Hindistan, Üretim Ekonomisini Güçlendirmek İçin AB ve ABD ile Ticaret Anlaşmalarına Yöneliyor

14 dakikalık okuma
India's Manufacturing PMI Hits 10-Month High in April - Equitypandit

İki ticaret atılımı Hindistan'ın fabrikalarını gündeme taşıyor

Hindistan, ekonomisinin hâlâ yalnızca yüzde 14'ünü oluşturan imalat sektörüyle birlikte 7 Şubat 2026'ya iki önemli ticaret atılımıyla giriyor. 2026'nın başlarında Avrupa Birliği ile sonuçlandırılan anlaşma, Hindistan ürünlerine daha geniş erişim vadediyor. ABD Başkanı Donald Trump'ın açıkladığı anlaşma ise Hindistan ihracatına uygulanan Amerikan tarifelerini yüzde 25'ten yüzde 18'e indiriyor ve ek cezalandırıcı vergileri kaldırıyor.

İçindekiler
  1. İki ticaret atılımı Hindistan'ın fabrikalarını gündeme taşıyor
  2. Ekonomik Araştırma imalatı neden önceliklendiriyor?
  3. Avrupa anlaşması neleri değiştiriyor?
  4. ABD anlaşması ve kararların sıralaması
  5. Fabrika teşvikleri eşit sonuç vermiyor
  6. Ulaşım, enerji ve beceri maliyetleri yüksek tutuyor
  7. Hindistan sanayisinin ihtiyaçlarının çoğunu Çin karşılıyor
  8. Tekstil ve ilaç sektörü büyüme fırsatı sunuyor
  9. Elektronik, araçlar ve bölgesel tedarik zincirleri
  10. Öne Çıkanlar

Dünyanın beşinci büyük ekonomisi bu fırsatları fabrika üretimine, istihdama ve daha güçlü tedarik zincirlerine dönüştürmeye çalışıyor. Hindistan, Çin'in yüzde 14'lük payına karşılık küresel mal ihracatının yalnızca yüzde 1,8'ini gerçekleştiriyor. Hindistan'ın gayrisafi yurt içi hasılasında (GSYH) imalatın payı beş yıl önce yüzde 15'in üzerindeyken geriledi; bu oran, hükümetin 2025 için belirlediği yüzde 25 hedefinin oldukça altında kaldı.

Buna rağmen ihracat büyüdü. Hindistan'ın toplam ihracatı 2020'den bu yana yıllık yüzde 9,4 artarak Mart 2025'te sona eren mali yılda 825,3 milyar dolarla rekor kırdı. Politika yapıcılar şimdi bu büyümenin daha büyük bölümünün fiziksel mallardan gelmesini istiyor. Böylece mühendislik mezunlarını istihdam eden yazılım ve iş hizmetlerinin yanına, bir miktar teknik eğitim almış çalışanlar için fabrika işleri de eklenebilir.

Bu yılın başlarında parlamentoya sunulan Hindistan Ekonomik Araştırması 2025-26, ekonomik dayanıklılığın merkezine imalatı yerleştiriyor. Araştırmaya göre hizmetler refahın oluşmasına yardımcı oldu; ancak fabrikalar hükümetleri altyapıyı, becerileri, lojistiği ve düzenlemeleri iyileştirmeye yöneltebilir. Genç nüfusu için her yıl milyonlarca işe ihtiyaç duyan bir ülkede ticaret anlaşmaları, ekonominin işleyişini değiştirmeye yönelik daha geniş bir çabanın parçası.

Hindistan'ın tarifeler ve karmaşık ithalat prosedürleriyle anılması, bu değişimi dikkat çekici kılıyor. Bunun kalıcı bir dışa açılma adımına mı, yoksa uluslararası baskılara uyum sağlama hamlesine mi dönüşeceği müzakere masasının dışında yaşanacaklara bağlı.

Reklam

Ekonomik Araştırma imalatı neden önceliklendiriyor?

Ekonomik Araştırma, Hindistan'ın yazılım ve iş süreçleri dış kaynak kullanımına dayanmasının bir zayıflık yarattığını belirtiyor. Küresel ölçekte rekabetçi teknoloji merkezleri, tarımdaki durgunluk ve hayal kırıklığı yaratan sanayi performansıyla aynı dönemde büyüdü; bunun sonucunda fırsat düzeylerinin birbirinden çok farklı olduğu bir ekonomi ortaya çıktı.

Araştırmaya göre hizmet şirketleri, zayıf kurumların çevresinden dolaşabilir ya da başka yerlere taşınabilir; imalatçılar içinse bu daha zordur. Hizmetlerdeki büyümenin hükümetin kapasitesini geliştirmesi için neden daha az baskı yarattığını açıklarken şu ifadeyi kullanıyor:

devlet kapasitesinde kapsamlı iyileştirmeleri sistematik olarak zorunlu kılmaz

Fabrikalar faaliyet gösterdikleri yerlerde araziye, güvenilir elektriğe, ulaşım bağlantılarına, eğitimli çalışanlara ve öngörülebilir kurallara ihtiyaç duyar. Bu ihtiyaçlar, kamu yönetiminin iyileştirilmesi için baskı oluşturur. Bu nedenle imalat, mal üretmenin ve istihdam yaratmanın yanı sıra hükümetin hizmet sunma kapasitesini geliştirmenin bir yolu olarak sunuluyor.

Araştırma, yurt dışındaki müşterilere erişim sağlamanın görevin yalnızca bir parçası olduğu uyarısında da bulunuyor. Ticaret anlaşmalarıyla yurt içi üretim arasındaki ilişki konusunda şu ifadeye yer veriyor:

ticaret anlaşmalarının potansiyelini hayata geçirmek, rekabetçi biçimde üretim yapabilmemize bağlıdır.

Hindistan'ın hedefi, toplam ihracatını 2030'a kadar 2 trilyon dolara çıkarmak. Bunun için malları yurt dışında satılırken uygulanan tarifelerden çok, üretim maliyetlerine odaklanmak gerekiyor. Pahalı çelik, alüminyum veya elektronik parça satın alan imalatçılar, nihai ürünleri yurt dışında daha düşük ithalat vergilerinden yararlanmaya hak kazansa bile rekabet etmekte zorlanabilir.

Araştırma, diğer imalatçılara tedarik sağlayan sektörlerin korunması konusunda da bu noktaya dikkat çekiyor. Uyarısına göre, ara malı üreten bir sektörü destekleyen tarifeler üretim zincirinin daha ilerilerindeki işletmeler için vergiye dönüşebilir. Korumanın nerede sona ermesi gerektiği konusunda şu ifadeyi kullanıyor:

Neyi korumamaya karar vermek, neyi destekleyeceğimize karar vermek kadar önemli olabilir.

Avrupa anlaşması neleri değiştiriyor?

Avrupa Birliği ile Kapsamlı Serbest Ticaret Anlaşması, yaklaşık yirmi yıllık müzakerelerin ardından 2026'nın başlarında sonuçlandırıldı. Yaklaşık iki milyar kişiyi kapsayan iki büyük ekonomik bloğu bir araya getiren anlaşma, tarifelerle ilgili anlaşmazlıkların ve jeopolitik rekabetin uluslararası ticareti daha öngörülemez hâle getirdiği bir dönemde Hindistan'a alternatif bir pazar sunuyor.

Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen, anlaşmanın ölçeğini yansıtan bir ifadeyle anlaşmayı şöyle tanımladı:

anlaşmaların anası

Anlaşma, Hindistan ürünlerinin yüzde 90'ından fazlasına uygulanan tarifeleri hemen kaldırıyor; kapsam yedi yıl içinde yüzde 93'e çıkıyor. Tekstil, ilaç, deri ve mühendislik ürünlerinin yanı sıra mücevher ve değerli taş ihracatçılarının da yarar sağlaması bekleniyor.

Reklam

Avrupa'dan gelen makine ve bileşenler de Hindistanlı üreticiler için önem taşıyor. Yüksek değerli ithal bileşenler, elektronik üretim maliyetlerinin yüzde 35 ila 40'ını oluşturuyor; bunların bazılarına yüzde 40 veya daha yüksek vergiler uygulanıyor. Anlaşma, yarı iletken üretiminde kullanılan Avrupa menşeli hassas bileşenler, test ekipmanları ve litografi araçlarına uygulanan vergileri düşürüyor.

Hisense India Üst Yöneticisi Pankaj Rana, daha ucuz ve kaliteli girdilerin, ihracat müşterilerine erişim kadar önemli sonuçlar doğurabileceğini savunuyor. Ekipman maliyetleri ve sertifikasyonda beklenen değişiklikleri şöyle anlattı:

Girdi tarafındaki yeterince önemsenmeyen değişim çok büyük. Avrupa'dan alınan hassas bileşenler, test ekipmanları ve litografi araçları şu anda yüzde 40'ı aşan ithalat vergilerine tabi; bu vergiler şimdi önemli ölçüde düşüyor. Böylece benzeri görülmemiş maliyet düşüşleri mümkün olurken karşılıklı sertifikalar ve AB kurallarına daha hızlı uyum sayesinde kalite de yükseliyor.

Daha düşük vergiler, üreticilerin ekipmanları daha ucuza almasını sağlayabilir. Karşılıklı sertifikalar ve daha hızlı uyum prosedürleri ise Avrupa'nın gerekliliklerini karşılamak için gereken iş yükünü azaltabilir. Bu değişiklikler, maliyetleri düşürmenin yanı sıra ürün kalitesini artırma imkânı sunuyor.

Von der Leyen, ticaret üzerindeki siyasi baskıların arttığı bir ortamda anlaşmanın önemine de değindi. Daha yakın iş birliğinin stratejik amacını açıklarken şunları söyledi:

Gücümüzü birleştirerek, ticaretin giderek bir silaha dönüştürüldüğü bir dönemde stratejik bağımlılıkları azaltıyoruz.

Trump'ın sarsıcı tarifeler uygulaması ve geleneksel ittifakları sorgulaması karşısında Hindistan ve Avrupa, Washington'un öngörülemezliğine karşı daha fazla güvence arıyor. Avrupa pazarına erişim, ABD'nin Hindistan'ın Moskova ile ilişkileri ve Amerika'yla olan ticaret fazlası nedeniyle baskı yaptığı bir dönemde Yeni Delhi'ye başka bir ihracat kanalı da sunuyor.

ABD anlaşması ve kararların sıralaması

AB anlaşmasından bir haftadan kısa süre sonra Hindistan, ABD ile önemli bir anlaşmaya vardı. Trump, Hindistan ihracatına uygulanan tarifelerin yüzde 25'ten yüzde 18'e indirileceğini ve Hindistan'ın Rus petrolü alımları nedeniyle getirilen ek cezalandırıcı vergilerin kaldırılacağını açıkladı.

Hindistan enerji, kömür ve tarım ürünleri dâhil 500 milyar dolarlık Amerikan malı satın almayı taahhüt etti. Ayrıca Rus petrolü ithalatını sınırlama sözü verdiği bildirildi. Hızla gelen açıklama gözlemcileri şaşırttı ve Yeni Delhi'nin rakip güçlerle ilişkilerini sürdürme çabasının önemli pazarlara daha iyi erişim sağlamasına yardımcı olduğunu düşündürdü.

İki anlaşma, Hindistan'ı rakip bloklar arasında bir köprü konumuna getiriyor. Ülke, bağımsız stratejik kararlar alma özgürlüğünü korumaya çalışırken Batı pazarlarına tercihli erişim elde ediyor. Anlaşmaların sıralaması, birkaç yıllık sanayi politikasını son ticaret müzakerelerine bağlıyor:

  • 2020: Hindistan, 14 sektörde Üretim Bağlantılı Teşvik (PLI) programını başlattı.
  • 2024'ün sonları: Program kapsamındaki üretim, 15,52 trilyon rupilik hedefe karşılık 14 trilyon rupiye ulaştı.
  • Mart 2025: Mali yıl, 825,3 milyar dolarlık toplam ihracatla sona erdi.
  • 2026'nın başları: Hindistan ile Avrupa Birliği, yaklaşık yirmi yıllık müzakerelerin ardından ticaret anlaşmasını sonuçlandırdı.
  • Bir haftadan kısa süre sonra: Trump, tarifelerin yüzde 18'e indirilmesini de içeren ABD anlaşmasını açıkladı.

Ticaret açıklamaları, üreticilere ulaşabilecekleri daha geniş bir müşteri kitlesi sunuyor. Bu erişimi kalıcı siparişlere dönüştürmek için rekabetçi fiyatlar, güvenilir teslimat ve alıcıların ihtiyaç duyduğu ürünleri üretecek yeterli yurt içi kapasite gerekiyor.

Reklam

Fabrika teşvikleri eşit sonuç vermiyor

Hindistan, 2020'de 14 sektörü kapsayan ve 1,97 trilyon rupi (23 milyar dolar) bütçe ayrılan Üretim Bağlantılı Teşvik (PLI) programını başlattı. Program, desteği üretime bağlayarak imalatı teşvik etmeyi amaçlıyordu.

Buna rağmen imalatın GSYH içindeki payı, programın başladığı dönemde yüzde 15'in üzerindeyken 2024-25 mali yılında yüzde 14'e geriledi. Üretim, 2024'ün sonlarına doğru 14 trilyon rupiye ulaştı; bu rakam 15,52 trilyon rupilik hedefin altında kaldı. Sonuçlar, hükümetin programın süresini uzatmayabileceği yönündeki yorumlara yol açtı; programın geleceği henüz karara bağlanmadı.

Akıllı telefon montajı, en belirgin başarı oldu. 2024 mali yılında ihracat yüzde 42 arttı ve Apple artık iPhone'larının yüzde 20 ila 25'ini Hindistan'da üretiyor. Foxconn, Pegatron ve diğer büyük tedarikçiler ülkede kapsamlı operasyonlar kurarak Hindistan'ın 2025'te ABD'ye en fazla akıllı telefon ihraç eden ülke olarak Çin'i geride bırakmasına yardımcı oldu.

Montaj, bileşenleri bir araya getirerek nihai ürün oluşturmak demektir. Daha kapsamlı bir imalat ağı ise bu bileşenleri de üretir, üretim ekipmanları geliştirir ve fabrikaların çalışmasını sağlayan teknik bilgiyi sunar. Hindistan'ın son aşamadaki başarısı, diğer faaliyetlerdeki ilerlemesini geride bıraktı.

Hindistan'ın elektronik bileşen ithalatının yaklaşık yüzde 40'ı, etkin ilaç bileşenlerinin ise yüzde 70'i hâlâ Çin'den geliyor. Etkin bileşenler, ilaçlara tedavi edici etkisini veren maddelerdir. Nihai ürün ihracatı artarken yabancı tedarikçilere bağımlılık, fabrikaları tedarik kesintilerine açık bırakıyor.

Sonuçların eşit dağılmaması, mali teşviklerin tek başına hedeflenen sanayi büyümesini neden sağlayamadığını gösteriyor. Fabrikaların ayrıca uygun arazi düzenlemelerine, güvenilir enerjiye, karşılanabilir ulaşım imkânlarına ve doğru becerilere sahip çalışanlara ihtiyacı var. Teşvikler işletmelerin yatırım yapmasına yardımcı olabilir; ancak üretim, günlük faaliyetleri mümkün kılan bu koşullara bağlı.

Ulaşım, enerji ve beceri maliyetleri yüksek tutuyor

Hindistan'da lojistik maliyetleri GSYH'nin yaklaşık yüzde 14'ünü oluşturuyor; Çin'de bu oran yüzde 8 ila 10 arasında. Liman işlemlerinin tamamlanması ortalama altı ila sekiz gün sürerken Singapur'da bu süre bir ila iki gün. Daha uzun bekleme süreleri ve yüksek taşıma maliyetleri, müşterilere ulaşmanın ve tedarik sağlamanın maliyetini artırıyor.

JLL'ye atfedilen verilere göre Hindistan'da imalat işçilerinin saatlik ücreti yaklaşık 2 dolar; bu, Çin'deki 5,58 doların yarısından az. Ancak Hindistan'da iş gücü verimliliği kayda değer ölçüde daha düşük. Düşük ücretler ancak fabrikalar malları verimli ve tutarlı biçimde üretebildiği ölçüde avantaj sağlıyor.

Katı iş yasaları, işe alma ve işten çıkarmayı zorlaştırarak büyük imalat iş gücü oluşturulmasını geçmişte caydırdı. Son reformlarla bu kısıtlamalar ele alınmaya başlandı; ancak arazi edinimindeki gecikmeler ve sanayi elektriğinin yüksek tarifeleri yatırımları zorlaştırmayı sürdürüyor.

Reklam

Hintli işverenlerin yaklaşık yüzde 80'i nitelikli çalışan bulmakta zorlandığını belirtiyor. Robotik, endüstriyel Nesnelerin İnterneti ve bilgisayarlı sayısal kontrol operasyonlarında ciddi açıklar var. Endüstriyel Nesnelerin İnterneti, fabrika ekipmanlarını dijital sistemler üzerinden birbirine bağlar; bilgisayarlı sayısal kontrol ise makineleri çalıştırmak için programlanmış talimatlar kullanır.

İmalat işçilerinin yalnızca yüzde 11,7'si düzenli çalışan statüsünde. Çoğu, verimliliği ve teknoloji kullanımını sınırlayan kayıt dışı çalışma düzenlerinde istihdam ediliyor. Bu nedenle daha gelişmiş üretim ağları kurmak, makine yatırımlarının yanı sıra daha iyi istihdam koşulları ve eğitim gerektiriyor.

Hükümetin başlıca politika düşünce kuruluşu NITI Aayog, bağlayıcı üç kısıt belirliyor: araziye erişim ve edinim gecikmeleri, sanayi elektriği tarifelerinin yüksekliği ve eğitim ile beceri alanlarındaki eksikler. Sanayi elektriği ücretleri üretim maliyetlerinin üzerine çıkabiliyor ve uluslararası alanda rekabet etmeye çalışan fabrikalara ek yük getiriyor.

Bu konularda yetkinin büyük bölümü eyalet hükümetlerinde, ticaret politikası ise merkezi hükümetin kontrolünde. Önerilen çözümler arasında dijital arazi kayıtları, daha kısa edinim süreleri, daha makul elektrik tarifeleri ve eyaletleri karşılaştıracak bir imalat performans endeksi bulunuyor. Eşgüdüm önem taşıyor; çünkü eyaletler sanayi politikası konusunda geçmişte iş birliği yapmak yerine rekabet etti.

Bu alanlarda ilerleme sağlanamazsa Hindistan, iddialı merkezi politikaların eyalet düzeyinde uygulama sırasında ivme kaybettiği bir örüntüyü yineleme riskiyle karşı karşıya. Küresel talebin zayıflaması, müzakereyle elde edilen pazar erişimini sanayi büyümesine dönüştürme çabasını daha da zorlaştırıyor.

Hindistan sanayisinin ihtiyaçlarının çoğunu Çin karşılıyor

Hindistan'ın Çin'le ticaret ilişkisi belirgin biçimde dengesizliğini koruyor. İki ülke arasındaki açık 2014 ile 2024 arasında büyüdü. 2025 mali yılında ithalat 113,5 milyar dolara ulaşırken ihracat 14,3 milyar dolarda kaldı. Aradaki fark 99,2 milyar dolar.

Hindistan'ın Çin'den aldığı ürünlerin yaklaşık yüzde 90'ı, düşük veya orta teknoloji düzeyine sahip kategorilerde yer alıyor. Uygun politikalarla Hindistan'ın da üretebileceği bu mallar; buna rağmen Çin, Hindistan'ın telekomünikasyon ve elektronik ithalatının yüzde 57'sini, makine ithalatının yüzde 44'ünü karşılayarak sanayi faaliyetlerinde büyük bir rol oynuyor.

Çin, elektronik, savunma üretimi ve elektrikli araçlar için gereken galyum, germanyum ve grafit ihracatını kısıtladı. Çinli yetkililer, Hindistan'a yönelik temel makine ihracatını da ulusal güvenlik gerekçesiyle engelledi. Kısıtlamalar, Hindistan'ın ABD ile yürüttüğü ticaret müzakerelerinin son aşamalarıyla aynı döneme denk geldi.

Çinli batarya şirketi CATL, kısa süre önce Foxconn'dan Chennai'deki fabrikasındaki tüm Çinli mühendisleri geri çekmesini istedi. Sektör gözlemcileri bu adımı, Hindistan'ı ABD anlaşmasında Çin menşeli bileşenleri kısıtlayabilecek hükümleri kabul etmekten caydırmayı amaçlayan ekonomik baskı olarak değerlendirdi.

Global Trade Research Initiative'ın kurucusu ve eski bir ticaret yetkilisi olan Ajay Srivastava, bağımlılığın ithal ürünlerin ötesine geçerek teknik uzmanlığı da kapsadığı uyarısında bulundu:

Çin, açık bir mesaj veriyor. Hindistan'ın sanayi büyümesi, Çin'den gelen ham maddelere, teknolojiye ve mühendislere büyük ölçüde bağımlı. Bu bağımlılıklar her an bir silaha dönüştürülebilir.

Aynı kırılganlıklar, üreticilerin Çin'deki faaliyetlerini korurken başka ülkelerde de üretime başladığı Çin Artı Bir stratejisini hızlandırıyor. Endonezya geçen yıl imalata 28,7 milyar dolarlık yatırım çekti; Vietnam'da imalata yönelik doğrudan yabancı yatırım ise yüzde 30'dan fazla artarak 23,5 milyar dolara ulaştı.

Reklam

Hindistan, özellikle elektronik montajında bu değişimden pay aldı; ancak daha derin tedarikçi ağları kurma konusunda daha küçük rakiplerinin gerisinde. Hindistan'ın görevi montaj fabrikalarını, bileşenleri yerel olarak tasarlayan, mühendisliğini yapan ve tedarik eden sanayi ekosistemlerine dönüştürmek.

Tekstil ve ilaç sektörü büyüme fırsatı sunuyor

Tekstil ve hazır giyim sektörü, 750 milyar dolar değerindeki AB tekstil pazarına vergisiz erişimden önemli ölçüde yararlanabilir. Hindistan bu pazardan şu anda yalnızca yüzde 5 ila 6 pay alırken Bangladeş'in payı yüzde 21 ila 22, Çin'in payı yüzde 28 ila 30 düzeyinde. Tarifeler, Hindistan ürünleri için büyük bir dezavantaj oluşturuyordu.

Tahminlere göre Hindistan'ın AB'ye tekstil ihracatı beş yıl içinde 7 milyar dolardan 15 milyar dolara çıkabilir ve yedi milyondan fazla ek istihdam yaratabilir. Bu fırsat, 2026'daki hükümet değişikliğinin ardından Bangladeş'teki siyasi istikrarsızlığın tekstil fabrikaları için kapanma riski ve politika belirsizliği yarattığı bir dönemde ortaya çıkıyor.

İlaç sektörü, ticaret ilişkisinin her iki tarafında da kazanım sağlayabilir. AB anlaşması, kanser tedavileri ve biyolojik süreçlerle üretilen ilaçlar olan biyolojik ilaçlar dâhil Avrupa'dan ithal edilen ilaçlara uygulanan yüzde 11'lik tarifeleri kaldırıyor. Ayrıca Hindistan'ın Avrupa'ya ilaç ihracatı için gereken mevzuata uyumu kolaylaştırıyor.

Sektör tahminlerine göre Hindistan'ın yerel ilaç pazarı 2025'teki 31,2 milyar dolardan 2035'te 45,7 milyar dolara çıkabilir. Anlaşma, etkin ilaç bileşenlerinin yurt içinde üretilmesini de teşvik ederek Çin tedarikine olan yüzde 70'lik bağımlılığı azaltma imkânı sunuyor.

Bütçede Hindistan'ı bir biyofarma merkezi hâline getirmek için 100 milyar rupi, yani 1 milyar dolar ayrıldı. Benzer ödenekler yarı iletken üretimi ve konteyner imalatı için de bulunuyor. Bu yatırımlar, yalnızca nihai montaja odaklanmak yerine bitmiş ürünlerin arkasındaki sanayi tabanını genişletmeyi hedefliyor.

Elektronik, araçlar ve bölgesel tedarik zincirleri

Hindistan'ın iPhone üretimindeki hızlı genişleme, ülkede yarı iletken üretimi ve gelişmiş bileşen imalatı kapasitesinin bulunmamasıyla tezat oluşturuyor. Avrupa menşeli hassas test ekipmanları ve litografi araçlarına uygulanan daha düşük tarifeler, üretim maliyetlerini çift haneli oranlarda azaltabilir ve şirketlerin imalatın daha talepkâr aşamalarına geçmesine yardımcı olabilir.

Elektrikli araç üreticileri, batarya tedarikinde zorlandıkları için benzer bir sorunla karşı karşıya. Çinli üretici BYD, yılda 150 bin araç üretebilecek kapasitedeki Tayland tesisine 500 milyon dolar yatırım yaptı. Bu yatırım, rakip üretim merkezlerine yönelen yatırımların ölçeğini gösteriyor.

Hindistan'ın son bütçesi biyofarma, yarı iletkenler, elektronik bileşenler ve nadir toprak elementlerinden üretilen mıknatısların da aralarında bulunduğu yedi stratejik sektörü önceliklendiriyor. İthalata bağımlılığı azaltmak için üç özel kimya üretim parkı planlanıyor. Bu önlemler birlikte, bitmiş ürünlerin görünen yüzeyinin altında gereken malzeme ve bileşenlerin bir bölümüne odaklanıyor.

Güney Asya ticareti, ölçek kazanmak için başka bir olası yol sunuyor. Bölge içi ticaret toplam ticaretin yalnızca yüzde 5'ini oluşturuyor; bu oran ASEAN'da yüzde 25, AB'de yüzde 60. Ticaret engelleri ve verimsiz sınır geçişleri nedeniyle Mumbai'den Dakka'ya bir konteyner göndermek 538 dolara mal oluyor; bu, Çin'den Vietnam'a gönderim maliyetinin yaklaşık beş katı olan 108 doların üzerinde.

Reklam

Ulusal sınırları aşan ekonomik bölgeler kurulmasına yönelik öneriler; Hindistan'ı tekstil ve elektronikte Bangladeş'e, gıda işlemede Nepal'e, otomotiv bileşenleri ve ilaçta Sri Lanka'ya bağlayabilir. Amaç, Çin'in Vietnam ve Tayland'la geliştirdiği tedarik zincirlerine benzer bir bölgesel üretim ağı kurmak.

Bu tür bir bütünleşme, bölgesel ticaretin önümüzdeki 15 yılda 2 trilyon dolara yaklaşmasına yardımcı olabilir. Üreticilere yakın tedarikçilere ve pazarlara erişim sağlayarak Avrupa ve ABD anlaşmalarıyla açılan daha uzak fırsatları da tamamlayabilir.

Hindistan'ın ticaret stratejisi artık daha geniş pazar erişimini, daha ucuz ithal girdileri ve stratejik sektörlere verilen desteği bir araya getiriyor. İmalat hedefleri, bu önlemlerin ulaşım, enerji, arazi, beceriler ve tedarikçi ağlarında somut iyileştirmelerle birleşmesine bağlı. Yeni anlaşmaların kalıcı üretim ve istihdama dönüşmesi için fabrikaların rekabetçi biçimde teslimat yapabilmesi gerekiyor.

Öne Çıkanlar

  • AB anlaşması, Hindistan ürünlerinin yüzde 90'ından fazlasına uygulanan tarifeleri hemen kaldırıyor; bu oran yedi yıl içinde yüzde 93'e çıkıyor.
  • Trump'ın açıkladığı ABD anlaşması, Hindistan ihracatına uygulanan tarifeleri yüzde 25'ten yüzde 18'e indiriyor ve Rus petrolü alımlarıyla bağlantılı ek vergileri kaldırıyor.
  • Hindistan, 500 milyar dolarlık Amerikan malı satın almayı taahhüt etti ve Rus petrolü ithalatını sınırlama sözü verdiği bildirildi.
  • Hindistan'ın toplam ihracatı Mart 2025'te sona eren mali yılda 825,3 milyar dolara ulaştı; ancak imalat GSYH'nin yalnızca yüzde 14'ünü oluşturuyor.
  • Akıllı telefon montajı hızla büyürken Çin'den gelen bileşenlere, ilaç ham maddelerine, makinelere ve teknik uzmanlığa bağımlılık sürüyor.
  • Tekstil, ilaç ve elektronik sektörleri daha iyi pazar erişiminden ve daha ucuz üretim girdilerinden yararlanabilir.
  • Arazi, elektrik, lojistik, beceriler ve bölgesel ticaret; Hindistan'ın toplam ihracatı 2030'a kadar 2 trilyon dolara çıkarma hedefi açısından önemini koruyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir