Daha Fazla Bebek, Ancak Nüfus Hâlâ Azalıyor
Güney Kore’de 2025 yılında 254.500 bebek dünyaya geldi. Bu, yüzde 6,8’lik artışla son 15 yılın en büyük yıllık yükselişi oldu. Dünyanın en düşük doğurganlık oranına yıllarca sahip olan ülkede doğum sayısı, aynı ay bir önceki yıldakini aşarak art arda 17 ay boyunca yükseldi. Toplam doğurganlık hızı 2023’te 0,72’den 2024’te 0,75’e çıktı ve 2026’nın başlarında yaklaşık 0,80’e ulaştı.
İçindekiler
- Daha Fazla Bebek, Ancak Nüfus Hâlâ Azalıyor
- Küçük Bir Artış Neden Bu Kadar Önemli?
- Artış Nasıl Gerçekleşti?
- Konut, Eşleştirme ve Doğurganlık Tedavisi
- Şirketler Ebeveynliğe Para ve Zaman Ayırıyor
- Daha Büyük Bir Kuşak ve Ertelenen Evlilikler
- Çocuk Yetiştirmenin Maliyeti Doğumun Çok Ötesine Uzuyor
- İş ve Toplumsal Beklentiler Annelerin Üzerindeki Yükü Sürdürüyor
- Macaristan ve İsveç Farklı Sınırlara İşaret Ediyor
- Çin, Singapur ve Uyuma Odaklanmanın Önemi
- Öne Çıkanlar
Bu iyileşme, hükümetin insanları çocuk sahibi olmaya teşvik etmek amacıyla yirmi yılda 360 trilyon wondan fazla, yaklaşık 360 milyar Kanada doları ya da 250 milyar ABD doları harcamasının ardından geldi. Yetkililer nakit ödemeler, daha ucuz konut, doğurganlık tedavisi ve hatta eşleştirme yöntemlerini denedi. Şirketler de kendi çalışanlarına önemli ödemeler ve çocuk bakım yardımları sunmaya başladı.
Buna karşın 2025’te ölümler doğumları 108.900 kişi aştı ve Güney Kore’de doğal nüfus azalması sürdü. Doğurganlık hızı, mevcut doğum eğilimleri devam ederse bir kadının yaşamı boyunca ortalama kaç çocuk sahibi olacağını ölçüyor. Göç olmadan nüfusun sabit kalması için genellikle yaklaşık 2,1’lik bir oran gerekiyor. Güney Kore bu seviyenin hâlâ çok altında.
Kanada, İtalya, İspanya ve ABD’nin de aralarında bulunduğu benzer baskılarla karşı karşıya olan ülkeler, bu artışı yakından izliyor. Ontario eyaletinin Kingston kentindeki araştırmacılar, Güney Kore’nin örnek alınabilecek bir model sunup sunmadığını ya da geçici bir iyileşme yaşayıp yaşamadığını inceliyor. Temel soru, kamu desteğinin aile kararlarını uzun vadede değiştirip değiştirmediği ya da otuzlu yaşlarına giren büyük bir kuşağın ve COVID-19 nedeniyle ertelenen evliliklerin doğumları kısa süreliğine artırıp artırmadığı.
Veriler, uzun süren düşüşün ardından yetkililere bir nebze rahatlama sağlıyor. Ancak aileler, şirketler ve politika yapıcılar aynı pratik sorunla karşı karşıya: Finansal güvenliği, işi ya da kişisel refahı feda etmeden çocuk yetiştirmeyi mümkün kılmak.
Küçük Bir Artış Neden Bu Kadar Önemli?
Güney Kore’nin doğurganlık hızı, 2023’te 0,721 ile rekor düzeyde düşük seviyeye indi; bu oran genellikle 0,72 olarak yuvarlanıyor. Demografik öngörüler, bu seviyede nüfusun 2070’lerin başlarında yaklaşık üçte bir azalacağını ve sakinlerin yaklaşık yarısının 65 yaşında ya da daha büyük olacağını gösteriyor. Genellikle çalışma çağındaki nüfus olarak tanımlanan 15-64 yaş grubunun 20 milyondan fazla azalması bekleniyor.
Daha az çalışan ve daha fazla yaşlı nüfus, ekonomi ile emeklilik, sağlık hizmetleri ve diğer kamu hizmetlerini destekleyen sistemler üzerinde baskı yaratabilir. Kore Merkez Bankası, teknolojik yenilik ve yapısal reformlarla büyük çaplı uyum sağlanmadığı takdirde ülkenin 2040’larda kalıcı bir resesyonla karşı karşıya kalabileceği uyarısında bulundu.
Kore Kalkınma Enstitüsünün Mayıs 2025’te yayımladığı bir araştırma, demografik değişimin potansiyel büyümeyi aşağı çekmeye devam edeceğini ve bu büyümenin 2040’larda sıfıra yaklaşabileceğini öngördü. Potansiyel büyüme, bir ekonominin sürdürülebilir biçimde ne kadar hızlı büyüyebileceğini ifade ediyor. Araştırmanın tarafsız senaryosuna göre ekonomi 2047’de daralmaya başlayabilir; kötümser varsayımlarda bu 2041’de gerçekleşebilir. Nüfus azalmasını telafi edecek ölçüde teknolojik ilerleme sağlanamazsa yavaşlama, tüm gelir gruplarının yaşam standartlarını etkiler.
Kuzey Kore ile gerilim sürerken savunma planlamacıları da askerliğe uygun kişilerin sayısının azalmasıyla karşı karşıya. Aktif asker sayısının yüzde 20 düşerek yaklaşık 450.000’e gerilediği belirtiliyor; uzun vadeli karşılaştırmada 2019 için verilen sayı 690.000, bugün içinse yaklaşık 450.000.
Hükümet 2024’te 18 yıl aradan sonra ilk emeklilik reformunu kabul ederek devlet emeklilik fonunun öngörülen tükenme tarihini 2071’e erteledi. Genç kuşaklar hâlâ daha yüksek primlerle ve daha düşük ödemelerle karşı karşıya; bu da yaşlanan nüfusun maliyetinin nasıl paylaşılacağı konusunda gerilim yaratıyor. Askerî emeklilik fonu ile memur emeklilik fonunun kaynakları ise çoktan tükendi.
Artış Nasıl Gerçekleşti?
Son dönemdeki iyileşme, doğurganlığın birkaç yıl düşmesinin, pandemi kaynaklı aksaklıkların ve evliliklerin yeniden artmasının ardından geldi. Eski Cumhurbaşkanı Yoon Suk Yeol, doğum sayısındaki düşüşü ulusal acil durum olarak nitelendirmişti. Önemli tarihler, düşüşün derinliğini ve toparlanmanın henüz ne kadar sınırlı kaldığını gösteriyor.
- 2020-2025: Yakın dönemde demografik artışa katkı sağlayan yaş grubundaki kadınların sayısı yüzde 9 arttı.
- 2022-2024: Hükümetin anket verileri, evlilikten sonra çocuk sahibi olmayı düşünenlerin oranında yüzde 3,1’lik artış gösterdi.
- 2023: Doğurganlık hızı 0,721 ile rekor düşük seviyeye geriledi; bu oran genellikle 0,72 olarak yuvarlanıyor.
- 2024: Doğurganlık hızı 0,75’e yükseldi.
- 2025: Doğum sayısı yüzde 6,8 artışla 254.500’e ulaştı; ölümler doğumları 108.900 kişi aştı.
- 2026’nın başları: Doğurganlık hızı yaklaşık 0,80’e çıktı.
- 2027’den sonra: Demograflar, daha büyük bir kuşağın otuzlu yaşlarına girmesinden kaynaklanan artışın, onu daha küçük kuşaklar izledikçe zayıflamasını bekliyor.
Güney Kore’de evlilik ile doğum arasında güçlü bir ilişki var; çünkü evlilik dışı çocuk sahibi olmak hâlâ nadir. Evlilik sayısı art arda 20 aydır yükseliyor. Evlilikten sonraki iki yıl içinde gerçekleşen doğumlar da on yılı aşkın süren düşüşün ardından yüzde 10’dan fazla arttı.
Konut, Eşleştirme ve Doğurganlık Tedavisi
Daegu’daki Dalseo ilçesinde Belediye Başkanı Lee Tae-Hoon 2016’da bir eşleştirme kampanyası başlattı. İlçe, buluşmalar için bir park oluşturdu ve romantizmi teşvik etmek amacıyla maskotlar yaptırdı. Program sayesinde tanışan çiftler evlendi ve çocuk sahibi olmayı değerlendirmeye başladı.
Lee, nüfus azalmasını iklim değişikliğiyle kıyaslayarak bir kriz olarak nitelendirdi ve gençlerin karanlık bir gelecekten kaçınmak için çocuk sahibi olmanın önemini öğrenmesi gerektiğini savundu. Yerel yönetimin düzenlediği bir etkinlikte tanışan bir çift, aksi takdirde birbirlerini bulamayacaklarını söyledi. Şimdi evli olan çift çocuk sahibi olmayı düşünüyor; yetkililerin teşvik etmek istediği sonuç da buydu.
Incheon, konut maliyetlerine odaklanarak yeni evlilere ve yeni ebeveynlere daireleri günde yaklaşık bir dolara kiralama imkânı sundu. Ulusal destek kapsamında ilk kez çocuk sahibi olanlara yaklaşık 2.000 ABD doları, sonraki çocuklar içinse 3.000 ABD doları civarında hibe veriliyor; buna aylık yaklaşık 100 dolarlık ödenekler de ekleniyor.
Seul, 2025’ten bu yana evlilik kaydı yaptıran yeni evlilere ayrıca bir milyon won teklif etti. 6,7 trilyon wonluk Doğum Destek Projesi, yeni evlilere yönelik sosyal konutları ve genişletilmiş kreş kapasitesini kapsıyor. Başkentteki ebeveynler ayrıca çocuk doğduğunda iki milyon won, sonraki doğumlarda ise üç milyon won alıyor.
Seul’deki doğurganlık tedavisi desteği, kadınların başarılı bir doğum başına 25 defaya kadar tüp bebek, yani IVF, tedavisini denemesine olanak tanıyor; masrafların büyük bölümünü devlet karşılıyor. Tüp bebek tedavisinde yumurta vücut dışında döllendikten sonra embriyo rahme yerleştiriliyor. Kanada’da yalnızca bazı eyaletler kısmi destek sağlıyor ve çoğu hastalara yaşamları boyunca devlet tarafından tamamen karşılanan yalnızca bir tedavi döngüsü sunuyor.
Seul’deki yetkililer ayrıca 2023’te erkeklerin 30 yaşına gelmeden en az üç çocuk sahibi olmaları hâlinde zorunlu askerlikten muaf tutulmasını önerdi. Büyük tartışma yaratan fikir hiçbir zaman uygulanmadı. Bu önlemler bir arada değerlendirildiğinde, yetkililerin ebeveynliğin önündeki mali ve pratik engelleri azaltmak için ne kadar geniş bir yelpazede çözüm aradığı görülüyor.
Şirketler Ebeveynliğe Para ve Zaman Ayırıyor
Merkezi Seul’de bulunan video oyunu geliştiricisi Krafton, çalışanlarına çocuk başına yaklaşık 100.000 ABD doları veriyor. Bunun yaklaşık 60.000 doları toplu olarak ödeniyor; kalan 40.000 dolar ise çocuğun ilk yıllarına yayılarak veriliyor.
Şirket ayrıca sabah 08.30’dan akşam 21.30’a kadar ücretsiz kreş hizmeti, iki yıla kadar ebeveyn izni ve ebeveynler izindeyken boşalan pozisyonları doldurmak için otomatik işe alım süreci sunuyor. Bu uygulamayla ebeveynlerin işe erken dönme baskısının azaltılması ve aile kararlarının kariyerleri durdurmasının önüne geçilmesi amaçlanıyor.
Krafton’da genel operasyonlardan sorumlu Jaekeun Choi, şirketin doğumlardaki düşüşü neden kendi geleceği için de tehdit olarak gördüğünü şöyle açıkladı:
Doğum oranı yıllardır olduğu gibi hızla düşmeye devam ederse işimiz dâhil Güney Kore toplumunun tamamının ayakta kalması sonunda zorlaşacak.
Krafton, programın başlamasından bu yana daha fazla çalışanın çocuk sahibi olduğunu belirtiyor. Şirket, sunulan yardımların bu kararlarda doğrudan etkili olup olmadığını incelemek üzere Seul Ulusal Üniversitesiyle birlikte çalışıyor. Programın bu kararlar üzerindeki etkisi henüz belirlenmiş değil.
Diğer şirketler de doğum başına yaklaşık 75.000 ABD dolarına karşılık gelen 100 milyon wona kadar ödeme sunuyor. Teknoloji ve finans şirketleri cazip aile yardımları sağlamak için rekabet ediyor; böylece bir zamanlar daha çok hükümetin yürüttüğü kampanyaya özel sektör işverenleri de katılıyor.
Seul’de çocuk bekleyen bazı anneler, işyerindeki tutumların değiştiğini anlatıyor. Soyadı Kim olarak verilen 30 yaşındaki bir kadın, erkek yöneticilerin eskiden ebeveyn iznini pek anlamadığını söyledi. Yeni çocuk için işten izin almanın daha fazla kabul görmesiyle yükün hafiflediğini belirtti.
Yasaya göre anneler, komplikasyonsuz tekil bir doğumda 90 güne kadar izin kullanabiliyor; babalara ise 20 gün veriliyor. İzinlerin büyük çoğunluğunu yine anneler kullanıyor. Daha uzun izinler ve yerine çalışacak personel sağlayan şirket politikaları, yasal hakların kullanımının önündeki pratik bir soruna çözüm getiriyor: Çalışanların bu haklardan yararlanabileceklerini hissedip hissetmemesi.
Daha Büyük Bir Kuşak ve Ertelenen Evlilikler
Veri ve İstatistik Bakanlığının nüfus eğilimleri bölümünün direktörü Park Hyun-jung, hükümet politikaları ile doğumlardaki son artış arasındaki ilişkiyi tam olarak analiz edemediğini kabul etti. Demografik zamanlama, iyileşmenin bir bölümüne başka bir açıklama getiriyor.
Resmî aile planlaması politikalarının sona ermesinin ardından yaşanan kısa süreli artış döneminde, 1991-1995 yılları arasında yaklaşık 3,6 milyon çocuk dünyaya geldi. Eko patlaması kuşağı olarak bilinen bu kuşak şimdi otuzlu yaşlarının başında; evlilik ve çocuk sahibi olmak için en uygun dönemlerden birinde. Bu yaş grubundaki kadınların sayısı 2020-2025 arasında yüzde 9 arttı.
Potansiyel ebeveynlerin sayısının artması, aileler küçük kalmayı sürdürse bile doğum sayısını yükseltebilir. 2027’den sonra 1996’dan itibaren doğan daha küçük kuşaklar giderek daha fazla otuzlu yaşlarına girecek. Demograflar, gençler önceki kuşaklardan daha fazla çocuk sahibi olmadığı sürece bu değişimin mevcut artışı zayıflatmasını bekliyor.
COVID-19 da düğünleri, doğumların evlilikle yakından bağlantılı olduğu bir ülkede ise çocuk sahibi olmayı erteledi. Sonrasında evliliklerde yaşanan artış doğumların yükselmesine katkıda bulundu. Dolayısıyla son dönemdeki artışın bir bölümü, erteledikleri dönüm noktalarına ulaşan çiftlerden kaynaklanıyor.
New York Eyalet Üniversitesi Buffalo kampüsünde profesör olan Sojung Lim, doğurganlık hızının pandemi öncesi seviyesine dönmediğini belirtti. Evliliklerdeki artış sona erdiğinde ve eko patlaması kuşağı yaşlandığında doğurganlık hızının yeniden düşebileceği uyarısında bulundu.
Lim ayrıca Güney Kore’nin gelişmiş ekonomiler arasında hâlâ en düşük doğurganlık hızına sahip olduğunu ve insanların istediği çocuk sayısının nüfusun kendini yenilemesi için gereken seviyenin altında kaldığını belirtti. Evlilikten sonra çocuk sahibi olmayı düşünenlerin oranının 2022-2024 arasında yüzde 3,1 artması umut verici olsa da uzun vadeli demografik gidişatı değiştirmek için yeterli değil.
Çocuk Yetiştirmenin Maliyeti Doğumun Çok Ötesine Uzuyor
Pekin merkezli YuWa Nüfus Araştırma Enstitüsü, 2024’te Güney Kore’yi çocuk yetiştirmenin dünyanın en pahalı olduğu ülke olarak sıraladı. Doğumdan 18 yaşına kadar olan ortalama maliyet 275.000 ABD doları olarak tahmin edildi.
Konut ve gıda, masrafların yalnızca bir bölümünü oluşturuyor. Çocukların yaklaşık yüzde 80’i hagwon olarak bilinen özel dershanelere gidiyor. Üniversite kontenjanları için yoğun rekabet, ebeveynleri küçük yaşlardan itibaren özel derse yüklü harcamalar yapmaya yöneltiyor; çünkü yalnızca kamu eğitimine güvenemeyeceklerini düşünüyorlar.
Süregelen bu masraflar, doğumda yapılan bir ödemenin aile planları üzerinde neden sınırlı etkisi olabileceğini açıklıyor. Üçüncü çocuğunu bekleyen bir anne, devlet hibelerinin çocuk yetiştirmenin gerçek maliyetini karşılamadığını söyledi: Masraflar yardımları aşıyor ve mali sorumluluk çocuk yetişkin olana kadar devam ediyordu.
Çocuk bekleyen bir başka anne ise özellikle başka bir eve taşınma desteğinin yeniden çocuk sahibi olma kararında etkili olduğunu belirtti. Ancak birçok programın mevcut ekonomik koşullarına uymadığını da söyledi. Deneyimi, desteklerin bir kararı etkileyebilse de hanelerin ihtiyaçlarında boşluklar bırakabildiğini gösteriyor.
Ulusal hibeler, yerel konut programları ve şirket ödemeleri aile harcamalarının farklı bölümlerine hitap ediyor. Bir çocuk daha sahibi olmayı düşünen ebeveynlerin, ilk ödeme harcandıktan çok sonra da devam eden masrafların yanı sıra kendilerine sunulan desteklerin bütününü hesaba katması gerekiyor.
İş ve Toplumsal Beklentiler Annelerin Üzerindeki Yükü Sürdürüyor
Güney Koreliler yılda ortalama 1.865 saat çalışıyor; bu, gelişmiş dünya ülkeleri arasındaki en yüksek çalışma sürelerinden biri. Uzun çalışma saatleri çocuk bakımına daha az zaman bırakırken, anneler çocuk sahibi olduktan sonra kazançlarında ve istihdamlarında ciddi kayıplarla karşılaşıyor.
Çocuk 10 yaşına geldiğinde annelerin kazancı ortalama yüzde 66 düşüyor. Güney Kore, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ülkeleri arasında cinsiyete dayalı istihdam farkının en yüksek olduğu ülke. Annelerin istihdamı, on yıl içinde babalara kıyasla yüzde 49 azalıyor.
Kadınlar ayrıca peşin hükümlü ayrımcılıkla karşı karşıya: İşverenler gelecekte hamile kalabileceklerini veya çocuk bakımından sorumlu olacaklarını düşündükleri için onları işe almaktan ya da terfi ettirmekten kaçınabiliyor. Çocuk sahibi oldukları dönemde birçok kadın işgücü piyasasından ayrılıyor ya da yarı zamanlı veya güvencesiz işlere geçiyor.
Mart ayında ilk çocuğunu bekleyen 31 yaşındaki bir kadın, işyerindeki desteğin yetersizliği nedeniyle işinden ayrılmak zorunda hissetti. Hamileliğin çoğu zaman istifayla sonuçlandığını anlattı. Bu deneyim, Kim’in tarif ettiği daha destekleyici ortamla birlikte düşünüldüğünde şirket uygulamalarındaki değişimin her yerde aynı olmadığını gösteriyor.
Kamuya açık alanlar da yükü artırabiliyor. Çocukların alınmadığı restoran ve kafeler, yani “çocuksuz alanlar” giderek yaygınlaştı. Anneler, bebekleri kamusal alanda ağladığında olumsuz bakışlarla karşılaştıklarını ve kendilerini yalnız hissettiklerini söylüyor.
Lim, hükümet önlemlerinin aile kurmaya ilişkin katı geleneksel beklentilerin üstesinden gelip gelemeyeceğini de sorguladı. Güney Kore’de bekar kadınlar tüp bebek tedavisi göremiyor. Daha derindeki engeller ele alınmadıkça doğurganlıktaki artışın geçici olacağını savunuyor. Birçok kadın için karar, para kadar zaman, işyeri desteği ve toplumsal saygıyla da ilgili.
Macaristan ve İsveç Farklı Sınırlara İşaret Ediyor
Macaristan, eski Başbakan Viktor Orban döneminde doğumları teşvik eden politikalara ülkenin gayrisafi yurt içi hasılasının (GSYH), yani ekonomide üretilen mal ve hizmetlerin değerinin, yaklaşık yüzde 5’ini ayırdı. Çocuk sahibi olmayı taahhüt eden evli çiftlere faizsiz krediler, konut kredisi sübvansiyonları ve vergi indirimleri sunulabiliyordu.
Ülkede doğurganlık hızı 2010’da 1,25’ten 2020’de 1,59’a yükseldi, ardından 2025’te 1,31’e geriledi. Yapılan harcamaların büyüklüğüne karşın bu dönemdeki artışın büyük bölümü zamanla ortadan kalktı.
Eleştirmenler, teşviklerin çiftleri zaten planladıkları çocukları yalnızca biraz daha erken sahibi olmaya yönelttiğini savunuyor. Çocuk bakımındaki yetersizliklerin, sağlık hizmetlerinin kalitesiyle ilgili sorunların ve katı cinsiyet rollerinin ise çözümsüz kaldığını belirtiyorlar. Bazı araştırmacılar, benzer ölçekte programlar olmadan benzer bir artış ve düşüş yaşayan Çekya’ya dikkat çekerek daha geniş bölgesel eğilimlerin etkili olduğunu öne sürüyor.
İsveç farklı bir yaklaşım benimsedi. 2000’lerde ebeveyn izninin paylaşılması, uygun fiyatlı çocuk bakımı ve herkese açık okul öncesi eğitim, doğurganlık hızının 1,5’ten 2,0’a yükselmesine katkıda bulundu. Bu politikalar, doğum sayısını açıkça artırmaktan ziyade iş ve aile yaşamını daha uyumlu hâle getirmek üzere tasarlandı.
Araştırmacılar başlangıçta İsveç’in kadınların istihdamı ile aile büyüklüğü arasındaki gerilimi çözdüğünü düşündü. Doğurganlık 2010’larda yeniden düştü. Buna rağmen demograflar, bu tür desteklerin İskandinav ülkelerini Doğu Asya’da yaşanan aşırı düşüşlerden korumaya yardımcı olduğunu savunuyor.
Viyana Demografi Enstitüsünden Tomas Sobotka, kadınlarla erkeklerin ücretli iş ve bakım sorumluluklarını paylaşmasını kolaylaştıran ülkelerin doğurganlıkta derin düşüşe karşı çok daha iyi korunduğunu savunuyor. Bu karşılaştırma, dikkati doğum başına yapılan ödemenin miktarından çocukluk boyunca sorumlulukların nasıl paylaşıldığına çeviriyor.
Çin, Singapur ve Uyuma Odaklanmanın Önemi
Çin, tek çocuk politikasından vazgeçtikten sonra nakit ikramiyeler ve doğum kontrol ürünlerine yönelik vergi artışları getirdi. Buna rağmen ülkede doğurganlık hızı düşmeye devam ederek yaklaşık 1,0’a geriledi. Singapur da onlarca yıldır uyguladığı doğum izni, çocuk bakım sübvansiyonları ve internette geniş kitlelere ulaşan reklam kampanyalarına rağmen zorlanıyor.
Ontario eyaletinin Kingston kentinde nüfus azalmasını inceleyen araştırmacı Maxwell Hartt, yalnızca doğum oranını artırmaya odaklanan politikaların nüfus azalmasına karşı nadiren en etkili yanıt olduğunu savunuyor. Kadınların eğitim düzeyinin yükselmesini, özgürlüğünü ve doğum kontrolüne erişimini toplumların geri çevirmek istemeyeceği olumlu gelişmeler olarak görüyor.
Hartt’a göre Güney Kore’deki girişimler, doğan bebek sayısının ötesinde de değer taşıyor. Uygun fiyatlı konut, daha kapsamlı yardımlar ve insanların tanışabileceği kamusal alanlar, doğurganlık önemli ölçüde artsın ya da artmasın refahı, toplumsal uyumu ve ekonomik kalkınmayı iyileştirebilir.
Dünya nüfusunun bu yüzyılın sonundan önce azalmaya başlaması bekleniyor. Hartt, hükümetlerin daha önceki doğum eğilimlerini yeniden oluşturmaya çalışmak yerine bu gerçeklik içinde mümkün olan en iyi toplumu kurmaya odaklanması gerektiğini savunuyor.
Güney Kore’nin deneyimi bu iki hedefi bir araya getiriyor. Daha iyi çocuk bakımı, güvenli konut ve ebeveyn izni, çocuk isteyenlere destek olurken günlük yaşamı da iyileştirebilir. Mevcut artış ülkeye bir miktar nefes aldırıyor, ancak yaşlanan nüfus, istihdam baskıları ve küçülen kuşaklar uyum sağlamayı hâlâ zorunlu kılıyor.
Öne Çıkanlar
- Güney Kore’de 2025’te 254.500 bebek dünyaya geldi. Bu sayı yüzde 6,8 artışla son 15 yılın en büyük yıllık yükselişi oldu.
- Doğurganlık hızı 2023’te 0,72’den 2024’te 0,75’e, 2026’nın başlarında ise yaklaşık 0,80’e çıktı; ancak nüfusun kendini yenilemesi için gereken 2,1 seviyesinin çok altında kaldı.
- 2025’te ölümler doğumları 108.900 kişi aştı; bu nedenle ülkede doğal nüfus azalması sürdü.
- Hükümetin 360 trilyon wonu aşan harcamaları konut ve nakit hibelerden eşleştirme ve tüp bebek tedavisine kadar çeşitli önlemleri destekledi.
- Krafton, çocuk başına yaklaşık 100.000 ABD doları, uzun süreli ebeveyn izni ve ücretsiz kreş sunarken yardımlarının etkisini de inceliyor.
- Otuzlu yaşlarına giren büyük bir kuşak ve pandemi nedeniyle ertelenen evlilikler doğumları artırıyor; demografik katkının 2027’den sonra zayıflaması bekleniyor.
- Eğitim masrafları, uzun çalışma saatleri, annelerin kazançlarındaki kayıplar ve kısıtlayıcı toplumsal beklentiler önemli engeller olmaya devam ediyor.
- Macaristan, İsveç, Çin ve Singapur, kapsamlı desteklere rağmen doğurganlığın düşebildiğini; aile hizmetlerinin ise insanların yaşamını yine de iyileştirebildiğini gösteriyor.






