personele ya da daha yüksek çalışma temposuna ihtiyaç duyabilirler; ikinci seçenek ise dinlenmenin faydalarını azaltır.

Birleşik Krallık deneyimi Vietnam'a aynı denemeden iki pratik ders sunuyor. Bazı şirketler daha kısa çalışma düzenleriyle üretimi sürdürebilirken, zaten personel eksiği bulunan bir şirket işin sıkıştırılmasının koşulları kötüleştirdiğini gördü. Bir işletmenin değişim için ne kadar hareket alanı olduğunu personel sayısı, iş yükü ve günlük görevlerin düzenlenişi belirliyor.

Japonya ve İzlanda İşin Yapılış Biçimini Değiştirdi

Microsoft Japonya'nın 2019'daki pilot uygulaması, dört günlük çalışma haftasını ofis rutinlerinde yapılan belirli değişikliklerle birleştirdi. Toplantılar 30 dakika ile sınırlandırıldı, iletişim uzaktan yöntemlere kaydırıldı ve şirket, işin düzenlenmesi için katı kurallar uyguladı.

Verimlilik yüzde 40 artarken elektrik tüketimi yüzde 23 düştü. Şirket, görevlerin tamamlanma süreçlerini değiştirerek çalışanların daha kısa sürede daha fazlasını yapabilmesini sağladı.

İzlanda'nın 2015-2019 yılları arasındaki denemelerine farklı sektörlerden 2.500 çalışan katıldı. Planlama sayesinde verimlilik korunurken ya da artırılırken çalışanların refahı da önemli ölçüde yükseldi. Denemelerin ardından iş gücünün yaklaşık yüzde 90'ı daha kısa çalışma saatleri talep etme hakkı kazandı.

Her iki örnek de daha kısa çalışma düzenlerini hazırlıkla ilişkilendiriyor. Microsoft'un toplantı sınırlamaları, iş koordinasyonuna harcanan zamanı hedef aldı. İzlanda ise farklı iş yerlerinde değişiklikleri denedi. Vietnam'daki fabrika ve ofislerin de hangi faaliyetlerin zaman aldığını, hangilerinin kesintisiz personel gerektirdiğini ve hangilerinin yeniden düzenlenebileceğini belirlemesi gerekecek.

Teknoloji Zaman Kazandırıyor, Mesajlar O Zamanı Dolduruyor

Yapay zekâ ve otomasyon, daha önce saatler süren işleri dakikalar içinde tamamlayabiliyor. Rapor hazırlama, veri toplama, ön analiz ve belge taslağı oluşturma, teknolojinin gereken süreyi değiştirdiği faaliyetler arasında.

Reklam

Buna karşın Microsoft'un araştırmaları, bilgi ve ofis işleri yapan birçok kişi için çalışma gününün hiç bitmediğini gösteriyor. Kullanıcıların yüzde 40'ı e-postalarını sabah 6'dan önce kontrol ederken akşam 8'den sonraki toplantılar bir önceki yıla göre yüzde 16 arttı. Hafta sonu çalışmak da giderek yaygınlaşıyor.

Ortalama bir çalışan hafta içi her gün 117 e-posta ve 153 Teams mesajı alıyor; her iki dakikada bir dikkati kesintiye uğruyor. Böylece teknolojiyle kazanılan zaman, yeni mesajlar ve toplantılarla doldurulabiliyor; iş günün daha büyük bir bölümüne yayılıyor.

Parkinson Yasası, işin kendisine ayrılan zamanı dolduracak şekilde genişlediği gözlemini tanımlar. Çalışma gününün kesin sınırlarla belirlenmediği bir ofiste daha hızlı araçlar, dinlenme ya da odaklanmış üretim yerine yeni taleplere alan açabilir.

Daha kısa çalışma düzenlerini değerlendiren Vietnamlı işletmeler, kazanılan saatleri nasıl kullanacaklarına karar vermek zorunda. Görevleri yeniden düzenlemek, gereksiz toplantıları sınırlamak ve dikkati korumak, teknolojik kapasitenin yararlı üretime dönüşmesine yardımcı olur. Bu değişiklikler olmazsa yapay zekâ mevcut süreçleri hızlandırabilir, ancak aynı iletişim talepleri çalışanların zamanını tüketmeye devam eder.

Vietnam'da Geçiş İçin Ücret ve Üretim Değişiklikleri Gerekecek

Çalışma uzmanı Pham Thi Thu Lan, Vietnam emek miktarına dayalı büyümeden kalite ve verimliliğe dayalı büyümeye geçerken daha kısa çalışma saatlerinin kaçınılmaz olduğunu savunuyor. Bununla birlikte geçişin kısa vadede maliyetleri artıracağı uyarısında bulunuyor.

İşletmelerin üretimi yeniden düzenlemesi, teknolojiye yatırım yapması, yönetimi iyileştirmesi ve çalışanların becerilerini geliştirmesi gerekecek. Politika yapıcıların haftalık çalışma sınırını, uygulama takvimini ve beceri gelişimine yönelik desteği birlikte değerlendirmesi gerekecek.

Hanoi İşçi Konfederasyonu Başkan Yardımcısı Nguyen Huy Khanh, asgari saatlik ücret düzenlemelerinin gözden geçirilmesini öneriyor. Önerisine göre 40 saatlik çalışma haftası ayda 160 çalışma saatine karşılık gelecek; saatlik asgari ücret de aylık asgari ücretin 160'a bölünmesiyle hesaplanacak.

Öneri, bu hesaplamada 48 saatlik çalışma haftasıyla ilişkilendirilen aylık 192 saatlik esasın yerine geçecek. Aynı aylık asgari ücret korunurken paydanın 192'den 160'a düşürülmesi, hesaplanan saatlik ücreti yüzde 20 artırır. Bu hesap, ücret kurallarının hem gelir güvencesi hem de işveren maliyetleri açısından neden önemli olduğunu gösteriyor.

Reklam

Le Van Trinh, gönüllü hedefler yerine yasal olarak bağlayıcı bir takvim çağrısı yaparak 48 saatten 44 saate, ardından 40 saate geçiş aşamaları öneriyor. Ayrıca iş gücü maliyetlerinin verimlilikte karşılık gelen artışlar olmadan yükselmesinin Vietnamlı işletmelerin rekabet gücünü zayıflatabileceği uyarısında bulunuyor.

Önerilen aşamalı geçiş, çalışanlara belirli bir yön gösterirken işverenlere de üretimi değiştirmek için zaman tanıyor. Mevsimsel sipariş zirveleri ve daha yüksek fazla mesai sınırı nedeniyle tekstil ve hazır giyim şirketlerine özel önem verilmesi gerekecek. Ücret düzenlemeleri, Tran Thi Yen'in kazancının gösterdiği ek çalışma saatlerine bağımlılığı da ele almalı.

Vietnam'daki tartışma, nihayetinde ekonomik değerin nasıl yaratıldığıyla ilgili. Zaten 40 saatlik haftayla çalışan yabancı yatırım şirketleri, işi yeniden tasarlayan uluslararası denemeler ve personel sorunlarıyla karşılaşan deneyler aynı pratik noktaya işaret ediyor: Daha kısa çalışma düzenlerini daha iyi organizasyonla eşleştirmek. Geçiş için işletmelerin katkının ölçütü olarak iş yerinde bulunma süresinin yerine sonuçları koyması; çalışanların ise geçimlerini sürdürebilecekleri kadar ücret ve dinlenme zamanını koruması gerekecek.

Öne Çıkanlar

  • Vietnam'da özel sektörde haftalık çalışma süresinin 48 saatten 40 saate indirilmesi tartışılıyor; yabancı yatırım şirketleri ise yıllardır daha kısa çalışma düzenleri uyguluyor.
  • Çalışanlar fazla mesai gelirine bağımlı; üreticiler artan maliyetler, mevsimsel siparişler ve teslim tarihleri konusunda uyarıyor.
  • Araştırmalar, yoğun fazla mesaiyi yorgunluk, dikkat azalması ve iş yeri hatalarıyla kazalarının artan riskiyle ilişkilendiriyor.
  • Meksika, 2030'a kadar kademeli olarak 40 saate geçişi onayladı; Pham Minh Huan, Vietnam için de aynı yılı önerdi.
  • Birleşik Krallık'taki denemelere katılan şirketlerin yüzde 92'si azaltılmış çalışma saatlerini sürdürdü; ancak personel sıkıntısı bazı işletmelerde sorun yarattı.
  • Microsoft Japonya'nın 2019'daki pilot uygulaması verimliliği yüzde 40 artırdı; İzlanda'daki denemeler de çalışanların yaklaşık yüzde 90'ının daha kısa saatler talep etme hakkı kazanmasına yardımcı oldu.
  • Vietnam'da önerilenler arasında 48, 44 ve 40 saatlik aşamalar, beceri ve teknoloji yatırımları ile aylık 160 saat üzerinden saatlik asgari ücret hesabı bulunuyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir