Sıkı denetlenen bir köprü, kalıcı bir etki
1641 ile 1847 yılları arasında 606 Hollanda gemisi, Edo döneminin zirvesinde yaklaşık 15.000 metrekarelik yapay bir ada olan Dejima üzerinden ticaret yapmak için Nagasaki’ye uğradı. Çitlerin, kontrol noktalarının ve korunan tek bir köprünün ardında tüccarlar; Japon bakırı, porseleni ve diğer mallar karşılığında ipek, şeker ve bilim kitapları alışverişi yaptı. Bu küçük ticaret merkezi, Batı bilgisinin Japonya’ya ulaştığı başlıca kanallardan biri haline geldi.
İçindekiler
- Sıkı denetlenen bir köprü, kalıcı bir etki
- Japonya yabancılar için neden bir ada inşa etti?
- Ticaret merkezini kim yönetiyordu?
- Kapıların ardında gündelik yaşam
- Gemiler neler taşıyordu?
- Hollanda bilgisi nasıl yayıldı?
- Alışverişin ardındaki insanlar
- Yabancı baskısı Dejima’nın özel rolünü sona erdirdi
- Ortadan kaybolan adayı yeniden inşa etmek
- Ziyaretçiler bugün neler görebilir?
- Japonya’nın dünyaya açılan diğer kanalları
- Öne Çıkanlar
Dejima denetim amacıyla inşa edildi. İç savaştan sonra Japonya’yı birleştiren askerî yönetim Tokugawa şogunluğu, Hristiyanlığı ve yabancıların siyasi etkisini uzakta tutarken dış ticaretin getireceği faydalardan yararlanmak istiyordu. Adaya ilk olarak Portekizliler yerleşti. Hollandalı tüccarlar daha sonra kalmalarına izin veren kısıtlamaları kabul etti.
Ada, iki yüzyıldan uzun süre sıkı gözetim altında Japonya ile Batı arasında bağlantı kurdu. Japon yetkililer yükleri denetliyor, tercümanlar görüşmeleri yürütüyor, yabancı sakinlerin adadan ayrılmaları için izin almaları gerekiyordu. Buna rağmen kitaplar, bitkiler, aletler ve tıp teknikleri bu sıkı düzenlemelere tabi alanda iki yönde de dolaşıma girdi.
Dejima, Japonya’nın 19. yüzyıldaki değişimlere hazırlanmasına katkıda bulundu. Etkisi ticaret kayıtlarının ötesine geçerek anatomi, astronomi, botanik ve Japon bilginlerin dünyayı algılama biçimlerine uzandı. Avrupalı ziyaretçiler de Japonya hakkındaki bilgileri şekillendiren gözlemlerini ülkelerine taşıdı.
Bugün Nagasaki’nin merkezinde yeniden inşa edilen konutlar, depolar, kâtip odaları, kapılar ve taş duvarlar bu tarihin bazı bölümlerini yeniden canlandırıyor. Japon marangozluğu ve tatami odalar; camlı pencereler, Batı tarzı mobilyalar ve tuğla depolarla yan yana duruyor. Adanın mütevazı ölçüleri, önemini daha da çarpıcı kılıyor: Ticaret, diplomasi ve bilimsel alışveriş bir zamanlar son derece dar bir alanda buluşuyordu.
Japonya yabancılar için neden bir ada inşa etti?
Portekiz gemileri 16. yüzyılın ortalarında Japonya’ya ulaştı; beraberlerinde ateşli silahlar, uluslararası ticaret bağlantıları ve Cizvit misyonerler getirdiler. Hristiyanlık, nüfuzlu daimyo beylerinin desteğiyle Kyushu’nun bazı bölgelerinde hızla yayıldı. Birleşmenin ardından Tokugawa yönetimi misyonerlik faaliyetlerine karşı daha sert bir tutum benimsedi.
Şogunluk Nagasaki’yi doğrudan yönetimi altına aldı ve yabancılarla teması ve Japonların hareketlerini kısıtlayan bir dizi tecrit fermanı çıkardı. Dejima, bu politikaların somut bir biçimiydi. İnşaat 1634’te başladı; Portekizli sakinleri kapalı tutmak ve faaliyetlerini denetlemek amacıyla ada 1636’da tamamlandı.
Çok sayıda Hristiyanın katıldığı 1637-1638 Shimabara-Amakusa Ayaklanması, yetkililerin Katolik etkisine yönelik korkularını artırdı. Portekizliler 1639’da sınır dışı edildi. Hollanda Doğu Hindistan Şirketi, ticaret merkezini 1641’de Hirado’dan Dejima’ya taşıdı.
Hollandalılar kabul görüyordu; çünkü misyonerlik yapmıyor, yani Japonları dinlerine döndürmeye çalışmıyorlardı. Sıkı ticaret koşullarını kabul ettiler. Çin’le ticaret ise ayrı bir kanal üzerinden ve sıkı denetim altında sürdü. Batı’yla doğrudan temas, adaya, korunan köprüsüne ve her yıl gelen az sayıdaki gemiye indirgenmişti.
Başlıca tarihler Dejima’nın değişen amacını ortaya koyuyor:
- 1634: Nagasaki Körfezi’ndeki yapay adanın inşasına başlandı.
- 1636: Portekizli sakinleri barındırmak ve denetlemek amacıyla Dejima tamamlandı.
- 1637-1638: Shimabara-Amakusa Ayaklanması, yönetimin Hristiyanlığa ilişkin kaygılarını artırdı.
- 1639: Şogunluk Portekizlileri sınır dışı etti.
- 1641: Hollanda Doğu Hindistan Şirketi ticaret merkezini Hirado’dan Dejima’ya taşıdı.
- 1859: Ticaret merkezi kapatılarak konsolosluğa dönüştürüldü.
Ticaret merkezini kim yönetiyordu?
Opperhoofd olarak bilinen Hollandalı ticaret merkezi yöneticisi; işlemlerden, disiplinden ve Japon kurallarına uyulmasından sorumluydu. İhlaller para cezasına, sınır dışı edilmeye veya ticaret izninin kaybedilmesine yol açabilirdi. Şogunluk, Nagasaki’ye girmesine izin verilen Hollanda gemilerinin sayısını sınırlıyordu.
Yönetici ayrıca şoguna sunulacak resmî bağlılık ziyaretlerine Edo’ya kadar eşlik ediyordu. Gösterişli bu ziyaretler sadakati ifade ediyor ve diplomatik bir kanal oluşturuyordu. 1790’dan sonra bu ziyaretlerin dört yılda bir yapılması kararlaştırıldı.
Bilimsel aletler, bazen de hayvanlar, hediye olarak tören alaylarına eşlik ediyordu. Bunların başkentte sergilenmesi halkı eğlendiriyor, Japon yetkililere ve bilginlere yabancı nesneleri yakından inceleme fırsatı sunuyordu. Törenler, bilginin dolaşıma girmesinin bir başka yoluna dönüşmüştü.
Simgeler bile denetime tabiydi. Hirado’da Hollanda depolarının üzerinde Hristiyan takvimine göre yılı gösteren taş bir yazıt bulunuyordu. Şogunluk binaların yıkılmasını emretti. Japon yetkililer hem ticari faaliyetleri hem de yabancı etkinin kamusal işaretlerini denetim altında tutmak istiyordu.
Bu kısıtlamalara rağmen Dejima Hollandalılara düzenli kâr sağladı. Şogunluk açısından bu düzenleme, misyonerlik faaliyetlerini sınırlandırırken ithal mallara ve yurt dışından haberlere erişim imkânı sunuyordu.
Kapıların ardında gündelik yaşam
Dejima’yı çitler ve duvarlar çevreliyordu; Nagasaki’ye uzanan dar köprü ise kontrol noktalarında korunuyordu. Deniz kapıları tekne trafiğini denetliyordu. Japon yetkililer faaliyetleri izlemek ve kaydetmek üzere adada yaşıyor, tercümanlar ise Hollandalı sakinlerle iş yaptıkları kişiler arasında iletişim kuruyordu.
Gelen mektuplar, kitaplar ve paketler denetleniyordu. Bavullar ve yaşam alanları her an aranabilirdi. Adadan ayrılmak için yazılı izin ve refakat gerekiyordu. Temas, onaylı Japon yetkililer, tüccarlar, tercümanlar ve ruhsatlı eğlence sanatçılarıyla sınırlıydı; Hristiyanlık yasağı da sıkı biçimde uygulanıyordu.
Yabancı sakinlerin çoğu erkekti ve aile yaşamı kurma imkânları kısıtlıydı. Gemi seferleri arasındaki dönemlerde yük sevkiyatını planlıyor, depoları onarıyor ve hesap tutuyorlardı. Gemilerin gelişiyle gidişi arasındaki zaman, evrak işleri ve bakımla geçiyordu.
Sakinler ayrıca yonca, lahana ve Japonya’da yeni olan başka bitkilerin yetiştiği bahçeler kurdu. Bira ve kahveyi paylaştılar; bilardo ve badmintonu ev sahiplerine tanıttılar. Bu tür alışverişler, gündelik yaşamın kültürel etkisini resmî yük ticaretinin ötesine taşıdı.
Şölenler, geleneklerin nasıl bir araya geldiğini gözler önüne seriyordu. Batı tarzı sandalyeler ve masalar tatami hasırlarının üzerine yerleştiriliyor, Japon yemeklerinin yanında ithal lezzetler sunuluyordu. Bu karışım, sıkı denetimin farklı alışkanlıklar ve zevkler arasındaki tekrarlanan karşılaşmalarla bir arada var olduğu adayı yansıtıyordu.
Gemiler neler taşıyordu?
1641 ile 1847 arasında kayıtlara geçen 606 Hollanda gemisi, Japonya’yı Çin, Güneydoğu Asya ve Avrupa pazarlarına bağladı. Trafik önemli ölçüde değişkenlik gösteriyordu: Bazı yıllar yalnızca bir gemi gelirken, hareketli yıllarda bu sayı yediye kadar çıkıyordu. Yetkililer ve tercümanlar yüklerin sayılmasını ve vergilerin belirlenmesini izliyordu.
İthalat arasında Çin ham ipeği ve işlenmiş tekstil ürünlerinin yanı sıra Asya’dan pamuk, şeker ve baharat da vardı. Tüccarlar ayrıca geleneksel ilaçlarda kullanılan maddeler anlamına gelen materia medica ürünleriyle birlikte kitaplar, haritalar ve bilimsel aletler getiriyordu. Kahve, çikolata ve bira da ticaret merkezi üzerinden Japonya’ya ulaşan yabancı yiyecek ve içecekler arasındaydı.
Japonya’nın ihraç ürünleri arasında uluslararası ticarette kullanılan bakır ve gümüş, tıpta ve sanayide kullanılan kafur ile Avrupa zevklerine uygun porselen ve lake eşyalar bulunuyordu. İzin verildiğinde pirinç ve diğer temel gıda maddeleri de sınırlı miktarlarda ihraç edilebiliyordu.
Hollandalı kaptanlar malların yanı sıra bilgi de taşıyordu. Raporlarında Asya ve Avrupa’daki savaşları, icatları ve değişen fiyatları anlatıyorlardı. Şogunluk, bu sınırlı kanal üzerinden yurt dışındaki gelişmeleri izleyebiliyor; tercümanlar ve bilginler gelenleri kopyalıyor, çeviriyor ve tartışıyordu.
Ticaret ve öğrenim birbiriyle yakından bağlantılıydı. Bir kitap ders metnine, bir alet gösteri aracına, bir sohbet ise daha ileri çalışmalar için malzemeye dönüşebiliyordu. Dejima’nın etkisi, defterlerine kaydedilen ticaret değerinin çok ötesine uzanıyordu.
Hollanda bilgisi nasıl yayıldı?
Hollanda bilgisi anlamına gelen Rangaku, Japonya’nın Hollanda bağlantısı üzerinden Avrupa bilimini incelemesiydi. Yönetim, Hristiyanlığı yasaklamayı sürdürürken din dışındaki konuları kapsayan seküler Batı bilgisine erişime kademeli olarak daha fazla izin verdi.
Şogunluk 1720’de dinî metinlere yönelik kısıtlamaları koruyarak Batı kitaplarına uygulanan genel yasağı kaldırdı. Tıp, astronomi, fizik, haritacılık ve askerî mühendislik konularındaki eserler daha serbestçe dolaşıma girebildi. Hollandalı tüccarlar 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında 10.000’den fazla yabancı kitap sattı.
Japon tercümanlar çevirmen ve öğretmen oldu. Ülkenin dört bir yanından samuraylar ve bilginler, öğrenim görmek ve fikir alışverişinde bulunmak için Nagasaki’ye gitti. Çalışmaları bilgiyi limanın ötesine taşıdı; böylece küçük bir adada edinilen bilgiler, oraya hiç gitmemiş insanlara da ulaşabildi.
Anatomi kitapları, 1774’te yayımlanan ve dönüm noktası sayılan Japonca çeviri Kaitai Shinsho’ya ilham verdi. Küreler, teleskoplar ve elektrostatik jeneratörler eğitim araçlarına dönüştü; kimya ve botanik alanındaki fikirler yerel araştırmalara uyarlandı. Elektrostatik jeneratör, elektriği yalnızca bir kitapta okumak yerine göstererek anlatma imkânı sunuyordu.
Dejima Japonya’ya boya pigmentlerini, piyanoları, fotoğrafçılığı ve dalış çanlarını da tanıttı. Ada, kısıtlamalarla gözlem fırsatlarını bir arada barındırıyordu: Bilginler nesneleri inceleyebiliyor, ziyaretçilere tercümanlar aracılığıyla sorular sorabiliyor ve ithal metinleri başkalarına aktarılacak derslere dönüştürebiliyordu. Bu süreç, Japonya’nın 19. yüzyıldaki modernleşmesinde kullanacağı bilgileri geliştirmesine katkıda bulundu.
Alışverişin ardındaki insanlar
1690-1692 yılları arasında Dejima’da yaşayan Alman hekim Engelbert Kaempfer, Japon yönetimini, dinini ve doğal tarihini inceledi. Sonradan yayımlanan anlatımı, Avrupa’nın Japonya’ya ilişkin ilk dönem algısını şekillendirmeye yardımcı oldu.
1770’lerde Dejima’da hekimlik yapan İsveçli botanikçi Carl Peter Thunberg bitki örnekleri topladı ve Japon öğrencilere dönemin tıp tekniklerini öğretti. Çalışmaları, doğal tarihi pratik tıp bilgisi alışverişiyle buluşturdu.
Philipp Franz von Siebold, 19. yüzyılda özel izinle Dejima’nın dışında bir klinik ve okul kurdu. Japon hekimlere Avrupa yöntemlerini öğretti; Japon bitkileri ve toplumu üzerine etkili eserler verdi. Yetkililer 1829’da eşyaları arasında yasaklı haritalar buldu ve kendisini sürgüne gönderdi. Daha sonra affedilerek Japonya’ya döndü.
Siebold’un başına gelenler, yönetimin çizdiği sınırı gösteriyordu: Tıp ve botanik alanındaki bilgi alışverişine izin verilebiliyor, ancak haritalar devletin hassas bilgileri arasında sayılıyordu. Erişim, başvuran kişinin yanı sıra konuya da bağlıydı.
1800’lerin başında uzun yıllar görev yapan Hollandalı yönetici Hendrik Doeff, Hollanda’nın Napolyon Fransası tarafından ilhak edilmesi sırasında yaşanan çalkantılarda ticaret merkezini yönetti. Bir süre Dejima’da Hollanda bayrağı dalgalanmaya devam etti; oysa bayrak dünyanın büyük bölümünden çekilmişti.
1817’de Titia Cock Blomhoff, ticaret merkezinin yöneticisi olan eşiyle adaya geldi. Kısa süren ve tartışmalara yol açan ziyareti, Batılı bir kadının adaya yaptığı ilk ziyaretti; yönetim emirleri gereği adadan ayrılması istendi. Baskılar ve tablolar, halkın ilgisini çeken bu gelişi ölümsüzleştirdi.
Japon tercümanlar ve yetkililer bütün bu karşılaşmaların merkezindeydi. Gündelik çalışmaları iletişimi mümkün kılıyor ve bilginin yabancı sakinlerin kaldığı bölümlerin dışına taşınmasına yardımcı oluyordu.
Yabancı baskısı Dejima’nın özel rolünü sona erdirdi
19. yüzyılın ilk yarısında Rus, İngiliz ve Amerikan gemileri Japonya’nın savunmasını sınadı. 1808’de İngiliz firkateyni Phaeton, Hollanda gemisi kılığına girerek Nagasaki’ye girdi. Bu olay yerel yetkilileri sarstı ve güvenlik konusunu yeniden değerlendirmeye sevk etti.
1853’te Amiral Matthew Perry, Amerikan savaş gemileri ve talepleriyle Japonya’ya geldiğinde baskı arttı. 1850’lerde imzalanan antlaşmalar, Japon limanlarını yabancı ticaretine ve yerleşimine açarak Dejima’nın özel konumunu sürdürmesini sağlayan dar kapsamlı düzenlemenin yerini aldı.
Hollandalılar ve Japonlar, Dostluk Antlaşması’nı 1855’te Nagasaki’de imzaladı. 1858 Ansei Antlaşmaları ise daha kapsamlı yükümlülükler getirdi. Dejima’daki ticaret merkezi 1859’da kapatılarak konsolosluğa dönüştürüldü.
Yabancı sakinler, Nagasaki’nin de aralarında bulunduğu antlaşma limanları çevresindeki belirlenmiş yerleşim bölgelerine taşındı. Şehir genişledikçe arazi kazanımı ve kanalların yönünün değiştirilmesi adanın fiziksel ayrımını zayıflattı. 20. yüzyılın başlarında Dejima’nın etrafını artık su çevrelemiyordu; bazı binalar da değiştirilmiş veya ortadan kalkmıştı.
Ticaret merkezinin kapanması hem işlevini hem de çevresini değiştirdi. Batı’yla teması korunan sınırlar içinde yoğunlaştırmak üzere tasarlanmış bir yer, bu sınırların dışına taşan yabancı yerleşimlerle büyüyen şehrin bir parçası haline geldi.
Ortadan kaybolan adayı yeniden inşa etmek
Dejima, 1922’de ulusal tarihî alan ilan edildi. İkinci Dünya Savaşı’nın ardından Nagasaki ve merkezi yönetim, alanı kazmak, belgelemek ve yeniden inşa etmek üzere çalışmalar başlattı.
1996’da başlatılan kapsamlı restorasyon planı; arkeolojik bulgulardan, Edo dönemi belgelerinden ve Hollanda’da saklanan maketlerden yararlandı. Bu kayıtlar, tarihin yalnızca günümüze ulaşan temeller aracılığıyla görünür olmasına izin vermek yerine adanın sokak dokusunun yeniden inşasına yön verdi.
2021’e gelindiğinde 16 bina restore edilmişti. Çalışmalar Ticaret Merkezi Yöneticisinin Konutu’nu, depoları, duvarları ve Ana Kapı Köprüsü’nü kapsıyordu. Yeniden inşa edilen iç mekânlarda duvar kâğıdı desenleri ve boya renkleri gibi ayrıntılar aslına uygun biçimde canlandırılarak konut ve ticaret alanları kazı kalıntılarıyla yan yana getirildi.
İngilizce ve Japonca sergiler, ticaret merkezinin kurallarını, günlük rutinlerini ve kültürel alışverişini anlatıyor. Döneme uygun kostümler giyen görevliler alana canlılık katarken yeniden inşa çalışmaları, Batı’yla temasın kısıtlandığı dönemdeki görünümü canlandırmayı sürdürüyor.
Nagasaki’nin daha kapsamlı hedefi, kanallar kazarak ve Nakashima Nehri’nin yatağını değiştirerek Dejima’nın su sınırlarını yeniden oluşturmak ve adayı tekrar ada haline getirmek. Bu hedef için bir tamamlanma tarihi açıklanmış değil. Yeniden inşa edilen sokaklar bugün gezilebiliyor; çevredeki suyun geri kazandırılması ise süren projenin bir parçası olmayı sürdürüyor.
Ziyaretçiler bugün neler görebilir?
Dejima, Nagasaki İstasyonu’ndan tramvayla kısa bir yolculuk mesafesinde. 1 numaralı hat, girişin yanındaki Dejima durağına uğruyor. 23 Eylül 2025 itibarıyla açıklanan ziyaret saatleri 8.00-21.00; son giriş 20.40’ta ve olağan kapanış günü yok. Standart giriş ücreti 520 yen.
Saatler, fiyatlar ve özel etkinlikler değişebilir. Ziyaret öncesinde düzenlemeleri kontrol etmek için resmî İngilizce ziyaretçi sitesi başlangıç noktası olabilir.
Alan içinde restore edilen bir düzineden fazla yapı gezilebiliyor. Ticaret Merkezi Yöneticisinin Konutu, tatami odalarıyla Batı tarzı mobilyaları bir araya getiriyor. Depolar ipek ve bakırın saklandığı günleri hatırlatırken Deniz Kapısı ve kâtip odaları, ticareti yöneten fiziksel ve idari denetimleri gözler önüne seriyor.
Sergi vitrinlerinde Rangaku’yla bağlantılı kitaplar ve aletler bulunuyor. Ziyafet salonunda hasırların üzerine yerleştirilmiş sandalye, masa ve çatal bıçak takımları, yemek kültürlerinin buluşmasını gösteriyor. Sokak sahnelerinde Hollandalı tüccarların bağlı olduğu tercümanların, muhafızların ve resmî denetçilerin çalışmaları anlatılıyor.
Kompakt ve tabelalarla iyi yönlendirilmiş alan, Nagasaki’nin Çin Mahallesi’ne ve şehrin Hristiyan mirasını yansıtan kiliselere yapılacak ziyaretlerle birleştirilebilir. Modern kafeler, yeniden inşa edilen sokaklara yalnızca birkaç dakika uzaklıkta. Bu yakınlık, tarihî ticaret bölgesini çevresinde büyüyen şehrin gündelik yaşamının içine yerleştiriyor.
Japonya’nın dünyaya açılan diğer kanalları
Edo döneminde Japonya’da Batılıların yaşadığı tek yer Dejima’ydı; ancak ülke dış dünyayla başka denetimli bağlantılar da sürdürüyordu. Nagasaki’deki Hollanda ticaret merkezi, sınırlı temas üzerine kurulu daha geniş bir sistemin parçasıydı.
Tsushima bölgesi Kore’yle diplomasi ve ticareti yürütüyordu. Satsuma, misyonları Edo’daki törenlerde yabancı heyetler gibi görünen Ryukyu Krallığı’yla ilişkileri yönetiyordu. Kuzeyde ise Matsumae klanı Ainu topluluklarıyla ticaret yapıyordu.
Bu güzergâhlar, şogunluğun sınırlarının ötesindeki ilişkileri düzenlemesine imkân verirken mal ve bilgi akışını da sağlıyordu. Dejima’nın kendine özgü rolü, Batı’yla yasal temasın tek kanalı olmasıydı; bu da Nagasaki’yi Japonya’nın limanları arasında farklı bir konuma taşıyordu.
Nagasaki’nin daha geniş tarihi festivallerde ve yemek kültüründe yaşamaya devam ediyor. Her kış Ay Yeni Yılı sırasında Sokakları Fener Festivali dolduruyor; şehrin Çin Mahallesi Japonya’nın en eskisi. Şeker ithalatı, bölgede tatlılara duyulan beğeninin gelişmesine katkıda bulundu ve eski Şeker Yolu boyunca yemekleri şekillendirdi.
Hollanda ve Çin izleri, Şinto tapınakları ve Katolik kiliselerle yan yana duruyor. Dejima, bu karşılaşma tarihinin odağında yer alıyor: Teması kısıtlamak için inşa edilen küçük bir yer, kalıcı bir mal, pratik beceri ve fikir alışverişi kanalına dönüştü.
Öne Çıkanlar
- 1634’te inşasına başlanan Dejima, başlangıçta Portekizli sakinleri kapalı tutmak ve misyonerlik etkisini sınırlamak amacıyla 1636’da Nagasaki’de tamamlandı.
- Portekizliler 1639’da sınır dışı edildi. Hollanda Doğu Hindistan Şirketi, sıkı Japon denetimi altında 1641’de Hirado’dan Dejima’ya taşındı.
- 1641-1847 arasında 606 Hollanda gemisi Nagasaki üzerinden ticaret yaptı; ipek, şeker, kitap ve alet gibi mallar getirdi, Japon metalleri, porselen ve lake eşyalar götürdü.
- 1720’de din dışı Batı kitaplarına yönelik kısıtlamaların gevşetilmesi, Rangaku’nun tercümanlar, öğretmenler ve bilginler aracılığıyla yayılmasına yardımcı oldu.
- Kaempfer, Thunberg, Siebold, Doeff ve Japon tercümanlar, etkisi adanın ötesine uzanan bilgi alışverişine katkıda bulundu.
- Dejima’daki ticaret merkezi 1859’da kapatıldı; daha sonra yürütülen arazi kazanımıyla ada Nagasaki’nin içine katıldı.
- Kapsamlı restorasyon programı 1996’da başladı. 2021’e gelindiğinde, adanın su sınırlarını yeniden oluşturma yönündeki uzun vadeli hedef doğrultusunda 16 bina restore edilmişti.
- Açıklanan ziyaret saatleri 8.00-21.00; son giriş 20.40’ta, standart giriş ücreti 520 yen. Dejima tramvay durağı girişin yanında.
- Japonya, Kore, Ryukyu ve Ainu topluluklarıyla da denetimli bağlantılar sürdürürken Dejima Batı’yla yasal temas kanalı olarak hizmet verdi.






