Japon eğitimciler yabancı kökenli çocuklara yönelik ayrımcılıkla mücadele ediyor

11 dakikalık okuma
Girls Japanese school uniform skirt JK uniform Cla... – Vice…

Yaklaşık 200 eğitimci önyargılara karşı harekete geçme çağrısını dinledi

Cuma günü düzenlenen çevrim içi seminere katılan yaklaşık 200 öğretmen ve eğitim çalışanı, Japonya'daki okulların yabancı kökenli çocukları ayrımcılıktan nasıl koruyabileceğini görüştü. Temel mesaj açıktı: Bir çocuk uyruğu, dili veya görünüşü nedeniyle alaya alındığında ya da dışlandığında yetişkinler müdahale etmeli ve bu davranışın neden zarar verici olduğunu açıklamalı.

İçindekiler
  1. Yaklaşık 200 eğitimci önyargılara karşı harekete geçme çağrısını dinledi
  2. Öğretmenler seminerde neleri görüştü?
  3. Anketler görünüş ve kimliğe bağlı zorbalığı ortaya koyuyor
  4. Koreli öğrenciler internette ve gündelik yaşamda düşmanlıkla karşılaşıyor
  5. Okul kuralları farklılıklarla başa çıkmayı zorlaştırabiliyor
  6. Yasal koruma, okullara ve yerel yetkililere büyük sorumluluk bırakıyor
  7. Kore okulları öğrenim ücreti desteği konusunda ayrı bir mücadele veriyor
  8. Tanınma ve koruma eşitsiz biçimde gelişti
  9. Bir çocuk hedef alındığında okullar ne yapabilir?
  10. Hiroşima'da tanınma, gizli kalmış deneyimleri görünür kılıyor
  11. Öne Çıkanlar

Japonya daha fazla yabancı işçiyi kabul ederken ve başka ülkelerle bağı olan çocukların sayısı artarken eğitimcileri bir araya getiren oturumda, ailelerin dışlanma, akran zorbalığı ve desteğe eşit erişememe deneyimleri de ele alındı. Bu sorunlar, çocukların sıradan bir sınıfı veya oyun alanını kendilerini istenmeyen hissettikleri bir yere dönüştürebiliyor.

Semineri düzenleyen Hotta Emilie, çocukların çevrelerindeki yetişkinlerin davranışlarını taklit ettiğini, bu nedenle yetişkinlerin önyargılarının okulların mücadele etmesi gereken sorunların bir parçası olduğunu söyledi. Önyargı kabul gören bir alışkanlığa dönüşmeden harekete geçilmesi ve ayrımcılığa maruz kalan çocuklara yalnız olmadıklarının hissettirilmesi çağrısında bulundu.

NHK'nin seminer haberinde aktarılan buluşmada, belirsiz nezaket çağrıları yerine uygulanabilir çözümlere odaklanıldı. Öğretmenlere, alaycı sözleri duydukları anda durdurmaları, neyin incitici olduğunu açıklamaları ve olaya tanık olan herkese sınıfta hangi davranışların kabul edildiğini açıkça belirtmeleri çağrısı yapıldı.

Daha geniş politika çerçevesi, okulların üzerindeki baskıyı anlamaya yardımcı oluyor. Göç Entegrasyonu Politikaları Endeksi, Japonya'ya 100 üzerinden 47 puan veriyor; bu, ortalamanın biraz altında ve ülkeyi ayrımcılığa karşı koruma bakımından en zayıf performans gösterenler arasında konumlandırıyor. Endeksin değerlendirmesi, kapsamlı bir yasanın ve özel bir yaptırım kurumunun bulunmadığına dikkat çekiyor. Bu durum, mağdurların adalete başvurabileceği açık yolları sınırlarken eğitimcilere de önemli bir sorumluluk yüklüyor.

Reklam

Öğretmenler seminerde neleri görüştü?

Çevrim içi format, Japonya'nın dört bir yanındaki öğretmenlerin katılmasını sağladı. Katılımcıların çoğu okullardandı; aralarında danışmanlar ve toplum savunucuları da vardı. Sunumlarda koridorlarda, oyun alanlarında ve sosyal medyada yaşanan olaylar ele alındı. Yetişkinlerin hemen ne yapması, ailelerle nasıl iletişime geçmesi ve aynı davranışın tekrarlanmasını nasıl önlemesi gerektiği değerlendirildi.

Bir uzman, yabancı kökenli pek çok kişinin okul yıllarına dair acı hatıralar taşımaya devam ettiğini gösteren anket bulgularını aktardı. Japon olmadıkları için alaya alınmak, aksanlarıyla dalga geçilmesi ve gruplardan dışlanmak sık karşılaşılan deneyimler arasındaydı.

Hotta, genel bir nezaket çağrısının hedef alınan çocuğu desteksiz, diğer öğrencileri ise hangi davranışın kabul edilebilir olduğu konusunda kararsız bırakabileceğini savundu. Davranışı adlandırıp neden yanlış olduğunu açıklayan bir öğretmen ya da ebeveyn, çocuklara net bir ölçüt sunuyor. Tutarlı müdahale, sınıf arkadaşlarının da hedef alınan birinin yanında durabileceklerini anlamalarına yardımcı oluyor.

Seminerdeki yaklaşım, olaya anında verilecek tepkiyi sonraki adımlarla ilişkilendirdi. Hakareti durdurmak o anki sorunu ele alırken ailelerle görüşmek ve davranışın değişip değişmediğini takip etmek, çocuğun okulda yaşamaya devam ettiği deneyime odaklanıyor.

Anketler görünüş ve kimliğe bağlı zorbalığı ortaya koyuyor

Japonya'da karma etnik veya ırksal kökene sahip 448 kişiyle yapılan bir ankette katılımcıların yüzde 68'i zorbalık ya da ayrımcılığa maruz kaldığını belirtti. Bu deneyimler, görünür farklılıkların ve kimin bu topluluğa ait olduğuna dair varsayımların okul yaşamını nasıl şekillendirebildiğini gösteriyor.

Kanagawa'da ikinci sınıfa giden bir kız çocuğu, sınıf arkadaşları koyu teniyle dalga geçtikten sonra okula gitmekten korkmaya başladı. Babası, Kanadalı eğitimci Kinota Braithwaite, sınıfla konuşmak için izin istedi ve Kanada'daki Siyah toplulukların tarihi hakkında kısa bir ders verdi.

Kızını alaya alan çocuk özür diledi. Braithwaite'in ailesi daha sonra bu deneyimi bir çocuk kitabına dönüştürdü. Braithwaite kitabı Japonya'daki okullara yaptığı ziyaretlerde okuyor. Yaşananlar, diğer çocukların farklılıklar hakkında konuşmasına yardımcı olmanın bir yoluna dönüştü.

Tokyo merkezli bir insan hakları kuruluşu olan Irkçılık Karşıtı Bilgi Merkezi, başka bir ankette ayrımcılık vakalarını kayda geçirdi. Öğrencilerin de aralarında bulunduğu 340 yabancı katılımcıdan 167'si ayrımcı davranışlara maruz kaldığını söyledi. Görüşülen kişiler sözlü taciz ve zaman zaman fiziksel saldırılara uğradıklarını anlattı.

Waseda Üniversitesi profesörü Shunsuke Tanabe, bazı kişilerin yabancı nüfustaki artışı kamu güvenliğinin kötüleşmesiyle yanlış biçimde ilişkilendirdiğini gözlemledi. Bu tür varsayımlar yeni gelenlere yönelik düşmanlığı körükleyebilir ve çocukların karşılaştığı toplumsal iklimin bir parçasını oluşturabilir.

Reklam

Koreli öğrenciler internette ve gündelik yaşamda düşmanlıkla karşılaşıyor

Kore Burs Vakfının liseden lisansüstü eğitime kadar 1.030 öğrenciyle yaptığı anket, yaşamın farklı alanlarındaki tacize ilişkin ayrıntılı bir tablo ortaya koydu. Katılımcıların yaklaşık yüzde 31'i çoğunlukla sınıf arkadaşlarından ya da yarı zamanlı işlerde çalışırken sözlü tacize uğradığını söyledi.

Katılımcıların yaklaşık yüzde 74'ü internette etnik ayrımcılığa tanık olmuş, dörtte üçünden fazlası ise nefret gösterileri veya konuşmaları görmüştü. Yaklaşık yüzde 24'ü kamusal alanlarda ya da ev ararken ayrımcılıkla karşılaştığını bildirdi. Bulgular, okuldaki deneyimleri sınıf dışındaki tacizle birlikte ele alıyor.

Kadınlar, Japon öğretmenlerin de karıştığı olaylar dâhil olmak üzere, daha yüksek oranda sözlü taciz bildirdi. Deneyimleri, etnik kökene bağlı ayrımcılığın yanı sıra cinsiyetçi önyargının da ek bir yük oluşturduğuna işaret etti.

Japonya'da okurken tacizden kaçınmaya çalıştığını anlatan Kore kökenli Zainichi bir yüksek lisans öğrencisi, kimliğini internette neden gizlediğini şöyle açıkladı:

Tweetlerimden bunun belli olmamasına dikkat ediyorum.

Diğer katılımcılar sınıfta ve sokakta duydukları, ülkeden gitmelerini isteyen sözler de dâhil olmak üzere hakaretleri hatırladı. Kendilerine şöyle dendiğini anlattılar:

Güney Kore'ye dön.

Anket verilerini inceleyen sosyologlar, doğrudan tacizin pek çok katılımcının kendini suçlamasına yol açtığını söyledi. Nefret söylemine tekrar tekrar maruz kalmak, topluma bakışlarını da kararttı ve bazılarının çevrim içi ortamlardan çekilmesine neden oldu. Bu öğrenciler için göz önünde olmamaya çalışmak gündelik yaşamın bir parçası hâline geldi.

Okul kuralları farklılıklarla başa çıkmayı zorlaştırabiliyor

Japon okulları görünüş ve davranışta tek tipliliğe büyük önem veriyor. Birçok bölgede saç rengi ve kişisel eşyalarla ilgili katı kurallar yıllarca uygulandı. Kamuoyundaki tartışmalar ve davalar, yetkilileri bu kuralları yeniden değerlendirmeye yöneltti; bazı eyaletler kuralları esnetti.

Öğrencilerin aynı görünmesi ve davranması beklentisi, saç dokusu veya göz rengi farklı çocuklar için özellikle zorlayıcı olabiliyor. Bir çocuk için doğal olan bir özellik, başkalarının ona kuşkuyla yaklaşmasına neden olabiliyor.

Eğitim bakanlığı ders kitaplarını onaylıyor ve Gakushu Shido Yoryo adıyla bilinen ayrıntılı öğretim kılavuzlarını belirliyor. Eleştirmenler, bu çerçevenin etnik köken, göç ve ayrımcılık konularının kapsamlı biçimde öğretilmesine sınırlı alan bıraktığını savunuyor. Bunun sonucunda öğrenciler, farklılıkları saygılı biçimde tartışmak için ortak bir kelime dağarcığından yoksun kalabiliyor.

Japonca eğitimi, sorunun başka bir yönünü ele alıyor. Bakanlık, Japonca öğrenmek için desteğe ihtiyaç duyan çocuklara yönelik hizmetleri genişletti. Ritsumeikan Üniversitesi öğretim görevlisi Ayano Yamada ve diğer uzmanlar, çoğunluğu oluşturan öğrencilerin de yabancı kökenli sınıf arkadaşlarının deneyimlerini yaşlarına uygun biçimde ele alan derslere ihtiyaç duyduğunu savunuyor.

Dil desteğiyle çeşitliliğe ilişkin dersler aynı sınıfta farklı ihtiyaçlara yanıt veriyor. İlki çocukların derslere katılmasına yardımcı oluyor; ikincisi ise sınıf arkadaşlarının onların deneyimlerini anlamasını sağlıyor. Bu denge kurulmadığında Japonca öğrenen öğrenciler dışlanmaya devam edebiliyor.

Reklam

Yasal koruma, okullara ve yerel yetkililere büyük sorumluluk bırakıyor

Göç Entegrasyonu Politikaları Endeksi, ülkelerin göçmen kökenli kişilerin toplumsal yaşama katılımını nasıl desteklediğini değerlendiriyor. Endeksin Japonya ülke profili, ülkeye 100 üzerinden 47 puan veriyor ve ayrımcılığa karşı korumanın özellikle zayıf olduğuna dikkat çekiyor.

Değerlendirmede birbiriyle bağlantılı üç eksiklik öne çıkıyor: ayrımcılığa karşı kapsamlı bir yasanın bulunmaması, bu korumaları uygulayacak özel bir kurumun olmaması ve mağdurlar için erişilebilir başvuru yollarının sınırlılığı. Aileler açısından başvuru yolu, haksız muameleye itiraz etmek ve yanıt talep etmek için izlenebilecek pratik bir yol anlamına geliyor.

2018'de kurulan çokkültürlü bir arada yaşam danışma merkezleri ağı; ikamet, sağlık ve eğitim konularında danışmanlık sunuyor. Ulusal ve yerel yönetimler ayrıca ailelerin okul, sağlık sigortası ve ikamet işlemlerinde yolunu bulmasına yardımcı olan danışma hatları ve hizmetleri işletiyor. Bu hizmetler yararlı destek sağlarken insanların hangi korumalardan yararlanabileceğini yasal güvenceler belirliyor.

Japonya'nın 2016 tarihli Nefret Söylemi Yasası, ayrımcılığa karşı kamusal bir tutum ortaya koyuyor; ancak yaptırım öngörmüyor ve çevrim içi tacizi kapsamıyor. Ankete katılan öğrencilerin büyük bölümünün sosyal medya ve video platformlarında düşmanlıkla karşılaşması, bu kamusal ilkeyle günlük deneyimleri arasındaki mesafeyi gösteriyor.

Politikadaki eksiklikler, okullara ve belediyelere önemli bir sorumluluk yüklüyor. Yardım isteyen bir çocuk, yakındaki yetişkinlerin ayrımcı davranışları fark etmesine ve tutarlı biçimde karşılık vermesine büyük ölçüde bağlı kalabiliyor.

Kore okulları öğrenim ücreti desteği konusunda ayrı bir mücadele veriyor

Hükümet 2010'da, Kore kökenli öğrencilere eğitim veren Chosen okullarını lise öğrenim ücreti muafiyeti programının dışında bıraktı. Diplomatik gerilimler ve iç siyasetle bağlantılı bu karar, uzun yıllara yayılan bir dizi davaya yol açtı.

Mahkemeler farklı kararlar verdi. Okul yöneticileri finansman açığını ve öğrencilerin nefret grupları tarafından taciz edilmesini gündeme getirirken uluslararası insan hakları kuruluşları bu dışlamayı ayrımcı bularak eleştirdi ve her çocuk için eşit eğitim fırsatı çağrısında bulundu.

Kararın geçmişi ve ardından yaşanan anlaşmazlıklar, Chosen okullarına ilişkin politika analizinde inceleniyor. İlgili topluluklar için eğitime erişim, hem finansman kararları hem de öğrencilere yöneltilen düşmanlık tarafından şekillendi.

Birleşmiş Milletler izleme kuruluşları ve sivil toplum örgütlerinin sunduğu raporlar, Ainu, Buraku, Koreli ve diğer topluluklardan çocuklar da dâhil olmak üzere azınlık çocuklarına yönelik korumanın güçlendirilmesi için Japonya'ya defalarca çağrıda bulundu. Bu kaygılar, eğitime erişimin yanı sıra sınıfta ve okula gidip gelirken gördükleri muameleyi de kapsıyor.

Reklam

Tanınma ve koruma eşitsiz biçimde gelişti

Japonya, kapsayıcılığı destekleyen bazı adımlar attı. Parlamento Ainu halkını yerli bir halk olarak tanıdı ve hükümet zorbalıkla mücadele tedbirlerini destekledi. Ancak aileler ve savunucular, uygulama ve kapsamın eşit olmadığını; çocukların okulda ve okul çevresinde önyargıyla karşılaşmayı sürdürdüğünü belirtiyor.

Geçmişteki deneyimleri, eğitim anlaşmazlıklarını ve politika değişikliklerini bugünkü tartışmaya bağlayan tarihler şöyle:

  • 1945: Atom bombalarının etkilediği kişiler arasında Hiroşima'da yaşayan veya çalışan Koreliler de vardı.
  • 2010: Chosen okulları lise öğrenim ücreti muafiyeti programının dışında bırakıldı ve yıllarca süren davalar başladı.
  • 2016: Japonya, yaptırım öngörmeyen ve çevrim içi tacizi kapsamayan Nefret Söylemi Yasası'nı kabul etti.
  • 2018: Çok kültürlü bir arada yaşam danışma merkezleri ağı kuruldu.
  • 7 Eylül 2025'ten önceki cuma: Yabancı kökenli çocukları korumaya yönelik çevrim içi seminere yaklaşık 200 eğitimci ve eğitim çalışanı katıldı.

Eğitim bakanlığı zorbalıkla mücadele kılavuzlarını güncelliyor ve Japonca eğitimi için kaynak sağlıyor. Bu tedbirler okul yaşamının bazı yönlerini ele alırken aileler ve savunucular, ayrımcılığa karşı kapsamlı bir yasa ve özel bir yaptırım kurumu talep etmeyi sürdürüyor.

Seminere katılım, eğitimcilerin uygulamaya dönük araçlara ihtiyaç duyduğunu gösterdi. Buluşma ayrıca, yerelde hâlihazırda yürütülen çalışmaların yanında çocukları önyargılardan koruyacak açık bir ulusal standardın değerine dikkat çekti.

Bir çocuk hedef alındığında okullar ne yapabilir?

Seminerde sunulan öneriler ve zorbalığı önleme araştırmaları, tutarlı bir adımlar dizisine işaret ediyor: hızla müdahale etmek, zarar verici davranışı açıkça belirtmek, hedef alınan çocukla özel olarak konuşmak ve durumu takip etmek. Sınıfın geri kalanıyla yapılacak kısa bir konuşma, olaya tanık olan öğrencilerin kendilerinden beklenen davranışı anlamasına yardımcı olur.

Bir öğretmen, sınıf arkadaşının uyruğu veya diliyle alay etmenin kabul edilemez olduğunu açıkça anlatabilir. Daha sonra çocuk ve ailesiyle iletişime geçmek, davranışın sona erip ermediğini ve ek desteğe ihtiyaç olup olmadığını belirlemeye yardımcı olur.

Braithwaite'in Kanagawa'daki deneyimi, doğrudan iletişim kurmanın bir olayı nasıl derse dönüştürebileceğini gösteriyor. Sınıfta yaptığı konuşma, çocuk kitabı ve okul ziyaretleri, öğretmenlerin öncülük etmeye kendilerini hazırlıksız hissedebileceği konuşmaları başlatmanın yollarını sunuyor.

Okullara yönelik olarak belirlenen pratik adımlar şunları içeriyor:

  • Uyruğa, dile, dine veya görünüşe dayalı önyargıyı yasaklayan net kurallar koyun, bunları görünür bir yere asın ve sınıf saatlerinde yeniden ele alın.
  • Hedef alınan bir sınıf arkadaşına öğrencilerin güvenli biçimde destek olmasını sağlayacak kısa karşılıkları birlikte çalışın.
  • Personeli önyargı içeren zorbalığı tanıma, olayları kayda geçirme ve ailelerle zamanında iletişim kurma konusunda eğitin.
  • Japonca desteğini, çoğunluğu oluşturan öğrencilere yönelik çeşitlilik, göç ve saygılı tartışma dersleriyle birleştirin.
  • Güven duyulan topluluk temsilcilerini ve uluslararası deneyime sahip ebeveynleri hikâyelerini paylaşmaları için davet edin.
  • Duyuruları, danışmanlık bilgilerini ve şikâyet formlarını yaygın kullanılan dillere çevirin; yabancı kökenli aileler için bir irtibat kişisi belirleyin.
  • Öğrencilere söylentileri, kalıp yargıları ve nefret söylemini tanımayı öğretin; okulla bağlantılı çevrim içi ortamları takip edin.
  • Olayları kayda alın ve uygulamaların zaman içinde iyileştirilmesi için personelin verdiği karşılıkları değerlendirin.

Bu önlemleri birbirine bağlayan unsur, yetişkinlerin tutarlı davranmasıdır. Sakin ama kararlı bir yanıt, hem hedef alınan çocuğa hem de izleyenlere saygınlığın okul kurallarının bir parçası olduğunu gösterir.

Reklam

Hiroşima'da tanınma, gizli kalmış deneyimleri görünür kılıyor

Hiroşima Barış Anıtı Müzesi kısa süre önce, kentte yaşayan veya çalışan çok sayıda Korelinin de aralarında bulunduğu 1945 atom bombası saldırılarının yabancı kurbanlarını öne çıkaran bir bölüm ekledi. Bu değişiklik, daha önce daha az görünür olan deneyimleri ziyaretçilere ve öğrencilere aktarılan anlatıya dâhil ediyor.

Hiroşima patlamasından 16 yaşında sağ kurtulan Lee Jong Keun, şimdi öğrencilere konuşan kişiler arasında. Ayrımcılığa uğrama korkusuyla onlarca yıl kökenini gizledi ve Japonca bir isim kullandı. Yürüttüğü çalışmalar, önyargıların biçim verdiği bir yaşamın ardından tanınmanın iyileşmeyle ilişkisini yansıtıyor.

Ulusal bir trajedinin farklı kökenlerden insanları etkilediğini öğrenmek, çocukların farklı köklerden gelen sınıf arkadaşlarının ortak tarihin bir parçası olduğunu anlamasına yardımcı olabilir. Bu, sınıfta veya internette kalıp yargılarla karşılaştıklarında başvurabilecekleri daha kapsamlı bir anlatı sunar.

Seminerde, öğrenci anketlerinde ve tarihî tanıklıklarda ele alınan deneyimler, yetişkinlerin somut bir sorumluluğuna işaret ediyor: önyargıyı fark etmek, buna karşılık vermek ve hedef alınan kişiye destek olmak. Yasalar, okul finansmanı ve sınıftaki uygulamalar, çocukların bu korumayı günlük yaşamda deneyimleyip deneyimlemeyeceğini birlikte belirliyor.

Öne Çıkanlar

  • Yabancı kökenli çocuklara yönelik ayrımcılığın ele alındığı cuma günkü çevrim içi seminere yaklaşık 200 öğretmen ve eğitim çalışanı katıldı.
  • Semineri düzenleyen Hotta Emilie, yetişkinlere erken müdahale etme, net standartlar koyma ve çocuklara yalnız olmadıklarını hissettirme çağrısı yaptı.
  • Karma etnik veya ırksal kökene sahip 448 kişiyle yapılan ankette katılımcıların yüzde 68'i zorbalık veya ayrımcılığa maruz kaldığını belirtti.
  • Kore Burs Vakfının anketine katılan 1.030 öğrencinin yaklaşık yüzde 31'i sözlü taciz bildirdi; yaklaşık yüzde 74'ü internette etnik ayrımcılığa tanık oldu.
  • Göç Entegrasyonu Politikaları Endeksi, Japonya'ya 100 üzerinden 47 puan veriyor; yasal korumanın zayıf ve ayrımcılığa karşı başvuru yollarının sınırlı olduğunu belirtiyor.
  • Japonya'nın 2016 tarihli Nefret Söylemi Yasası yaptırım öngörmüyor ve çevrim içi tacizi kapsamıyor.
  • Chosen okulları 2010'da lise öğrenim ücreti muafiyeti programının dışında bırakıldı; bu karar davalara ve uluslararası eleştirilere yol açtı.
  • Okulların atabileceği adımlar arasında derhâl müdahale, ailelerle iletişim, dil desteği, çeşitlilik eğitimi ve tacizin sona erip ermediğini düzenli biçimde takip etmek bulunuyor.
  • Hiroşima'da atom bombalarının yabancı kurbanlarının tanınması, daha önce gizli kalmış deneyimleri ortak tarih derslerine taşıyor.
Bu haberi paylaş

Bunlar da ilginizi çekebilir