Güney Kore’de Yaşlılar Neden OECD’deki Emsallerinden Daha Uzun Süre Çalışıyor?

12 dakikalık okuma
Güney Kore’de Yaşlılar Neden OECD’deki Emsallerinden Daha Uzun Süre Çalışıyor?

Uzun çalışma hayatı, ancak sınırlı maddi güvence

Güney Kore, 2023’te OECD ülkeleri arasında 65 yaş ve üzerindekilerin istihdam oranının en yüksek olduğu ülkeydi: Bu oran yüzde 37,3’tü. OECD ortalaması yüzde 13,6, Japonya’daki oran ise yüzde 25,3’tü. Ancak daha uzun süre çalışmak, çok sayıda yaşlı Koreliyi yoksulluktan kurtarmadı. Ülkede yaşlı yoksulluğu oranı 2023’te yüzde 40,4’e ulaştı ve OECD’de yine en yüksek seviyede gerçekleşti.

İçindekiler
  1. Uzun çalışma hayatı, ancak sınırlı maddi güvence
  2. Yaşam masrafları insanları yetmişli yaşlarına kadar çalışmaya zorluyor
  3. Emeklilik aylığı başlamadan çok önce kariyer neden sona erebiliyor?
  4. Emekli aylıkları daha fazla kişiye ulaşıyor, ancak ödemeler düşük kalıyor
  5. Emeklilik kuralları, emeklilik tercihlerini nasıl etkiliyor?
  6. Yeni işler çoğu zaman daha düşük ücret ve deneyim kaybı anlamına geliyor
  7. Ailelerin açığı kapatma imkânı azalıyor
  8. Hangi reformlar tartışılıyor?
  9. Emeklilik kurallarını gündelik çalışma hayatıyla uyumlu hâle getirmek
  10. Bilinmesi Gerekenler

Bu rakamların ardında zorlu bir süreç yatıyor: Çalışanlar emekli aylıkları bağlanmadan yıllar önce asıl işlerinden ayrılıyor, daha düşük ücretli işlere yöneliyor ve emekli aylıkları gündelik masraflarını karşılamaya yetmediği için aylık almaya başladıktan sonra da çalışmayı sürdürüyor.

Kim Eun-hui, 57 yaşında gönüllü emekliliği kabul etmeden önce bir şirkette otuz yıl çalıştı. Üniversitede okuyan iki oğlu olan Kim, artık yarı zamanlı iş bulmak için mahalledeki iş ilanlarına ve çevrimiçi ilanlara bakıyor. Yaşı, ücretler ve sınırlı iş seçenekleri, karşısına çıkan fırsatları daraltmış durumda.

İstikrarlı bir iş bulmaya çalışan eski şirket çalışanı Kim, işten ayrılması üzerindeki baskıyı şöyle anlattı:

Erken emeklilik paketini kabul etmeseydim, zaten beni işten çıkaracaklardı. Başka, istikrarlı bir iş bulmaya çalıştım ama yaşımdan dolayı kolay olmadı.

Yeterince düzenli iş bulup bulamayacağı belirsizliğini korusa da en az beş yıl daha çalışmayı planlıyor. Öğrenim ücretleri, kira ve gündelik faturalar, ara vermeye pek imkân bırakmıyor. Kim’in yaşadıkları, yaşlıların istihdam oranı yüksekken bile maddi sıkıntıların neden yaygın olabildiğini gösteriyor.

Kim, iş arama sürecinin deneyimi olmadan iş kuran insanlara bakışını nasıl değiştirdiğini de anlattı:

İş bulmanın ne kadar zor olduğunu bilmiyordum. Deneyimi olmadan küçük işletme kuran bu kadar çok insanı artık anlıyorum.

Reklam

Yaşam masrafları insanları yetmişli yaşlarına kadar çalışmaya zorluyor

Güney Kore, 2025’te nüfusunun yüzde 20,3’ünü 65 yaş ve üzerindekilerin oluşturmasıyla süper yaşlı ülke kategorisine girdi. Bu oranın 2050’ye kadar yüzde 40’ı aşacağı öngörülüyor. Daha uzun yaşamların finansmanı giderek daha fazla haneyi kaygılandırırken yaşlı yakınlarına destek olabilecek nüfus da azalıyor.

Yaşlılar, ortalama olarak 73,4 yaşına kadar çalışmak istediklerini söylüyor. Birçoğu için bunun nedeni pratik: Yaşlı çalışanların yüzde 54,4’ü geçim masraflarını karşılamak için çalıştığını belirtiyor. Çalışmaktan keyif almayı ya da can sıkıntısından kaçınmayı gerekçe gösterenlerin oranı ise daha düşük.

Dolayısıyla istihdam, ilerleyen yaşlarda iki farklı işlev görebiliyor. Emekli aylığı alma hakkı doğmadan önce, asıl iş sona erdiğinde kaybedilen gelirin yerini tutuyor. Emekli aylığı bağlandıktan sonra ise hane ihtiyaçlarını karşılamaya yetmeyebilen ödemeleri tamamlıyor.

Bu yıllarda bulunabilen işler çoğunlukla yarı zamanlı vardiyalardan, günlük sözleşmeli işlerden veya küçük aile işletmelerinden oluşuyor. Bu işlerin çoğunun, çalışanların önceki işverenlerinde yıllarca edindiği deneyimle pek ilgisi yok.

Güney Kore verileri, çalışmaya devam etmenin ne kadar yaygınlaştığını gösteriyor. 2023’te 65 yaş ve üzerindekilerin istihdam oranı yüzde 37,3’tü; bu, yüzde 13,6 olan OECD ortalamasının iki katından fazlaydı. Japonya’nın yüzde 25,3’lük oranı da yüksek olmakla birlikte Güney Kore’nin gerisindeydi.

Emeklilik aylığı başlamadan çok önce kariyer neden sona erebiliyor?

Güney Kore’de yasal emeklilik yaşı 60 olsa da 2025 verilerine göre çalışanlar asıl işlerinden ortalama 52,9 yaşında ayrılıyor. Emekli aylığı alma hakkı ise çok daha ileri bir yaşta doğuyor. 1961 ile 1964 yılları arasında doğanlar 63 yaşında emekli aylığı almaya başlayabilirken 1969 ve sonrasında doğanların 65 yaşını beklemesi gerekiyor.

Bu nedenle bir hane, ne önceki düzenli maaşını ne de yaşlılık aylığını aldığı yıllarla karşı karşıya kalabiliyor. İnsanlar bu açığı, daha düşük ücretli işleri kabul ederek, vardiyalı işlerde çalışarak ya da sınırlı birikimlerini küçük bir işletmeye yatırarak kapatıyor.

Reklam

Kıdeme dayalı ücret sistemi, asıl kariyerlerin neden erken sona erdiğini açıklamaya yardımcı oluyor. Bu sistemde ücret ve terfi, yapılan işten ya da performanstan çok kıdeme bağlı. Çalışanların kıdemi arttıkça ücretleri de yükseliyor ve bu durum şirketlere çalışanları ellili yaşlarında ayrılmaya teşvik etmek için mali bir gerekçe sunuyor.

Uluslararası Para Fonu, Güney Kore işgücü piyasasına ilişkin değerlendirmesinde ücret ve terfi uygulamalarını istikrarlı işlerden erken ayrılmanın nedenlerinden biri olarak gösterdi:

Güney Kore işgücü piyasasındaki yapısal katılıklar, özellikle kıdeme dayalı ücret ve terfi sistemleri, çalışanların vaktinden önce emekli olmasına yol açıyor.

Yasa, işverenlerin zorunlu emeklilik yaşını 60 veya daha yüksek belirlemesine izin veriyor. Birçok iş yerinde emekliliğe yaklaşılan yıllarda ücretleri düşüren kademeli ücret sistemleri de uygulanıyor. Hak örgütleri, bu uygulamaların yaşlı çalışanları çoğu zaman önceki alanlarının dışında, daha düşük ücretli ve güvencesiz işlere ittiğini söylüyor.

Bir hak raporunda görüşlerine yer verilen 52 yaşındaki bir avukat, yerleşik kariyerini sürdürememenin kişisel bedelini şöyle anlattı:

Bu, insan onurunun ihlalidir. Sırf yaşım ilerledi diye bütün hayatım boyunca çalıştığım yerde çalışamıyorum.

Çalışanların karşı karşıya olduğu takvimde birkaç farklı kural bir araya geliyor:

  • 2025’te asıl işten ayrılma yaşı ortalama 52,9’du.
  • Güney Kore’de yasal emeklilik yaşı 60; yasa, bu yaşta veya daha sonra zorunlu emekliliğe izin veriyor.
  • 1961 ile 1964 yılları arasında doğanlar 63 yaşında emekli aylığı almaya hak kazanıyor.
  • 1969 ve sonrasında doğanlar 65 yaşında emekli aylığı almaya hak kazanıyor.

Bu nedenle çalışma süresini uzatmak, tek bir emeklilik yaşını değiştirmekten fazlasını gerektiriyor. Çalışanların, asıl işverenlerinden ayrıldıkları dönemle emekli aylığı almaya başladıkları dönem arasında uygun işlere erişebilmesi gerekiyor.

Emekli aylıkları daha fazla kişiye ulaşıyor, ancak ödemeler düşük kalıyor

Ulusal Emeklilik Sistemi’nin 2024’te ödediği aylık emekli aylığı ortalama 660.000 won, yani yaklaşık 450 dolardı. Hükümetin tek kişi için hesapladığı asgari aylık yaşam maliyeti ise 1,34 milyon wondu. Böylece ortalama emekli aylığı bu tutarın yarısından az kalıyor ve her ay yaklaşık 680.000 wonluk bir açık oluşuyordu.

Reklam

Güney Kore, çalışma yıllarında sistemin dışında kalmış kişilere ulaşma çabaları da dâhil olmak üzere, 2000’li yıllardan bu yana emeklilik sisteminin kapsamını genişletti. Hiç emekli aylığı geliri olmayan yaşlıların oranı 2006’da yaklaşık yüzde 69’dan 2022’de yüzde 8,7’ye geriledi.

Ancak bir miktar emekli aylığı almak, hanenin temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanmasını önlemeyebilir. 2023’te yaşlı yoksulluğu oranının yüzde 40,4 olması, birçok kişinin ödemeler başladıktan sonra neden çalışmayı sürdürdüğünü gösteriyor.

Kadınlar özellikle zor durumda. 2022’de yaşlı kadınların yüzde 32,4’ü Ulusal Emeklilik Sistemi’nden aylık alırken erkeklerde bu oran yüzde 56,9’du. Yaşlı kadınlar arasında yoksulluk oranı yüzde 48,7’ye ulaştı. 75 yaş ve üzerindekilerde ise yüzde 61,3 oldu.

Bu farklılıklar, destek politikalarının tasarımı açısından önem taşıyor. Birinin istihdamda kalmasına yardımcı olan bir politika altmışlı yaşlarındaki kişiler için yararlı olabilirken 75 yaşın üzerindeki veya sağlığı kötü olan biri daha yeterli ödemelere ihtiyaç duyabilir.

2014’ten bu yana Temel Emeklilik aylığının genişletilmesini inceleyen araştırmalar, özellikle gelir dağılımının en altındaki kişiler arasında yaşlılık yoksulluğunun anlamlı ölçüde azaldığını ortaya koydu. Temel Emeklilik aylığı, primsiz bir ödemedir; yani katkılı emekli aylığında olduğu gibi aynı ödeme geçmişini oluşturma şartı aranmadan destek sağlar.

Araştırmalarda, ödemeler arttığı için yararlanıcıların çalışmayı bıraktığına dair pek bir bulguya rastlanmadı. Bazı aileler anne babalarına aktardıkları parayı azalttı, ancak yaşlılar gelir güvencesi kazandı ve yetişkin çocukların üzerindeki mali baskı hafifledi.

Emeklilik kuralları, emeklilik tercihlerini nasıl etkiliyor?

Güney Kore Ulusal Emeklilik Sistemi, aylık başvurusunu ertelemek için mali bir gerekçe sunuyor: Ertelenen her yıl, ileride alınacak ödemeyi yüzde 7,2 artırıyor. İş bulabilen yaşlılar çalışmayı sürdürüp daha sonra daha yüksek aylık almayı beklemeyi tercih edebilir.

Bu tercih, hanenin hemen emekli aylığı almadan geçinip geçinemeyeceğine bağlı. Uygun bir işi olan biri, kirayı ya da market masraflarını hemen karşılaması gereken birine kıyasla ödemeleri erteleme konusunda daha fazla imkâna sahip.

Reklam

Gelir testi, çalışmayı sürdüren bazı emekli aylığı alıcılarını da etkiliyor. Bu kural, mevcut kazançları belirli bir eşiği aştığında yaşlılık aylığını azaltıyor. Kesinti yüzde 50’ye kadar çıkabilse de esas olarak daha yüksek ücret alan çalışanları etkiliyor.

Acil gelire ihtiyaç duyan birçok yaşlı için, ödemelerde geçici bir kesinti olsa bile çalışmak mali açıdan hâlâ mantıklı. Kararlarında hem şu anda alabilecekleri ücret hem de ileride almayı bekledikleri emekli aylığı etkili oluyor.

Güney Kore’deki yaşlı çalışanları inceleyen ekonomistler, bu kişilerin geleceğe dönük teşviklere güçlü tepki verdiğini buluyor. Ek kazanç ve emekli aylığı başvurusunu erteleyerek ileride daha yüksek ödeme alma ihtimali, hemen emekli olma olasılığını azaltıyor.

Diğer etkenler sabit tutulduğunda, yalnızca emeklilik birikiminin düzeyi bir kişinin işgücü piyasasından ne zaman ayrılacağını daha zayıf biçimde öngörüyor. Basitçe söylemek gerekirse, bir süre daha çalışmanın ödülü, kişinin almayı beklediği toplam emeklilik kaynağından daha fazla etkili olabiliyor.

Bu bulgular, emeklilik politikası ile iş kalitesinin neden yakından ilişkili olduğunu açıklamaya yardımcı oluyor. Çalışmayı sürdürmenin mali ödülü, kişi gerçekten uygun bir iş bulabildiğinde ve bu işi yapacak kadar sağlıklı olduğunda anlam kazanıyor.

Yeni işler çoğu zaman daha düşük ücret ve deneyim kaybı anlamına geliyor

Kamu verileri ve bütçe ofisi analizlerine göre ücretli çalışan yaşlıların yaklaşık yüzde 61’i düzenli olmayan işlerde çalışıyor. Yaklaşık yarısı, yüzde 49,4’ü, 10’dan az çalışanı olan işletmelerde çalışıyor.

Birçok iş fiziksel emek gerektiriyor veya önceki mesleki deneyimi kullanmak için sınırlı fırsat sunuyor. Basit işlerde çalışanlar yaşlı işçilerin yüzde 35,4’ünü oluştururken yaklaşık yüzde 15’i makine kullanıyor. Yarısından fazlası, yüzde 53,2’si, yeni işlerinin önceki kariyerleriyle çok az ya da hiç ilgisi olmadığını söylüyor.

Aylık ortalama ücret, ellili yaşlarının sonlarındaki çalışanlarda yaklaşık 3,51 milyon wonken emeklilikten sonra yeniden çalışan ve çoğunlukla altmışlı yaşlarının başında olan kişilerde yaklaşık 2,79 milyon wona düşüyor. Bu, yaklaşık yüzde 20,5’lik bir gerileme.

Reklam

Dolayısıyla haneler, yaşam masraflarının ve sağlık ihtiyaçlarının çoğu zaman arttığı bir dönemde hem gelirlerini hem de istikrarlarını kaybedebiliyor. Deneyimli çalışanlar ilgisiz işlere yöneldiğinde işverenler de geliştirilmesi yıllar alan becerilerden yararlanma imkânını yitiriyor.

Becerilerle açık pozisyonların daha iyi eşleştirilmesi, ileri yaştaki çalışanlara göre tasarlanmış eğitimler ve yaş ayrımcılığına karşı daha güçlü önlemler, insanların kendi alanlarıyla ilgili işlerde kalmasına yardımcı olabilir. İşverenler ayrıca ağır kaldırma işlerini azaltabilir, daha kısa çalışma saatlerine kademeli geçiş olanağı sunabilir ve yaşlı çalışanların deneyimlerinden mentorluk ya da müşteri ilişkilerinde yararlanabilir.

Öngörülebilir çalışma programları, sağlık hizmetlerine erişim, adil ücret yapıları ve yaşlı çalışanların ihtiyaçlarına göre düzenlenmiş işler, fiziksel yükü ve personel devrini azaltabilir. Terfi ölçütlerinin şeffaf olması ve yaşa bakılmaksızın eşit muamele ilkelerinin daha güçlü biçimde uygulanması, deneyimli çalışanların becerilerinin işe yaradığı yerlerde kalmasını kolaylaştırabilir.

Ailelerin açığı kapatma imkânı azalıyor

Çocuklardan gelen destek, uzun zamandır yaşlı Korelilerin masraflarını karşılamasına yardımcı oluyor. Kore Yaşlanma Boylamsal Araştırması’na dayanan çalışmalar, bu transferlerin emeklilik döneminde önemini koruduğunu, ancak desteğin zayıfladığını gösteriyor.

Ailelerin küçülmesi, yardım edebilecek yetişkin çocukların sayısını azaltıyor. Genç yetişkinler de kendi ekonomik baskılarıyla karşı karşıya olduğundan düzenli mali destek sunmaları zorlaşıyor.

Düşük doğurganlık ve artan yaşam süresi, çalışma çağındaki aile üyesi sayısı azalırken emeklilik masraflarının daha uzun yıllar boyunca karşılanması gerektiği anlamına geliyor. Bu nedenle gelir güvencesini sürdürme sorumluluğunun daha büyük kısmı emekli aylıklarına ve uygun işlere erişime düşüyor.

Kim’in koşulları, paranın ters yönde de akabildiğini gösteriyor. İş aramasının nedenlerinden biri, iki oğlunun üniversite masraflarını karşılamak. Asıl kariyerden ayrılmak, ebeveynin mali sorumluluklarının sona erdiği anlamına gelmeyebiliyor.

Temel Emeklilik aylığının genişletilmesine ilişkin bulgular da tablonun başka bir yönünü ortaya koyuyor. Aileler sağladıkları özel desteğin miktarını değiştirse bile kamu yardımları yaşlılara daha fazla güvence sağlayıp yetişkin çocukların üzerindeki baskıyı hafifletebiliyor.

Reklam

Hangi reformlar tartışılıyor?

IMF, Güney Kore’ye emeklilik yaşını yükseltmesini ve kıdeme dayalı ücretlerin yerine iş ve performansa bağlı ücretleri getirmesini tavsiye etti. Amaç, hizmet süresi uzadıkça işverenler için maliyeti otomatik olarak artırmadan yaşlı çalışanları istikrarlı işlerde tutmak.

Güney Kore’de yasal emeklilik yaşı, birçok OECD ülkesindekinden düşük. IMF ayrıca ülkedeki emekli aylığına hak kazanma yaşının OECD’de en düşükler arasında olduğunu belirtiyor. Bunlar birbiriyle ilişkili ancak farklı kurallar: Biri işverenin zorunlu emeklilik yoluyla kariyeri ne zaman sona erdirebileceğini, diğeri ise emekli aylığı ödemelerinin ne zaman başlayabileceğini belirliyor.

OECD analizine göre emekli aylığına hak kazanma yaşının 2035’e kadar 68’e çıkarılması, 2070’e kadar toplam istihdamı yüzde 14, GSYH’yi ise yüzde 12 artırabilir. Bu rakamlar, kazanımların onlarca yıla yayıldığı öngörülen bir reform senaryosunu ifade ediyor.

Güney Kore’deki tartışmalar birbiriyle bağlantılı üç alana odaklanıyor. Bunlardan ilki, ücret sistemlerini değiştirerek ücretin esas olarak hizmet yılına değil yapılan işe göre belirlenmesi. İkincisi, istihdam sigortasını genişletmek, yardımlara erişimi iyileştirmek ve düşük ücretli işlerde çalışanlara Yüksek Gelir Vergisi İndirimi gibi destekler sunmak yoluyla standart dışı istihdamdaki çalışanlar için sosyal güvenlik ağını genişletmek.

Üçüncüsü, yaşlılık dönemindeki gelir güvencesini güçlendirmek. Bu, Ulusal Emeklilik Sistemi’nin hem yeterliliğini hem de mali sürdürülebilirliğini iyileştirmeyi ve Temel Emeklilik aylığını, aralarında çok sayıda kadın ile 75 yaş üzerindekilerin de bulunduğu kırılgan gruplara daha etkili biçimde yönlendirmeyi kapsıyor.

Kronik rahatsızlıklar çoğu zaman kişinin çalışmayı sürdürüp sürdüremeyeceğini belirlediğinden sağlık ve uzun süreli bakım reformları da tartışmaların bir parçası. Çalışma hayatının uzaması, sağlığı ya da mesleği çalışmayı sürdürmesini gerçekçi olmaktan çıkaran kişiler için de düzenlemeler gerektiriyor.

Japonya, şirket içinde ya da başka düzenlemeler aracılığıyla işverenlerin 70 yaşına kadar olan yaşlılara istihdam olanağı sağlamasını zorunlu kılıyor. Güney Koreli şirketler ve düzenleyici kurumlar, daha uzun çalışma hayatlarının farklı sektörlere nasıl uyarlanabileceğini tartışıyor. Ofis işlerini uyarlamak, fiziksel güç gerektiren rollere kıyasla daha kolay olabilir; bu nedenle çalışma süresini uzatmaya yönelik her adımda eğitim, görevlerin yeniden tasarlanması ve çalışanların korunması merkezi önem taşıyor.

Reklam

Emeklilik kurallarını gündelik çalışma hayatıyla uyumlu hâle getirmek

Emeklilik kuralları, emekli aylıkları, ücretler ve sağlık hizmetleri, ilerleyen yaşların farklı aşamalarında aynı kişiyi etkiliyor. Bunların uyumlu hâle getirilmesi, asıl işten ayrıldıktan sonra kazançta yaşanan ani düşüşü azaltabilir ve sonrasında erişilebilen işlerin niteliğini iyileştirebilir.

Ulusal Emeklilik Araştırma Enstitüsü’nde çalışan bir araştırmacı, bu politikaların bir araya getirilmesi gerektiğini şöyle anlattı:

Emeklilik, aylık ve istihdam politikaları birbirinden bağımsız işlemeyi sürdürürse yaşlıların yaşam kalitesi iyileştirilemez. Bu sistemler arasındaki uyumsuzluğu azaltmak için eşgüdümlü bir düzenleme gerekiyor.

Kim için bu politika tercihleri, evine yakın yerlerde bulabildiği işlere, bu işlerin sunduğu ücretlere ve çalışma saatlerinin düzenli olup olmadığına yansıyor. Kim’in yaşıtlarının çoğu küçük ölçekli bayilikleri, dağıtım güzergâhlarında çalışmayı, okul güvenliği görevlerini ve kamu hizmeti işlerini değerlendiriyor.

Amaç, aile yükümlülüklerini karşılayacak kadar uzun süre gelir elde etmek ve mümkünse daha sonra daha yüksek emekli aylığına hak kazanmak. Ulusal anketler, sağlıkları elverdiği ve uygun işler bulunduğu takdirde yaşlıların genellikle 73,4 yaşına kadar çalışmayı beklediğini gösteriyor.

Kim, benzer baskılarla karşılaşanların küçük dükkânlara ve yarı zamanlı vardiyalı işlere neden giderek daha fazla yöneldiğini şöyle açıkladı:

İnsanların neden küçük dükkân açtığını ya da yarı zamanlı işlerde çalıştığını anlıyorum. Emekli aylığı başlayana kadar elinizden geleni yapıyorsunuz; aylık bağlandıktan sonra bile ek gelire ihtiyaç duyabilirsiniz.

Daha iyi işler, göreve bağlı ücretler ve daha güçlü temel gelir güvencesi bu sorunun farklı yönlerini ele alabilir. Bunlar birlikte, Güney Kore’nin yaşlı yurttaşlarının deneyimlerinden daha iyi yararlanmasını sağlarken maddi sıkıntıları azaltabilir.

Bilinmesi Gerekenler

  • 2023’te 65 yaş ve üzerindeki Güney Korelilerin yüzde 37,3’ü çalışıyordu. Bu oran OECD genelinde yüzde 13,6, Japonya’da ise yüzde 25,3’tü.
  • Yaşlı çalışanların yüzde 54,4’ü istihdamda kalma gerekçesi olarak yaşam masraflarını gösteriyor.
  • 2025’te asıl işten ayrılma yaşı ortalama 52,9’du; emekli aylığına hak kazanma yaşı ise doğum yılına bağlı olarak 63 ile 65 arasında değişiyor.
  • 2024’te Ulusal Emeklilik Sistemi’nden alınan aylık ortalama emekli aylığı yaklaşık 660.000 wondu. Tek kişi için tahmin edilen asgari yaşam maliyeti ise 1,34 milyon wondu.
  • Yaşlı yoksulluğu 2023’te yüzde 40,4’e ulaştı; kadınlar ve 75 yaşın üzerindekiler özellikle ağır maddi sıkıntılarla karşı karşıya.
  • Yaşlı çalışanların çoğu, güvencesiz, daha düşük ücretli ve önceki kariyerleriyle pek ilgisi olmayan işlere yöneliyor.
  • Temel Emeklilik aylığının genişletilmesi yoksulluğu azalttı ve yararlanıcıların çalışmayı bıraktığına dair pek bir bulguya rastlanmadı. Ulusal Emeklilik Sistemi’nde ise başvuruyu ertelemek, her erteleme yılı için ödemeyi yüzde 7,2 artırıyor.
  • Reform tartışmaları emeklilik yaşlarını, ücret sistemlerini, emeklilik güvencesini, eğitimi, istihdam sigortasını ve sağlık hizmetlerini birbiriyle ilişkilendiriyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir