Sınıf Baskısı Artıp İş İmkânları Azalırken Güney Kore’de Öğretmenlik Eğitiminin Bırakılma Oranı Rekor Kırdı

12 dakikalık okuma
Sınıf Baskısı Artıp İş İmkânları Azalırken Güney Kore’de Öğretmenlik Eğitiminin Bırakılma Oranı Rekor Kırdı

Daha fazla öğretmen adayı eğitimini yarıda bırakıyor

Kore Eğitim Geliştirme Enstitüsü’ne (KEDI) göre, Güney Kore’deki eğitim fakültelerinde 2024’te okulu bırakma oranı yüzde 4,2 oldu. Bu oran 2023’tekiyle aynı seviyede kalarak, eğitimini bırakanların sayısının üst üste ikinci yıl rekor düzeyde olduğunu gösterdi. Öğretmenlik mesleğine hazırlanan yaklaşık her 25 öğrenciden biri eğitimini yarıda bıraktı.

İçindekiler
  1. Daha fazla öğretmen adayı eğitimini yarıda bırakıyor
  2. Okulu bırakma oranı ne kadar hızlı arttı?
  3. Öğretmenlik diploması daha az güvence sunuyor
  4. Öğretmenler meslekte kalmak hakkında ne diyor?
  5. Öğretmenlerin ölümleri sınıftaki baskıyı gündeme taşıdı
  6. Çocuk sayısının azalması açık kadroları düşürüyor
  7. Öğretmenlik ders anlatmanın ötesine geçiyor
  8. Ücret, statü ve öğretmen adaylarını kaybetmenin bedeli
  9. Uluslararası araştırmaların katkısı
  10. Politika tercihleri, yapay zekâ öğretmeni açığıyla karşı karşıya
  11. Üniversiteler, veliler ve topluluklar neleri değiştirebilir?
  12. Öne Çıkan Noktalar

Eğitim Bakanlığı’nın verileri, önde gelen kurumların bile bu değişimden etkilendiğini gösteriyor. Seul Ulusal Eğitim Üniversitesi’nden 2024’te 103 öğrenci ayrılırken, Gyeongin Ulusal Eğitim Üniversitesi’nden 105 öğrenci ayrıldı. Bu kurumlar, ülkenin en zor girilen okulları arasında yer almış; saygın bir mesleğe ve istikrarlı kamu istihdamına giden yolu sunmuştu.

Öğretmen adaylarının karşısındaki koşullar artık daha belirsiz. Çocuk sayısı azaldıkça öğretmen kadroları daralırken, velilerin şikâyetleri, sınıf disipliniyle ilgili anlaşmazlıklar ve hukuki korumaya dair kaygılar mesleği daha stresli hâle getiriyor. Öğretmen adaylarının çoğu, yetkilerini destekleyecek güçlü güvenceler olmaksızın talepleri karşılamalarının beklendiği ve giderek müşteri hizmetlerine benzeyen bir mesleği tarif ediyor.

Eğitim fakülteleri ilkokul öğretmeni yetiştirme konusunda uzmanlaşıyor. Çoğu devlet üniversitesi olan bu kurumların mezunları, ilkokul öğretmenlerinin önemli bir bölümünü oluşturuyor. Bu fakültelerin odaklı dersleri ve kapsamlı öğretmenlik uygulamaları, öğrencilere bir zamanlar üniversiteden kendi sınıflarına uzanan görece net bir yol sunuyordu.

Eğitim fakültesine girmek uzun süre kamu sektöründe iş bulmaya yakın bir güvence olarak görüldü. Öğrenciler artık atama bekleme ihtimalini, uzmanlık gerektiren bir diplomanın sunduğu sınırlı alternatifleri ve öğretmenlikteki günlük koşulların bu yolda kalmaya değip değmediğini hesaba katmak zorunda.

Reklam

Okulu bırakma oranı ne kadar hızlı arttı?

KEDI’nin verileri, tek bir yılda yaşanan ani bir değişimden ziyade istikrarlı bir artışa işaret ediyor. 2018’e kadar eğitim fakültelerindeki öğrencilerin yüzde 1’inden azı okulu bırakıyordu. 2024’te bu oran yüzde 4,2’ye çıkarak önceki eşiğin dört katını aştı.

Oranlardaki seyir, öğretmen yetiştirme programlarının cazibesinin art arda gelen öğrenci kuşakları boyunca nasıl zayıfladığını gösteriyor:

  • 2018’e kadar: Okulu bırakma oranı yüzde 1’in altında kaldı.
  • 2019: Oran yüzde 1,5’e yükseldi.
  • 2020: Yüzde 1,7’ye ulaştı.
  • 2021: Yüzde 2,4’e çıktı.
  • 2022: Yüzde 3,2’ye yükseldi.
  • 2023 ve 2024: Her iki yılda da yüzde 4,2’ye ulaşarak rekor kırdı ve ardından aynı seviyeyi korudu.

Genel üniversitelerde okulu bırakma oranı 2023’te yaklaşık yüzde 5,3, 2024’te ise yüzde 5,4 oldu. Öğretmen yetiştiren kurumların oranı hâlâ daha düşük olsa da aradaki fark 2023’te 1,1, 2024’te 1,2 yüzde puana indi. Bir zamanlar öğrencilerin çok az ayrılmasıyla öne çıkan bu yol, genel üniversite eğilimine yaklaşıyor.

Öğretmenlik diploması daha az güvence sunuyor

Eğitim fakültesi öğrencileri, okullardaki kapsamlı uygulama eğitimini de içeren ve ilkokul eğitimine odaklanan bir müfredat izliyor. Geleneksel yol, mezuniyetin ardından öğretmenlik sertifika sınavına girip sınıfa atanmayla devam ediyordu. Sınav hâlâ mesleğe giriş kapısı olsa da başarılı olmak artık kısa sürede göreve başlamayı garanti etmiyor.

Mezunlar, yeterliliklerini kazandıktan sonra bir kadroya atanmayı beklemek zorunda kalabiliyor. Öğretmen yetiştirme programlarını net bir kariyer vadettiği için seçen öğrenciler açısından bu bekleyiş, diplomanın değerini değiştiriyor. Bazıları ayrıca uzmanlık eğitimlerinin öğretmenlik dışında sınırlı seçenek sunduğunu fark ediyor.

Akademik başarısı yüksek lise mezunlarının teknoloji, finans, sağlık ve diğer özel sektör alanlarında seçenekleri var. Öğretmen atamaları daha az öngörülebilir hâle geldiğinde, daha önce eğitim alanını tercih edebilecek öğrenciler için bile bu alternatifler cazip görünebiliyor.

Reklam

Öğretmenler meslekte kalmak hakkında ne diyor?

Çalışma koşulları, öğretmen adaylarının başlıca kaygıları arasında. Veliler şikâyetlerine giderek daha hızlı yanıt verilmesini beklerken sınıf yönetimi zorlaştı ve öğretmenlerin yetkilerine yönelik koruma yetersiz kaldı. Öğretmenler, çocukları eğitme sorumluluklarının yanı sıra bu etkileşimlerin duygusal yüküyle de baş etmek zorunda.

Kore Öğretmenler Federasyonu’nun araştırmasına göre, katılımcıların yalnızca yüzde 19,7’si ikinci bir şansları olsa öğretmenliği yeniden seçeceğini belirtti. Bu, anketin 2012’de başlamasından bu yana görülen en düşük oran oldu ve mesleği sürdürenler arasında öğretmenlik hevesinin ne kadar zayıfladığını ortaya koydu.

Kore Öğretmen Sendikaları Federasyonu’nun Mayıs 2025’te yaptığı ülke çapındaki ankete 8 binden fazla ilkokul, ortaokul ve lise öğretmeni katıldı. Ankete göre öğretmenlerin yüzde 58’i bir yıl içinde başka bir okula geçmeyi ya da istifa etmeyi düşünüyordu. Ayrılmayı düşünenlerin yüzde 77,5’i, başlıca neden olarak aşırı veli şikâyetlerini ve öğretmen yetkilerine müdahaleyi gösterdi.

Maaşlar da bu kaygıları artırıyor. Öğretmenlik istikrar sunuyor ancak maaşlar, benzer akademik yeterliliklere sahip mezunlara büyük şirketlerde sunulan ücretlerin gerisinde kalabiliyor. Geleceklerini değerlendiren öğretmen adayları, mütevazı ücretleri yoğun stres ve velilerle tekrarlanan sürtüşmeler ihtimaliyle birlikte tartıyor.

Öğretmenlerin ölümleri sınıftaki baskıyı gündeme taşıdı

2023’te Seul’deki Seoi İlkokulu’nda genç bir öğretmenin hayatını kaybetmesi, öğretmenlerin velilerden kaynaklanan baskılara dikkat çekti. 2025’te Jeju Adası’nda bildirilen benzer bir vaka, meslek içinde kaygıları yeniden artırdı.

Öğretmen hakları savunucuları, velilerle iletişim için daha net sınırlar, şikâyetlerin daha hızlı ve adil biçimde ele alınacağı süreçler ve daha güçlü hukuki koruma çağrısı yaptı. Öğretmenlerin iş yerinde kendilerini güvende ve saygın hissetmeleri gerekirken, okulların da ailelere uygun biçimde yanıt vermesi ve çocukları koruması gerektiğini vurguluyorlar.

Güney Kore yasaları çocukları istismar ve kötü muameleye karşı koruyor. Öğretmenler ise yönergelerin belirsizliğinden ve asılsız suçlamalara maruz kalma korkusundan söz ediyor; bu durum, sınıfta alınan kararların nasıl sorgulanabileceği konusunda onları kararsız bırakıyor. Eğitimciler, hem öğrencileri koruyan hem de anlaşmazlık çıktığında öğretmenlere adil bir süreç sunan daha net prosedürler istiyor.

Sınırların belirsizliği, öğretmenleri işlerini savunmacı bir tutumla yürütmeye itebiliyor. Derslere ayrılabilecek zaman, şikâyet ihtimalini öngörmeye, kararları kayda geçirmeye ve anlaşmazlıklarla uğraşmaya harcanıyor. Bu da mesleğe ilişkin anketlere yansıyan baskıyı artırıyor.

Reklam

Çocuk sayısının azalması açık kadroları düşürüyor

Güney Kore’de doğum oranının düşmesi öğrenci nüfusunu azaltıyor. Çocuk sayısı azaldıkça sınıf sayısı, sınıf sayısı azaldıkça da yeni öğretmen ihtiyacı düşüyor. Birçok bölgede işe alım planları daraltıldı ve sınıflara atanmak için rekabet yoğunlaştı.

Öğrenci sayısı azaldıkça okullar sınıfları birleştiriyor, eğitim bölgeleri de alımları kısıyor. Bu etki, okul nüfusunun küçülmesinin öğretmen gerektiren sınıf sayısını azaltabildiği büyük metropol merkezlerinin dışındaki bölgelerde özellikle belirgin.

Eğitim fakülteleri bu değişimden erken etkileniyor; çünkü küçülen bir iş gücü ihtiyacına göre öğrenci grupları yetiştiriyor. Önceki yıllardaki işe alım düzenine göre oluşturulan öğrenci grupları, istihdama giden yolun daraldığı bir ortamda mezun oluyor. Kapsamlı bir hazırlık sürecinden geçen başarılı adaylar bile atama için beklemek zorunda kalabiliyor.

Bu durum, öğretmen adaylarını zor bir hesap yapmaya itiyor. Hem mevcut koşullarda öğretmenlik yapmak isteyip istemediklerini hem de kendilerine uygun bir kadronun bulunup bulunmayacağını değerlendirmeleri gerekiyor. Alımların azalması ve sınıf ortamına ilişkin kaygıların artması birbirini besleyerek öğrencileri bir zamanlar bu kurumlara çeken vaadi zayıflatıyor.

Öğretmenlik ders anlatmanın ötesine geçiyor

Öğretmenler, pandemi sırasında ve sonrasında işlerinin daha karmaşık hâle geldiğini söylüyor. Öğrencilerin sosyal ve duygusal ihtiyaçları arttı; akademik beklentiler de yüksek kalmaya devam ediyor. Çocukları bu taleplerle baş ederken desteklemek, ders hazırlığı ve anlatımının yanı sıra zaman ve dikkat gerektiriyor.

Velilerle iletişim de işe yeni bir katman ekliyor. Disiplin ya da öğrenme desteği konusundaki anlaşmazlıkları çözmek için öğretmenlerin diplomatik davranması, ayrıntılı kayıt tutması ve tekrar tekrar görüşmesi gerekebiliyor. Birçoğu evrak işleri ve mesajlaşma platformlarında saatler geçirdiğini, bazen bunun akşam geç saatlere kadar sürdüğünü söylüyor.

Okul müdürleri ve eğitim bölge müdürlükleri, bu işin ne kadar yönetilebilir olacağını etkileyebilir. Velilerle iletişime dair net beklentiler belirlemek, taciz ve yıldırma karşısında hızla harekete geçmek stresi azaltabilir ve öğretmenlerin iş yerlerine duyduğu güveni güçlendirebilir.

Seul ve Jeju’daki ölümler, öğretmenlerin ruh sağlığı üzerine de düşünülmesine yol açtı. Eğitimciler, kolay erişilebilir destek, gizli danışmanlık ve okul yöneticilerini krizlere müdahaleye hazırlayan eğitimler çağrısında bulundu. Bu tür destekler, okulların anlaşmazlıkları ele almak için kullandığı prosedürlerin yanı sıra işin kişisel yüküne de yanıt veriyor.

Reklam

Ücret, statü ve öğretmen adaylarını kaybetmenin bedeli

İstikrarlı maaş, saygın statü ve öngörülebilir kariyer basamakları, devlet okullarında öğretmenliği onlarca yıl cazip kıldı. Büyük şirketlerde başlangıç maaşlarının yükselmesi ve teknoloji ile finans alanlarındaki kariyer fırsatları, çalışma hayatı boyunca elde edilebilecek kazançlar arasındaki algılanan farkı büyüttü.

Akademik başarıları yüksek öğrenciler, farklı meslek yollarını karşılaştırabiliyor. Bu alternatifler daha yüksek ücret sunuyorsa, özellikle öğretmenlik sınırlı özerklik ve sık çatışmalar da içeriyorsa, ücret önemli bir etken hâline geliyor. Meslek, hem nitelikli adayları çekme hem de eğitimine başlamış öğrencileri elde tutma konusunda zorluk yaşıyor.

Sosyal medya ve popüler kültür de öğretmenlik dışındaki kariyerleri öne çıkarıyor. Birçok öğrenci karar alma özgürlüğü, ilerleme fırsatları ve başarının görünür biçimde takdir edilmesini istiyor. Okul kurallarının yenilikçiliği kısıtlayacağından ya da değerlendirme sistemlerinin fazladan çabayı yeterince ödüllendirmeyeceğinden endişe edebiliyorlar.

Okulların maaş dışında da başvurabileceği yollar var: daha fazla özerklik, mentorluk ve sınıfta başarılı çalışmanın takdir edilmesi. Ücretlerin rakip mesleklerle yarışamadığı durumlarda bu önlemler önem taşıyor; ancak iş yükü ve çalışma koşullarına ilişkin daha geniş kaygıların yanında ele alınmaları gerekiyor.

Eğitimden ayrılmaların maliyeti, öğrencilerin bireysel kararlarının ötesine geçiyor. Üniversiteler öğrenim ücretlerini, eğitim bölgeleri olası öğretmen adaylarını, yetiştirme sistemi ise deneyimli öğretmenlere dönüşebilecek kişileri kaybediyor. Kayıpların sürmesi, daha fazla personel değişimi yaşanan genç bir öğretmen kadrosuna yol açabilir, okul kültürünün istikrar kazanmasını zorlaştırabilir ve geride kalanların üzerindeki baskıyı artırabilir. Bu istikrarsızlık zamanla öğrenci öğrenimini de etkileyebilir.

Uluslararası araştırmaların katkısı

18 ülkeyi kapsayan uluslararası bir analiz, öğretmen açığını çeşitli koşullarla ilişkilendirdi: okullardaki kaynakların yetersizliği, diğer mesleklere kıyasla düşük ücret ve öğrenciler tarafından öğretmenlere yönelik bildirilen yüksek düzeyde istismar ya da yıldırma. Bulgular, işe alım sayılarının yanı sıra çalışma koşullarının ve genel iş gücü piyasasının da etkili olduğunu ortaya koyuyor.

Okul dışındaki istihdam fırsatları da dengeyi etkiliyor. Mesleki yeterliliği olmayan mezunların başka alanlarda güçlü iş olanakları olduğunda, öğretmen kadrolarını doldurmak zorlaşıyor. Bu nedenle Güney Kore’nin nitelikli öğrenciler için verdiği mücadele, hem okullardaki koşulları hem de okul dışındaki alternatifleri kapsıyor.

Reklam

Uluslararası anket verilerini kullanan ve Japonya ile Güney Kore’deki erken çocukluk eğitimi öğretmenlerini inceleyen 2025 tarihli bir araştırma, öğretmenlerin özgüvenlerinin önemli bir bölümünü mesleğin ilk üç yılında kazandığını ortaya koydu. Öğretmenlik niteliğini geliştirmek için öğretmenleri bu ilk dönemde meslekte tutmak önemli görünüyor.

Araştırma ayrıca, özellikle ilk yıllarda sunulan hedefli mesleki gelişim çalışmalarının öğretmenlik becerilerini güçlendirebileceğini öne sürdü. Araştırmanın odağı erken çocukluk eğitimi olsa da okul öğretmenleri için ele alınan daha geniş destek seçenekleri arasında yapılandırılmış işe uyum süreçleri, mentorluk ve kariyerin başında daha hafif iş yükü bulunuyor. Bu önlemler yeni öğretmenlerin deneyim kazanmasına ve eğitim alanında kalmasına yardımcı olabilir.

Politika tercihleri, yapay zekâ öğretmeni açığıyla karşı karşıya

Güney Kore’deki eğitim yetkilileri ve milletvekilleri, sorunun farklı boyutlarına yanıt verecek önlemleri tartışıyor. Benzer mesleklere kıyasla daha iyi ücret, planlama için daha fazla zaman, öğretmenlikle ilgisi olmayan görevlerin azaltılması, tacize karşı daha güçlü hukuki koruma ve ruh sağlığı desteğine daha fazla yatırım seçenekler arasında.

İşe alım da öncelikli konulardan biri. Alımları yerel ihtiyaçlarla daha uyumlu hâle getirmek, sınavı başarıyla geçen adayların daha kısa sürede göreve başlamasına yardımcı olabilir. Öğrenci sayısının düşmesi bazı düzenlemeleri gerektirirken belirli bölgelerde ve branşlarda hâlâ personele ihtiyaç duyulabilir.

Dijital okuryazarlık ve yapay zekâya hazırlık, bu baskıların nasıl bir arada var olabildiğini gösteriyor. Okullardan öğrencileri yeni teknolojilere hazırlamaları isteniyor; buna karşın birçok bölgede bilişim öğretmeni uzmanı eksik. Ulusal Meclis’te sunulan veriler, bazı illerde ortaokul ve lise sayısına kıyasla bilişim öğretmeni sayısının çok daha az olduğunu gösteriyor. Bazı kırsal bölgelerde ihtiyaç duyulan kadroların yalnızca küçük bir bölümü dolu.

Halkın Gücü Partisi milletvekili Jeong Seong-guk, gerekli öğretmenler olmadan okulların yapay zekâ eğitimi beklentilerini nasıl karşılayabileceğini sorguladı ve harekete geçilmesi çağrısı yaptı:

Yapay zekâ öğretecek öğretmen yoksa okullar yapay zekâ alanında yetkin kişiler yetiştirebilir mi?

Bilişim öğretmenleri için eğitim programlarını genişletmek, bölgesel kadrolara yönelik maddi teşvikler sunmak ve farklı derslerde yapay zekâ gelişimi sağlamak olası çözümler arasında. Yeni branşlardaki kadroları doldurmak, öğretmenlik mesleğinin genel cazibesine de bağlı. Yoğun baskı ve öğretmen yetkilerine yönelik zayıf koruma, uzmanlık alanı ne olursa olsun personel bulmayı ve elde tutmayı zorlaştırıyor.

Reklam

Üniversiteler, veliler ve topluluklar neleri değiştirebilir?

Ulusal politika geliştirilirken eğitim fakülteleri uygulamalı hazırlığı güçlendirebilir. Okullarda daha uzun süreli stajlar, kapsamlı gözetimli uygulama deneyimi ve deneyimli öğretmenlerden alınan rehberlik, adaylara mesleğin gerçekçi bir görünümünü sunup özgüven kazandırabilir. Velilerle iletişim, çatışma çözümü ve hukuki sınırların anlaşılması üzerine dersler de mezunları zor etkileşimlere hazırlayabilir.

Daha geniş kariyer yolları, uzmanlık gerektiren bir diplomayı daha az kısıtlayıcı hâle getirebilir. Üniversiteler öğrencilerin özel eğitim desteği, eğitim teknolojisi, özel ders, okul sonrası programlar, müfredat geliştirme ve çocuk ile aile hizmetleri alanlarında çalışabilmesini sağlayacak yeterlilikler edinmesine yardımcı olabilir. Sınıf öğretmenliği kadrosu bulunmadığında ya da bu görev kendilerine uygun olmadığında bu yollar öğrencilere daha fazla seçenek sunar.

Üniversite danışmanları, eğitimini bırakma riski taşıyan öğrencileri belirleyerek danışmanlık, sınıf dışında staj ya da eğitimlerine geri dönebilecekleri bir ara verme imkânı sunabilir. Yerel eğitim müdürlükleriyle yapılacak iş birlikleri, stajyerlere gelir ve uygulama deneyimini bir arada sunan ücretli pozisyonlar oluştururken okullara da ek kapasite sağlayabilir.

Veliler ve topluluklar, mezunların karşılaşacağı koşulları etkiliyor. Okullar net iletişim kanalları, şeffaf şikâyet prosedürleri ve kesin yanıt süreleri oluşturabilir. Resmî sistemlerin dışından doğrudan iletişimi caydırabilir, personeli tacizden koruyabilir ve mesai saatleri sonrasında gönderilen mesajlara sınır koyabilirler.

Veli kurulları ve topluluk liderleri, öğrenci öğrenimini merkeze alan iş birliğini destekleyebilir. Sınıf başarılarının takdir edilmesi, gözetimli gönüllü desteğinin düzenlenmesi ve fazladan çabanın değerinin bilinmesi öğretmenlere katkı sağlayabilir. Öğrencilere hizmet etmeyen evrak işlerinin azaltılması da derslere daha fazla zaman ayrılmasını sağlayabilir. Daha kapsamlı reformlar tartışılırken bu değişiklikler günlük koşulları iyileştirebilir. Öğrencileri öğretmen yetiştirme programlarından uzaklaştıran baskılara kapsamlı bir yanıtın ne zaman verileceği henüz açıklanmadı.

Öne Çıkan Noktalar

  • KEDI, eğitim fakültelerinde okulu bırakma oranının 2023 ve 2024’te yüzde 4,2 olduğunu kaydetti; bu oran 2018’e kadar yüzde 1’in altındaydı.
  • 2024’te Seul Ulusal Eğitim Üniversitesi’nden 103, Gyeongin Ulusal Eğitim Üniversitesi’nden 105 öğrenci ayrıldı.
  • Bir öğretmen derneğinin anketine katılanların yalnızca yüzde 19,7’si öğretmenliği yeniden seçeceğini belirtti.
  • Mayıs 2025’te yapılan bir sendika anketi, katılımcıların yüzde 58’inin bir yıl içinde başka bir okula geçmeyi ya da istifa etmeyi düşündüğünü ortaya koydu. Bu kişilerin yüzde 77,5’i veli şikâyetlerini ve öğretmen yetkilerine müdahaleyi gerekçe gösterdi.
  • Öğrenci sayısının düşmesi işe alımları azaltıyor; öğretmenlik sınavını geçmek artık kısa sürede atanmayı garanti etmiyor.
  • Ücret, iş yükü, velilerle ilişkiler, hukuki koruma ve ruh sağlığı desteği öğretmenleri meslekte tutma tartışmalarının tümünde öne çıkıyor.
  • Bilişim öğretmeni açığı, dijital okuryazarlık ve yapay zekâ eğitimi hedeflerini zorlaştırıyor.
  • Önerilen önlemler arasında daha iyi uygulamalı eğitim, mentorluk, daha geniş kariyer seçenekleri, daha net şikâyet prosedürleri ve yerel ihtiyaçlara uygun işe alım bulunuyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir