Rekor Düzeyde İhracat, Daralan Temeller
Güney Kore'nin kültür ihracatı 2024'te rekor kırarak 15,18 milyar dolara ulaştı; ancak ülkenin küresel itibarının arkasındaki sektörler kendi evlerinde zorlanıyor. Sinema seyircisi sayısı 2019'dan bu yana %45 düşerken fiziksel albüm satışları 2024'te %19,5 geriledi. Şirketler giderek daha fazla dijital yayın platformlarına, uluslararası turnelere ve en sadık hayranlarına bel bağlıyor.
İçindekiler
- Rekor Düzeyde İhracat, Daralan Temeller
- Sinemalar Seyirci ve Yatırım Kaybediyor
- Büyük Perdeler Seyirciyi Geri Getirebilir mi?
- Bölgesel Siyaset Dizi Finansmanını Nasıl Değiştirdi?
- Netflix Hem Kaynak Sağlıyor Hem Bağımlılık Yaratıyor
- K-pop Albümlerden Turnelere Yöneliyor
- Koreli Dinleyicilerle Zayıflayan Bağ
- Kore Fikirleri Koreli Şirketlerin Ötesine Taşıyor
- 51,4 Trilyon Wonluk Hükümet Hamlesi
- NewJeans ve Yapımın İnsanî Bedeli
- Ulusal Baskılar ve Hallyu'nun Kökenleri
- Yaratıcı Temelleri Yeniden Kurmak
- Öne Çıkanlar
29 Aralık 2025 itibarıyla bu baskılar, olağanüstü uluslararası başarılarla yan yana duruyor. BTS küresel listelere damga vurdu, Parasite 2020'de Oscar'ları silip süpürdü ve Kore dizileri Netflix'te dev izleyici kitlelerine ulaşıyor. Hallyu olarak bilinen Kore Dalgası, eğlence sektörünü hem ulusal nüfuz hem de ihracat geliri kaynağı hâline getirdi.
Asıl kaygı, yabancı izleyicilerin Kore kültüründen hâlâ hoşlanıp hoşlanmadığından çok, bu kültürü kimin üretmeye gücünün yettiği, ortaya çıkan eserlerin kime ait olduğu ve yeni yeteneklerin gelişip gelişemediği. Sinema ve K-pop'ta finansman, dağıtım ve izleyici alışkanlıkları değişiyor; bu değişimler, başarıların ardındaki yaratıcı temelleri zayıflatabilir.
Hükümetin ihracat rakamları, geniş bir kültür ekonomisinde dolaşan parayı ortaya koyuyor. Film ve müzik sektörlerinde ise düşen seyirci sayısı, azalan yapım adedi ve daralan albüm satışları daha çetin bir tablo çiziyor. Uluslararası popülerlik, yeni nesil filmleri, dizileri ve şarkıları üreten şirketler ile çalışanların mali sıkıntılarıyla bir arada var olabilir.
Sinemalar Seyirci ve Yatırım Kaybediyor
Kore ve yabancı filmlerin toplam seyirci sayısı 2019'da 226 milyondan 123 milyona geriledi; düşüş yaklaşık %45 oldu. Aynı dönemde gişe geliri 1,3 milyar dolardan 812 milyon dolara indi. Bu, 103 milyon seyirci ve 488 milyon dolarlık gelir kaybı anlamına geliyor; gelecek yapımları finanse etmek için daha az kaynak kalıyor.
Bir zamanlar yılda 40'tan fazla yerli yapım vizyona sokan Koreli dağıtımcılar, 2025'te yalnızca 20 filmin gösterime girmesini bekliyordu. Sektör temsilcilerinin uyarılarına göre, pandemi döneminde çekilen filmlerin kalan kısmı vizyon takvimine girdikçe 2026 daha da zor geçebilir.
Yi Sun-sin üçlemesinin yönetmeni Kim Han-min, 2024'te milletvekillerine seslenirken zararın boyutunu şöyle anlattı. Sektörün:
neredeyse çöktüğünü
söyledi.
Hanyang Üniversitesi'nde Kore sineması profesörü olan Jason Bechervaise, küçük bağımsız filmlerle pahalı gişe filmleri arasındaki bütçe aralığında kalan yapımların ortadan kaybolduğuna dikkat çekiyor. Bu projeler bir zamanlar yeni yönetmenlere deneyim kazanma, deneyimli sinemacılara da deneme yapma fırsatı veriyordu.
Yıllardır daralan kâr marjları ve artan maliyetler, yeni yönetmenlerin geliştiği, deneyimli sinemacıların ise denemeler yaptığı orta bütçeli yapımları azalttı,
Bechervaise, sinemacıların neden vizyon gösterimlerinden uzaklaştığını da şöyle anlattı:
Yetenek havuzunun büyük bölümü artık yatırımın daha istikrarlı, yapım takvimlerinin ise daha öngörülebilir olduğu dijital yayın platformlarına yöneliyor.
Daha küçük izleyici kitleleriyle karşılaşan dağıtımcıların risk alma isteği azalıyor. Farklı ve özgün filmlerin sayısı düştükçe insanların sinemaya gitmek için daha az nedeni oluyor; bu da mali baskıyı artırıyor.
Büyük Perdeler Seyirciyi Geri Getirebilir mi?
Bir filmin sinemalarda gösterime girmesiyle dijital yayına çıkması arasındaki süreyi ifade eden “bekleme aralığı” birçok yapımda yalnızca birkaç haftaya indi. Filmin yakında evde izlenebileceğini düşünenlerin sinema bileti alma ihtiyacı azalıyor.
Lotte Cinema ve Megabox'ın işletmecileri, daralan pazarda ayakta kalabilmek için toplam 1.682 sinema salonunu birleştirmeyi planlıyor. Sinemalar ayrıca Imax ve Dolby gibi üst düzey formatlara büyük yatırımlar yaparak evde izleme deneyimiyle kolayca kıyaslanamayacak seçenekler sunmayı hedefliyor.
Sektör temsilcilerine göre daha iyi donanımın kalıcı bir toparlanma sağlaması için, izleyicileri çekecek yerli filmlerin güvenilir biçimde sunulması gerekiyor. 2025'teki 30. Busan Uluslararası Film Festivali'nde sektörün sorunları ve olası çözüm yolları tartışılırken düşen gişe rakamları ve yerli gişe filmlerinin yokluğu da gündeme geldi.
Baskı tek tek sinemalarla sınırlı değil. Sinema yapımları daraldığında yönetmenler, oyuncular ve set ekipleri film sektöründe işlerini geliştirme fırsatlarını kaybediyor; bazıları dijital yayın platformlarına yönelik yapımlarda daha istikrarlı işler bulsa bile.
Bölgesel Siyaset Dizi Finansmanını Nasıl Değiştirdi?
Kore dizilerinin finansmanında bir zamanlar gayriresmî bir “üçte bir kuralı” geçerliydi: Yapım şirketleri gelirlerini yerli yayıncıların ödediği ücretlerden, ürün yerleştirmelerinden ve Japonya'ya yapılan ön satışlardan sağlıyordu. Ürün yerleştirme, bir şirketin ürünlerinin bir programda gösterilmesi için ödeme yapmasıdır.
Bu finansman sistemi, toprak anlaşmazlıklarının yol açtığı diplomatik gerilimler nedeniyle Japon alıcıların Kore içeriklerini satın almayı durdurduğu 2012'de çöktü. Bu gelir kaynağını kaybeden çok sayıda yapım şirketi iflas etti.
Çinli dijital yayın platformları açığın bir kısmını kapattı, ancak yapımları elde edebilecekleri gelirin çok altında fiyatlara satın aldı. My Love from the Star'ın 600 bin dolara satıldığı, buna karşılık Çin platformlarına 100 milyon dolardan fazla gelir sağladığı bildirildi; bu, yaklaşık 166 katlık bir gelir çarpanı anlamına geliyordu.
Netflix 2016'da, bölgesel siyasi anlaşmazlıklardan daha az etkilenen, kayda değer ve istikrarlı bir yabancı sermaye kaynağı olarak piyasaya girdi. Yatırımları yapımları mali çöküşten kurtarmaya yardımcı olurken maliyetleri ve küresel bir alıcıya bağımlılığı da değiştirdi.
Bu dönüşüm birkaç önemli tarihte yaşandı:
- 1997-98: Asya mali krizi, Koreli holdingleri yeniden yapılanmaya zorladı ve küçük şirketlere fırsatlar açtı.
- 2012: Diplomatik gerilimler nedeniyle Japonya'nın Kore içeriklerini satın alması durdu ve dizi finansmanı sekteye uğradı.
- 2016: Netflix, yapım finansmanı için yeni bir kaynakla Güney Kore pazarına girdi.
- 2020: Parasite, Oscar'ları silip süpürdü.
- Nisan 2023: Netflix, dört yılda Kore içeriklerine 2,5 milyar dolar yatırmayı taahhüt etti.
- 2024: Kültür ihracatı 15,18 milyar dolara ulaşırken fiziksel albüm satışları geriledi.
- 2025: Sinema sektöründeki birleşmeler, azalan film gösterimleri ve idol sektöründeki anlaşmazlıklar sürdürülebilirliğe ilişkin kaygıları artırdı.
Netflix Hem Kaynak Sağlıyor Hem Bağımlılık Yaratıyor
Dijital yayın döneminden önce bir Kore dizisinin ortalama bölüm maliyeti 250 bin ila 330 bin dolar arasındaydı. Netflix modeliyle, pahalı orijinal yapımların bölüm başına maliyeti artık 1,7 milyon ila 2,4 milyon dolara ulaşıyor.
Netflix'in eş CEO'su Ted Sarandos, Nisan 2023'te Güney Kore Devlet Başkanı Yoon Suk Yeol ile görüştükten sonra dört yılda Kore içeriklerine 2,5 milyar dolar yatırım yapacaklarını duyurdu. Bu taahhüt, Netflix'in 2016'dan beri Güney Kore'de harcadığı miktarın iki katıydı.
2022'ye gelindiğinde Netflix'in 221 milyon abonesinin %60'ı önceki yıl bir Kore yapımı izlemişti. Kore içerikleri, platformdaki toplam izlenme saatlerinin %8-9'unu oluşturuyordu; bu oran Birleşik Krallık ve Japonya içeriklerinin önündeydi.
Bu izleyici kitlesi Kore anlatılarının uluslararası görünürlüğünü artırdı. Finansman, pahalı yapımları mümkün kılıyor; ancak araştırmacılar büyük bütçeli pek çok dizinin “Netflix yatırımı olmadan gerçekleştirilemez” olduğunu belirtiyor.
Güçlü bir alıcıya bağımlılık, yaratıcı kontrol ve fikrî mülkiyet hakları, yani bir yapımın mülkiyeti ve ondan gelir elde etme hakları konusundaki pazarlıkları etkiliyor. Pek çok sektör profesyoneli, platformların Kore yaşamına dayanan ayrıntılar yerine uluslararası geniş kitlelere hitap edecek şekilde tasarlanmış hikâyeleri tercih etmesinden de kaygı duyuyor.
Dolayısıyla dijital yayın, gerçekten önemli bir mali can simidi sunarken yetenekleri ve sermayeyi sinemadan uzaklaştırıyor. Sınırlar arasında kolayca dolaşabilecek içerik talebi de yaratıcıların ele alabileceği hikâyelerin çeşitliliğini daraltabiliyor.
K-pop Albümlerden Turnelere Yöneliyor
Fiziksel albüm satışları 2024'te 115,2 milyon adetten 92,7 milyona düştü. Bu, %19,5'lik düşüşle son on yıldaki ilk yıllık gerileme oldu. Tahminler, düşüşün 2025 boyunca süreceğine işaret ediyor. Rakamlar uluslararası yayımları da kapsıyor; ancak bunlardan çok azı Kore listelerinde kayda değer başarı yakalıyor.
Büyük ajanslar, küresel turnelere öncelik vererek karşılık verdi. Konser gelirleri geleneksel albüm satışlarını geride bırakacak ölçüde artarken sektör, canlı performanslara ve en fazla harcama yapan hayranlara yöneliyor.
Arizona Eyalet Üniversitesi'nde Kore çalışmaları profesörü olan Areum Jeong, şirketlerin hedef kitlelerini nasıl daralttığını şöyle anlattı:
K-pop şirketleri esas olarak çekirdek hayran kitlesine hitap etmeye başladı ve kamuoyunda geniş çapta tanınma fikrinden bir bakıma vazgeçti,
Jeong bu kararın ardındaki ticari mantığı şöyle açıkladı:
Şirketler çekirdek hayran kitlesinin ihtiyaçlarına hitap ettiğinde, bu kitle para harcayıp destek veriyor.
Bu yaklaşım yetenek seçimini, eğitimi ve pazarlamayı şekillendiriyor. Güney Kore dışındaki sektörler de bu modeli kopyalıyor; ancak küçük Kore ajansları artan yapım maliyetleriyle ve sınırlı hayran harcamalarından pay kapma rekabetiyle karşı karşıya. Bu şirketlerin yaşadığı zorluklar, deneme ve çeşitlilik için bir kaynak olan küçük ajansları da tehdit ediyor.
ABD listelerindeki son performanslar, ilgiyi sürdürmenin zorluğunu ortaya koyuyor. Blackpink üyeleri Jennie ve Lisa'nın solo albümleri çıkışlarında yedinci sırada yer aldı, ancak bir hafta sonra İlk 10'dan çıktı. İki albümden de 68'in üzerine çıkan bir single olmadı.
Tomorrow X Together, Ateez ve Twice da fiziksel satışlar sayesinde albümleriyle ilk haftalarında üst sıralara yerleşti, ardından sert düşüşler yaşadı. Zorluk, sadık hayranların yoğunlaşmış alımlarını geniş ve kalıcı bir dinleyici kitlesine dönüştürmek ve BTS ya da Blackpink ölçeğinde yeni bir çıkış yakalamak.
Koreli Dinleyicilerle Zayıflayan Bağ
Idol Cast podcast'inin sunucusu Sarah, K-pop'un uluslararası dinleyici kitlesine yönelmesinin ülke içindeki cazibesini zayıflattığını savunuyor. Türün “Güney Kore'de piyasadaki ivmesinin büyük bölümünü kaybettiğini” söylüyor ve müziğin Koreli dinleyicilerden çok “tek tipleşmiş, küreselleşmiş bir kitle” için yazıldığını belirtiyor.
Sarah, herkese ulaşmaya çalışmanın yarattığı kaygıyı şöyle özetledi:
herkese her şey olmaya çalışıyor ve sonuçta hiç kimse için bir anlam ifade etmiyor.
BTS'in tamamı İngilizce Dynamite şarkısının başarısının ardından İngilizce sözler daha yaygın hâle geldi. Bu değişim şarkıların yabancı dinleyicilere ulaşmasını sağlarken bazı Koreli dinleyicilerin kendileriyle kurduğu bağı zayıflatabiliyor. Le Sserafim ve Aespa gibi yenilikçi gruplar da müzikal niteliklerine rağmen, BTS ve Blackpink'le özdeşleşen güçlü pazarlama desteğine sahip olmadan ABD'de yer edinmekte zorlandı.
Sarah, dinleyicilerin idollerle karşılaştığı mecralardaki değişime de dikkat çekiyor:
İdolleri televizyon dizilerinde ya da eğlence programlarında görmüyorsunuz; içeriklerin büyük bölümü Weverse gibi erişimi kısıtlı [çevrimiçi] platformlara taşınıyor.
Mevcut hayranlara hizmet eden platformlarda yoğunlaşan içerikler, idollerin ana akım televizyon aracılığıyla yeni kitlelere ulaşma fırsatlarını azaltıyor. İzleyici kitlesi de yaşlandı ve çok sayıda ileri yaştaki kadın hayran topluluklarına katıldı. Bu geçerli bir pazar dilimi olsa da demografik değişim, genç potansiyel hayranların bu ortamlara daha az ilgi duymasına yol açabiliyor.
Kore listelerinde artık J-pop grupları, Kore rap müziği ve sanal erkek grubu Plave gibi “2D idoller” de yer alıyor. Bu tercihler, ülke içindeki zevklerin değiştiğini gösteriyor.
Sarah, eski müziklerin hâlâ ilgi görmesine örnek olarak BigBang'in 2015 tarihli Bang Bang Bang şarkısını gösterdi:
son aylarda sürekli olarak dünya genelinde en çok dinlenen K-pop şarkılarından biri oldu; bu, K-pop açısından iyi değil,
Ardından doğrudan şu soruyu yöneltti:
Yeni şarkılar nerede?
Kore Fikirleri Koreli Şirketlerin Ötesine Taşıyor
Netflix'in KPop Demon Hunters yapımı platformun en çok izlenen animasyon filmi oldu ve Kore estetiğini geniş bir kitleye taşıdı. Koreli-Kanadalı Maggie Kang'ın ortak yönetmenliğini üstlendiği ve Koreli seslendirme sanatçılarının yer aldığı yapım, bir Amerikan yapımıydı; kârı da Amerikalı şirketlere gitti.
Jeong filmi şöyle tanımladı:
özgün bir K-pop ürünü olmaktan ziyade K-pop'un ülke sınırlarından kopuk, melez bir yorumu
Bu tanım, Kore kültüründen beslenen fikirlerin artık Güney Kore dışında da yeniden üretilebildiğini gösteriyor. Kore yöntemleriyle eğitilen gruplar Japonya'da ve Güneydoğu Asya'da ortaya çıkıyor ve doğrudan Koreli şirketlerle rekabet ediyor.
Bechervaise anlatılarda da benzer bir dönüşüm görüyor. Yerli yapımlar daha kalıplaşmış hâle gelirken Amerikan stüdyoları ve Kore diasporasından yaratıcılar Minari, Beef ve Demon Hunters yapımlarında Kore kültüründen yararlandı.
Bechervaise bu tersine dönüşü şöyle anlattı:
Kore, Hollywood'u kendi oyununda yenmişti,
Ardından şunu ekledi:
ama şimdi Hollywood, Kore'yi kendi oyununda yeniyor gibi.
Yurt dışında uyanan ilgi Güney Kore şirketlerine yine de yarar sağlayabilir. KPop Demon Hunters gösterime girdikten sonra müzeler, gıda markaları ve kozmetik şirketleri, ekranda yer alan nesne ve ürünlere yönelik ilginin yeniden arttığını gördü. Yapım yabancı şirketlere ait olsa da izleyiciler Kore kültürüyle bağ kurmanın yollarını arıyordu.
51,4 Trilyon Wonluk Hükümet Hamlesi
Güney Kore hükümeti; içerik ihracatı, sanat eğitimi, turizm ve sporu kapsayan, beş yıl içinde 51,4 trilyon won, yani 26 milyar sterlin değerinde bir kültür yatırımı planı açıkladı. Plan, kültür sektörlerinin geneline yönelik destekle uluslararası tanıtımı bir araya getiriyor.
Devlet Başkanı Lee Jae Myung, Kore popüler kültürünü uluslararası alanda tanıtacak yeni bir başkanlık kültür komitesinin eş başkanlığına JYP Entertainment'ın kurucusu ve K-pop devi Park Jin-young'u atadı. HYBE ve SM Entertainment gibi büyük ajanslar da büyüme fırsatlarını değerlendirmek üzere Güneydoğu Asya, Hindistan ve Çin'de iştirakler açıyor.
Bu genişleme, ev aletleri ve otomobilden eğlence sektörüne iş deneyimi taşıyan, Güney Kore'nin aile şirketi holdingleri chaebol'lerle ilişkilendirilen bir modeli izliyor. Bir gıda şirketi olarak kurulan CJ Group, Asya ülkelerindeki dağıtım haklarını elde etmek için 1990'larda Steven Spielberg'in DreamWorks SKG şirketinin kurucu yatırımcılarından oldu. CJ ENM artık Güney Kore'nin en büyük eğlence şirketleri arasında yer alıyor.
Eleştirmenler, yurt dışına genişlemenin ülke içindeki yaratıcı altyapıyı yetersiz fonlamayla baş başa bırakabileceğinden kaygı duyuyor. Jeong, sektörün kârlı kalacağını öngörerek şöyle diyor:
Kore eğlence sektörü bu şekilde kâr etmeye devam edecek,
Ancak çok daha geniş bir kitleye ulaşmanın zorluğu konusunda da uyarıyor:
ama dünya çapında çok sayıda insanı kazanan KPop Demon Hunters gibi bir yapım ortaya çıkarmanın zor olacağını düşünüyorum.
Burada hükümetin beş yıllık planındaki ayrıntılı kaynak dağılımına yer verilmiyor. Temel mesele, yatırımın yurt dışındaki büyümeyle birlikte ülke içindeki yaratıcı yenilenmeyi de destekleyip destekleyemeyeceği.
NewJeans ve Yapımın İnsanî Bedeli
K-pop yoğun eğitim, yüksek başlangıç yatırımı ve sürekli üretime dayanıyor. Artan yapım maliyetleri, uluslararası turne giderleri ve viral başarı yakalama baskısı şirketleri mali risklerle karşı karşıya bırakıyor. Küçük ajanslar ayakta kalmakta zorlanırken büyük plak şirketlerinin bile kâr marjları daralıyor.
Oyuncular, idoller, dansçılar ve yapım çalışanları yorucu programlar, belirsiz istihdam ve tükenmişlikle karşı karşıya. Ruh sağlığı Güney Kore'de zaten hassas bir konu. Hızla başarıya ulaşma ya da yerini başkasına bırakma baskısı da çalışma ortamını sürdürülemez hâle getiriyor.
Bir zamanlar BTS ve Blackpink'in ardından ABD'de başarı yakalaması beklenen ve eleştirmenlerden övgü alan NewJeans grubu, kendisini kuran HYBE iştiraki Ador'la hukuki bir mücadelenin içinde buldu. Üyeler kötü yönetim iddiasıyla sözleşmelerini feshetmek isterken Ador onlara dava açtı.
Ador daha sonra anlaşmazlığın mahkemeye taşınmasından üzüntü duyduğunu belirterek şirket temsilcilerinin:
konunun mahkemeye taşınacak kadar büyümesinden üzüntü duyduğunu ve NewJeans üyelerinin şu ana kadar ileri sürdüğü iddiaların çoğunun yanlış anlamalardan kaynaklandığına inandığını
söyledi.
Grup üyesi Danielle, stajyerlik döneminde sürekli gözetim altında tutulduğunu ve her öğün için yönetimden onay alması gerektiğini anlattı. Bir meslek kuruluşları koalisyonu şubat ayında anlaşmazlığın K-pop sektörünü “çöküşe” sürükleyebileceği uyarısında bulundu.
Yıldızların yasal olarak işçi statüsünün dışında tutulduğu bir sektörde üyeler, çalışan haklarına ilişkin kaygılarını dile getirmeyi sürdürüyor. Güney Kore'deki bir mahkeme, ana davanın duruşmasına kadar NewJeans'in sözleşme dışı çalışmasını engelleyen ihtiyati tedbir kararını yakın zamanda Ador lehine verdi. İhtiyati tedbir, anlaşmazlık sürerken belirli davranışları kısıtlayan mahkeme kararıdır.
Yoğun çalışma kültürü eğlence sektörünün de ötesine uzanıyor: Koreliler gelişmiş ülkeler arasında en uzun çalışma saatlerinden bazılarına sahip. Bu kültür küresel yıldızların yetişmesine yardımcı oldu, ancak uluslararası pazarlar aynı eğitim yöntemlerini benimsemeye karşı çıkabilir.
Ulusal Baskılar ve Hallyu'nun Kökenleri
Güney Kore'nin eğlence sektöründeki sorunlar; yavaşlayan ekonomi, hızla yaşlanan nüfus ve son derece düşük doğum oranlarıyla iç içe. Öngörüler, önümüzdeki on yıllarda yıllık ortalama ekonomik büyümenin önemli ölçüde düşeceğine işaret ediyor. Siyasi ayrışma ve yasama sürecindeki tıkanıklıklar da ülke içindeki kararları zorlaştırıyor.
Genç nüfusun azalması, hem potansiyel sanatçıların hem de gençlere yönelik eğlence içeriklerinin yerli tüketicilerinin sayısını düşürüyor. Düşen doğum oranlarına bağlı insan gücü açığıyla karşı karşıya olan ordu da genç yetenekler için rekabet ediyor; erkeklerin çoğu için askerlik zorunlu.
Kuzey Kore'nin nükleer hedefleri, Çin'in iddialı askerî tutumu ve ABD ile Çin arasındaki teknoloji rekabeti dış baskıları artırıyor. Kültür ihracatı Güney Kore'ye yumuşak güç sağlıyor: Başka ülkelerin yakınlık ve iyi niyet yoluyla etkilenmesini, böylece ülkenin diplomatik ve ekonomik çıkarlarına daha açık hâle gelmesini sağlayan bir nüfuz.
Güney Kore, yapay zekâ, kuantum bilişim ve diğer ileri teknolojiler dâhil araştırma ve geliştirmeye büyük yatırımlar yapıyor. Küresel talep sayesinde savunma ihracatı da hızla arttı. Ancak kültür sektörünün, üretim ya da teknoloji alanlarında kullanılan yöntemlerden farklı, yaratıcı üretime uygun finansman ve desteğe ihtiyacı var.
Hallyu da çalkantı döneminde alınan politika kararlarının ardından büyüdü. 1997-98 Asya mali krizi, chaebol'leri yeniden yapılanmaya zorladı ve küçük şirketler için pazar fırsatları yarattı. Devlet Başkanı Kim Dae-Jung, bilgi teknolojisi ile popüler kültürü geleceğin ekonomik itici güçleri olarak öne çıkardı.
Yurt dışına seyahat kısıtlamalarının kaldırılması, sansür yasalarının iptali ve altyapı yatırımları kültür ihracatının önünü açtı. Bu tarih, bilinçli tercihlerin ekonomik çalkantıları yeni yaratıcılar için fırsatlara dönüştürebileceğini gösteriyor.
Yaratıcı Temelleri Yeniden Kurmak
Kültürel üretim üzerine yapılan tartışmalarda Kanada yararlı bir karşılaştırma sunuyor. Ülkenin televizyon ve film sektörünün yaklaşık yarısı Amerikan yapımlarına hizmet ediyor. Kanadalı uzmanlar, Güney Kore'nin Koreli izleyiciler için, onların yaşamlarını yansıtan programlar üreterek başarılı olduğunu, ardından ülkedeki başarılarını ihraç ettiğini gözlemliyor. Kanada'nın stratejileri ise daha geniş pazarlara ulaşmak için çoğu zaman ulusal kimliği geri planda tuttu.
Güney Kore'nin yaklaşımı, yalnızca tek tek projelere finansman sağlamanın ötesinde altyapı yatırımlarını da içeriyor. Seul'deki Digital Media City teknoloji ve medya şirketlerine ev sahipliği yapıyor. Özel şirketler, stüdyolar ve bankalar dâhil, yatırımcıların sermayelerini bir araya getiren 400 milyon dolarlık K-Content Stratejik Fonu, devlet garantileriyle uluslararası genişlemeye kaynak akışını destekliyor.
Sektör gözlemcileri çeşitli önceliklere dikkat çekiyor: Yeni yönetmenlerin gelişebilmesi için orta bütçeli filmleri yeniden canlandırmak, turneler dışındaki müzik gelirlerini artırmak, bağımsız yaratıcıları desteklemek ve dijital yayın anlaşmalarında fikrî mülkiyet haklarını korumak. Bunların her biri mevcut iş modelinin açığa çıkardığı bir zayıflığı ele alıyor.
Tercihler hem parayla hem de yaratıcı yönelimle ilgili. Ağırlıklı olarak algoritmaların ve uluslararası eğilimlerin şekillendirdiği yapımlar geniş kitlelere ulaşabilir; sağlıklı bir yerli sektör ise yaratıcılara daha geniş başarı arayışına girmeden önce özgün eserler geliştirme alanı sağlar.
Güney Kore'nin küresel cazibesi, yerel bakış açılarını tanınabilir biçimde yansıtan ve dünyanın başka yerlerindeki izleyicilerin de beğenisini kazanan hikâye ve müziklerden doğdu. Finansman ve çalışma biçimleri değiştirilirken bu bağın korunması, Kore Dalgası'nın sürdürülebilmesi açısından temel önem taşıyor.
Öne Çıkanlar
- Sinema ve müzik sektöründeki baskılara rağmen kültür ihracatı 2024'te rekor kırarak 15,18 milyar dolara ulaştı.
- Sinema seyircisi sayısı 2019'daki 226 milyondan 123 milyona inerken gelir 1,3 milyar dolardan 812 milyon dolara düştü.
- Dağıtımcılar, önceki yıllarda yılda 40'tan fazla gösterimle karşılaştırıldığında 2025'te yalnızca 20 Kore filminin vizyona girmesini bekliyordu.
- Lotte Cinema ve Megabox toplam 1.682 salonunu birleştirmeyi planlıyor.
- Fiziksel albüm satışları 2024'te %19,5 düşerek 115,2 milyondan 92,7 milyon adede indi.
- Netflix, Nisan 2023'te dört yıl içinde Kore içeriklerine 2,5 milyar dolar yatırım yapmayı taahhüt etti.
- Kore programları Netflix'teki izlenme saatlerinin %8-9'unu oluşturarak Birleşik Krallık ve Japonya içeriklerini geride bıraktı.
- Hükümet, beş yılda kültür sektörüne 51,4 trilyon won yatırım yapacağını açıkladı.
- NewJeans'in Ador'la yaşadığı anlaşmazlık, sözleşmeler üzerindeki kontrolü ve çalışma koşullarını kamuoyu tartışmasına taşıdı.
- Sektörün önündeki zorluk, ülke içindeki yaratıcılığı sürdürmek ve Kore kültürünün küresel popülerliğinin değerini ülkede tutmak.






