15 Yıllık İlişkiler Üzerine Kurulan Yeni Bir İş
Heidi Tan, Japon esintili Fransız pastalarıyla Flor Patisserie’yi 15 yılda kurup büyüttü. Fırın, son şubesinin aylık kirasının 5.400 dolardan 8.500 dolara çıkarılmasının önerilmesinin ardından Temmuz 2025’te kapanınca Tan, giderek büyüyen ek işini ana mesleğine dönüştürdü: küçük gruplara Japonya’nın bölgesel yemek ve el sanatları geleneklerini tanıtmak.
İçindekiler
- 15 Yıllık İlişkiler Üzerine Kurulan Yeni Bir İş
- Genç Bir Fırıncı Flor’u Nasıl Kurdu?
- Son Şube Neden Kapandı?
- Pasta Müşterilerinden Yol Arkadaşlarına
- Pastacılık Geçmişi Bir Tura Ne Katar?
- Sonbahar Mantarları ve Tamba Sığır Eti
- Atölyeleri ve Küçük Üretim Alanlarını Keşfetmek
- Beş Gün Nasıl Geçebilir?
- Maliyet ve Risklerde Farklı Bir Denge
- Bu Tür Seyahatler Neden İlgi Görüyor?
- Flor’un Kapanışı ve Singapur’un Yeme İçme Sahnesi
- Rezervasyon Yapmadan Önce Gezginlerin Kontrol Etmesi Gerekenler
- Özetle
Tan, gezilere rehberlik etmeye başlamasından iki yıl sonra, Ağustos 2025’te Kitabi Travel’ı kurdu. 13 Eylül itibarıyla ekim ayında düzenlenecek beş günlük bir sonraki turunun kontenjanı tamamen dolmuş durumda. Flor’un eski pasta müşterileri, pastaların ardındaki Japon şefleri, malzemeleri ve ilişkileri merak ederek Tan’ın gezilerine katılan ilk kişiler arasındaydı.
Yeni işiyle ziyaretçileri çiftliklere, pazarlara, fırınlara ve yemek salonlarına götürüyor. Bir rota, bir içkinin yapımında kullanılan kaynak suyunu o içkiyi üreten kişiyle ya da bir çay kâsesinin kilini ona biçim veren çömlekçiyle buluşturabiliyor. Sonbaharda matsutake mantarlarından Tamba sığır etine uzanan mevsimlik yiyecekler de rotaya başka bir bağ katıyor.
Tan, günlük fırın programlarını ve dükkân vardiyalarını geride bırakıp rotalar planlamaya ve gezginlere ev sahipliği yapmaya başladı. İşine taşıdığı standartlar ise tanıdık: malzemelere gösterilen özen, usta üreticilere duyulan saygı ve kişisel hissettiren bir misafirperverlik.
Bu değişiklik, işletme giderlerini de yeniden şekillendiriyor. Flor için iş yeri, ekipman, faturalar ve düzenli maaş ödemeleri gerekiyordu. Seyahatte giderlerin daha büyük bir kısmı belirli turlara bağlanabiliyor; ancak ön ödemeler, kur dalgalanmaları, sigorta ve rehberliğin getirdiği sorumluluklar da kendi risklerini beraberinde getiriyor. Tan, ilişkilerini ve müşteri güvenini farklı bir işe taşırken bir pastane işletmenin günlük yükünü geride bırakıyor.
Genç Bir Fırıncı Flor’u Nasıl Kurdu?
Tan’ın pastacılığa ilgisi ergenlik yıllarında başladı; henüz okuldayken fırıncılık yapıyordu. A-level sınavlarının ardından Sydney’de Le Cordon Bleu’da eğitim gördü, sonra Singapur’da Japon bir pastacının yanında çıraklık yaptı.
Üretim mutfağındaki iş, ona hızlı çalışmayı, düzenli olmayı ve yorucu günler boyunca standartları korumayı öğretti. Herkesin en az bir kez hizmet sektöründe çalışması gerektiği görüşünü sık sık dile getirdi; çünkü bu işin dayanıklılık ve alçakgönüllülük kazandırabileceğini düşünüyor.
Tan, 21 yaşında annesinden aldığı 250.000 dolarlık başlangıç yatırımıyla Flor’u açtı. İş kadını olan annesi, onun pastacılığı meslek edinme kararını desteklemişti. Pastane, 2010’da Duxton Hill’de açıldı ve bir yıl içinde başa baş noktasına ulaştı.
Flor, Japon tarzı Fransız pastalarıyla sadık bir müşteri kitlesi edindi. İmza pastaları arasında hafif bir çilekli kısa kek ile portakal, greyfurt ve pomeloyla hazırlanan narenciyeli tart vardı. Bu pastalar, sonraki 15 yıl boyunca müşterilerin kutlamalarının parçası oldu.
İşletme en parlak döneminde beş şubeye ulaştı ve aylık 180.000 dolar gelir elde etti. Büyüme, yönetilmesi gereken daha büyük bir operasyonu beraberinde getirdi; artan maliyetler ve bir iş ortağıyla yaşanan hukuki anlaşmazlık da daha sonra küçülmeye katkıda bulundu.
Son Şube Neden Kapandı?
Pandemi, Flor’un satışlarını ve personel gücünü baskı altına aldı. Tan, bu dönemde kiraları daha yüksek olan bazı şubeleri kapatarak faaliyetleri kalan Siglap şubesinde yoğunlaştırdı.
2025’e gelindiğinde bu şubenin kirasının aylık 3.100 dolar artırılarak 5.400 dolardan 8.500 dolara çıkarılması önerilmişti. Bu, yaklaşık yüzde 57’lik bir artıştı. Fırıncı ve servis personeli bulup elde tutmak da zor olmaya devam ediyor, işletmeyi sürdürmenin üzerindeki baskıyı artırıyordu.
Tan, temmuz ayında kapanma kararı aldı. Markayı yıllarca kurup büyüttükten sonra bu kararı vermek acı vericiydi; ancak borçsuz ayrılabildiği için kendini şanslı hissediyordu. Dükkânın masraflarını üstlenmeyi sürdürmek yerine, standartlarını ve ilişkilerini başka türde bir işe taşımayı seçti.
Geçiş süreci birkaç yıla yayıldı:
- 2010: Flor Patisserie, Duxton Hill’de açıldı.
- 2023: Tan, Japonya’ya düzenlenen yemek ve kültür gezilerinde küçük gruplara rehberlik etmeye başladı.
- Temmuz 2025: Flor, son Siglap şubesinin kirasına zam yapılmasının önerilmesinin ardından kapandı.
- Ağustos 2025: Tan, Kitabi Travel’ı kurdu.
- Ekim 2025: Beş gün sürecek bir sonraki turunun kontenjanı tamamen doldu.
Pasta Müşterilerinden Yol Arkadaşlarına
Flor’un müşterileri, Tan’ın turları için ilk katılımcı kitlesini oluşturdu. Bazıları, sevdikleri tariflerin Japon kökenlerini ve Tan’la birlikte çalışmış pastacıları daha yakından tanımak istiyordu.
Japonya’daki pastacılarla altı yıl boyunca kurduğu iletişim, Tan’ı bölgesel üreticilerle, tedarikçilerle ve restoran işletmecileriyle tanıştırdı. Bu bağlantılar, seyahat programlarını oluşturabileceği yerleri ve kişileri ona kazandırdı. Pastane işinin yanında iki yıl boyunca rehberlik yaptıktan sonra girişimini Kitabi Travel adıyla resmîleştirdi.
İlk resmî turlar, tek bir bölgeye odaklanan beş günlük kısa gezilerden oluşuyor. Tan, programı ünlü turistik yerlerle doldurmak yerine her rotayı mevsimlik malzemeler ve el sanatları gelenekleri etrafında birbirine bağlamaya çalışıyor.
Küçük gruplar, bu formatın merkezinde yer alıyor. Ziyaretçiler bir şefin tezgâhının etrafında toplanabiliyor, aile çiftliğini kalabalığa boğmadan gezebiliyor ya da fırın hâlâ sıcakken bir çömlek atölyesine girebiliyor. Üreticilerle konuşmaya ve el yapımı bir ürünün standart bir emtia olarak üretilenden nasıl farklılaştığını anlamaya zamanları oluyor.
Ekim ayındaki turun tamamen dolması, Tan’ın yaklaşımına müşterileri arasında talep olduğunu gösteriyor. Tan, yıllar içinde kurduğu ilişkilerin sağladığı erişimle konuklarının düzenli ziyaretçiler gibi karşılandıklarını hissetmelerini amaçlıyor.
Pastacılık Geçmişi Bir Tura Ne Katar?
Tan’ın Fransız pastacılığı eğitimi ve Japon ustalarla çalışması, el işçiliğinden söz ederken başvurabileceği pratik bir bakış açısı kazandırıyor. Dokusu tam kıvamında bir cheesecake ya da özenle hazırlanmış, gevrek bir bisküvi olan sablé yapmak; malzemelere, tekniğe ve küçük ayrıntılara gösterilen özene bağlı.
Tan bu bakış açısını washi kâğıdı ustasını, Tamba çömlekçisini ya da sığır eti üreticisini ziyaret ederken de kullanıyor. Bitmiş nesneyi ya da yemeği deneyimin tamamı olarak görmek yerine, nasıl yapıldığına dikkat çekiyor ve teknikleri sade bir dille açıklıyor.
Tedarikçi seçimi de mutfak yönetiminden yanında getirdiği bir başka beceri. Tan kaliteyi değerlendirmeye, sözünü tutanları hatırlamaya ve mevsimsel bulunabilirliğe göre plan yapmaya alışkın. Bir rota da bir menü gibi, her deneyimi anlamlı bir amaçla bir sonrakine bağlayabilir.
Bu bağlantı, konuklar için bir tarlayı, atölyeyi ve yemeği aynı hikâyenin parçaları hâline getirebilir. Üretici ziyareti, daha sonra sofraya gelen yiyeceğe bağlam kazandırırken bir zanaatkârla geçirilen zaman, gündelik bir nesnenin ardındaki emeği anlatır.
Sonbahar Mantarları ve Tamba Sığır Eti
Sonbahar gezilerinin mevsimlik duraklarından biri matsutake mantarları. Aromasıyla değer gören ve sınırlı miktarda hasat edilen bu mantarları, yetiştikleri yerde tatmak için kısa bir dönem bulunuyor.
Hasadın en yoğun olduğu haftalarda konuklar matsutake’yi sade bir suimono çorbasında, üzerine biraz sudachi narenciyesi sıkılmış ızgarada ya da pilavın içinde tadabiliyor. Bu hazırlama biçimleri, mantarın lezzetini yemeğin merkezine koyuyor.
Tamba sığır eti de rotanın öne çıkan lezzetlerinden. Bölgesel wagyu markası, Hyogo Eyaleti’nin Tamba-Sasayama bölgesinde yetiştirilen Tajima soyu sığırlara dayanıyor. Etin dengeli mermerimsi yağ dağılımı ve temiz bitişiyle biliniyor.
Sığır etini yöresel sebzeler ve pilavla eşleştiren yemekler, aynı bölgenin malzemelerinin nasıl bir araya geldiğini gösteriyor. Odak noktası, tek tek pahalı malzemelerin tadına bakmaktan ziyade bölgesel mutfağın bütünü.
Tan ayrıca standart rotalarda pek yer almayan üretici ve aşçılarla buluşmalar ayarlıyor. Bunlar, sığır soyuna odaklanan bir wagyu çiftliği işleten bir aileyi ya da doğrudan dağlarda yiyecek toplayanlardan alışveriş yapan bir kaiseki şefini içerebiliyor. Kaiseki yemekleri, mevsim etrafında şekillenen bir dizi yemekten oluşuyor.
Atölyeleri ve Küçük Üretim Alanlarını Keşfetmek
Tamba’nın el sanatları gelenekleri de seyahat programının bir parçası. Tamba-Tachikui seramikleri, Japonya’nın Altı Kadim Fırını arasında sayılıyor. İşlevsel ve toprak tonlarındaki bu seramikler, yerel kil ve odunla pişirme gelenekleriyle yakından bağlantılı.
Bir atölye ziyareti, ziyaretçilere pişirim öncesinde kilin nasıl yoğrulduğunu, çarkta şekillendirildiğini ve fazlalıklarının nasıl alındığını gösterebilir. Bu süreç, bitmiş yüzeyi ve ısıyı iyi tutan bir kabı ortaya çıkarır. Mağaza raflarından sofra takımı seçmeye alışkın biri için bir fincanın biçim almasını izlemek, harcanan emeği görünür kılar.
Washi kâğıdı yapımı ve miso karışımı hazırlama, konukları başka usta işi üretim biçimleriyle tanıştırabilir. Küçük bira ya da içki üretim tesislerine yapılan ziyaretler, fermantasyon ve olgunlaşma süreçlerini açıklar. Örneğin bir shochu üreticisi, içki olgunlaşırken sıcaklığı denetlemek için serin yer altı odalarını kullanabilir.
Erişim, ziyaretlerin ev sahipleri için yönetilebilir boyutta tutulmasına bağlı. Küçük bir kâğıt atölyesi otobüslerle gelen ziyaretçileri ağırlayamaz; bir çiftçinin de randevusuz gelenlerle ilgilenecek sınırlı zamanı vardır. Dinlemeye ve bu sınırları gözetmeye hazır gruplar, işi yapan kişilerle daha verimli vakit geçirebilir.
Tan’ın amacı, bir yemeğin neden o şekilde bir tada sahip olduğunu ya da bir el işi ürünün neden belirli bir biçimde yapıldığını anlatmak. Temponun yavaşlığı, her karşılaşmayı tamamlanması gereken bir durağa çevirmek yerine sohbete yer açıyor.
Beş Gün Nasıl Geçebilir?
Tan, seyahat programlarını mevsimlere, hasada, hava durumuna ve zanaatkârların uygunluğuna göre düzenliyor. Hiçbir gezi bir diğerinin aynısı değil. Tipik bir programda yemek, öğrenme ve keşif dengeleniyor; ziyaretler arasında sürekli hareket etmek yerine deneyimleri özümsemeye zaman ayrılıyor.
- 1. gün: Bölgeye varış, yöresel ürünlerle hazırlanan bir karşılama yemeği ve bölgenin tarihiyle coğrafyasına dair bir tanıtım.
- 2. gün: Tadımlar eşliğinde sabah pazarını gezme, çömlek atölyesinde çarkta şekillendirme ve düzeltme işlemlerini izleme, aile işletmesi bir restoranda öğle yemeği, öğleden sonra mola ve mevsimlik kaiseki yemeği.
- 3. gün: Wagyu yetiştiriciliğini öğrenmek için bir çiftliği ziyaret etme ya da hasat ve işleme sürecini gözlemlemek için çay tarlalarında yürüyüş, üreticinin düzenlediği tadım ve yöresel spesiyallerin sunulduğu rahat bir akşam yemeği.
- 4. gün: Washi kâğıdı yapımı ya da miso karışımı hazırlama gibi uygulamalı bir el işi etkinliği, fermantasyon ve olgunlaşmayı öğrenmek için küçük bir bira ya da içki üretim tesisine ziyaret ve sonbahar mevsiminde matsutake mantarlı bir akşam yemeği.
- 5. gün: Son bir tadım durağı, yerel alışveriş için serbest zaman ve dönüş.
Ulaşım önceden ayarlanıyor, restoranlara beslenme ihtiyaçları bildiriliyor ve konuklara geleneklerle temel ifadeler hakkında pratik bilgiler veriliyor. Bu hazırlıklar, günün daha büyük bir bölümünü ziyaretlere ve sohbetlere ayırmayı sağlıyor.
Bu taslak, her turda aynı durakların olacağına dair kesin bir vaat değil, Tan’ın gözettiği dengeyi gösteriyor. Her gezide neler yapılacağını hasat koşulları ve küçük üreticilerin çalışma programları belirliyor.
Maliyet ve Risklerde Farklı Bir Denge
Bir pastane, satışlar yavaşladığında bile kira ödemek zorunda. Maaş giderleri sürüyor, fırınlar elektrik tüketiyor; para birimleri arasındaki kur değiştiğinde ya da nakliye aksadığında kaliteli süt ürünleri, meyve ve ithal çikolatanın maliyeti artabiliyor.
Kira yaklaşık yarı yarıya arttığında bağımsız bir dükkân zor kararlarla karşı karşıya kalıyor: fiyatları artırmak, porsiyonları küçültmek, personel azaltmak ya da kapanmak. İtibarı kaliteye ve müşterilerin alıştığı deneyime dayanan bir işletme için bunların her biri zorlayıcı olabilir.
Küçük grup seyahatlerinde konaklama ve ulaşım gibi giderlerin daha büyük kısmı belirli kalkışlarla bağlantılı. Katılımcı sayısı dolan bir tur, tedarikçilere ödeme yapıldıktan sonra kâr bırakabiliyor. Talep düştüğünde işletmeci tarihleri erteleyerek programı ve nakit akışını düzenlemede daha fazla esneklik kazanabiliyor.
Seyahat işi de mali konularda özen gerektiriyor. Kur riski tedarikçi maliyetlerini değiştirebilir, ön ödemeler yolculuk başlamadan parayı bağlar ve sorumluluk sigortası da ayrı bir giderdir. Bu yükümlülükleri yönetmenin bir parçası da açık rezervasyon koşulları belirlemek ve dikkatli planlama yapmaktır.
Grup sayısını küçük tutmak, her kalkıştan elde edilebilecek geliri de sınırlandırıyor. İşletmecilerin düzenli bir gezgin akışına, tekrar gelen konuklara ve güvenilir ev sahiplerine ihtiyacı var. Rehberlik dayanıklılık gerektiriyor; konuk ağırlama, lojistik ve sorun çözme işleri arka arkaya birkaç uzun güne yayılabiliyor.
Hava durumu hasadı ve ulaşımı etkileyebilir. Festivaller ve yerel tatiller çalışma saatlerini değiştirebilir; çiftliklere erişim ve alkol tadımlarına ilişkin kurallar eyaletten eyalete farklılık gösterir. Kur dalgalanmaları, gezginlerin karşılayabileceği maliyetleri de etkileyebilir.
İade ve erteleme politikaları, iletişim ve güvenlik planlaması bu riskleri yönetmeye yardımcı olur. Kalite için iş ortaklarını düzenli olarak ziyaret etmek, açık geri bildirim almak ve yedek seçenekler bulundurmak da önemlidir. Bir tedarikçinin standartlarındaki değişiklik, konuğun tüm gezi deneyimini etkileyebilir.
Tan’ın yaklaşımı, bu ağı yalnızca tedarikçiler listesinden ibaret görmeyip bir topluluk olarak ele almaya dayanıyor. Planlama yapmayı ve ilişki kurmayı seven biri için bu iş, mutfakta çalışmaktan çok farklı sorumlulukların yanı sıra iş yükü üzerinde daha fazla kontrol sunuyor.
Bu Tür Seyahatler Neden İlgi Görüyor?
Yıllarca süren kısıtlı hareketliliğin ardından daha derin bir deneyim arayan gezginler, yerel kültüre doğrudan ulaşmak için yemeği bir yol olarak görebilir. Bir mantar, bir fincan çay ya da bir seramik parçası ziyaretçiyi bir yerin tarihiyle, coğrafyasıyla ve gündelik yaşamıyla buluşturabilir.
Japonya, mevsimsellik ve gelenekler yemek kültüründe ve el sanatlarında köklü bir yere sahip olduğu için bu yaklaşım açısından elverişli. Küçük gruplar, kalabalık ve bilindik turistik yerlerin ötesine geçerken gezginlere hayranlık duydukları kişilerin işi hakkında sohbet etme fırsatı veriyor.
Pratik engeller de bu gezilerin cazibesini şekillendiriyor. Kırsal tren yolculukları, küçük bir restorandaki tezgâh için rezervasyon ve malzemelerle ilgili ayrıntılı sorular, dil becerisi ya da yerel bağlantılar olmadan zor olabilir. Bilgili bir rehber bu düzenlemeleri üstlenirken seyahatin beklenmedik keyiflerine de yer bırakabilir.
Konuklar hazırlıklı ve uygun sayıda geldiklerinde ev sahipleri de bundan yararlanıyor. Bir çiftçi, çömlekçi ya da kâğıt ustası; alanına ya da ayırabileceği zamana sığmayacak kadar kalabalık bir grup tarafından bunalmadan yaptığı işi paylaşabiliyor.
Tan kendi merakına da daha fazla zaman ayırabiliyor. Yıllarca her gün aynı mutfak düzeninde çalıştıktan sonra bu dönemi yeniden öğrenme fırsatı olarak tanımlıyor. Başkalarının çiftlikleri, atölyeleri ve yemek salonları etrafında plan yapmak, kendi dükkânını yönetmekten farklı bir tempo sunuyor.
Flor’un Kapanışı ve Singapur’un Yeme İçme Sahnesi
Flor’un kapanması, Singapur’da bağımsız kafeler, barlar ve restoranlar arasında yaşanan daha geniş bir kapanma dalgasının parçası. İşletmeciler artan kiralarla iş gücü ve malzeme maliyetlerinin, personel sıkıntısının ve pandemi yıllarının ardından daha temkinli davranan tüketicilerin baskısıyla karşı karşıya.
Piyasa kirası talep eden mülk sahipleri baskıyı artırıyor. İşletme sahipleri de tükenmişlikten ve kalacak beceriye ve bağlılığa sahip personel bulmakta yaşadıkları zorluktan söz ediyor. Sadık bir müşteri topluluğu, özellikle satışlar zayıfladığında, dükkânın sabit giderlerini karşılayacak geliri her zaman sağlayamıyor.
Sektörün deneyimli isimleri, bağımsız markaların kaybının, geride kalan yerleri zincirler doldurdukça yeme içme sahnesini tek tipleştirebileceğinden endişe ediyor. Yerel işletmeler şehre karakter kazandırıyor ve genç şeflerle barmenlerin yetişebileceği yerler sunuyor.
Girişimciler farklı yollar izliyor. Bazıları dükkânlarına daha fazla yatırım yapıp büyümeye çalışıyor. Başkaları ise derslere, danışmanlığa, ürünlere ya da seyahat gibi deneyimlere yöneliyor. Tan’ın değişimi, kalite standartlarının, ilişkilerin ve müşteri güveninin farklı bir maliyet yapısına sahip bir işte de sürdürülebileceğini gösteriyor.
Flor’un eski müşterileri için bu bağ artık pasta tezgâhından Japonya’ya uzanıyor. Pastalar artık günlük bir dükkân faaliyetinin parçası değil; ancak malzemelere ve onları üreten kişilere duyulan ilgi, Tan’ın işinin merkezinde kalmayı sürdürüyor.
Rezervasyon Yapmadan Önce Gezginlerin Kontrol Etmesi Gerekenler
Bir yemek turu, konukların beklentilerinin, mevsimsel odağın ve ziyaret edilen yerlerin birbiriyle uyumuna bağlı. Bu tarz bir geziyi düşünenler, rezervasyon yaptırmadan önce pratik sorular sorabilir.
- Grup büyüklüğünü kontrol edin. Küçük gruplar, ev sahipleriyle daha fazla erişim ve zaman sağlayabilir.
- Mevsimsel odağı inceleyin. Sonbahar ve ilkbahar rotaları farklıdır; seyahat tarihlerinde hangi malzemelerin mevsiminde olacağını sorun.
- Ev sahipleriyle kurulan ilişkileri sorun. Zaman içinde gelişen iş birlikleri, erişim ve tutarlılık sağlayabilir.
- Özellikle yemek, ulaşım, tadımlar ve uygulamalı etkinliklerin fiyata dâhil olup olmadığını teyit edin.
- Beslenme ihtiyaçlarınızı erkenden bildirin. Küçük restoranlar önceden haber verildiğinde değişiklik yapabilir, ancak son anda esneklikleri daha sınırlı olabilir.
- Evde bulması zor olabilecek el işi ürünler ve kiler malzemeleri için bütçe ve bagajda yer ayırın.
- Kırsal ziyaretlerde ve pazar günlerinde merdivenleri ve engebeli zeminleri de hesaba katarak yürüyüşe hazırlıklı olun.
- Temel selamlaşma ifadelerini öğrenin, zamanında gelin ve özellikle üretimin sürdüğü alanlarda talimatlara uyun.
Bu kontroller, gezginlerin ilgi ve ihtiyaçlarına uygun bir tur seçmelerine yardımcı olur. Ayrıca küçük işletmelere, çalışmalarını aksatmadan bir grubu ağırlamak için gereken haberi ve hazırlık süresini sağlar.
Özetle
- Flor Patisserie, son Siglap şubesinin aylık kirasının 5.400 dolardan 8.500 dolara, yani yaklaşık yüzde 57 artırılmasının önerilmesinin ardından Temmuz 2025’te kapandı.
- Heidi Tan, Flor’u 2010’da açtı ve işletmeyi en parlak döneminde aylık 180.000 dolar gelir elde eden beş şubeli bir yapıya dönüştürdü.
- Tan, 2023’te Japonya turlarında rehberlik etmeye başladı ve Ağustos 2025’te Kitabi Travel’ı kurdu.
- 13 Eylül 2025 itibarıyla ekim ayında düzenlenecek beş günlük bir sonraki turunun kontenjanı tamamen doldu.
- Turlar, matsutake mantarları, Tamba sığır eti, çömlekçilik, washi kâğıdı yapımı ve küçük üreticileri içeren deneyimlerle bölgesel yemek ve el sanatlarını bir araya getiriyor.
- Yeni işletme, Flor’un kalite standartlarını ve ilişkilerini seyahat alanına taşıyor; giderlerin daha büyük bir kısmı belirli kalkışlara bağlanırken yeni risklerin de yönetilmesi gerekiyor.






