298.178 Birinci Sınıf Öğrencisi Üniversiteler İçin Daha Küçük Bir Geleceğe İşaret Ediyor
Güney Kore Eğitim Bakanlığı, bu mart ayında yalnızca 298.178 çocuğun ilkokula başlayacağını ve bu sayının kayıtların tutulmaya başlandığı tarihten bu yana ilk kez 300.000’in altına ineceğini öngörüyor. Öğrenci bulmakta zaten zorlanan üniversiteler için bu küçük sınıf, söz konusu çocuklar eğitim hayatlarında ilerleyip üniversite çağına geldikçe daha büyük bir daralmanın yaşanacağına işaret ediyor.
İçindekiler
- 298.178 Birinci Sınıf Öğrencisi Üniversiteler İçin Daha Küçük Bir Geleceğe İşaret Ediyor
- Büyüme Nasıl Atıl Kapasiteye Dönüştü?
- Bölgesel Kampüsler Neden En Büyük Baskıyla Karşı Karşıya?
- Zor Durumdaki Özel Üniversiteler Neden Açık Kalıyor?
- Uluslararası Öğrenciler Kampüsleri Açık Tutabilir mi?
- Öğrenim Ücreti Kısıtlamaları ve Program Değişiklikleri
- Kapanma Öğrenciler ve Topluluklar İçin Ne Anlama Geliyor?
- Japonya’nın Yeniden Yapılandırma Yaklaşımı Dikkat Çekiyor
- Daha Düzenli Bir Çıkış İçin Öneriler
- Önemli Noktalar
Ülkedeki üniversiteler ile iki yıllık programlar sunan yüksekokullarda yıllık 450.000 ila 500.000 kişilik kontenjan bulunuyor. Buna karşılık her yıl yalnızca yaklaşık 250.000 çocuk dünyaya geliyor ve kadın başına 0,7 çocuk olan doğurganlık hızı dünyanın en düşük düzeyinde. Doğurganlık hızı, mevcut doğum eğilimleri sürerse bir kadının yaşamı boyunca sahip olacağı ortalama çocuk sayısını ifade ediyor.
Güney Kore’de 331 üniversite ve yüksekokul faaliyet gösteriyor. 2000’den bu yana 22 kurum kalıcı olarak kapandı. Kore Üniversite Eğitimi Konseyi’nin yakın zamanda düzenlediği genel kurulda yapılan bir ankete göre, üniversite rektörlerinin yüzde 60’tan fazlası dört yıllık eğitim veren 30’dan fazla üniversitenin önümüzdeki on yıl içinde kapanmasını bekliyor.
Gelecek İçin Kore Yarımadası Nüfus Enstitüsü Başkanı Yi In-sill, mevcut sıkıntıların çok daha büyük bir gerilemenin başlangıcı olduğunu söyledi.
Şu anda gördüğümüz yalnızca başlangıç,
Öngörüler, ilkokula başlayan öğrenci sayısının şimdi ile 2030 arasında önceki beş yıldakinden daha hızlı düşeceğine işaret ediyor. Böylece üniversiteler aynı anda iki baskıyla karşı karşıya kalıyor: bugün kayıt için daha az öğrenci bulmaları ve önümüzdeki yıllarda kampüslerine yönelecek öğrenci havuzunun daha da küçülmesi.
Eğitimdeki bu daralmanın etkileri daha geniş alanlara uzanıyor. Bölgesel kampüsler istihdam sağlıyor, yakındaki işletmelere müşteri kazandırıyor ve gençlere Seul dışında kalmak için bir neden sunuyor. Bu kampüslerin kapanması, yaşlanan nüfus ve ekonomik durgunlukla zaten mücadele eden toplulukları zayıflatabilir.
Büyüme Nasıl Atıl Kapasiteye Dönüştü?
Güney Kore’nin üniversite ağı, ailelerin akademik diplomalara büyük önem verdiği 1980’ler ve 1990’lardaki eğitim seferberliği sırasında genişledi. Yükseköğretime talep hızla arttı. Hükümet, bu talebi yalnızca devlet üniversiteleriyle karşılayacak kaynaklara sahip olmadığı için özel kurumları büyümeye teşvik etti.
Güney Kore, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü’ne (OECD) üye ülkeler arasında yükseköğretime katılım oranı en yüksek ülkelerden biri. Geniş üniversite ağı bir zamanlar bu talebi karşılamaya yardımcı oluyordu. Genç kuşaklar küçüldükçe aynı ağ, artık yeterli sayıda öğrencinin bulunmadığı bir ortamda kurumları birbirleriyle rekabete zorluyor.
Kore Üniversite Eğitimi Konseyi Yükseköğretim Araştırma Enstitüsü, üniversiteye başlayan öğrenci sayısının 2020’deki 460.000’den 2040’ta yaklaşık 280.000’e gerileyerek yüzde 39,1 azalacağını öngörüyor. Kontenjanlar değişmeden kalırsa enstitünün tahmini, ülke genelinde 200.000 üniversite kontenjanının boş kalacağı anlamına geliyor.
Eğitim Bakan Yardımcısı Jang Sang-yoon, geçen kasım ayında daha da düşük bir tahminde bulunarak potansiyel öğrenci havuzunu yaklaşık 170.000 olarak açıkladı. Uluslararası öğrenciler ve yetişkin öğrenenler bu sayıya dahil edildiğinde toplam yaklaşık 320.000’e ulaşıyor. Bu rakamlar, üniversitelerin geleneksel olarak yeni mezun olan öğrencilerin ötesindeki kişileri çekip çekememesinin kayıt beklentilerini ne ölçüde değiştirebileceğini gösteriyor.
Önemli tarihler ve dönüm noktaları, uzun bir büyümenin ardından giderek derinleşen daralmayı ortaya koyuyor:
- 1980’ler ve 1990’lar: Eğitim seferberliği, özel kurumların desteğiyle üniversite kapasitesinde hızlı büyümeye yol açtı.
- 2000’den bu yana: Yirmi iki üniversite ve yüksekokul kalıcı olarak kapandı.
- 2020: Üniversiteye başlayan öğrenci sayısı 460.000 oldu; bu, araştırma enstitüsünün tahminleri için başlangıç noktası.
- 2025: 17 şehir ve ilde 49 okulun kapanması planlandı.
- Bu mart: Bakanlık, ilkokula başlayacak çocuk sayısının 298.178 olacağını öngörüyor.
- 2030’a kadar: İlkokula başlayan öğrenci sayısının önceki beş yıldakinden daha hızlı düşmesi bekleniyor.
- 2040’a kadar: Araştırma enstitüsü, üniversiteye başlayan öğrenci sayısının yaklaşık 280.000 olacağını öngörüyor.
Bölgesel Kampüsler Neden En Büyük Baskıyla Karşı Karşıya?
Büyük Seul bölgesindeki üniversiteler her yıl yaklaşık 180.000 öğrenci kabul edebiliyor. Ulusal öğrenci nüfusu daralırken bu kapasite başkent bölgesine büyük bir avantaj sağlıyor; ülkenin diğer bölgelerindeki kurumlar ise sınıflarını doldurmakta çok daha zorlanıyor.
Seul Ulusal Üniversitesi Nüfus Politikası Araştırma Merkezi’nde demografi uzmanı olan Lee Sang-lim, 250.000 kişilik bir kuşağın yüzde 70’inin üniversiteye gittiği ve bu öğrencilerin başkent bölgesinde yoğunlaştığı bir senaryoyu anlattı. Bu, yaklaşık 175.000 öğrenci demek; Seul çevresinde bulunan yaklaşık 180.000 kontenjanın altında.
Lee, bu yoğunlaşmanın bölgesel kurumları ayakta kalmaya yetecek öğrenciden yoksun bırakabileceği uyarısında bulundu.
Öğrencilerin yüzde 70’i üniversiteye gider ve hepsi başkent bölgesine akın ederse, iş biter,
Bölgesel üniversiteler ortadan kaybolur.
Lee, bazı illerde zamanla yalnızca üç ila beş üniversitenin kalabileceğini öngörüyor. Böyle bir azalma, yerel eğitim seçeneklerini daraltacak ve gençlerin başkente taşınma baskısını artıracak.
Eğitim Bakanlığı verileri, okul düzeyinde bile coğrafi ayrışmayı ortaya koyuyor. Seul’de kapanma riskiyle karşı karşıya olan okul bulunmazken, 2025’te 17 şehir ve ilde kapanması planlanan 49 okulun yüzde 88’i kırsal bölgelerde yer alıyor. En fazla kapanma, 16 okulla Kuzey Jeolla ilinde planlanıyor; onu 15 okulla Güney Jeolla ili izliyor.
Kuzey Gyeongsang ilindeki 42 ilkokulda mart ayında birinci sınıfa kayıtlı öğrenci bulunmuyor. Güney Jeolla ilinde ise bu sayı 32. Bölgesel üniversiteler için yakındaki okullarda boş kalan birinci sınıflar, gelecekteki öğrenci tabanlarının küçüldüğünün erken bir göstergesi.
Zor Durumdaki Özel Üniversiteler Neden Açık Kalıyor?
Öğrenci kaydı için yeterli talep bulamayan ve ödeme güçlüğüne rağmen devlet sübvansiyonlarıyla faaliyetlerini sürdüren 84 üniversite “zombi üniversite” olarak tanımlanıyor. Bu kurumların varlığını sürdürmesi, mali sıkıntıların, yasal kısıtlamaların ve kampüs kapatma önerilerine eşlik eden itirazların bir sonucu.
Güney Kore yükseköğretim sektörünün çoğunluğunu özel kurumlar oluşturuyor. Özel Okullar Yasası, kurucuların kurumların mali kaynaklarını kötüye kullanmasını önlemek amacıyla onlarca yıl önce çıkarıldı. Üniversite temsilcilerinin anlattığı yasal düzenlemeye göre, özel üniversiteler kapandığında arazi ve binalar gibi varlıklar devlete geçiyor.
Hyupsung Üniversitesi profesörü Kim Sung-ki, üniversite vakıflarına ait varlıkların bu şekilde ele alınmasını reformun önündeki başlıca engellerden biri olarak görüyor.
Mevcut yasaya göre, üniversite vakıflarının varlıkları [kapanma halinde] devlete geçiyor.
Bu nedenle vakıfların, kurumu ayakta tutmak giderek zorlaşsa bile gönüllü kapatma sürecini başlatmaları için güçlü bir mali engel bulunuyor. Kapatmanın sonuçları sahipleri açısından cazip olmadığından bir kampüs faaliyetlerini sürdürmeye devam edebiliyor.
Kore Özel Okul Vakıfları Birliği Genel Sekreteri Choi Kyu-bong, yasal düzenlemenin kayıtların düşmesine yol açan demografik etkenleri hesaba katmadığını savunuyor.
Üniversitelerin öğrenci bulamamasının nedeni demografik gerileme ve bu, üniversitelerin kendilerine atfedilebilecek bir neden değil,
Akademisyenler ve çalışanlar da işlerini tehdit ettiği için kontenjanların azaltılmasına ve kampüslerin birleştirilmesine karşı çıkıyor. Öğrenciler, küçülen bir kurumda okumanın diplomalarının değerini azaltmasından ve kariyer beklentilerine zarar vermesinden endişe ediyor. Bu kaygılar bir araya gelerek hükümetin harekete geçmesini zorlaştıran siyasi baskı yaratıyor.
Uluslararası Öğrenciler Kampüsleri Açık Tutabilir mi?
Üniversiteler, ülke içindeki kayıtlar düşerken uluslararası öğrencileri giderek daha fazla çekmeye çalışıyor. Kore kültürünün dünya çapında popülerliği ve hükümetin “küresel-yerel üniversite” girişimi, yabancı öğrenci sayısındaki önemli artışa katkıda bulundu.
Yi In-sill, uluslararası öğrenci alımını güçlü kurumlar için gerçek bir fırsat olarak görüyor. Ayrıca her kampüsün aynı ayakta kalma stratejisini izlemesini gerektirmek yerine zayıf üniversitelerin kapanmasına izin verilmesi gerektiğini savunuyor.
Lee Sang-lim ise daha kuşkucu bir yaklaşım benimsiyor ve uluslararası öğrenci alımını, temel demografik sorunu erteleyen geçici bir önlem olarak nitelendiriyor. Üniversiteler yurt dışından daha fazla öğrenci getirebilir, ancak ülke içindeki öğrenci nüfusu azalmaya devam ediyor.
COVID-19 pandemisi bir başka kırılganlığı da ortaya çıkardı. Sınırların kapanması uluslararası hareketliliği sekteye uğrattı ve başka ülkelerden gelen öğrencilere büyük ölçüde bağımlı üniversitelerin karşı karşıya olduğu riskleri gösterdi.
Bazı kurumlar, yeterli Korece veya İngilizce bilgisi olmayan uluslararası öğrencileri de kabul etti. Eğitim dilini takip edemeyen öğrenciler öğrenme güçlüğü yaşarken üniversiteler de akademik standartları korumakta zorlanıyor.
Dolayısıyla uluslararası öğrenci alımı farklı kampüsler için farklı olanaklar sunuyor. Güçlü bir üniversite yurt dışından sürdürülebilir bir öğrenci akışı oluşturabilirken mali ve eğitim kalitesi sorunları yaşayan bir kurum için bu çok daha zor. Yi’nin, yaşayabilir kurumların desteklenmesi ve diğerlerinin kapanmasına izin verilmesi yönündeki görüşünün temelinde bu eşitsiz görünüm yatıyor.
Öğrenim Ücreti Kısıtlamaları ve Program Değişiklikleri
Güney Kore’de 2012’deki büyük öğrenci protestolarının ardından öğrenim ücretlerine getirilen dondurma kararı, on yılı aşkın süredir büyük ölçüde yürürlükte. Politika, üniversite eğitiminin maliyetine ilişkin kaygılara yanıt verdi; ancak öğrenci sayısı düşerken kurumların mali durumunu da zorladı.
Daha az öğrenci ile ücretleri değiştirme alanının sınırlı olması, özellikle özel üniversiteleri etkiliyor. Kayıtların azalması öğrenim ücreti ödeyen kişi sayısını düşürürken sınıfların, tesislerin ve personelin masrafları devam ediyor.
Yi In-sill, kurumların gerekli ücret düzenlemelerini yapabilmesi için öğrenim ücreti kurallarının gevşetilmesini savunuyor. Tüm kurumlarda ücretleri düşük tutmak yerine, düşük gelirli ailelerden gelen öğrencilere daha fazla burs verilmesini öneriyor.
Bazı üniversiteler başvuru sahiplerini çekmek için eğitim programlarını değiştirdi. Beşerî bilimler ve dil bölümleri kapatılarak yerlerine yapay zekâ programları ve mesleki eğitim getirildi. Başka kurumlar ise programlarını öğrenciler için daha cazip hale getirmek amacıyla sanayi sektörüyle işbirliği ve staj olanakları geliştirdi.
Bu değişiklikler, aday öğrencilerin ne okumak ve nasıl iş bulmak istediğine yanıt veriyor. Ancak uzak bölgelerdeki üniversiteleri aynı demografik gerçeklikle baş başa bırakıyor: Daha çekici bir program için bile yeterli sayıda öğrenci gerekiyor.
Boş kampüsler, ücret, öğrenci alımı ve program tasarımındaki değişikliklerin, yerel nüfusu sürekli küçülen birkaç kurum arasındaki rekabet söz konusu olduğunda sınırlarını gösteriyor. Bu üniversiteler için ayakta kalma sorunu giderek yeniden yapılanma ya da kapanma kararına dönüşüyor.
Kapanma Öğrenciler ve Topluluklar İçin Ne Anlama Geliyor?
Kapanan bir üniversiteye kayıtlı öğrenciler, eğitimlerini tamamlayıp tamamlayamayacakları konusunda belirsizlikle karşı karşıya kalıyor. Hükümetin planlarına göre öğrenciler bölgedeki başka kurumlara aktarılacak; ancak farklı bir kampüse taşınmak eğitimlerini sekteye uğratabilir ve yeni bir akademik ortama uyum sağlamalarını gerektirebilir.
Taşınmak ya da bu geçişi yapmak istemeyen bazı öğrenciler okulu bırakabilir. Kaygıları acil ve somut: Nerede okuyacakları, seçtikleri programa devam edip edemeyecekleri ve kapanmanın mezuniyet sonrası beklentilerini nasıl etkileyeceği.
Akademisyenler, idari personel ve hizmet çalışanları da işlerini kaybetme riskiyle karşı karşıya. Üniversitenin büyük bir işveren olduğu küçük şehirlerde kampüsün kapanması, üniversite sınırlarının çok ötesindeki aileleri ve işletmeleri etkileyebilir.
Hong Kong Üniversitesi’nden Dr. Jisun Jung, küçük üniversite şehirlerinde öğrencilerin ortadan kaybolmasının kampüs sınırlarını aşan ekonomik sonuçları olduğuna dikkat çekiyor. Öğrenci sayısının azalması, üniversite nüfusuna bağlı işletmelerin müşterilerini kaybetmesi anlamına geliyor.
Kapanan kurumlar geride büyük binalar ve araziler de bırakıyor. Başka bir amaçla kullanılmaları için net bir plan yoksa yurtlar, sınıflar ve araştırma tesisleri atıl kalabiliyor.
Okul kapanmalarının geçmişi bu sorunun boyutunu gösteriyor. 1980’den bu yana kapanan 4.008 ilkokul, ortaokul ve liseden 376’sı hâlâ kullanılmıyor; bunların 266’sı on yılı aşkın süredir terk edilmiş durumda. Kullanılmayan 376 alan, kapanan tüm okulların yaklaşık yüzde 9,4’ünü; on yılı aşkın süredir terk edilmiş 266 alan ise kullanılmayan toplamın yaklaşık yüzde 71’ini oluşturuyor.
Eski eğitim alanları boş kaldığında topluluklar yıpranma ve kaynak israfıyla karşı karşıya kalıyor. İller üniversitelerinin çoğunu da kaybederse gençlerin yerel eğitim seçenekleri azalacak ve Seul’e gitme nedenleri artacak; bu da nüfus azalmasıyla zaten mücadele eden bölgeleri daha da zayıflatacak.
Japonya’nın Yeniden Yapılandırma Yaklaşımı Dikkat Çekiyor
Japonya da benzer demografik baskılarla karşı karşıya. Güney Koreli araştırmacılar, üniversite sistemindeki daralmayı yönetmek için Japonya’nın yaklaşımını olası bir model olarak gösteriyor.
Japonya’nın 2040’a Yönelik Yükseköğretim Büyük Tasarısı, sürdürülebilirliğini yitiren üniversitelerin kapatılması için süreçler belirledi. Bu süreçler, yaklaşık üç yıllık yeniden yapılandırma dönemlerini ve kurumun toparlanamaması halinde zorunlu kapanmayı içeriyor.
Inha Üniversitesi profesörü Kim Jung-ho, iki ülkenin demografik sorunları paylaştığını belirterek Japonya’nın yaklaşımını Güney Kore açısından da geçerli buluyor. Belirlenmiş bir yeniden yapılandırma dönemi, zor durumdaki üniversiteye toparlanmayı denemek için zaman tanırken geleceği hakkında karar verilmesi gereken bir nokta da belirliyor.
Japonya’nın stratejisi, zorlanan tüm üniversitelere aynı şekilde yaklaşmak yerine uyum sağlama çabalarına göre farklı destek düzeylerini de içeriyor. Ulusal Meclis Araştırma Servisi araştırmacısı Lee Derk-nan, tutarlı bir politika ve kurumların tepkilerine göre kademeli yardım çağrısında bulunuyor.
Öneriler, kamu desteğinin daha seçici kullanılmasına işaret ediyor. Uyum sağlamak için inandırıcı adımlar atan üniversitelere bu çabalarına uygun destek verilebilir; toparlanamayan kampüsler ise düzenli bir kapanma süreciyle karşı karşıya kalabilir.
Daha Düzenli Bir Çıkış İçin Öneriler
Pusan Katolik Üniversitesi’nden Shin Sung-wook, kurumlarını gönüllü olarak kapatan üniversite vakıflarına doğrudan mali destek verilmesini öneriyor. Bu fikir, vakıfların varlıklarını kaybetme kaygısına yanıt veriyor; söz konusu kaygı şu anda kapatma sürecini başlatmalarını engelliyor.
Diğer öneriler, üniversite tesislerinin satıldığı ya da yeni ticari amaçlarla yeniden kullanıldığı Avrupa ve ABD örneklerinden yararlanıyor. Güney Kore’nin bu tür dönüşümlere izin vermek için yasal çerçevesini değiştirmesi gerekecek.
Inha Üniversitesi doktor öğretim üyesi Nam Doo-woo, büyüyebilecek kurumlarla kapanması gerekenler arasında daha net bir ayrım yapılması çağrısında bulunuyor.
Ilımlı yeniden yapılandırma önlemleri yerine büyüyebilecek üniversiteleri kapanması gerekenlerden ayıran güçlü bir yeniden yapılandırma planını uygulamaya koymalıyız,
Öneri, sınırlı kaynakları başarısız kampüsler arasında dağıtmak yerine daha güçlü üniversitelerde yoğunlaştırmayı ve diğerlerinin düzenli biçimde kapanmasına yardımcı olmayı öngörüyor.
Önerilen değişikliklerin ne zaman kabul edileceğine ilişkin bir tarih verilmedi. Herhangi bir kapanma sürecinde öğrencilerin başka kurumlara aktarılması, iş kayıpları ve üniversite mülklerinin gelecekte nasıl kullanılacağı için düzenlemeler yapılması gerekecek.
Güney Kore’nin karşı karşıya olduğu zorluk, çok daha büyük kuşaklar için kurulmuş bir üniversite sistemini yönetmek. Rakamlar, bu görevi okullarda, kampüslerde ve taşra topluluklarında bugün alınan kararlara bağlıyor: Geleceği olan kurumların nasıl destekleneceği, diğerlerinin nasıl kapatılacağı ve eğitimi ya da geçim kaynakları bu kurumlara bağlı kişilerin nasıl korunacağı.
Önemli Noktalar
- Eğitim Bakanlığı, bu mart ayında ilkokula başlayacak öğrenci sayısının 298.178 olacağını öngörüyor; bu, toplamın ilk kez 300.000’in altına düşmesi anlamına geliyor.
- Üniversiteler ve yüksekokullarda yılda 450.000 ila 500.000 kişilik kontenjan bulunuyor. Buna karşılık her yıl yaklaşık 250.000 çocuk dünyaya geliyor ve doğurganlık hızı 0,7 düzeyinde.
- Güney Kore’de 331 üniversite ve yüksekokul bulunuyor; 2000’den bu yana 22’si kapandı.
- Ankete katılan üniversite rektörlerinin yüzde 60’tan fazlası, dört yıllık eğitim veren 30’dan fazla üniversitenin on yıl içinde kapanmasını bekliyor.
- Araştırma, üniversiteye başlayan öğrenci sayısının 2020’deki 460.000’den 2040’a kadar yaklaşık 280.000’e düşeceğini ve yüzde 39,1 azalacağını öngörüyor.
- Büyük Seul bölgesi yılda yaklaşık 180.000 öğrenciyi kabul edebiliyor; bu durum, öğrenci sayısındaki düşüşe karşı bölgesel kampüsleri özellikle kırılgan hale getiriyor.
- Ödeme güçlüğüne rağmen sübvansiyonlarla faaliyetlerini sürdüren 84 üniversite, zor durumdaki kurumlar olarak tanımlanıyor.
- Yasal kısıtlamalar, öğrenim ücreti sınırları ve iş kayıplarına yönelik itirazlar birleşme ve kapanma süreçlerini zorlaştırıyor.
- Uluslararası öğrenci alımı ve yeni programlar fırsatlar sunuyor; ancak bölgesel kurumlar ülke içindeki talebin azalmasıyla karşı karşıya kalmayı sürdürüyor.
- Öneriler arasında yeniden yapılandırma dönemleri, seçici destek, gönüllü kapanma için hibeler ve üniversite mülklerinin yeniden kullanılmasına olanak tanıyacak değişiklikler yer alıyor.






